මැහැල්ල ( කෙටි කතාව )

හවස් යාමෙ අදුරත් එක්ක හමාගෙන ආපු සුළඟේ දැනුනේ වෙනදාට වඩා සීතලක් නිසා ඇදුමට උඩින් ඇදන් හිටි කබාය තව ටිකක් ඇගට තද කර ගත් ඈ වීදි ලාම්පු එළියක් වත් නොවැටුන මාවත දිගේ හෙමින් ඇව්දන් යන්නට වූවාය..  ඉදහිට මාවතේ අනෙක් පසෙන් මතුවන මුහුණු දෙස ඈ උවමනාවෙන් නොබැළුවත්, ඈ පසු කර යන ඔවුන්ගේ දෑස් නිතැතින්ම ඈ වෙතට යොමු විය..

මාස කීපෙකට පෙරාතුව හදිසියේම මාවත් අතර නෙතු ගැටුන ඈ නගරයේ වෙසුන සීමිත වූ පිරිසගේ අවධානයට මොහොතින් නතු වූයේ ඇගේ පෙනුමෙහි වූ අසාමාන්‍ය බව නිසාය.. මදක් ඉදිරියට නැවුන සිරුරත් සුදුමැළි උන මුහුණත් විටක ඈ නපුරු මන්තරකාරියකේ මුහුණක් මැවුවාය..

" ඔබ මේ පැත්තට අළුත් නේද?"

" හ්ම්ම්ම්.."

" මීට කලින් කොහෙද හිටියේ?"

" මේ බඩු වලට මම කීයක්ද ගෙවන්න ඕන?"

ඉද හිට කඩ පිලකදි වචනය දෙකක් කතා කල ඈ රාත්‍රිය ගත කල පාළුවට ගිය ගරාවැටුන නිවස ඇගේ ගුප්ත බව තවත් වැඩි කලාය..

ඉරිදා දිනයන් වල පල්ලියේ වතාවත් වලට සහභාගි වන ගම්මුන්ගේ ප්‍රධානම මාතෘකාව බවට නිතැතින්ම ඈ නතු විය..

" නපුරු මන්තරකාරියක් වගේ පෙනුම නම්.."

" මොකක් හරි අපරාදයක් කරලා හැංගෙන්න ආවද දන්නේ නෑ.."

" මොකක් හරි ලොකු අසනීපයක් නිසා ගෙදරින් පිටමං කරපු කෙනෙක් වගේ.."

එකිනෙකා අතර උන කතා වන් වල ඈ මනින්නට උත්සාහ කල අය බොහෝ විය.. නමුත් ඒ හැමෝම ඇගේ නිහඩ බවත් ගුප්ත බවත් ඉදිරියේ නිරුත්තර වීය..

කාලයත් එක්කම ඈ ගමේ සාමාන්‍ය මිනිසුන්ගෙන් එක්කෙනෙක් වන්නට වූවත් ඈ ගමේ කා එක්කවත් ඇසුරකට නොගියාය.. ඇගේ හුදෙකලා ජීවිතයට ඉදහිට බාදාවක් උනි නම් ඒ යාබද නිවසෙහි උන් කුඩා දරුවාගෙනි..  ඉදහිට ගෙමිදුලට විත් ජනෙල් අතරින් එබි කම් කරන ඔහු ජනෙල අතරින් ඈ දුටු සැනින් කෑ ගසාගෙන දුවන්නේ වරෙකම ඈගෙන් දකින ගුප්ත නපුරු පෙනුම නිසාවෙනි..

ඈ එදත් කඩ පිළට ගොස් ආපසු පැමිනෙද්දි ජනේල අතරින් එබිකම් කරන පුංචි දරුවා දැක මදක් ඈත සිට  ඒ දෙස බලා හිදියාය.. හෙමින් ඔහු වෙතට ලං උන ඇගේ හුස්ම පොද හෙමින් දැනෙද්දි ඈ වෙතින් ඈතට පලායන්නට තැත් කලත් ඇගේ රළු අත් වලින් ගැලවෙන්නට ඔහු අපෝසත් වීය..

