Thursday, 24 April 2014

පිපාසිත වූ රැය



ඈතින් අඳුර වැටී ගෙන එන දිහා මම බලාගෙන හිටියා.. හිතේ තිබුනේ නොසන්සුන් කමක්.. ගිම්හානයට හැමෝමේ පෙම් බඳිද්දී මගේ සිතුවිල්ල ඊට වඩා වෙනස් වෙන්න තිබුනෙම එකම එක කාරණාවක්.. ඒ මේ නොසන්සුන් කමමයි.. ඉක්මනට ඉර එළිය අඬුවෙලා ගිහින් රැය උදාවෙනකන් බලාගෙන ඉන්න තියෙන නොසන්සුන් කමට මට පොඩ්ඩ්ක් වත් කැමති නැහැ.. ගිම්හානය මගේ ඒ හැඟීම තවත් වැඩි කරනවා.. අදත් ඒ වගේම තවත් එක ගිම්හානයේ දවසක්..

වැසුන තිර රෙදි අතරින් යාන්තමට පේන අවට පරිසරය දිහා මම බලාගෙන හිටියා.. පාර දිගේ එහා මෙහා ඇවිදන් යන මිනිස්සුන්ගේ හිත් වල තිබුනේ නිදහසක්.. ඒක ඔවුන්ගේ හැසිරීම් වලින්ම බලාගන්න පුළුවන්.. ඒත් මම එහෙම නෙමෙයි.. හිතේ නිදහස නැති වෙලා ගිහින් කොච්චර කල්ද කියලා මමවත් හරියටම දන්නේ නෑ.. දැනෙන්නේ හරියට මුළු ජීවිත කාලයම විදින වේදනාවක් වගෙයි.. දැන් හැමදේම පුරුදු වෙලා ගිහින්.. හැඟීමක් නොදැනෙන ගානටම..

ගෙදර ඔරලෝසුවේ රෑ අට වදින සද්දේ මම අහගෙන හිටියා.. දැන් නම්
රැය උදාවෙලා.. දොර අයිනේ එල්ලලා තිබුන කඹායත් අතට අරගෙන පිටිපස්සේ ගේට්ටුවෙන් පාරට ආවේ ඒ හරිය නිතරම වගේ පාළු හන්දා.. මම කැමති නැහැ කවුරුවත් මම ඉන්න තැන ගැන දැන ගන්නවට.. පාළු මාවතෙන් ආව වුනත් පුරුදු විදිහටම මම ඇවිදන් ආවේ ගේ ඉස්සරහා පාරට.. ඒ නන්නාදුනන කෙනෙක් වගේ ගේ දිහා එක විනාඬියකට බලාගෙන ඉන්න..

මං හිටපු තැනට ටිකක් එහාට වෙන්න හිටියේ තරුණ යුවලක්.. ඔවුනුත් අහම්බෙන් වගේ මගේ ගේ දිහා බලාගෙන හිටියේ ලස්සන විදගන්නම නෙමෙයි කියලා මම හොදටම දන්නවා.. ඒ හිත්වල තිබුන කුතුහළය ඈතින් හිටියත් මටත් හොදටම දැනෙනවා.. මම පියවර දෙක තුනක් ඔවුන් හිටිය දිහාවට ගියේ ඒ කතා බහට ඔවුන්ට නොදැනෙන්න ඇහුම් කන් දෙන්න..

" සිටුවරයෙක්ගේ වෙන්න ඇති.. නැත්නම් මේ හරියේ මේ වගේ ගෙයක් තියෙන්න විදිහක් නැහැ.."

" වෙන්න ඇති, ඒත් මට නම් පේන්නේ මහ මුසල පෙනුමක්.."

මම ඔහු දිහා බලන්න උත්සාහ කලා.. රස්තියාදු හැඩ රුවක් තිබුන ඔහු කොහෙත්ම ඈට ගැලපෙන්නේ නෑ කියන හැඟීම හදිස්සියෙම මගේ හිතට ඇතුළු වුනා..

" ඇයි එහෙම කියන්නේ?"

" නෑ කැත්‍රීන් බලන්න, අඩුම ගානේ විදුළි ආලෝකයක්වත් නැහැ ගෙදර.. වට පිටාව වුනත් ඒ වගේමයි.. සිටුවරයෙක් වුනත් මහ අමුතු විදිහක කෙනෙක් වෙන්න ඇති.."

