රස්තියාදුකාරයා (කෙටි කතාව)

වීදි දිගේ ඇවිදන් ගියේ අරමුණක් නැතුව.. හමුවෙන මුණු දිහා ඕනවට එපාවට බලාගෙන සාක්කුවට අත්දෙක ඔබාගෙන රස්තියාදු ගමනින් ඇවිදන් ගියාට, ඒ ගමනට අරමුණක් තිබුනද කියලා හිතා ගන්න අමාරුයි..  

ස්ටේශන් එකේ ඔරලෝසුවේ වෙලාව බලද්දි උදේ 10 යි..  උදේටත් නොකා එලියට බහිද්දි උදේ 8ට විතර ඇති.. බඩත්ගිණියි.. ඇවිදන් යද්දි පහුවෙන අවන්හල් දිහා බැලුවට ඒවට යන්න තරම් සල්ලි සාක්කුවේ නෑ කියලා හිත හොදටම දන්නවා.. ස්ටේශන් එකට ආවත් කොච්චියේ යන්න ටිකට් එක ගන්නවත් අතේ සල්ලි නෑ.. ඒ යන්නත් ඕන හොරෙන්ම..

මාස ගානකට කලින් එයත් එක්ක කෝච්චියේ යද්දි අරන් දුන්න ටිකට් එක තාමත් සාක්කුවේ.. සීල් එක වදින තැනට කොලයක් තියලා ටිකට් මැශින් එකට මේ ටිකට් එකම කී පාරක් දාන්න ඇත්ද? අදත් ඒකම කරනවා..

ඇඳලා ඇඳලම පරණ වුන ඩෙනිමේ සාක්කුවට අත දාලා ටිකට් එක අරගෙන බිම තිබුන කොල කෑල්ලක් අරගෙන ටිකට් එකත් එක්කම තියා ගත්තේ කෝච්චියේ වෙලාව බලන ගමන්.. කල්පනාව වෙන දිහාවක තිබුන නිසාද මන්දා ඈත ඉදන් ටික්කෙක් මං දිහා බලන් ඉන්නවා මුලින්ම නොදැක්කේ..

" මම ටිකට් එකට කොලේ ඔතනවා මූ දැක්කවත්ද?"

නිතරම කතා කරන හිතත් එක්ක කතා කලේ අනිත් හැමෝටම වඩා උනන්දුවෙන් ඌ මං දිහාම බලන් හිටපු නිසා..

" මම කොලේ ඔතනවා ඌ දකින්න ඇති.. නැත්නම් ඔහොම බලන් ඉන්නේ නෑ.."

ටිකට් එක එක්ක තියාගෙන හිටිය කොලේ අයින් කරලා ටිකට් එකේ ගාන බැළුවේ කවදාවත්ම ටිකට් එකක් අරන් නැති නිසා ගාන කීයද කියලා බලාගන්න..

" හ්ම්ම්.. යුරෝ එකයි.."

අහුවුනොත් දඩේ යූරෝ දෙසීයක්වත් වෙනවා කියලා දන්නවා.. ටිකට් එකක්වත් ගන්න සල්ලි නැති මම ඒ ගාන කොහේ ගෙවන්නද? වේදිකාවට කෝච්චිය ආවා කියලා වැටෙද්දි, මං ලගම හිටපු හැමෝම වේදිකාවට ලං වෙද්දී, මම එතනම නතර වුනේ විනාඩි ගානක් ඉදන් මං දිහාම බලන් හිටිය උගේ ඇස් වලින් බේරුමක් නැති නිසා.. ඒත් අන්තිමේ මාත් හෙමීට ඉස්සරහට ආවා..

ගොඩක් වෙලා ඈත ඉදන් බලන් හිටපු ඌ  ටිකින් ටික ටිකට් මැශිම ලගට ආවේ මාව චෙක් කරන්න තමයි කියලා තේරුම් ගන්න අමාරු වුනේ නෑ.. මාස ගානකට කලින් ගත්ත ටිකට් එක අද ටිකටි මැශින් එකට දැම්මේ වෙන කරන්නම දෙයක් නැති වුන හන්දා..

