හිරු කිරණක් වැටෙන තුරු

" මල්ලී.. මල්ලී.."

" අයියේ මම මෙහේ.."

" කෝ.. මොකද කරන්නේ ඔයා.."

" සෙල්ලම් කරනවා.."

" සෙල්ලම් කරනවා?"

මල්ලිගෙන් අන්තිමට ඇහුන වචන ටික ආයෙම මගේ මුවින්ම පිට උනේ මල්ලිගේ වචන වල තිබුන වෙනවදට වඩා නුහුරු බව හින්දා.. ලෑලි  බිත්ති වලට අත තියාගෙනම ගේ පිලිකන්නට මල්ලිගේ කටහඬ දිගේ ආවේ වෙනදට ගේ ඉස්සරහ බිම වාඩි වෙලා මම එනකල් බලන් ඉන්න, අද කවදාවත් නැතුව පිලිකන්නට වෙලා කරන සෙල්ලම මොකද්ද කියලා දැන ගන්න.. 

උදේ වැටුන පොද වැස්සට තෙත් වුන පොළවේ හොදයි කියලා කියන්න පුළුවන් තරමින් ඉතුරු වෙලා තිබුන එකම එක කලිසමත් ඇදන් බිම වාඩි වෙලා හිටපු මල්ලි දැක්කම හිතට එක පාරම ආවේ කේන්තිය.. ඒත් බනින්න කෑගහන්න කලින් හිතට ඕන වුනේ මෙච්චර ආසාවෙන් කරන සෙල්ලම  මොකද්ද කියලා බලාගන්න..

මල්ලිගේ ලගම අළුත්ම පුංචි කාර් එකක්.. මෙච්චර දවසක් සෙල්ලම් කරන්න පාරේ ඇවිදන් යද්දි දැක්ක එක එක ජාතියේ සෙල්ලම් බඩු අරගෙන ආවත් ඒ එකක් වත් හෝදාලා ගත්තත් මෙච්චරම අළුත් පෙනුමක් තිබුනේ නෑ.. 

" මල්ලිට කොහෙන්ද මේක?"

හිතට ආව එකම දේ ඒක.. මං ආවා කියලවත් මතකයක් නැතුව සෙල්ලම් කරන මල්ලි දිහා ටිකක් බලාගෙන කල්පනා කරද්දි  හදිස්සියෙම මතක් උන දේත් එක්ක හිත පිච්චෙනවා වගේ හැගීමක් දැනුනා..

" අදත් අර මිනිහා ආවද?"

මල්ලි පේන මානයේ ඉදන් එයා දිහා බලාගෙන ඉද්දි හිතට ආවේ දවස් කීපෙකට උඩදි ලොකු රැවුලකුත් වවාගෙන කරේ මාල දෙක තුනක් දාගෙන ආව මහත ඒ මිනිහව..බිලා පාරේ එන්නවත් බැරි තරමට වැටුන තාත්තව ගෙදර ගෙනාවා වුනත්, මල්ලී එක්ක ඕනවට වාඩා හිතවත් වෙන්න ගත්ත උනන්දුවම හිතට මහා සැකයක්.. කිසිම දේක ලොකු බරක් නොදැන එදත් ඒ මිනිහා දුන්න චොකලට් එක ගන්න මගේ අතත් අත ඇරලා දිවුවා වගේ අදත් මේ දේවල් ගෙනත් දෙද්දි එදා වගේම අරගත්තා වෙන්න පුළුවන්..

" මල්ලි.. නැගිටිනවා.. මොකද්ද ඔය ජරාවේ වාඩි වෙලා කරන්නේ?"

හිතට ආපු කේන්තියත් එක්ක මල්ලිට කෑ ගැහුව වුනත් පොඩි එකා අතේ කිසිම වරදක් නෑ කියන්න මම දන්නවා.. පුංචි හිත ඒ පැත්තට ඇදිලා යන එක වලක්වන්න මම කොච්චර කිව්වා වුනත් බෑ.. ඒත් ඒ ලංවීම මල්ලිට අනතුරක් නම්..

" අනේ අයියේ පොඩ්ඩක් සෙල්ලම් කරන්න දෙන්න දෙන්නකෝ"

" වෙනදා ඔයාට ඕව නැතිවුනාට මාත් එක්ක හවසට ඇති වෙන්න සෙල්ලම් කරන්නේ.. කෝ එන්න යමු මාත් එක්ක.."

" අනේ අයියේ අද බෑ.."

" බෑ නෙමෙයි.. කෝ නැගිටිනවා.."

