ගැට කපන්නා ( කෙටි කතාව )

කොටුව බෝධිය ලග ගල් බැම්මේ වාඩි වෙලා ඒ මේ අත ඇවිදන් යන මිනිස්සු දිහා බොහෝම උවමනාවෙන් බලාගෙන හිටියේ ටිකක් විතර සල්ලි කාරයෙක් ඇවිදන් යනවා ඇහැට නතු කරගන්න හිතාගෙන..

" මොකද බං ඔච්චර ඕන කමින් බලං ඉන්නේ.. කාගේ හරි එකක් උස්සන්නේ නැතුව.."

" එහෙම බෑ බං.. සීයේ දෙසියේ කෑලි වලින් වැඩක් නෑ.. දුවනවටත් ණයයි.."

" උඹ එහෙනම් ඔහොම බල බල ඉදපං.. මම යනවා සෙනග අස්සට.."

දෑත් පිරිමදිමින් කොටුවේ මංතීරු අතර ඇවිදින මිනිසුන් අතරට ගිය කළුවා දිහා මොහොතක් බලාගෙන ඉදලා ආයෙම මිනිස්සු දිහා බැළුවේ කළුවා වගේම දවසේ අන්තිමේ හොයන්න ඕන ගානක් මටත් නියම වෙලා තිබ්බ නිසා.. 

සාමාන්‍ය විදිහට ඇද පැලද ගත්ත මිනිස්සු ගොඩක් අතරේ සල්ලි තියෙයි කියලා හිතෙන මිනිහෙක් හොයන එක දැන් දැන් අමාරු වැඩක් වෙලා.. බලන් ඉදලා බලන් ඉදලා කාටත් නොපෙනෙන්න හොරා ගන්න පසුම්බියේ දාහක් වත් නැති වෙද්දි හිතෙන්නේ අපිටත් වඩා පාරේ යන මිනිස්සු දුප්පත්ද කියලා.. වෙලාවකට ඔවුන් ගැන දුකක් හිතුනත් දැන් මේකට අපි පුරුදු වෙලා..

ගොඩක් වෙලා බලන් ඉද්දි ඈතින් ඇවිදන් ආපු එක මහත්තයෙක් පේමන්ට් එකේ වයසක අංකල් කෙනෙක්ගෙන් මොනාදෝ අරන් දාහේ කොලයක් දික් කරලා මගේ ලග මාරු නෑ කියලා හයියෙන් කිවුවේ අද දවසේ මගේ පළවෙනි මහන්සිය ලග ලගම කියන්න වගේ..

වාඩි වෙලා හිටිය ගල් බැම්මෙන් නැගිටලා ඒ මහත්තයා හිටිය තැනට හෙමින් ලං වෙලා ඔහුත් එක්කම අඩි කීපයක් ඔහුටත් නොදැනෙන්නම ඇවිදන් ඇවිත් හෙමිට අත දාලා පසුම්බිය මගේ කරගෙන අනිත් පැත්ත හැරිලා එද්දිත් ඔහුට ඒක දැනුනේ නෑ.. මගේ වාසනාව.. මම තනියම හිතුවා..

..............................................

" සුගා.. මොකෝ බං කරන්නේ.. වරෙන් යන්න සෙට් වෙන්න.."

ලෑලි ගෙවල් පේලි අතරින් අඳුරු පාටට ගලාගෙන ගිය පටු ඇල තීරය දිහා බලාගෙන කල්පනා කරමින් ඉද්දි පිටටත් පාරක් ගහගෙනම  කළුවා කතාවට වැටුන එක ඒ වෙලාවේ දැනුනේ මහා හිසරදයක් විදිහට..

" අද මට බෑ.. උඹ පලයං.."

" අද ලොකු මහත්තයත් එන දවස.. උඹ බෑ කියලා කොහොමද?"

" ඒ හන්දම තමයි එන්න බෑ කියන්නේ.."

" උඹ ආයෙම ප්‍රශ්ණයක් දා ගන්නද හදන්නේ?"

" ප්‍රශ්ණයක් වෙනවනම් උන දෙන්.."

" උඹට පිස්සු.. මට බෑ උඹත් එක්ක ඉදලා මේවට නිකන් පැටලෙන්න.. මම යනවා.. උඹ එනවනම් වරෙන්.."

ඇල අද්දරින් වැටිලා තිබ්බ පොඩි අඩි පාර දිගේ තමම්ට හුරු රස්තියාදු ගමනින් ඇවිදන් ගිය කළුවා දිහා මොහොතක් බලන් ඉදලා ආයෙම ඈත කෙලවර බලද්දි බන්ට් එක දිගේ ඇවිදන් එන කාන්තිව දැක්කම හිතේ තිබ්බ නොසන් සුන් කම නැති වෙලා ගියේ ඉබේටම වගේ..

" ඔයා ගොඩක් වෙලාද ඇවිත්?"

