සමර් එක ඇවිදින්

උණුසුම් සිතයි ගතයි දෙක හොදටෝම

ගිණිදැල් වාගෙයි හමලා එන මද සුළග

අඩියෙන් අඩිය දෑස් ලග රැදි මිරිගුව

දැක් දුවයි මගේ හිත පිපාසිතව..

පාළුයි මාවත් දහවල උදා වෙන විට

හිරු රජයයි තෙමා මුළු ගතම

දිය පොදක් හොයා දිව යන මුවැත්තියෝ හැම

ඇදෙයි වෙරළට සොයා ඒ පහස..

නැගිලා යතුරු පැදිවල වේගෙන් ඉගිලෙන

යට ඇදුම විතරකි ඔවුනගේ ගත දැවටුන

අවුවට දිලිසෙද්දි උන්ගේ සුදු ළමැද

හිත වාවාගෙන පාරක යනු කෝම..

මහ මග නැවතුන් උන් හැම තැනක

සීතල වතුර ළමැදට මුසු කරන විට

තව තව හොදට පේනා ඒවා දැක්කම

මැවුනා වාගෙයි සුර ලොව දෑස් අද්දර..

සොදුරුයි වාගෙයි වෙරළද්දර ජීවිත

දුරදක්න ඇතිව උන් සදළු තල වල

වයසට ගියත් ඒ තරුණ හිත් වල

රැදි සතුට කවුරුන් හොරා ගන්නද..

පාදයේ තාලයට නැළවෙන නිතඹ

බලා යන උන් බෝමයි පසු පසම

දැන් දැනම උන් තව පද්දනකොට

කොමුපිළිත් මදි ඒවා රැදවෙන්නට..

සමර් කාලේ ඇවිදින් නිවාඩුවත් අරගෙන

නිදහස් ජීවිත නිදැල්ලේ ගැවසෙන

මාවත් වල එක්වී උණුසුම් දහඩිය මැද

කාලය ගෙවනවා අපූරු දසුන් මැද..

බලා හිටියේ මාස හයක්ම ඉවසගෙන

බලාගන්න සිත් සේ සුර ලොවම

කාලය මැවු වෙනසක ඇරුම හින්දම

ඒවා රසවිදින්න තහනම්දෝ මට..

විශේෂයි : මේ පින්තූරේ මම 2010 රෝම් ගිය වෙලේ මගේ කැමරාවෙන්ම ගත්ත පැපරාසි චායාරූපයකි.. :)

අති විශේෂයි : නඩුකාරි දැන් ලෝ ක්ලාස් ගිහින් ආව ගමන් මේක දැකලා මාව විත්ති කූඩුවට නග්ගනවා මැවිලා පේන්නේ මොකද මන්දා...