කුංකුම

st clair's වතු යායට මුලින්ම ආව දවසේ හිතට හිතේ මැවුනේ එකම එක ලස්සන චිත්‍රයක්.. වතු යායේ ඉහලටම නැගලා st clair's  ඇල්ලත් එක්ක  වතු යාය දිහා බලන් ඉද්දි හිතට දැනුන සතුට කියා ගන්න බැරි තරම්.. මුල්ම දවස් වල හිතට දැනුන සතුට කාලෙත් එක්ක මේ තරම් ඉක්මනට කොහොම නම් ගෙවිලා ගියාද?

ලා කොළ පාටට ඈතට විහිදුන වතු යායට මැදි උන මේ සුන්දර ඇල්ල වගේම ලස්සන ඈ දැක්ක ඒ දවස් අදටත් ඒ වගේම මතකයන් වල ඇදිලා තියෙන අපූරුව.. හිත ලගට කොහෙන්දෝ ඇවිත් දගකෙරුව මල් සුවදක් ජීවිතේට මේ තරම්ම ලෙංගතු උන හැටි හිතා ගන්නත් බැරි තරම්..

" මේක හීනයක් විතරක් වේවිද මහත්තයෝ?"

මීට ටික කාලෙකට කලින් මෙතනම ඉදන් ඈත දිය ඇල්ල දිහා බලාගෙන නුඹ අහපු ඒ වචන ටික හිත ඇතුලේ හැම තිස්සෙම වගේ රැවු දෙන්නේ ජීවිතේ වටිනාම දෙයක් මට අතහැරුනා කියන වේදනාවෙන්.. කාලයෙන් ආපස්සට යන්න තිබ්බනම්..

" උඹට මෙච්චර මෙහේ කොල්ලො ඉද්දි ඔය වත්තක  කෙල්ලෙක්ම ලොකු උනාද?"

" ඒත් තාත්තේ.."

" කතා කරන්න එපා තව වචනයක් උඹ.. උඹේ වැඩ නිසා නංගිගේ කටයුත්තත් ඇදෙනවා කියලා උඹට තේරෙන්නේ නැද්ද? උඹ විනාස වෙනවා මදිවට ඒ කෙල්ලගේ ජීවිතෙත් විනාස කරන්න එපා.."

ආදරේ අයිති ආදරේ කරන හිත් දෙකකට විතරක්ම උනත් ඒ ආදරේ එක්ක නොදැනිම තව කී දෙනෙක් බැදිලද?  බොහොමයක් බැදීම් අතරේ මේ හිත් දෙකක ආදරේ මොන තරම්නම්  දොලනය වෙනවද?

" උඹ ආයෙම වත්තට යන්න ඕන නෑ.. මම වත්ත විකුණුවා.. "

කාලයත් එක්ක වෙනස් වෙයි කියලා හිතපු හිත් ඒ විදිහට තව තවත් දරුණු වෙද්දි  ජීවිතේ එකම එක තීරණයක් විතරක් දෙනෙත් අද්දර හෙමින් දිග ඇරෙද්දි බැදීම් වගකීම් බොහෝමයක් මොහොතින් අමතක කලේ ජීවිතේට හිමි ඒ ආදරේ නිසා.. ඒත්,

කලින් වතාවට වඩා වතු යාය ලස්සන කොහේ හරි හැංගිලා කියලා ඈත තියාම හිතට දැනුනේ ඇයි කියන්න මට තේරුණේ නෑ.. මොහොතකට දැනුනේ දිය ඇල්ලෙත් මළානික බවක්..

" රාමා, කෝ සරෝජනී?"

හිනාවෙන් පිරුණ මුහුණු වල රැදුන අදුරු බව තේරුම් ගන්න ටිකක් අමාරු උනත් බලාපොරොත්තු නොවන දෙයක අමිහිරි පණිවිඩයක් සවනත වැටෙන්න වැඩි කාලයක් ගත උනේ නෑ..

" මහත්තයා ඉක්මනටම එනවා නේද? තව ගොඩක් කල් ලෝකෙන්  හැංගිලා මට බලන් ඉන්න බෑ මහත්තයා.."

......................................

ඈත අහසෙ දිළෙන සඳට සිනා සළයි සිත
සඳ ඈතයි ළං වෙනු බෑ කඳු පාමුළ මම
වාං දමන සෙනේ හැඟුම් නුඹට බැඳුණු සිත
වහං කරන්නේ කෝමද මගෙ ජීවිතෙ නුඹ.....

ආළවන්ත කම් පෑවත් බොළඳ වෙලා සිත
නුඹ අහසයි මම පොළවයි තරං ඳුරයි අප
නුඹේ සනුහරේ ඈයෝ කැමති වේද මට
ලැයිම් පේළියේ වෙසෙනා සරෝජනී මම.....

නුඹට තරං කාසි පනම් නොතිබුනාට මට
සාගරේට වඩා ලොකුයි මගෙ මේ සෙනෙහස
කොළොම් පුරේ විච්චූරන මං ළඟ නෑ හැඩ
කුංකුම පොට්ටුව විතරයි මං සතු වත්කම....

සංසාරෙන් සංසාරෙට පතා ආපු ලෙස
සිදාදියෙන් ආපු මහත්තයෝ මාව දැක
හරස් උනොත් අපෙ ළෙංගතු කමට වරිගයම
සත්තයි මං පහල දොලේ සැගවෙමි නොකියම..

...................................... 

ඇල්ලේ ඉහලම මුදුනේ ඉදන් ඈ ලිවුව අන්තිම පැතුම දෑතින් මුදා හැරියේ ජීවිතේ තිබුන අන්තිම පැතුමත් සුළගත් එක්කම මුසු කරගෙනම.. 

 

 " මේක හීනයක් විතරක් වේවිද මහත්තයෝ?"

සුළගත් එක්ක ආයෙ ආයෙම ඇහුන ඒ වචන පෙල දැනුනේ තවත් එක් ගමනකට ආරාධනා කලා වගේ.. සුළග තව ලස්සන ගමනකට ආරාධනා කරන බව හිතට  ඉබේම දැනෙද්දි එක් පියවරක් ඉබේම වගේ ඉදිරියට තිය උනේ ඈ ඈතින් හිනාවෙන ඒ ලස්සන මූණ මතකයේ ඇදෙද්දිම වගේ..

 ...................................... 

අහම්බෙන් හමු උන

ආදරණිට හිතකට

ලියා තියා ජීවිතය,

යන්න හිතයි 

සැග වෙන්නට 

ඒ හිත ලගම..

බලාපොරොත්තුව

මොහොතකට බිදුන

නිමේෂයක රැදි කඳූළ

පිසලන්න නුඹ නැති

අවාසනාවේ 

එක් දවසක..

දමා යන්නට 

නොහැකිව ලත උන

එකම එක 

ආදරණිය හිතක්

සොයා යන්නම්

සසර පුරාවට..

...................................... 

විශේෂයි : මේ පළවෙනි කවිය මගේ නෙමෙයි.. සොදුරු සදවතී ලියන කාව්‍යා අක්කා එයාගේ බ්ලොග් එකේ ලිවුව එකක්.. මේ ඒකට හිතුන පුංචි කතාවක්..

අවසර ඇතිව උපුටා ගන්නා ලදී..