" නෑ දැන් ටිකක් වෙලා.."

" ගාමන්ට් එකෙන් එන්න ටිකක් පරක්කු උනා සුගත්.."

" හරි ළමයෝ.. ඒකට කමක් නෑ.."

" ඔයා මොකක් හරි හිතේ කරදරේකද සුගත්?"

" නෑ කාන්ති.."

" නැති වෙන්න බෑ.. ඔයාගේ මුණෙන් ඒක පේනවා.. කියන්න මට.."

හිතේ කොච්චර දේවල් තිබ්බත් ඒක කවදාවත්තම කාන්තිගෙන් හංගන් ඉන්න මට බැරි ඇයි? එයාට හොදට මගේ හිත කියවන්න පුළුවන්.. ඒත් මේ දේ එයා එක්ක කොහොම කියන්නද කියලා මට හිතා ගන්න බෑ..

" ඇයි සුගත්.."

ඒ ආදරණිය හඬ ලග තවත් නිහඬව ඉන්න බැරි තරම්.. නිරායාසයෙන්ම ඇයත් එක්ක හිතේ තියෙන දේ හැමදෙයක්ම වගේ කියවෙන්නේ ඒ ආදරේ ලොකු බැදීම නිසා..

" අද ලොකු මහත්තයා ඇවිත්.. මාව හොයනවා.."

" ඉතින් ඔයා ගියාද?"

" නෑ.."

" ආයෙම ප්‍රශ්ණයක් ඇතිවෙයිද?"

" මට ඕන මේ ජීවිතෙන් මිදෙන්න.. මේක අපායක්.."

"  මේක ආපාහු හැරෙන එක අමාරු පාරක් සුගත්.."

මගෙන්  ටිකක් ඈතට වෙලා ඈත බලාගෙන එහෙම කියපු ඈ දිහා මම බැළුවේ පුදුමෙකින් නෙමෙයි.. කාන්ති මේ කතාව කී දවසක් නම් කියන්න ඇත්ද? මම තනියම කල්පනා කලා..

" දන්නවද සුගත්, අපේ ජිවිත අතරින් ගලාගෙන යන මේ කුණු ඇලෙන් ලොකු දුඟදක් එනවා කියලා ඔයා දන්නවද? අපිට ඒක දැනෙන්නේ නෑ.. ඒ අපි ඒකට හුරු වෙලා නිසා.. ඒත් පිට කෙනෙක්ට මේක හොදට දැනෙනවා.. ඒ වගේ තමයි ඔයාගේ ජීවිතෙත්.. මේ කාටත් ඔයා සාමාන්‍ය කෙනෙක්.. ඒත් ඔයා මෙතනින් පිටතට ගියාම මේ ගති ඔයාටත් වඩා අනිත් අයට දැනේවි.. එදාට ඔයාට මට ජීවත් වෙන්න අමාරු වේවි.. තැනකින් පැනලා යනවට වඩා ඕන කරන්නේ ඒ දේ හදා ගන්න එක.. පුළුවන්නම් ඒක කරන්න බලන්න.."

මට වඩා හොදට ඉගෙන ගත්තු ඇගේ අදහස් ලග හැමදාම වගේ අන්තිමේ මම නිරුත්තරයි.. කාන්තිට මට වඩා හොද සම්බණ්දයක් ඇති කර ගෙන ලස්සනට ඉන්න තිබ්බා..

" මම යනවා සුගත්.. පරක්කු උනා.."

බන්ට් එක දිගේ පාරෙන් පැනලා ඈතට යන කන්ති දිහා බලාගෙන කල්පනා කලේ යමින් ගමන් එයා කියලා ගිය දේවල් ගැන..

..............................................

" පුතා තාත්තව බලන්න ඉස්පිරිතාලේ යන්නේ කවද්ද?"

" යන්න ඕන අම්මේ.. ඒත් තාත්තව බලන්න යන්න තරම් හිතේ හයියක් මට දැන් නෑ.."

" එහෙම කියන්න එපා පුතේ.. උඹ උන්දැව දැන් හය මාසෙකින් විතර ගිහින් බැලුවේ නෑ මයෙ හිතේ.."

" තාත්තට මේ දේ උනේ මම නිසා අම්මේ.. එදාට වඩා  ඒ දේ බරපතල කම දැනෙන්නේ අද.. ඒත්,,"

ඉස්කෝලේ හැම පොඩි එකෙක්ටම අකුරු කියලා දීලා උන්ට හොද නරක කියලා දෙන්න ගොඩක් මහන්සි උන තාත්තට ඇත්තටම මාව මග ඇරුනේ කොතනකදිද කියන්න තාත්තවත් මමවත් හරියට දන්නේ නෑ.. ඉස්කෝලෙන් කට්ටි පැනලා සිකරට් එකක් බොන්න සල්ලි නැති වෙන කොට ඉස්කෝලෙම ලොකු සර්ගේ පර්ස් එක හොරෙන්  අර ගත්තේ  අදුරුම ගමනක මුල් අඩිය විදිහට කියලා එදා නොතේරුන හැටි..