" කරුණාකරලා මට යන්න දෙන්න.. මම ආයෙම එහෙම කරන්නේ නෑ.."

බිය මුසු උන දෑසින් ඇගෙන් පලායමට උත්සාහ කල ඔහු දෙස මොහොතක් නපුරු පෙනුමින් බලා උන් ඈ තම මුහුණෙහි වූ නපුරු පෙනුම වෙනස් කල කුඩා දරුවා හා හොදින් සිනා සුනාය..

" මම ගෙදරම හදපු විස්කෝතු වගයක් තියෙනවා.. කැමතිද කන්න.."

නපුරු වූ පෙනුමෙන් වෙනස්ව කවදාවත්ම කිසිවකුත් නොදැක්ක සිනහවක් මුහුණට ලං කර ගනිමින් කතා කල ඈ දෙස කුඩා දරුවා මහත් පුදුමයකින් බලා සිටියේය.. තැතින් තැන දිරා ගිය කෙටි ලී පඩි හතරකින් නිවසේ දොරළගට ඇතුළු වූ ඈ ඔහුගේ අතින් අල්ලාගෙනම දොර විවර කලේ හිත මොහොතකට බිය ගැන්වෙන සිහින් හඩක්ද සමගිනි..

" කෑම මේසේ තියෙන්නේ එහා කාමරේ.. වාඩි වෙන්න.. මම ඉක්මනට එන්නම්.."

දුහුවිල්ලෙන් වැසීගිය ලීබඩු අතරේ කෑම මේසයේ එකම එක පුටුවක් හා ඒ ඉදිරියේ මේසයේ කොටසක් දුහුවිල්ලෙන් තොර වූයේ ඈ නිතරම එය පාවිච්චි කල හෙයිනි.. ඔහු ඒ වෙතට ගොස් හිද ගනිද්දි ඈ බන්දේසියක තැබූ විස්කෝතුත් තේ කෝප්පයකුත් රැගෙන විත් ඔහු හිද සිටි පුටුවට ඉදිරියේ මේසයෙන් තැබුවාය..

" කන්න... මම තේ එකකකුත් අරගෙනම ආවා.."

ඈ ඔහුට ඒවා පිළිගන්වමින් පසෙකින් වූ පුටුවේ දුහුවිලි මදක් අතින් පිසදමමින් හිද ගත්තාය..

" මොකද්ද ඔබේ නම?"

" මාර්කෝ.."

" මම මාග්‍රට්.."

" අපේ ගෙදරින් කිවුවේ මට ඔබත් එක්ක කතා කරන්න එපා කියලා.."

" ඒ ඇයි?"

" ඔබ නපුරු මන්තරකාරියක්ලු.."

" ඉතින් මාර්කෝ ඒ දේ විශ්වාස කරනවද?"

" හ්ම්ම්ම්.. නැහැ.."

" මම දැන් යන්න ඕන.."

ඉක්මනින් තේ කෝප්පය නිමා කල ඔහු නිවසේ දොර අසලට ඇවිදන් ආවේය.. ඇවිදිද්දි හඬ නැගෙන ලී පොළව ඔහු නිවසට ඇතුල් වන විට ගෙනා තරමේ බයක් තව දුරතත් නොගෙනාවේය..

" ආයෙමත් එනවා නේද? මීට පස්සේ ජනේලන් එබිලා බලන්න ඕන නෑ.."

" හා.. සුභ සන්ද්‍යාවක්.."

" සුභ සන්ද්‍යාවක් මාර්කෝ.."

ගෙමිදුලේ පුංචි තණකොල පිස්ස මතින් පැන යාඹද නිවසට ඇතුළු වන ඔහු දෙස මොහොතක් බලා හිදි ඈ නිවසට විත් දොරගුළු ලා ගත්තාය..

...............................................

කාලය වේගයෙන් ගෙවෙමිනි තිබුනි.. නගරයේ හැමෝටම ඈ තව දුරටත් ආගන්තුක නොවූ මුත් ඈ ගැන තොරතුරු කිසිවෙකුත් දැන නොසිටියේය.. නගරයේ ඈ හා කතා කල එකම එක පුද්ගලයා වූයේ කුඩා මාර්කෝය..