මොනවා වුනත් ඔහුගේ කතාවේ තිබුනේ ඇත්තක්.. මම ඒ ගැන කල්පනා කලා.. පාරේ ඉදන් බලද්දී පේන්න තිබුනේ අඳුරින් වට වුන ගෙයක් විතරයි.. පාරේ තිබුන ගෑස් ලාම්පු වල එළිය යාන්තමට නොවැටෙන්න එතන ගෙයක් තියෙනවද කියලවත් හිතා ගන්න අමාරුයි.. රෑ උදා වුනත් ටිකින් ටික අපි අතරින් යන අය වැඩි වුන හන්දම මම එතනින් ඈතට ඇවිදන් ආවේ ඔහු කියපු දේවල් හිතේ තියාගෙනම.. සමහර විට මිනිස්සුන්ට මං ගැන හිතන් ඉන්න විදිහ ටිකක් හරි වෙනස් කරන්න පුළුවන් කමක් මට තියේවි..

පැරීසියේ වීදි අතරින් ඇවිදගෙන ආවේ එක අරමුණක් හිතේ තියාගෙන.. ඒ කාව හරි මුණගැහේවි කියන බලාපොරොත්තුවෙන්.. මිනිසුන්ගෙන් පිරිලා ගිය අවන්හල්, බීර වෙළදසැල් පහු කරන් ටිකක් දුර එන්න ඇති.. නගරයෙන් ඈත් වුන නිසාම පාරේ ඉදලා හිටලා ගමන් කලේ අශ්වකරත්තයක් හෝ දෙකක් විතරයි.. ටිකින් ටික හැම දේම පාළුවට හැරෙන්න පටන් අරන්.. මම කැමති විදිහටම..

ගෑස් ලාම්පු එළියවත් ඕනෑ තරමට නොවැටෙන අතුරු පාරක් දිගේ මම ඇවිදන් ආවා.. හැම අතකම තිබුනේ දැඩි නිහැඬියාවක් විතරයි.. අරමුණක් නැතුව ආව දුර වැඩි නිසාමද කොහෙද හිතේ ගැස්ම හුඟක් වැඩි වෙලා.. අඳුරු නිහඬ මාවත දිගේ මම තව දුරක් ඇවිදන් ආවා..

" ඒයි, ඔය පැත්තට යන්න එපා.."

බලාපොරොත්තු නොවුන වෙලාවක ඇහුන කටහඬින් හිතට දැනුනේ තිගැස්සමක්.. ඒ වචනත් අනතුරක සේයාවක් හඟවපු හන්දා ඒ තිගැස්ම තවත් වැඩි වුනා.. පටු මාවතේ හැම තැනකම තිබුනේ පැහැදිළි බවක්.. කටහඬක් ඇහුනත් කවුරුවත් දකින්න හිටියේ නෑ.. දෙපැත්තේ තිබුන ගොඩනැගිලි වල ඉහළ මාලයන් දිහා බැළුවත් කිසිම කවුළුවක් මේ පාර පැත්තට නොතිබෙද්දී මට කතාකලේ කවුද කියන එක ගැන හිතට ආවේ කුතුහලයක්..

" ඔබ කවුද?"

අවසානයේ මම ඇහුවා.. ඒත් තිබුනේ නිහැඬියාවක් විතරයි.. මම ආයෙමත් ඇහුවා.. හැබැයි කලින්ට වඩා හයියෙන්..

" ඔය පැත්තට යන්න එපා.. ආයෙම හැරිලා යන්න.."

කටහඬ එන දිහාව දිගේ ඒ කවුද කියන එක හොයන්න උත්සාහ කලත් ඒකෙන් ප්‍රයෝජනයක් තිබුනේ නෑ.. මම දන්න එකම දේ ඒ පිරිමි කටහඬක් විතරයි කියන එක..

" ඇයි මොකද්ද හේතුව?"

" ජීවත් වෙන්න ආසනම් ආයෙම හැරිලා යන්න.."

" ඇයි?"

අපේ කෙටි කතාබහ අතරේ මම දකින්න උත්සාහ කලේ ඔහුව.. ඒත් තිබුන අන්ධකාරයත් එක්ක මට ඒක කරන්න පුළුවන් වුනේ නැහැ..

" ඒ දේවල් ගැන දැන ගන්න ප්‍රමාද වෙනවට වැඩිය ආයෙම හැරිලා යන එක නුවණක්කාර තීරණයක් වේවි.."

" ඔබ වගේ හැංඟිලා ඉන්න කෙනෙක් කියන දේවල් විශ්වාස කරන එක සමහර විට මෝඩ කමක් වේවි.."

" එහෙමද?"

