ලයින් අක්කගෙ හොර ලවු එක

ලයින් අක්කා කිවුවම කට්ටිය බලනව ඇති කවුද මේ කියලා.. ලයින් අක්කා කියන්නේ අපේ දොත්තොරෙස්සා අක්කටම තමා.. එයාට ඔය අළුත් නම දැම්මේ මදාරනේ.. ඒක ඉතින් වෙනමම කතාවක්.. මම කියන්න ආපු කතාව කියලා ඉන්නම්කෝ.. 

ලයින් අක්කට දැන් වයස අවුරුදු 30ක්.. දැක්කනම නම් ඉතින් එහෙම පේන්නේ නෑ තමා.. 1982 නොවැම්බර් 02 තමා උපන්දිනේ.. සිසිලියේ හිටියට එයාට තියෙන්නේ රෝම සම්භවයක්.. මතක ඇතිනේ මම කලින් වතාවක් “එහෙම වෙන්නේ ඇයි?” පෝස්ට් එකකින් ඔය මුහුවීම් ගැන සවිස්තරව කිවුවා.. ඉතින් මෙයත් එහම තමා.. අම්මා රෝම් වල.. තාත්තා සිසිලියේ පැලර්මෝ වල.. පැලර්මෝ වල ඉපදිලා සිසිලියේ ඉස්කෝලේ ගිහින් රෝමේ උසස් අධ්යාපනය හදාරලා දොස්තර විභාගෙ ලියලා ආයෙම මෙහෙම රස්සාවට ඇවිත්.. ආ.. තව මෙයාට ලස්සන සහෝදරියක් ඉන්නවා නාපෝලි  වල පදිංචි වෙලා.. විස්තර ඔය ඇති.. තව එවුවා කියන්න පුළුවන් උනාට ඒවා ඕන නෑ.. :)

තැන් කීපෙකම වැඩ කරලා අක්කා මේ ෆාමසියේ වැඩට එන්නේ මීට අවුරුදු 5කට කලින්.. දැන් නම් ෆාමසියේ ලොක්කා නැති දාට ලොක්කා එයා තමා.. ඒකෙනුත් වාසි මට.. එවුවා වැඩක් නෑ..

අක්කගෙ කතා බහත් ප්‍රියමනාප පෙනුමත් හින්දම ෆාමසියට එන ගොඩ දෙනෙක්ගේ හිත දිනාගෙන තමයි ඉන්නේ.. ඕන කෙනෙක් ආව ගමන් අහන්නේ කෝ මෙයා නැද්ද කියලා.. කෝම හරි ඉතින් ෆාමසියට එන අක්කගෙම වයසේ කොල්ලෙක්ගේ හිත මෙයාට ඇදිලා ගිහින් තියෙන බව මමත් දැන ගත්තේ ගොඩක් කාලෙකට පස්සේ..

ඒ මෑන්ස් ෆාමසියට එද්දි අනිත් කවුන්ටර් හිස් වෙලා තිබ්බ උනත් අනිත් උනුත් කතා කරනවා මෙයාටම.. අක්කා ඉතින් ගොඩක් වෙලාවට ඉන්නේ මාත් එක්ක ලැබ් එකේම තමා..    ඉතින් මුලින් මුලින් මම හිතුවේ මේ මෙයා යාළු වෙලා ඉන්න මෑන්ස් වෙන්න ඇති කියලා.. අහන්න උවමනාවක් නොතිබුන හින්දම මාත් ඕක අහන් ගියේ නෑ..  කොහොමත් මෑන්ස් සතියට දෙපාරක්වත් එනවා ෆාමසියට.. ඒ එද්දි මොනා හරි කන්න දෙයක් අරන් එන්නනම් අමතක කරන්නේ නෑ..  ලවු සීන් නොවුනත් ඒක මුන්ගේ හැටියක්.. අපරාදේ කියන්න බෑ.. ෆාමසියේ හවසට කන්න දෙයක් නැති වෙන්නේ නම් නෑ කවදාවත්ම..

කොහොම හරි මට ඔක ගැන අක්කගෙන් අහන්න උවමනාවක් ආවේ ගිය අවුරුද්දේ වැලන්ටයින් එකේදී.. එදා ෆාමසියට එද්දි කවදාවත් නැතුව ලස්සන ඔරිජිනල් මල් පොකුරක් තියෙනවා වාස් එකක දාලා ලස්සනට.. ( අනිත් හැමදාම තියෙන්නේ කෘතිම එවුවා.. )

මෙහේ ඉතින් උත්සවේ හැටියටනේ මල්.. ඉතින් රතු රෝස දැක්ක ගමන් හිතා ගන්න පුළුවන් කාරනේ.. ඒත් ඉතින් ඕකක් ෆාමසියේ? මම නිකමට වගේ ඇහුවා..

“ ඔක මේ මාර්තාට කොල්ල දුන්න එක..”

ආ ඇත්තද කියලා මාත් හිනාවක් දාගෙන පෙම්වතුන්ගේ දිනේට සුභ පතලා නිකන් ලැබෙන හාදුවත් අරගත්තට පස්සේ  මෙයා කතා කලා..

“ බොරු දිනේෂ් දොත්තොරෙගේ..”

“ මොකක්ද?”

“ ඒ මගේ කොල්ල නෙමෙයි..”

“ නෙමෙයි.. මාත් හිතුවේ කොල්ලා කියලනේ..”

“ පිස්සුද දිනේෂ්.. මගේ එහෙම එකක් නෑ..”