ඒ පුංචි අත් වලින් තදේට ඇල්ලුව නිසාම මල්ලි අඬන්න  පටන් ගත්තත් ඒක ගානකටවත් නොගෙනම මල්ලිව ඇද ගෙන ගියේ තාමත් ගොඩක් දේවල් මුල ඉදලා වෙනස් කරන්න පුළුවන් තරම් කාලයක් ඉතුරු වෙලා තියෙන නිසා..

කොච්චර වෙලා අරන් මල්ලි ආසම සෙල්ලම් කරත් මල්ලිගේ හිත තිබුනේ වෙන දිහාවක කියන එක තේරුම් ගන්න අමාරු දෙයක් වුනේ නෑ.. ඒ හිත කොච්චර හදන්න හැදුවත් පළවෙනි වතාවට මල්ලිගේ හිත මගේ ලගට ගන්න බැරි වුනා.. වෙනද තරම්ම අදුර වැටෙනකම්ම නොඉද ගෙදර එන්න ආවෙත් පුංචි වුනත් ඒ හිතුවක්කාර හිත අද මාත් එක්ක නොතිබුන නිසා..

........................................

වේලස්සනම පුච්චපු රොටියෙන් භාගයක්වත් නොකා එහෙම්මම බිම කාඩ්බෝඩ් එක උඩම නින්දට ගිය මල්ලි දිහා බලද්දි ඇස් වලට කඳුළු ආවේ ආදරේ හන්දම.. ඒත් ඔයාට නොතේරෙන කොච්චරනම් දේවල් තියෙනවද?

" ලොකූ... කෝ උඹ?"

හැමදාම පුරුදු ඒ බේබදු කටහඬ හිතේ තරහව තවත් වැඩි කලා.. ඇහුනත් නෑහුනා වගේ එහෙමම ඉදගෙන හිටියේ ටිකකින් කෑ ගැහිල්ල නතර වේවි කියලා හිතුන නිසා..

" කෝ.. තොගේ කන් ඇහෙන්නේ නැද්ද?"

වාඩි වෙලා හිටිය උළුවස්ස ලගටම ඇවිත් කෑ ගහද්දි තවත් ඇහෙන්නේ නැතුව වගේ ඉන්න බැරි උනා..

" මොනාද කන්න තියෙන්නේ?"

" රොටියක් පුච්චලා ඇති.."

" කෝ ගනින් බලන්න.. මට බඩගිණි.."

" ඔය ඔතන තියෙන්නේ.."

" තොට ඕක මට අරන් දෙන්න බැරිද?"

පිළිකන්නේ බිම සිමෙන්තියේ වාඩි වෙලා ඕනාවට එපාවට උත්තර දෙද්දි හිතුවෙ නැති වෙලාවක පිටට වැදුන පාරත් එක්ක හිතේ කේන්තිය තවත් වැඩි උනා..

" අදත් දවල් අර මිනිහා ආවද මම නැති වෙලේ?"

" මොන මිනිහද?"

" එදා ඇවිද ගන්නවත් බැරුව ඉද්දි ගෙදට්ට ගෙනත් දාලා ගිය මිනිහා.."

" ඔව් අවා.. ඉතින්.."

" ඒ මිනිහා මොකටද මල්ලිට එක එක ඒවා අරන් එන්නේ?"

" අහ්.. ටික දවසකින් මල්ලිව ඒ මහත්තයා එක්කන් යනවා.. මගෙන් කොල්ලව දරු කමට හදා ගන්න ඉල්ලුවා.."

හිතේ තිබුන බය ඒ විදිහටම සිද්ද වෙද්දි කරන කියන දෙයක් ගැන හිතාගන්නවත් පුළුවන් වුනේ නෑ.. කවදාවත් නොදැනුන තරම් කේන්තියක් විතරක් හිතට දැනෙන්න ගත්තා..

" එහෙම ගෙනියන්නේ කොහොමද?"

" ඇයි උඹද උගේ තාත්තා.. මමයි උගේ තාත්තා.. තීරණ ගන්නේ මම.. මට ඕන නම් පුළුවන් උඹවත් කාට හරි දීලා දාල නිදහස් වෙන්න.."

" මල්ලිව ඒ මිනිහට එක්කන් යන්න මම දෙන්නේ නෑ.."

" ඇයි උඹ මොනාව කරන්නද?"

බලාපොරොත්තු වුනා වගේම එකින් එක පහර වදිද්දි ගුටි කාලා ඉවසන් ඉන්නවා ඇරෙන්න වෙනදා වගේම තිබුනේ නෑ.. අමාරුවෙන් හොයා ගත්ත එකෙන් පුච්චපු රොටියත් බිම දාලා යන්න යද්දි කොච්චර තද කරන්  හිටිය වුනත් මේ හිත නවත්ත ගන්න බැරුව අඬන්න ගන්නවා..