ඊට වඩා පිළිතුරක් මම බලාපොරොත්තු වුනා වුනත් මට සිද්ද වුනේ ඒ හැඟීම යටපත් කර ගන්න.. ටික වෙලාවකට අපි අතර රැදුනේ නිහැඬියාවක්.. මම ආයෙම එතනින් ඈත් වෙන්න හිතුවෙට් ඒ හන්දමයි..

" ඔහොම ඉන්නවා.."

මම පියවර දෙක තුනක් ඉස්සරහට යද්දිම ඔහු ආයෙම මාව නතර කලා.. ඒ පාර ඒ කටහඩේ තිබුනේ සැරපරුෂ බවක්.. කෙනෙක් නොපෙනන හන්දම ආයෙම හැරිලා බලන්න තරම් උනන්දුවක් නොතිබුනත් මගේ පිටිපසින් යමක් සෙලවෙන සද්දෙට මම හැරිලා බැළුවා.. බිත්තියට හේත්තු කරලා තිබුන ලී දෙක තුනක් එහාට කරගෙන ඒ අතරින් තිබුන පුංචි හිදසකින් ඔහු එළියට ආවේ හරියට ගුහාවකින් එළියට එන සතෙක් වගේ..

මම ඔහු දිහා හොදින් බැළුවා.. කිළුටු වෙලා ගිය ඇඳුනුත්, මුහුණ පුරා වැවුන රැවුලත් අපිරිසිදුවට තැනින් තැන කළු වෙලා ගිය මුහුණත් එක්ක ඔහුගේ තිබුනේ අප්‍රසන්න බවක්.. ඔහු අවට හැම දෙයක්ම දිහා හොදින් බැළුවේ හොද නිරීක්ෂකයෙක් වගේ.. මම ටිකක් ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා..

" උඹ ඔය පාරෙන් ගියොත් මැරුම්කනවා.."

ඒ පාර ඔහුගේ තිබුනේ වෙනස්ම භාෂාවක්.. මම ටිකක් සැරෙන් ඔහු දිහා බැළුවා.. ඒක ඔහුට තේරුණා වෙන්න ඇති..

" කියන දේ තේරුම් ගන්න.."

" කවුද මාව මරන්නේ?"

තේරුමක් නැතුව එකම තැන නතර වෙලා තිබුන කතාව මට ඉස්සරහට ගෙනියන්න ඕන වුනා.. ඔහු තව ටිකක් මගේ ලගට ආවා.. ඔහුගෙන් හමාගෙන ආව දුඟදේ තිබුනේ මහා අප්‍රසන්න බවක්..

" ලේ උරා බොන්නෙක්.."

" ලේ උරා බොන්නෙක්?"

" ඔවු.."

ඔහුගේ දෑස් බොහොම විමසිලි වන්තව ඒ මේ අත බැළුවා.. අඳුරු තැන් දිහා ඔහු තරමක් වෙලා බලාගෙන හිටියා..

" එහෙනම් ඔබට ඒ කතා අහන්න ලැබිලා නෑ.."

" මොන කතාද?"

මට ඕන වුනේ ඔහුගෙන් හැම දේම දැන ගන්න.. හැම දෙයක්ම කියන්න කලින් ඔහු ඔහුට ඕන කාලය අර ගත්තා.. ඒ අවට හැම දෙයක්ම දිහා හොදින් බලන්න..

" මට ඒ සද්දේ මුලින්ම ඇහුනේ දැනට අවුරුද්දකට විතර කලින්.. ඒක විලාපයක්.. කන් බිහිරි කරවන තරමේ විලාපයක්.. නගරයේ රෑ නිදාගන්න තැනක් නොතිබුන හන්දම අමාරුවෙන් හම්බුන හොදම තැන තමයි මෙතන.. පොලිස් බටයන්ගෙන් කරදරයක් නෑ.. කොටින්ම කවුරුවත් මේ පාර දිගේ ඇවිදන් යන්නෙත් නෑ.. ඉතින් මට ඕන කරන නිදහස මං කැමතිම විදිහට තියෙනවා.. මම මෙතනට ඇවිත් ගෙවුනේ රෑ දෙකක් විතරයි.. පාරේ යාන්තමට මට අඩි සද්දයක් ඇහුනා.. මම හිතුවේ පොලිස් බටයන් කියලා.. ඒ හන්දම මම හැංගිලාම හිටියා.. මම එහෙමම ඉදන් ඒ අඩි සද්දේ ඈතට යනකන් අහගෙන හිටියා.."

" ඉතින්.."

