අපි

මිනිස්සු සමහරක් වෙලාවට තමන්ගේ ජිවිතේ දැඩි තිරණ අරගන්නවා.. අන්න එහෙම එක තීරණයක් අපේ තාත්තත් මීට අවුරුදු ගානකට කලින් අර ගත්තා.. ඒ අපේ අම්මව කොහොම හරි බදිනවා කියන එක.. අපේ තාත්තා ඒක කෝම හරි කලා.. ඊට පස්සේ ඒ කතාව කොහොම ගලාගෙන යන්න ඇද්ද.. මේ ඒ ඉතිරිය..

තාත්තා අම්මව බදිනකොටම වගේ තාත්තට ගාල්ලට මාරුව හදාගන්නත් පුළුවන් වෙලා.. ගෙදර හිටපු කාලේ වින්ද දුක දැන් ඉවරයි නේද කියලා පුංච් බලාපොරොත්තුවක් දෙන්නගෙම හිතේ තිබුනත් කවුරුත් දන්න නැණ්දම්මගේ වෙනස් කම් වලින් අම්මට අඩුවක් තිබිලා නෑ.. මටනම් ඇත්තටම අපේ තාත්තගේ අම්මා තාත්තා දැකලවත් තියෙනවද කියලා මතකයක් ඇත්තෙම නෑ.. අඩු ගානේ මුහුණු වරවත් මතක නෑ.. 

මේ දේවල් කොහොම උනත් ඒ ගැන තාත්තටවත් අගවන්නේ නැතුව අම්මා කාලයක් ඉදලා තියෙනවා.. අපේ අයියයි අක්කයි ඉපදුනාට පස්සේ හැම දෙයක්ම හරි යාවි කියලා හිතන් හිටියත් ඒ දේවල් කිසිම වෙනසක් වෙලා නෑ.. අපේ අක්කා පුන්චි කාලේ දණ ගාගෙන එයාගේ ආච්චි ලගට යන්න යද්දි කාමරේ හිටපු තාත්තගේ අම්මා අක්කා එනවා දැකලා දොර වහපු වතාවක දොර වැදිලා අපේ අක්කගේ ඔළුව පැළිලා තියෙනවා.. ඒ තරමට වෙනස් කම් අපේ අම්මට ලැබිලා තියෙනවා.. හේතුව? ඒ ගැන නම් කියන්න ඇත්තටම දන්නේ නෑ..

තාත්තගේ මහ ගෙදර හිටියේ තාත්තයි, එයාගේ මල්ලියි.. මල්ලි බැදලා ආවට පස්සේ මහ ගෙදර අයිතිය යන්නේ මල්ලිට නිසා මහ ගෙදරත් එක්ක තිබුන ලොකු ඉඩමේ පැත්තක ගෙයක් හදා ගන්න අපේ තාත්තට අවසර දුන්න නිසා අපේ තාත්තා ඒ වෙනකන් එකතු කරලා තිබ්බ හැම දෙයක්ම ගන්න පුළුවන් හැම තැනකින්ම අරන් අපි වෙනුවෙන් ඒ ගේ පොඩ්ඩ ලහි ලහි හැදුවා.. ඒත්,

මොකක් හරි හේතුවක් නිසා අයියයි මල්ලියි අතරේ පොඩි ආරවුලක් ඇති උනා.. ඒකට ලැබුන එකම උත්තරේ මල්ලි අයියට ගෙදරින් එලියට බහින්න කියපු එක.. හරි කමක් නෑ කියලා හිතපු තාත්තා භාගෙට හදාගත්ත ගෙට යන්න හදද්දි උනේ කොහෙත්ම හිතුවේ නැති දෙයක්..