" ටිකට් එක දෙන්න.."

වෙන කාගෙවත්   නැතුව මගේම විතරක් ටිකට් එක බලද්දි මම හිතන් හිටපු දේ හරි කියලා ඉබේටම වගේ හිතට දැනුනා.. යන්තම් වගේ හිනාවක් දාගෙන අතට දුන්න ටිකට් එකත් අරගෙන කෝච්චියට නැග්ගේ හීන් සුසුමක් පිට කරගෙන..

තට්ටු දෙකේ කොච්චියේ කවදාවත් නැතුව උඩ තටුවට නැගලා වාඩි වුනේ වැඩිය මිනිස්සු නැති නිසා නිදහසේ යන්න හිතාගෙන.. කවදත් මේ වෙලාවට කෝච්චියේ වැඩිය සෙනඟ නැති වුනත් ටික්කන්ගෙන් බේරෙන්න ඕන නිසා දෙවෙනි තට්ටුවට නැග්ග දවසක් මතක නැති තරම්.. හිතේ ඒ ප්‍රශ්ණෙත් නැතුව නිදහසේ ඉස්සරහ සීට් එකටම කකුල් දෙක දිග ඇරගෙන නැවතුම එනකන් මහන්සියට ඇස් දෙක ටිකක් පියා ගත්තා..

......................................

මිලානෝ වලට කෝච්චිය එනකන් දැනුනෙවත් නෑ.. ටික වෙලාවක් වුනත් ඒ නින්ද දැනුනේ හිතට සහනයක් විදිහට.. 10.30 වෙලාව.. ස්ටේශන් එකෙන් එළියට එන ගමන් වෙලාව යාන්තමින් වගේ බලා ගත්තේ අදත් පරක්කුද කියල දැන ගන්න..

“ පවු ඒ කෙල්ල.. මං හින්දා දුක් විදිනවා..”

ස්ටේශමින් එළියට ඇවිත් එයා වැඩ කරන ඉස්පිරිතාලේ පැත්තට දිව්වේ ඊයේ රෑ වැඩ ඉවර වෙලා දැන් පැයකටත් වැඩි නිසා.. කොච්චර පරක්කු වුනත් මම එනකම්ම බලාගෙන ඉද්දි හිතට කොයිතරම් දුකක් දැනුනත් මගේ ගති මට වෙනස් කරන්න බැරි හැටි..

අදත් වෙනද වගේම පැයකට වැඩිය පරක්කුයි.. ඒත් ඒක ගානක්වත් නැතුව ඈත ඉදන්ම මාත් එක්ක හිනා වුන අපූරුව..

“ මම කීපාරක් නම් මගෙන් ඈත් වෙන්න කියන්න ඇත්ද? ඒත් ඔයා ඒක ගානකටවත් නොගෙන ඉන්නේ ඇයි?”

හිතට ඔය ප්‍රශ්ණේ කොච්චර ආවත් ඒකට උත්තරයක් මම දන්නේ නෑ වගේම කවදාවත්ම ඒකට උත්තරයක් ඔයාගෙන් ලැබුනෙත් නෑ..

“ සමාවෙන්න සාරා.. මම ටිකක් පරක්කු උනා..”

හැමදාම කියන වචන ටික අදත් කිවුවත් වෙනද වගේම ඒ මුණේ වෙනසක් තිබ්බේ නෑ.. වෙනදා වගේම ආදරෙන් ලං වෙලා තොල් සිප ගත්ත ඇය මුකුත්ම කිවුවේ නෑ..

“ අදත් උදේට කාලා නෑ නේද? අපි උදේට කාලා ඉමු මාරියෝ..”

වචන වලින් නොකියන ගොඩක් දේවල් මොහොතින් එයා කොහොම තේරුම් ගන්නවද මන්දා.. අවන්හලට ගියත් කෑමට හිත නොතිබුනේ  හැමදාම මෙහෙම කරන්න වෙන එක හිතට බරක් නිසා..