" ඒ අඩි සද්දය ඇහිලා ටිකකින් මට ඇහුනේ විලාපයක්.. ඒක ගෑණු කටහඬක්.. එළියට ඇවිත් බලන්න ඕන කමක් තිබුනත් මම ආවේ නැත්තේ ඒ කෑ ගැහිල්ලට පොලිස් බටයෝ ඒවි කියලා හිතුන හන්දා.."

" ඉතින් පොලිස් බටයෝ ආවද?"

" නැහැ.. මම එහෙමම ටිකක් වෙලා හැම දේකටම ඇහුම්කන් දීගෙන හිටියා.. ඒත් නිහැඬියාව ඇරෙන්න වෙන කිසිම දෙයක්  තිබුනේ නෑ.. පහු වෙලා හරි පොලිස් බටයෝ එයි කියලා හිතුන නිසා මම එළියට ආවේ නෑ.. ටික වෙලාවකින් මට එහෙමම නින්ද ගිහින්.. පහුවදා උදේ ඇහැරිලා මෙතනින් එළියට ගිහින් බලද්දී වටපිටාවේ හැම දෙයක්ම වෙනදා වගේම සාමාන්‍යයි.."

" එහෙනෙම ඔබට ඇහුනේ මරණිය කෑ ගැහිල්ලක් නොවෙන්න ඇති.."

මම ඔහුගේ කතාව අවසානයේ අසතුටින් ප්‍රකාශ කලා.. ඒ වුනත් ඔහුගේ මුහුණේ තිබුනේ ඊට වඩා වෙනස්ම වුන හැඟීමක්..

" මාත් හිතුවේ එහෙම.. ඒත් ඒ තවත් රාත්‍රීන් දෙක තුනකට විතරයි.. ආයෙමත් මට ඒ විලාපයම ඇහුනා.. එදා මම මේ ලෑලි ටිකක් එහාට කරලා කරුවලේම පාර දිහා බලාගෙන හිටියා.. ඒත් කවුරුවත් මේ පාර දිගේ ඇවිදන් ආවේ නෑ.. ආන්තිමේ මම පාර දිගේ ටිකක් දුර ඇවිදන් ගියා.. ඒත් මං කිසිම දෙයක් දැක්කේ නෑ.."

" එහෙනම් ඔබ කොහොමද ලේ උරාබොන්නෙක් ගැන කියන්නේ?"

" ඔවු ඒ ලේ උරා බොන්නෙක් තමයි.. එහෙම නැත්නම් කොහොමද මේ වගේ දෙයක් වෙන්නේ.. මට හොදටම විශ්වාසයි මට ඇහුන විලාපයන් ගැන.. ලේ බිවුවට පස්සේ ඌ මිණිය අරගෙන යන්න ඇති.. මම අහලා තියෙනවා ලේ බිවුවට පස්සේ ඒ අයත් ලේ උරාබොන්නෝ වෙනවා කියලා.."

" ඔබට විකාර.. මේ දේවල් අහන් ඉන්න මගේ කාලය අපරාදේ.."

මම අයෙම යන්න ආව ගමන යන්න හැරුනා.. ඒත් ඔහුගේ ඉවරයක් නැති කතාව ආයෙම මාව නතර කරා..

" මේ පාරවල් වල මේ වෙලාවට ගණිකාවක් හොයාගන්න එක ඒ තරමටම අමාරු දෙයක් නෙමෙයි.. ඔවුන්ගේ ජීවිත වල වගකීමක් නෑ.. බැදීමක් නැහැ.. ඔවුන් ගැන හොයන්න කෙනෙක් නෑ.. ඉතින් එහෙම කෙනෙක් මේ පාරක හදිසියේ අතුරුදහන් වුනා කියලා ඒක ගැන වද වෙන්න තරමේ කෙනෙක් නැහැ.. ඉතින් ඔබට හිතාගන්න පුළුවන් ඇති ඒ ගොදුරු ගැන උදේ වෙද්දී කවුරුවත් නොදන්නේ ඇයි කියලා.."

ඔහු ඔහේ කියවගෙන ගියා.. නූගතෙක් යාචකයෙක් වුනත් ඔහු හැම දෙයක් දිහාම හොදින් බලාගෙන ඉන්න කෙනෙක් කියලා තේරුම් ගන්න මට ඒ තරම්ම වෙලාවක් ගියේ නෑ..

" ඔබ ඌව දැකලා තියෙනවද?"

" නැහැ.. ඒත් පෙනුම හිතාගන්න එක ඒ තරම්ම අමාරු නැහැ.. මෘගයෙක් වගේ ඇති.. ඒ ඇස් වලින් ගැලවිලා පැනල යන්න කොහොමත් අමාරුයි.."