“ අපි නොදන්නවයි ඒක..” අනිත් උන්  මැදින් පැනලා කිවුවා.

ඊට වඩා දෙයක් මටත් කියන්න නොතිබුන නිසා මාත් වැඩිය මුකුත් අහන්න ගියේ නෑ.. උන්ගේ ලවු උන්ට.. මට මොකෝ කියලා..

“ ආ දිනේෂ්.. චොකලට් එකක්..”

අෆ්ෆා.. ඒ අවුරුද්දේ වැලන්ටයින් එකට ගහපු හොදම චොකලට් එක.. මට දැන් නම නම් මතක නෑ.. මොකද ඒවා කාලෙන් කාලෙට වෙනස් වෙන හින්දා.. මම සල්ලි දීලා ගත්තොත් ඇරෙන්න මට ඕවා හම්බුවෙන්නේ නැති නිසා මාත් කෑලි දෙකකටම වග කිවුවා.. බොරු කියන්නේ මොකටද ඉතින්..

“ ආ දොත්තොරෙස්සා.. යාළු නැති උනට උඹට ඉස්තරම්ම චොකලට් එක ගෙනත් දීලා නේ..”

“ අනේ මේ.. උබට ඕනනම් තව කෑල්ලක් කාපං.. විකාර කියවන්නේ නැතුව..”

ඊට පස්සේ කාලය හෙමීට ගෙවිලා ගියා.. ගන්න බෙහෙතක් නැතත් නිකමට හරි ෆාමසියට එන්න අර මෑන්ස් පුරුදු උනා.. අපිත් ඉතින් අපිට මොකො කියලා බලාගෙන හිටියා.. ඒ අතරේ කෑම බීම වලින් නම් අඩුවක් උනේ නෑ.. ගිය අවුරුද්දේ අක්කගේ උපන්දිනේට අපි කේක් කෑවෙත් මෑන්ස්ගේ ධන පරිත්යාගයෙන් තමයි.. මෙයත් ටිකක් මෑන්ස් වල වටේ අරන් යන බව අපිටත් තේරුනා.. ඒත් ඉතින් අපිට ඔවුවයින් වැඩක් නෑනේ කියලා අපි නිකන් හිටියා.. හැබැයි කවදාවත්ම ඒක ෆාමසිය ඇතුලේ ප්රශ්නයක් උනෙත් නෑ..

මේ අවුරුද්දෙත් වැලන්ටයින් ආවා.. අක්කා වගේම අපිත් හොදම චොකලට් එකක් කන්න මග බලාගෙන හිටියා.. වැලන්ටයින් දවසේ මම යද්දි මෙයා ඉන්නවා මුන දෙක කරන්..

“ කෝ දොත්තොරෙස්සා අද අපිට චොකලට් නැද්ද?”

“ අද තාම ආවේ නෑනේ දිනේෂ්..”

“ තව වෙලා තියෙනවනේ.. පරක්කු වෙලා ඒවි..”

එහෙම කිවුවට මොකද එදා දවසම මෙයාගේ හිත තිබ්බේ ෆෝන් එකෙයි බුකියෙයි.. දවසම ගෙවිලා ගියත් මෑන්ස් නම් ආවේ නෑ.. දවසම මූන දෙක කරන් හිටිය නිසා අපි කවුරුවත් ඒක අහන්න ගියෙත් නෑ.. අද වෙනකන් ඇහුවෙත් නෑ.. ඊට පස්සෙම අපි මෑන්ස්ව දැක්කෙත් නෑ.. මොකද උනේ කියලා ඉතින් කවුරුවත් දන්නේ නෑ.. අක්කා සමහර විට දන්නව ඇති.. ඒත් මම නම් අහන්න ගියේ නෑ.. දැන් නම් එහෙම මෑන්ස් කෙනෙක් ෆාමසියට ආවද කියලත් හැමෝටම අමතකයි..

ආ ඔය මෑන්සස්ව අක්කා වටේ යැවුවට අක්කට කොල්ලෙක් ඉන්නවා.. අවුරුදු 4 තිස්සේ දෙන්නා ලිවින් ටුගෙදර්.. තාම ට්‍රයි කරනවා වෙන්න ඇති.. බදින්න අදහසක් නෑ.. 

විශේෂයි : සතියකට විතර පස්සේ මේ පොස්ට් එකක් දාන්නේ.. වර්ණය මෙහෙම පාළුවට ගියාමද කොහේද.. පහු කර කර ඉන්න හිත ඉවසුව නැති ලොකුම ලොකු වැඩකට දුර ගමනක් ගිය නිසායි මේකට විරාමයක් තිබ්බේ..

බ්ලොග් ගොඩක් මිස් වෙලා.. අතරින් පතර කීපයක් නම් බැළුවා.. ආයෙම පරණ ඒව කියවනවා කියලානම් පොරොන්දු වෙන්න බෑ.. මේ වෙලාවේ ඉදන් ඉස්සරහට ආයෙම වෙනද වගේ කියවනවා..

අති විශේෂයි : විරාමෙට යන්න කලින් ඉදන්ම පහුගිය ටිකේ කීප දෙනෙක් වගේම මම නැති ටිකේ බුකියට මැසේජ් කරල වර්ණය ගැන හිතේ ඇති උන සැකයක් ගැන කීප දෙනෙක්ම අහලා තිබ්බා.. ඒකට උත්තර ඊළග පෝස්ට් එකෙන් දෙන්නම්..