" මාර්කෝ ඇත්තද ඈ නපුරු මන්තර කාරියක් කියන්නේ?"

" මටනම් එහෙම දැනෙන්නේ නෑ.. ඈ කරුණාවන්තයි.."

තමන්ගේ මිතුරන් හා ඈ ගැන ආඩම්බරයෙන් කතා කරන තරමටම ඔහුත් ඈත් අතර හොද බැදීමක් ඇතිවෙමින් තිබුනේය.. පාසලෙන් පසුව හැමදාම ඇගේ නිවසට විත් ඈ හා කතා බස් කරන්නට ඔහු නිතරම වාගේ පුරුදුවිය..

සීත සමය හෙමින් නගරයට ලංවෙමින් තිබුනේය.. කදුකර පෙදෙසට සමීපයේ තිබූ නිසාම පුන්චි හිම බිංදු සීත සමයේ ඇරඹුමත් එක්කම වැටෙන්නට විය.. ඇගේ නිවසේ ගිණි උදුන ලගට වී හිද ගෙන උන් මාර්කෝ ලගට ඈ පැමිණියේ මදක් විශාල අත් බෑගයක්ද සමගිනි..

" ඔබ අද කොහේ හරි යන්නද?"

අත්බෑගයත් සමගින් ඈව දුටු  මාර්කෝ ඈ කිසිවක් කියන්නටත් මත්තෙන්ම ඇගෙන් ප්‍රශ්ණ කලේ ඈ වෙනදාට වඩා හැඩති ඇදුමක් ඇගලා සිටි හෙයිනි..

" මාර්කෝ මට උදවුවක් කරනවද?"

" කියන්න.."

" අද මම රාත්‍රී ආහාරයකට එළියට යනවා.. එන්න පමා වෙන්න පුළුවන්.. මේ තියෙන්නේ මගේ ලග තියෙන වටිනාම සම්පත.. ඔබට පුළුවන්ද මම එනකම් මේක ආරක්ශා තැනක තියා ගන්න.."

" හා.."

ඇගේ අතති වූ බෑගය වෙතට දෑත දිගුකරමින් එය තමන් ලගට ගන්නට මාර්කෝ දෙවරක් නොසිතුවේය..

" මේ ගැන මාර්කෝ කාටවත් කියන්නවත් මේක කාටවත් බලන්න දෙන්නවත් එපා.."

 " හා.."

ඈයත් එක්කම නිවසින් පිටවූ මාර්කෝ  නිවසට ඇතුල් වන තුරුම තම  නිවස ඉදිරිපසට වී බලා උන් ඈ දෙපස හිම වැටි තිබූ මාවත දිගේ ඇවිද ගොස් ඈත මිහිදුම් අදුරේ නොපෙනී ගියාය.. තම නිවසේ ජනෙල් තිරය මතින් ඈ  නොපෙනි යන අයුරු බලා සිටි මාර්කෝ ඉහල තට්ටුවේ ඔහුගේ කාමරයට දුව ගොස්  තම ඇත යටින් ඈ දුන් බෑගය තැබූ ඔහු ඇද ඇතිරිල්ල පහතටම දමා එය ආවරණය කලේය..

...............................................

" මාග්‍රට් ගැන පොලීසියෙන් වත් විස්තර හෙවුවොත් නරකද?"

" ඒ මොකද..?

" මාග්‍රට් අපේ අසල්වැසියෙක්.. ඒ පාළුවෙන් තිබුන ගෙදරට හදිසියේම මේ ආපු කෙනා ගැන අපි හොයහන්න ඕන නේද?"

" මිස්ටර් ජෝර්ජ් ගේ ලගම නෑයෙක් කිවුවා නේද?"

" හ්ම්ම් ඒ උනත් අපි මීට කලින් ඇයව මෙහේ එනවා දැකලා නෑ.. "

" හොදයි.. අපි හෙට හොයලා බලමු.."