" ඉතින් ඔබ ඇයි මෙතනම හැංගිලා ඉන්නේ එහෙනම්?"

ඔහු ඒකට උත්තරයක් දෙන්න හද්දද්දිම ඔහුගේ තියුණු කන් යොමු වුනේ පාර දිහාවට.. ඈතක ඉදන් යන්නතමින් ඇහුන අඩි සද්දය ටිකින් ටික වැඩි වුනා.. කලබල වුන ඔහු ආයෙම ඔහුගේ සුපුරුදු තැනට රිංගන්න උත්සාහ කලත් මම ඔහුව නතර කර ගත්තා..

දිගු ගවොමත් දෑස් වැහෙන තරම් පහලට දැමු හිස් අවරණයත් පැළදි
කාන්තාව ඇවිත් නතර වුනේ අපි ලග.. බැළු බැල්මට ඇයට තිබුනේ ප්‍රභූ පෙනුමක්.. ඇය කොහෙත්ම ගණිකාවක් නොවන බව ඇගේ හැසිරීම් වලින් හොදටම තේරුම් ගන්න පුළුවන්.. ඇය යාචකයා දිහා බැළුවේ පිළිකුල් සහගත් බැල්මකින්..

හිස් ආවරණය ගැලවූ ඇය කෙලින්ම බැළුවේ මං දිහා.. ඇය සුරූපිණියක් බව තේරුම් ගන්න ඒ බැල්ම විතරක්ම ඇති..

" මට චැතර් වීදියට යන්න ඕන.. ඔබට පුළුවන්ද මට උදවු කරන්න.. මේ අඳුර හන්දා මට ගමන් කරන්න අපහසුයි.."

" ඔවු, පුළුවන් මෙනවිය.."

ඔහුගේ බැල්ම තිබුනේ මාව නතර කරන්න වගේ හැඟීමකින්.. දුහුවිළි පිරුණ ඔහුගේ කඹායෙන් යාන්තමට අල්ලගෙන් ඔහුව පියවර කිහිපයක් ඈතට ඇදගෙන ආවේ ඔහු ලග ගැවසීම ඇයට ඒ තරම්ම රුස්සන දෙයක් බව නොපෙනුන නිසාම..

" මේ අහනවා.. ඔය විකාර කතායි, ඔය බයයි තමුන් ලගම තියා ගන්නවා.. ආ, මේ ෆ්‍රෑන්ක් දහය.. ලග තියෙන තැබෑරුමෙන් හොද වයින් එකක් අරන් බීලා නිදාගන්නවා.. එතකොට ඔය විකාර ඇහෙන එක නවතීවි.."

මං දිහා පුදුමයෙන් වගේ බලාගෙන හිටියත් මම දුන්න සල්ලි අර ගන්න ඔහු අමතක කලේ නෑ..

" අපි යමුද මෙනවිය.."

ඈ මගේ අතින් අල්ලගත්තේ අපි කාලයක් ඉදන්න දන්නා හදුනන අය වගේ.. ඊට විරුද්ද වෙන්න තරම් මෝඩ සිතුවිල්ලක් මගේ ලග නොතිබුන නිසා මම ඇයත් එක්කම වීදිය දිගේ ඇවිදන් ආවා..

" මම මාර්ලන්, ඔබ?"

" මම ඇග්නෙස්.. චැතර් වීදියේ තියෙන සිටු මැදුරේ මම ඉන්නේ.."

" ඔබේ ඇදුම් පැළදුමෙන්ම තේරුනා ඔබ වංශවත් බව.. ඒත් මේ වගේ වෙලාවක තනියම ඔබ?"

" මම යෙහෙලියන් එක්ක එළියට ගියා.. චැතර් වීදියට යන්න තියෙන ලගම පාර මේක.. ඒත් අඳුර හන්දා හිතට පොඩි බයක් දැනුනා.. ඔබ මොනවද අර යාචකයා එක්ක කලේ?"

අපි අවට තිබුනේ ඝණ අඳුරක්.. පාරේ තිබුන ගෑස් ලාම්පු එලිත් මොකද්දෝ හේතුවකට නිවිලාඅ ගිහින්.. මම ඇයට අහපු දේට ඇත්තම කියන්න තීරණය කලේ ඇගේ ප්‍රතිචාරය කොයි වගේ වෙයිද කියලා බලන්නත් එක්කම..

" ඔහු මාත් එක්ක හරි අපූරු කතාවක් කිවුවා.."

" මොකද්ද?"