“ එදා ගිය වැඩේට මොකද වුනේ මාරියෝ?”

කතාකරන්න අකමැතිම දේවල් ගැන ආයෙම අහද්දි හිතට එන්නේ නොරිස්සුම් ගතියක්.. කතා නොකරම හිටිය නිසාද කොහේද මං දිහා බලාගෙන ඉදලා මොහොතින් ඈත පාර දිහා බලාගෙන කල්පනා කරන්න පටන් ගත්තේ..

“ අපි වෙන එකක් බලමු..”

නිහැඬියාව බිඳින්න හිතාගෙන අමුණපු වචන වලින් ඒ හිත තවත් බිඳුනා කියලා දැනුනේ ටික වෙලාවක් ගියාට පස්සේ..

“ මේ කීවෙනි වතාවද මාරියෝ.. මේ උත්තරෙත් මම කී පරක් අහල ඇත්ද? ජීවිතේ එකම තැන මාරියෝ.. ආපු දුරක් විතරමයි තියෙන්නේ..”

ඒ වචන වලට හිත නොරිදුනානම් මම මනුස්සයෙක් නෙමෙයි.. ඒත් ඒ බව නොපෙන්නා පිටින් ගල් හිතක් තියෙන මිනිහෙක් වගේ ඉන්න හැදුවත් සාරා දන්නව මම කවුද කියන්න..

“ අපි යමු නේද මාරියෝ.. තාත්තට දවල්ට බෙහෙත් දෙන්නත් තියෙනවා..”

ස්ටේශන් එකට එනකන් වෙනදා සුපුරුදු විදිහට එල්ලිලා ආව උනත් වෙනද කතා බහ නම් ලගක තිබුනේ නෑ.. ඒකට සාදාරණ හේතු තිබ්බා..

“ මේක තියා ගන්න මාරියෝ.. සල්ලි නෑ කියලා දන්නවා.. ජීවිතේ ගැන පොඩ්ඩ්ක් හිතන්න..”

දෙතොල් වලට හාදුවක් දීලා වේදිකාවට ආව දුම්රියේ නැගලා ඈතට යද්දි හිතට ආව කළකිරීම මම තනියම විදගත්තා.. සාක්කුවට බලෙන්ම දාලා ගිය සල්ලි අතට ගනිද්දි ඒ කලකිරීම තවත් වැඩි උනා..

“ යුරෝ සීයක්..”

මම මටම කියා ගත්තා..කිසිම බරක් නැති යූරෝ සීයේ කොලේ හිතට මහ බරක් වුනා.. වේගෙන් පඩි බැහැගෙන ආපහු එන්න කෝච්චිය අල්ලගන්න එද්දී ටිකට් කවුන්ටරේ පෝලිම ලග නැවතුනේ මාස ගානක් හොරෙන් ගිය ටිකට් එක උදේ පාවිච්චි කරපු නිසා..

පෝලිමේ පිටි පස්සට වෙලා ඉද්දි මතක් වුනේ අද හවස යාළුවොත් එක්ක එළියට යන්න ඕන කියන එක.. උදේ හිතන් හිටියේ අතේ සල්ලි නැතුව යන්නේ නෑ කියලා.. ඒත් සාරා අතට දුන්න යුරෝ සීය දැක්කම හිත ආයෙම ඒ පැත්තට දුවන්න ගත්තේ යටපත් කරන් ඉන්න බැරි රස්තියාදු ගති ඉබේම වගේ හිතට ආව නිසා..

යුරෝ සීය අතට ගුලි කර ගෙනම පෝලිමෙන් පැනලා වේදිකාව පැත්‍තට ඇවිදන් එනගමන්ම බිම වැටිලා තිබ්බ ටිකට් එකකුයි කොල කෑල්ලකුයි අහුල ගත්තේ පරණ පුරුද්දට..

නිමි..