රාත්‍රී කෑම මේසයේදි මාර්කෝගේ මෑණියන් ගෙනා කතාබහ දිගේ ඔහුගේ හිත ඇදි ගියේ සවස ඈ පරිස්සම් කරන්නට දුන් අත් බෑගය කෙරේය..  ඒ තරම් ඕනෑකමකින් තොරව රාත්‍රී ආහාරය නිමා කල මාර්කෝ දිව ගියේ ඉහල මාලයේ තමන්ගේ කාමරය වෙතටය..

" මේ ගැන මාර්කෝ කාටවත් කියන්නවත් මේක කාටවත් බලන්න දෙන්නවත් එපා.."

ඈ කී ඒ වදන් පෙල ඔහුට යලි යලි ඇසෙන්නට වීය.. කාලයක් තිස්සේ ඇසුරු කලත් කවදාවත් ඈ ඇගේ තොරතුරක් තමන් හා වත් නොකීවේ ඇයිදැයි අවුරුදු 10ක් වයසැති මාර්කෝගේ හිතට තදින් දැනෙන්නට වීය.. වාඩි වී උන් පුංචි පුටුවව ඉදිරියෙන් ඇද යට වූ ඇගේ බෑගය වෙතට මාර්කෝගේ හිත හිටිහැටියේ දුවන්නට විය..

බොහෝ වේලාවක් ඒ දෙසම බලා උන් ඔහු හිද හිටි පුටුවෙන් නැගිට ඇද මතට ගොස් එහි හිද ගත්තේ දෙපා මුල අත් බෑගය පෙනෙන පරිද්දෙනි..

" නෑ මේ දේ වැරදියි.."

ඔහුගේ හිහ ඔහු හා දොඩමළු විය..

" ඇය මාව විශ්වාස කරලයි මේක මට දීලා ගියේ.. මම එහෙම කරන එක හරි නෑ.."

" ඒත් ඇත්තටම ඇය මන්තරකාරියක් නම්, අපරාධකාරියක්නම්, දවසක මටත් අනතුරක් කලොත්.. ඊට කලින් මම ඈ ගැන දැන ගන්නම ඕන.."

දෙපාලග තිබූ අත් බෑගය තම උකුල මතට ගත් මාර්කෝ එය විවෘත කරන ගාන්චුව දෙසට අත ගෙන යද්දි වරදකාරි සිතුවිල්ල ඔහු නැවතත් වලකාලීය..

" නෑ ඇය එහෙම කෙනෙක් නෙමෙයි.. මේක මම ඇය මට දුන්න විදිහටම ඈයට ආයෙම බාර කරනවා.."

බිමින් තැබූ බෑගය ඇදේ මැදක් වන තෙක්ම යටට තල්ලු කර දැමු ඔහු ආයාසයෙන් නෙත් පියාගෙන නිදන්නට සූදානම් වූයේ  හිතේ තෙරපෙන නොයෙක් හැගුම් වලට ඉඩ අහුරමිනි..

...............................................

පරිසරයේ දැනුන හීතලත් නිසා උදෑසන හිරු කිරණ පොළවට වැටෙද්දි උදෑසන අටටත් පසු විය.. නින්දත් නොනින්දත් අතර ගෙවු රාත්‍රියෙන් පසුව අවදි උන මාර්කෝ මුලින්ම දිව ගියේ ඇගේ නිවස වෙතය.. කලින් දා සවස වසා දැමුන දොරගුළු තවමත් වසා දමාය.. ජනේලයෙන් මදක් එබිකම් කල ඔහු ආයෙම නිවසට ආවේ සවස ඈ හමුවන්නට හිතා ගෙනය.. 

රාත්‍රියේ හිතේ වද දුන් සිතුවිල්ල ඉදහිට හිතේ තැනක ආයෙමත් මතු වෙමින් කාලය පාසල තුල ගෙවා දැමු මාර්කෝ හිමෙන් වැසුන මාවත් අතරේ කෙලින්ම දුව ආවේ ඇගේ නිවසේ ඉදිරිපස වූ කෙටි ලී පඩි පෙල වෙතටය.. තාමත් අගුළු දැමු දොරත් උදෑසන සිටම පඩ් පෙල අසල වූ දිනපතා පුවත්පතත්  නිවසේ පාළුව මාර්කෝගේ හිතට තේරුම් කර දුන්නේය..