මම ඔහු කියපු හැම දෙයක්ම ඇග්නෙස්ට කිවුවා.. ඇගේ දෑස් වල පුදුමයක් තිබුනත් බයක් රැදිලා තිබුනේ නෑ..  ඒක මගේ හිතට විමතියක් වුනා..

" මහ විකාර කතාවක්.. මට නම් ඔය කියන විදිහේ විලාපයක් ඇහිලා නෑ.. ඒ මිනිහා බේබද්දෙක්ද කොහේද?"

චැතර් වීදිහට ටිකක් දුරින් තිබුන පල්ලිය ඉස්සරහා ගමන් කරමින් හිටිය අපි මොහොතකට නතර වුනා.. අඳුර තාමත් ඒ වගේමයි.. ගිම්හානයේ වුනත් හුළගත් එක්ක ආව යන්තම් සීතල ඇඟට හොදට දැනුනා.. 

මාවතේ හිටියේ අපි දෙන්න විතරයි.. ඇගේ ඇස් වල කුතුහළයෙන් යුතු බැල්මක් නිතරම වගේ තිබුනත් ඇය හිටියේ ඒක හංඟගන්න ලොකු උත්සාහයක.. සමහර විට හිතට දැනෙන බය අඩු කර ගන්න වෙන්න ඇති..

" ඒ කියන්නේ ඔබ එහෙම දේවල් වලට බය නැහැ.."

මම ඇගෙන් ඇහුවා.. ඇගේ මුහුණේ තිබුනේ සිනහවක් විතරයි..

" එහෙමමත් නැහැ.. ඒත් ඒ වගේ මෘගයෙක් මිනිස්සු ගැවසෙන තැන්වලට එන්නේ නෑ කියලා මම දන්නවා.. අර මිනිහා කිවුවත් වගේ ගණිකාවෝ ඇරෙන්න වෙන කාවවත් ගොදුරු කර ගන්න වෙන්නෙ නෑ ඌට.."

ඇගේ කතා විලාශයට මට සිනහවක් ආවේ ඉබේටම වගේ.. ඒ කටහඩේ වෙවුලන ගතියක් තිබුනත් ඇය මුහුණට බලෙන්ම වගේ එකතු කරන් හිටිය හිනාවට ඒ හැම දෙයක්ම වැහිලා තිබුනා..

" ඒත් ඔබ දන්නවද ඒ වගේ මෘගයන්ට මිනිස් වෙස් අර ගන්නත් පුළුවන් කියලා.. ඊට පස්සෙත් ඌත් සාමාන්‍ය මිනිහෙක්ම තමයි.."

" මම හිතන්නේ නෑ.."

" ඔබට විශ්වාස කරන්නම වෙනවා.."

ඇගේ මුහුණේ තිබුනේ විමතියක්.. ඒ විමතිය බයකට හැරෙන්න ගෙවුනේ මම මගේ මුහුණුවර මාරු කර ගන්න ගත වුන කාලය විතරයි.. මම මගේ අරමුණ ඉටු කර ගත්තා..මගේ දෙතොල් වලට දැනුන ඒ ලේ රහ මගේ පිපාසය හොදින්ම සංසිදෙවුවා..

මම බැළුවේ ඒ ඇස් දිහා.. බයේ ගල් ගැහුන ඇස් එහෙමම නිසල වෙලා ගිහින්.. ඇය ලස්සනයි.. නමුත් ඇය තවත් එක කාන්තාවක් විතරයි.. මට මතක් වුනේ ඔහුව.. ඔහුට තවත් එක විලාපයක් ඇහෙන්න ඇති.. තව කාට හරි කියන කතාවකට තවත් විලාපයක් එකතු වේවි..  ඒත් ඒ දේ කවුරුවත් විශ්වාස නොකරාවි..


නිමි..

Friday, 18 April 2014

දෙහිතක් තනිකර ඔහු නික්ම ගියේය



ආදරේ කියන්නේ, ආදරේ විදින කෙනා අනුව වගේම ආදරේ දෙන කෙනා අනුව හැමෝගෙන්ම වෙනස් වෙන දෙයක් කියලා මම නිතරම විශ්වාස කලා.. මේ ලොකේ හැමෝටම ඔය අකුරු තුන මොන විදිහක භාශාවකින් උච්චාරණය කලත්, මොන විදිහක සමානකම් වලින් දැක්කත් ආදරේ කියන්නේ වෙනස්ම දෙයක්.. මම ආදරේ විදිනවා, මම ආදරේ දකිනවා ඒ අනිත් අයට වඩා වෙනස් විදිහකට.. මේ හැම ආදරයක්ම අතරෙදි මම ඒ ආදරේ දිහා බලාගෙන ඉන්න පුරුදු වුනා.. ඒ, අහම්බෙන් වගේ..