" හැමෝටම හොද නරක කියලා දුන්න මට උඹව හදා ගන්න බැරි උනා.."

පියවි සිහියෙන් තාත්තා ඒ කියපු අන්තිම වචන ටික තාමත් ගෙදර මේ බිත්ති අතරේ ඇහෙනවා වගේ.. වරදකරු මමය කියන සිතුවිල්ලත් එක්ක මදුවිතින් මත් උන රැයන් කීයක් නම් ඒ මතකය අමතක කරන්න දගලන්න ඇත්ද? ඒත්..

" මොනාද පුතේ උඹ කල්පනා කරන්නේ.. මම ලොකු අම්ම එක්ක කතා කලා.. උන්දෑ කිවුවා උඹව එහේ එවන්න කියලා.."

" මම යන තැනක යන්නේ කාන්ති එක්ක.."

" එහෙමනම් උඹට කවදාවත් මේකෙන් යන්න වෙන්නේ නෑ.. ඒ කෙල්ල හොද උනත් මහ උන් උඹට කවදාවත් ඒකිව දෙන්නේ නෑ.. ඒක මම උඹට කියන්න ඕන නෑනේ.."

හැම අතකින්ම බැදුන බැදීම් ජීවිතේ හැම පැත්තකින්ම හිර කරනවා.. එක් පැත්තකටවත් යන්න බැරි විදිහට.. ගන්න තීරණේ තමන් වෙනුවෙත් උනත් ඒක ගන්න කලින් කී දෙනෙක් ගැන හිතන්නද..

" සුගා ලොකු මහත්තයා යක්ශයා වගේ උඹව හොයනවා.."

" කළුවා.. මොකො බං මේ?"

" මම උඹට ඊයේ එන්න කිවුව වෙලේ එන්න ඕන.. එහෙම උනානම් මේ ප්‍රශ්ණ මුකුත් නෑ."

" දැන් මොකද්ද උනේ කියහං.."

" උඹ ලොකු මහත්තයා ආව හැම වෙලේම මග ඇරියා කියලා උන්දැට අපේ එක එක කේලම් කියලා.. දැන් ඉන්නේ යක්ශයා ආවේශ කරන්.. උඹ ආවේ නැතත් හරි.. ඇයි උන්දැගේ සම්තින් එක එවුවේ නැත්තේ.. දන්නවනේ ඒක නැති උනාම.."

" ජීවිතේ අසරණ උන නිසා වැරදි පාරකට වැටුනා.. ඒ වැරදි පාරේ කෙලවරක ඉදන් සුදු ඇද ගත්ත මිනිස්සු උන්ගේ ඕන එපාකම් ඉශ්ඨ කර ගනිද්දි ඒකට කොහොම උනත් කට වහන් ඉන්න බෑ.."

" මට උඹ කියන දේවල් තේරෙන්නේ නෑ බං.. උඹ දැන්ම පුළුවන්නම් කොහාට හරි පලයං.."

" අනේ ඔවු පුතේ.. උඹ දැම්ම ලොකු අම්මලගේ දිහා යන්න ලෑස්ති වෙයන්.."

කාටත් හොරා පැනලා යන එක හැමදාම ජීවිතේ එක දෙයක් උනත් හැමදාම හැම දේකින්ම පැනලා යන්න බැරි දවසක් එනවා.. අදත් එහෙම දවසක් නම්..

" උඹ ඔහොම හිටහං මම කාන්ති හම්බුවෙලා එන්නම් ඉක්මනට.."

ලී ගෙවල් පේලි අතරින් ඇවිදන් යද්දි ඇයව මතක් උනාම තව එකම එක වතාවක් හරි ඇයත් එක්ක කතා නොකර යන්න හිත දුන්නේ  මේ අන්තිම මොහොත වෙයිද කියන හිතේ සැකය හින්දම..

" උඹට පිස්සුද බං.."

" පොඩ්ඩක් හිටහන්.."

ලෑලි බිත්ති අතර පටු තිර වලින් මෑත් වෙමින් හදිස්සියේ දුවන් ආපු ගමනට නොහිතපු විදිහට නැවතිමක් ලැබුනේ හැමදාම දුවලා ගිහින් හංගෙන්න හිතපු ජීවිතේ නරකම කොටසක් දෑස් ඉස්සරහම මැවුන නිසා..

ආයෙම ආපහු හැරීමක් නෑ.. දැන් ඒකට කාලයත් නෙමෙයි.. ජීවිතේ එක තැනක් වැරදුනා.. හදා ගන්න බැරි විදිහට.. මේ ඒකට ලැබෙන ලොකුම  දඬුවම නම්...

නිමි..