ඉඩමේ තාත්තට ගේ හදා  ගන්න දුන්නට ඒ වෙද්දිත් ඉඩමේ ඒ කොටස අපේ තාත්තගේ නමට ලියලා නෙමෙයි තිබිලා තියෙන්නේ.. තාත්තා උනත් ඕක ලියලා දෙනකම් කියලා නොයිද තමයි ගේ හදන්න පටන් අරන් තියෙන්නේ.. අවසානේ හරියට වැඩ ඉවරත් නැති අපේ ගේත් අයිති තාත්තගේ මල්ලිට.. ඒ උනත් අමාරුවෙන් හදාගෙන ආපු ගේ අත ඇරලා යන්නනම් තාත්තා කමති උනේ නෑ.. ගෙදර දොරවත් හරියට නැති ගේක අපේ තාත්තා අයියයි අක්කයි අම්මයි එක්ක ගිහින් පදිංචි උනා.. 


විශ්වාස කරන්න.. විදුලිබල මණ්ඩලේ ෆෝමන් කෙනෙක් විදිහට වැඩ කරපු අපේ තාත්තට ගෙදරට ලයිට් ගන්න බැරි උනා.. ඒ තාත්තා හදපු ගෙදට්ට ලයිට් ගන්න මහ ගෙදරින් කැමැත්ත නොදුන්න නිසා.. දවස තිස්සේ විදුලි බල මණ්ඩලේ ලොරියේ නැගලා ගාල්ල පුරාම ඇවිද්ද තාත්තා රෑ ගෙදර ඇවිත් හිටියේ කුප්පි ලාම්පු එළියෙන්.. 


ඒ වෙද්දි ගෙවල් දෙක අතර කාණුවක් කපලා කාවටත් ඒ මායිම නොපනින්න නියෝග මහ ගෙදරින් ලැබිලයි තිබුනේ.. කිසිම දේකට කවුරුවත් ඔය මායිම නොපැන්නත් දවසක් තාත්තගේ මල්ලි අපේ අම්මට බැන ගෙනම ඔය මායිම පැනලා අපේ ගේ හරියට එද්දි ගෙදර පඩිය උඩ වාඩි වෙලා හිටිය අපේ අයියා අතට අරන් තිබ්බේ ලගම තිබුන උදැල්ල.. එතකොට අයියට අවුරුදු 12 විතර.. මේ වෙන දේවල් හොදට හිතට කා වදින කාලය.. කොහොම උනත් එවෙලේ තාත්තගේ මල්ලි  ආයෙම හැරිලා..

හවස තාත්තා ගෙදර ආවම උන හැම දෙයක් ගැනම අම්මා කියද්දි තාත්තා අමාරුවෙන් උනත් එකම එක තීරණයක් අර ගත්තා.. ඒ මේ හැම දෙයක්ම අත ඇරලා යන එක.. ඒකට එකම එක හේතුව උනේ මොනා හරි දෙයක් වෙලා අන්තිමේ තමන්ගේ ලොකු පුතා ගිරේ විලංගුවේ වැටෙයි කියන එකම එක බය හිතට ආපු නිසා.. 

ඊට පස්සේ අපිට ඉන්න උනේ විදුලිබල මණ්ඩලෙන් ලැබුන ක්වාටස් වල.. ඒත් ටික කාලෙකින් තාත්තට රස්සාව නැති උනා.. ඒ හොදම විශ්වාසවන්තයි කියලා හිතපු යාළුවෙක්ට කරපු උදවුවක් ඒ යාළුවම පාවලා දුන්න නිසා.. ජීවිතේ කියා ගන්න බැරි තරමේ අඩියකට වැටිලා.. හරි හමන් රස්සාවක් නැතුව නොවිදිනා දුක් විදපු කාලයක් තිබුනා.. අතට අහුවෙන ඕනම වැඩක් කරන තත්වේ තාත්තා හිටියා.. අයියයි අක්කයි අම්මයි හිටපු පවුල තාත්තා කෝම හරි නඩත්තු කරන්න ඕන.. 

