මග බලාගෙන මම

අදත් ලස්සන හැන්දෑවක්.. වෙනද වගේම ගාළු මුවදොරට ඇවිදන් ආවට, අද වෙනදට වැඩිය ටිකක් වේගෙන් එන්න හේතුවක් තිබ්බා.. ඒ ඇය.. හුග දවසක් තිස්සේ මේ ගාළු මුවදොර ඉදන් ඈත ඉර බැසගෙන යන දිහා, වෙන කිසිම දෙයක් ගැන නොහිතා බලන් හිටපු මගේ තනියට දැන් තව කෙනෙක් ඇවිත්..

පහලට වෙන්න ඉදි උන ගල් බංකුවක වාඩි වෙලා ඈත මුහුද දිහා බලන්න ඉන්න නුඹව මමත් දැන්නේ අහම්බෙන් වගේ.. නුඹ වගේම මමත් මේ මුහුදු තෙර දිහා බලන්න පුරුදු වෙලා හිටපු නිසා.. ඒත් මුල්ම වතාවට අහම්බෙන් දැක්ක දවසේ ඉදන් හැම හැන්දෑවකම ඈත මුහුද දිහා බලන් ඉන්නවට වඩා නුඹ දිහා බලන් ඉන්න මම ආස කලා..

නුඹ දිහා බලන් ඉද්දිත් දැනෙන්නේ මුහුද තරම්ම උන ගැඹුරු බව..  සමහර විට මේ මුහුදටත් වඩා ගැඹුරුද මන්දා.. ඒත් කිසිම දෙයක් නොකියන ඔය මුහුණේ ලොකු දෙයක් හැංගිලා තියෙන බවනම් රහසක් නෙමෙයි..

“ ගිහින් වචනයක් කතා කරනවද?”

මගේ හිත මගෙන්ම ඇහුවා.. වාඩි වෙලා හිටපු බංකුවෙන් නැගිටලා අඩි දෙක තුනක් ඈ හිටිය තැනට ඇවිදන් ගියාට ආයෙම හිත මොහොතකට වෙන උන නිසා මම නැවතුනා..

“ නන්නාදුනන කෙනෙක්.. එකපාරම ගිහින් කතා කරන එක හොද නැති වේවි..”

ඒ මොහොතේ මගේ හිත මට දුන්නේ එහෙම උත්තරයක්.. හිතේ දෙගිඩියාව මටම තේරුම් ගන්න බැරි වෙද්දි එදා ඒ අදහස අත ඇරලා දාලා ආයෙම මුහුද දිහා බලාගෙන හිටියා.. කොච්චර වෙලා එහෙම හිටියද කියලා නොතේරුනත් ආයෙම ඈ හොයන්න හදද්දි ඈ නික්මිලා තිබුනා..

“ අපරාදේ.. මට කතා කරන්න තිබුනේ..”

මොහොතින් මොහොත වෙනස් වෙන හිතත් එක්ක කේන්තියේම ආපහු යන්න පිටත් උනේ ඊළග දවසෙවත් කතා කරනවා කියන බලාපොරොත්තුවෙන්..

දවස තිස්සේ ගොඩ ගැහුන වැඩ එක්ක කාලය ගෙවෙද්දි ඉදහිට හැම වෙලාවකම වගේ ඔරලෝසුව දිහා බැළුවේ හවස රාජකාරි නිමා වෙන වෙලාව එලබිලාද කියලා දැන ගන්න.. හෙමින් හෙමින් හෝරා ගෙවිලා ගිහින් අන්තිමේ ඒ කාලය එලබෙද්දි හිතට දැනුනේ අළුත් ප්‍රබෝදයක්..

“ අදනම් කොහොම හරි වචනයක් කතා කරනවා..”

මම මගේ හිතටම කියා ගත්තේ අදත් එදා වගේ මේ හිත  වෙනස් නොවෙන්න.. ගාළු මුවදිරට එද්දි හිරු ඈතින් බැහැල යන්න පටන් අරන්.. ඒත් රාත්‍රිය උදා වෙන්න තව ගොඩක් වෙලා තියෙනවා.. ලා තැඹිලි පාටක් අහසට එක් කරගෙන ඈත සයුරු තෙරේ හැංගෙන හිරු දකින්න ආස කල දෑස අද තිබුනේ ඔරලෝසුවේ කටු අතරේ.. ඒ මේ අත නොසංසුන්ව බලන මේ දෑස වෙනදා දකින සුන්දරත්වයට වඩා හෙවුවේ ඈව..

..............................

හිරුත් අවරට ගිහින්

දම්පාට හැන්දෑවේ

මුහුදු රැල්ලත් මලානික වී

ඇදෙයි මුහුදු වෙරළට හෙමින්..

ළිහිණින් නෑ ඈත අහසේ

ගොම්මන් වී මුහුදු වෙරළේ

සද කිරණත් නෑ පෙනෙන්නේ

වසන් වී ඝණ වලාවකට අහසේ..

පහන් කණුවේ ආලෝකය ලග

නැහැ සිත මගෙ තව රැදුනේ

වැලි කෙලියේ උන් පුංච් උන් ටික

යයි සැගවී මවු පිය තුරුලේ..

කාලය ගෙවුනා මටත් නොදැනිම

වෙරළට ඇවිදින් නුඹ දැක ගන්නට

ඒත් නුඹ ආවේ නැහැ තවම

වෙරළේ තනිවෙන්න වෙනද වගේම..

තව මොහොතක් දෙකක්

බලා නොඉද නුඹ දැක ගන්නට

යන්නේද නොයන්නේද මම

හිතමින් දෙගිඩියාවක මගේ  හිත..

කෙලෙස හෝ නුඹ ලගට වී අද

හිත පුරාවටම ඇදුන සිතුවිලි හැම

කියන්න පෙරුම් පුරන්න උන් හිත

නැවතිලා දැන් නොදැක නුඹෙ  දෑස..

..............................

කාලය ගෙවුනේ කොහොමදවත් තේරුනේ නෑ.. හිරු බැස ගිහින් ඈත අදුර රජ වෙලා.. ඒත් නුඹ.. ඇයි නුඹ ආවේ නැත්තේ අද??