ලෙයෝ, නමේම තිබුනේ තරමක විතර ආදරණීය බවක්.. ඒ තිබුන යුරෝපීය පෙනුමත් එක්ක දෙතුන් වතාවක්ම බලන්න හිතෙන තරමේ ආකර්ශණයක් ඔහු සතු වුනා.. ලෙයෝ මට මුණ ගැහිලා වැඩි කාලයක් නෑ.. මම හිතන්නේ මාස කිහිපයක් විතර ඇති.. මග තොටදි නිතරම හමුවුන ලෙයෝගේ තිබුන දයාබර ලෙංගතු කමට මම ඉක්මනින්ම වගේ ආස වුනා.. ඒ අනිත් කා ලගවත් ඒ දේ මම නොදැක්ක හන්දා..

නිතරම නැති වුනත් ඉදලා හිටලා වුන අපේ හමුවීම් වල නිතරම ලෙයෝ හිටියේ තනියම නෙමෙයි.. පෙම්වතියන් එක්ක.. ඔවු, ලෙයෝට හිටියා පෙම්වතියන් දෙන්නෙක්.. ලෙයෝ පුදුමාකාර චරිතයක් කියලා මට මුලින්ම දැනුනේ ඒ පෙම්වතියන් දෙන්නා හන්දා.. යුරෝපීය ආකර්ශණීය සුන්දරත්වයක් තිබුන ඇය වගේම ආසියානු හුරුවක දුඹුරු පැහැ සිරුරක් තිබුන ඇයත් ලෙයෝ ලග නිතරම හිටියා..

විටින් විට දැක්කා වුනත් ඒ ආදර කතා දෙකම බොහොම නිදහසේ ගලාගෙන ගියා.. මගේ හිතේ නිතරම ඉතිරි වුනේ කුතුහලයක්.. ඒ ලෙයෝගේ පෙම්වතියන් දෙදෙනම සමහරක් වෙලාවට ලෙයෝ ලගම හිටිය නිසා.. ඔවුන් එකිනෙකාට වෛර කරනවද? එහෙමත් නැත්නම් ආදර හැඟිම හංගන්න උත්සාහ කරනවද?

මම නිතරම උත්තර හොයන්න උත්සාහ කලේ ඒ ප්‍රශ්ණ දෙකට.. ඒත් නිතරම වගේ මම අසාර්ථකයි.. ඒ මගේ ප්‍රශ්ණ නිතරම පරද්දන්න තරමටම ඔවුන් සාර්ථක වෙන හන්දා.. ඔවුන් හැම වෙලාවෙම හිටියේ එකට.. ඒක මගේ හිතේ තිබුන කුතුහලය තවත් වැඩිකරන්න තරමේ කාරණාවක් වුනත් ඒ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා ඇරෙන්න මට වෙන කරන්න දෙයක් නොතිබුන තරම්..

වැඩ ඉවර වෙලා ගෙදර එන හුඟක් රාත්‍රීන් වල නිතරම වගේ ලෙයෝව මට මුණ ගැහුනා.. කාලයත් එක්ක දැන් අපි තව දුරටත් නන්නාදුනන අය නෙමෙයි.. ඒත් හිතේ නිතරම රැදුන කුතුහලයට උත්තර ලෙයෝගෙන් අහලා දැන ගන්න මට බෑ.. ඒ කුළුපග කම, ඒ හිතවත් කම වින්දත් අපි තවම නිහඬයි..

ඇතැම් රාත්‍රීන් වල ලෙයෝ එක්ක සදළුතලේ තනිවෙන පෙම්වතියකගේ ආදරණීය හැඟූම් අහම්බෙන් වගේ මම දැකලා තියෙනවා.. ඒ, අපි හිටියේ හුඟක් ලගින් හන්දා.. ඔවුනගේ පුද්ගලිකත්වයට එබෙන්න තරම් වුවමනාවක් නොවුනත් ඒ හීන් ඉකිබිදුම් යාන්තමින් වගේ ඇහුන දවස් ගෙවුන කාලයේ අතරින් පතර තිබුනා.. ඒ සමහරක් වෙලාවට ලෙයෝගේ යුරෝපීය පෙම්වතිය එක්ක.. එහෙමත් නැතිනම් අනෙක් පෙම්වතිය එක්ක..