ටික කාලෙකින් යාළුවෙක්ගේ උදවුවෙන් තාත්තා පුංචි කඩයක් පටන් ගත්තා.. කාලයත් එක්ක වැටිලා හිටිය අඩියෙන් ටිකක් උඩට එන්න තාත්තට පුළුවන් උනා.. ඒ කාලේ වෙද්දි මමත් මේ ආදරණිය පවුලට එකතු වෙලා.. 

ඒ 88 89 කාලය.. මේ කාලය ගැන හොදින්ම දන්න අයගේ මතකයන් වල අදුරුම මතකයක්.. හවස් වීගෙන එද්දි මිනිස්සුන්ගේ ජිවිත වලට දැනුන බය කොච්චරද කියලා අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නෑ.. හවස් වෙද්දි අරන් ඉන්න කඩේ වහන්න කියලා ආපු තර්ජනත්, වහපු කඩේ අරින්න කියලා මරුවෙන් මාරුවට ආපු තර්ජන වලිනුත් අඩුවක් ඒ දවස් වල තිබිලා නෑ..  මං ගැන බයක් නැතත් අපේ අක්කයි අයියයි ගැන තාත්තා ගොඩක් බයෙන් හිටියා.. ලාම්පුවක්වත් පත්තු කරන්න ඉඩක් නැති රෑ වල අහල පහල ගෙවල් වලට කල්ලි කඩා පනිද්දි තාත්තා අපිවත් අරන් ගේ පිටිපස්සේ තිබ්බ බාගෙට කපපු ලිං වලකට ඉණිමගක් තියලා බැහැලා උඩ පොල් අත්තකින් වහලා රෑ එළි වෙනකන් ඉදලා තියෙනවා.. 


ඒ අදුරු කාලෙත් අවසන් වෙද්දි කරගෙන ආපු කඩෙත් කලින් වගේ කර ගන්න බැරි වෙලා ඒ හැම් දෙයක්ම අත ඇරලා අපේ අම්මගේ මල්ලිගේ උදව්වෙන් තාත්තා ඉතාලි එන්න තීරණේ කලේ 93 අවුරුද්දේ.. තාත්තා ඉතාලි ඇවිත් අවුරුද්දක් යන්න කලින් ආයෙම ජීවිත හැම දෙයක්ම වගේ අනිත් පැත්ත පෙරළුනේ අම්මා හදිස්සියේ අසනීප උනත් එක්ක.. බෙල්ලේ අමාරුවකට සෑහෙන කාලයක් අම්මට බෙහෙත් ගන්න උනා.. 


ඒ වෙද්දි ගාල්ලේ තාත්තගේ නමින් අපිට බැදිලා අපිට හිතවත් උන හැමෝම අපිව තනි කරලා තිබ්බේ.. පවුලේ ලොකු පුතා උන අපේ තාත්තව  පවුලේ මතකයන්ගෙන් ඈත් කරලම දාලා.. අම්මගේ අසනීපෙට අම්මා ගැන හොයලා බලන්නවත් කවුරුත් හිටියේ නෑ.. ඉතාලි ගිහින් අවුරුද්දකින් ආයෙම ලංකාවට ආපු තාත්තා එක තීරණයක් ගත්තා.. ඒ ගාල්ලට සමු දෙන්න.. අම්මගේ නෑයෝ ඔක්කොම වගේ හිටියේ කොළඹ නිසා ගාල්ලේ ඉන්නවට වඩා ආරක්ෂාවක් කොළඹ තියෙයි කියලා තාත්තා හිතුවා.. 

අවුරුදු ගානක් හැදුන වැඩුන පරිසරයටයි, බිදුනා උනත් හිතේ තිබුන නෑදෑ කම් වලටයි හැමදාටම සමුදීලා අපි 94දී කොළඹ ආවා.. එදයින් පස්සේ අද වෙනකම් අපි කවුරුවත් ගාළු ගිහින් නෑ..