නින්දක් නැතුවම රෑ එළියට වෙලා කල්පනා කරේ මල්ලිව ඒ නරුමයගෙන් බේර ගන්නේ කොහොමද කියන එක.. ගෑණු දෙතුන් දෙනෙක් ඉන්න වත්තේ කසිප්පු විකුණන මිනිහා ඇයි මල්ලි පස්සේ මෙච්චරම එන්නේ.. උත්තරයක් නැති ප්‍රශ්ණ වල හිත මහ රෑ වෙනකම්ම දිවුවා..

හවස ආයෙම ගිහින් බීලා ඇවිත්, ගෙදර තිබුන එකම බූරු ඇදේ හොදටම නිදා ගෙන ඉන්න තාත්තා දිහා කළකිරීමෙන් බැලුවේ  ගත්ත තීරණේ විදිහටම වැඩ කරනවද නැද්ද කියලා තව එකම එක පාරකට හිතන ගමන්.. වෙන කරන්න කිසිම දෙයක් ඉතුරු වෙලා නෑ.. 

එළියේ උළුවස්ස ලග වාඩි වෙලා ඉඳන් නැගිටලා ඇවිත් නින්දේ ඉන්න මල්ලිව ඇහෙරෙන්න නොදි වඩා ගත්තේ නින්දෙන් ඇහැරිලා ඇඬුවොත් හැමදේම වෙනස් වෙන නිසා.. හොදටම නින්දේ හිටිය මල්ලිව තුරුල් කරගෙන හෙමිට දොර ලගට ඇවිත් එකම එක පාරක් බූරු ඇද දිහා බලලා එළියට බැස්සේ මල්ලිව පරිස්සම් කරන්න තිබ්බ එකම විදිහ ඒක විතරක්ම නිසා..

හෙට උදේ ඇහැරුනාම ඔයාට අහන්න ප්‍රශ්ණ ගොඩක් තියේවි.. දැන් නොතේරුනත් තව ටික කාලෙකින් ඒ හැම දෙයක්ම ඔයාටත් තේරේවි..

විදි කොනක ඉපදි පෙර කල පවකට

දුක් විදිනවා අප දෙදෙන එක හුස්මකට

විසි කරන කාසි පනම් එකතු කර අහුරකට

නුඹ රැකුමට වෙහෙසෙනවා මං කදුළු දි උගසට.

මල්ලියේ හඩන්න එපා කෑගසා කිරට

අම්මා ලග නැහැ ගිහින් දෙවියන් ලගට

නුඹේ කදුළු දැනුනත් මගෙ හදවතට

කුමක් කරන්නද මම අපේම අවාසනාවට.

ඇස ගැටුනොතින් මල්ලියෙ නුඹ පාපතරයන්ට

උන් හදයි අරගෙන යන්න උන්ගේ අපචාරයට

නුඹ වෙනුවෙන් කදුළු හෙලු මගේ හිතට

වීරිය තියෙනවා අනතුරකදි නුඹ රකින්නට.

දෙවියන් වන් මිනිසුනුත් හිදිනා මේ ලෝකයට

ඉපදුනත් වීදි කොනක අසරණ කමට

හිරු කිරණක් පායාවී දිනක අපේ වාසනාවට

ඇවිදින් දෙවිකෙනෙක් අපි දෙන්නගෙ සරණට..

විශේෂයි : අද ඔක්තෝබර් පළවෙනිදා.. ලෝක ළමා දිනය.. ළමයි වෙනුවෙන් කතා කරන ළමයි ගැන හොයලා බලන දවස.. ලොකු ලොකු තැන් වල ලොකු ලොකු දේවල් කලත් අද දවසේ වුනත් පාරේ ට්‍රැෆික් එකට වාහනේ නතර වෙද්දි මේ වගේම දරුවෙක් වාහනේ ලගට හරි බස් එකට හරි ගොඩ වෙන්න පුළුවන්.. එක තැනකට ඔක්කොම ගෙන්නලා හොදට කන්න බොන්න දිලා තෑගි බොග දෙන එකට වඩා මේ පාරක් පාරක් ගානේ අපිට දකින්න ලැබෙන ළමයි ගැන හොයලා බලලා දෙයක් කරන්න ලොකු තැන් වලට හිතෙනවනම් ළමා දිනේ කියන එකේ අගය මීට වඩා වැඩි වේවි..