තම උඩු මහලේ කුඩා ජනේලයෙන් නිතරම ඇගේ නිවස දෙසට නෙත් යොමා හිටි මාර්කෝගේ හිතට බොහෝමයක් සිතුවිලි ගලා එන්නට විය..

" ඇයි ඇය තාම ආවේ නැත්තේ? අනතුරක්වත්ද?"

දවස නොදැනීම ගෙවී ගියේය.. කාලය හෙමින් ඉගිල ගොස් දවස් ගනන් ගෙවුනේ කාටත් නොදැනීමය..  නගරයේ අනෙක් හැම කෙනෙක්ම තමන්ගේ සුපුරුදු ජීවිත වල දවස් ගෙවා දමද්දි මාර්කෝගේ හිතේ බොහොමයක් සිතුවිලි මැවෙන්නට විය.. කල්පනා අතරේම මාර්කෝගේ දෑස යොමු උනේ ඈ තමන් ලග පරෙස්සමට තමා ගිය අත බෑගය වෙතටය..

" මම මේක ඇරලා බලනවා.."

හිතුවක්කාර දැඩි තීරණයකට එලබුන මාර්කෝ ඇද යට වූ ඇගේ අත් බෑගය ගෙන එහි ගාන්චුවෙන් හැර විවර කලේ තව දුරටත් එය වරදකාරි දෙයක්යැයි නොසිතමිනි.. මොහොතකින් දිළිසුන මාර්කෝගේ දෑස් අදහා ගන්නට නොහැකි විය.. බෑගය පිරෙන්නට තිබු පවුම් කාසි මාර්කෝගේ දෑස් ඉදිරියේ දිළිසෙන්නට විය.. ඉන් දෑස් ඉවතට ගත් මාර්කෝ මොහොතක් වට පිට බැළුවේ දෑස් අදහා ගත නොහැකි වූ නිසාවෙනි..

දිගු හුස්මක් පිටකල මාර්කෝ යලිත් බෑගය දෙසට නෙත් යොමු කලේ එය වසා යලිත් පරෙස්සමට තබන්නයි ඔහුගේ හිත ඔහුටම කියන්නට වූ නිසාය.. පවුම් කාසි අතරින් ඉහලට එස උන පුංචි කොල කැබැල්ලට මාර්කෝගේ දෑස් යොමු උනේ අහම්බෙ මෙනි.. දෙවරක් නොහිතාම ඔහු එය අතට ගත්තේ ඈ ගැන පුංචිම හෝ තොරතුරක් එහි අඩංගු වේයයි හිතු නිසාවෙනි..  දෙකට නැමු ඒ කොල කැබැල්ල අට ගත් මාර්කෝ එය දිග හල විට එහි ආමන්ත්‍රණය දැක මදක් තිගැස්සුනි.. එය ඔහුටය..


ආදරණීය මාර්කෝ,

                                      මම නෑවිත් දවස් කීපයක් ගත වෙද්දි ඔබ මේය විවෘත කර බලන බව මම දන්නවා.. මගේ ජීවිතේ මෙතුවක් කාලෙකට මට ගොඩාක් හිතවත් උන කෙනෙක් ඔබ.. මේ වස්තුව ආරාක්ශා කර ගන්න.. අනාගතේ දවසක ඔබට හොද මාවතක් තනාගන්න මේ වස්තුව උදවු කර ගන්න.. මම කවුද කියන එක ඔබ කාලයත් එක්ක තේරුම් ගනීවි..

                                                                                  මාග්‍රට්..


කිසිවක් සිතා ගත නොහැකිව මාර්කෝ දිගු හුස්මක් පිට කලේය..

" ඇත්තටම ඈ කව්ද?

නිමි..