කාලයත් එක්ක මේ හැම දෙයක් දිහාම මම බලාගෙන හිටියා.. මම විතරක්ම නෙමෙයි.. අසල්වැසි හුඟ දෙනෙක්ටම ලෙයෝවත් ලෙයෝගේ ආදරයන්වත් නුහුරු නුපුරුදු දෙයක් නෙමෙයි.. ඒ තරමටම හැමදේම හුඟක් සමීපව දැනුනා.. හැබැයි ඒ අවාසනාවන්ත දවස එනකන් විතරයි..

එදත් අනිත් දවස් වගේම සාමාන්‍ය දවසක්.. කාර්‍යබහුල දවසක්.. දහවල් අතරමගදිම ඇහුන සමහරක් දේවල් විශ්වාස කරන්න පුළුවන් කමක් මට තිබුනේ නෑ.. ඇත්තටම මට ඒකට ඕන කමක් තිබුනේ නෑ.. ඒ වුනත් යටි හිතේ හෙමෙන් පටන් ගත්ත තිගැස්ම වැඩි වුනේ ඒ ඇහුන හැම දෙයක්ම ඇත්ත කියලා දකිද්දී.. ලෙයෝ යන්න  ගිහින්.. හදිස්සියෙන්ම..

ලෙයෝට වුන දේ දැන ගන්න තිබුන වුවමනාවට වැඩිය මට ඕන වුනේ ලෙයෝව දකින්න.. ඒ සමීපතමයාව තව එක වතාවකට දැක ගන්න.. ඒත්, ලෙයෝව ඒ මොහොතේ ඒ විදිහට නොදැක ඉන්න තිබුනානම් කියන හැඟීම දැනටත් මගේ හිතේ තියෙනවා..

ලෙයෝට හුරුපුරුදු මාවතම ලෙයෝගේ ජීවිතය අරගෙන.. බොහෝම රුදුරු විදිහට.. ඒ දිහා බලා ඉද්දී නෙතට කඳුළක් උනපු එකම කෙනා මම විතරක්ම නෙමෙයි.. තව අය හිටියා.. ලෙයෝට ආදරේ කරපු හුඟක් දෙනෙක් හිටියා.. ඒ හැම වේදනාවක් අතරෙම තවත් ඇස් හතරක් තිබුනා..

ලෙයෝට ටිකක් ඈතින් වෙන්න ඉදන් බලාගෙන හිටිය ඒ ඇස් වල වේදනාව තේරුම් ගන්න ඒ හැටිම අමාරු නැහැ.. ඒ ඇස් බලාගෙන හිටියේ ආයෙම වෙනදා වගේම ඇවිත් ලෙයෝ ඔවුන්ට තුරුළු වෙයි කියලා හිතාගෙන වගේ.. ඒත් එහෙම දෙයක් වුනේ නෑ.. ලෙයෝගේ කෙටි ජීවිතයත්, ආදර කතාවන් දෙකත් ඒ විදිහට නිමා වෙයි කියලා මම වත් ලෙයෝට ආදරේ කරපු වෙන කවුරුවත්ම බලාපොරොත්තු වුනේ නෑ..

ලෙයෝ යන්න ගිහින් දැන් ටික දවසක්.. ඒත් තාමත් ලෙයෝගේ මතක රැදුන  තැන් අතර නිතරම තනිවෙන ඒ ආදරවන්තියෝ දෙන්නව අපිට දැන් අරුමයක් නෙමෙයි.. ලෙයෝගේ සඳළුතලය දැන් පාළුවට ගිහින්.. ඒත්, හැම රෑකම ඒ තනිකම මකන්න ලෙයෝගේ ආදරවන්තියක්  එතන රැදුනත් ඒ නිහඬ බව ඔවුන්ගේ කතාවේ හුඟක් දේවල් කියනවා.. ඒ වුනත් ඒ ආදර කතාව තව ටික දවසකට මේ වටපිටාවේ රැදේවි..

ලෙයෝ, ඉතින් උඹට සුබ ගමන්..



විශේෂයි : දැන් මේක මේ ලියන්නේ අඟක් මුලක් නොතේරුන අයට.. ලෙයෝ යනු පූසෙකි.. ඔය ඉන්නේ උඩ පින්තූරෙ.. මේකා අපි ඉන්න ෆ්ලැට් එකේ හැමෝගෙම ජනප්‍රියම හුරතලා.. එතකොට ඔය යුරෝපීය පෙම්වතී කිවුවේ සුදු පාට පූසියෙක්ට.. අනික් එකා කළු පූසෙක්.. කතාව කිවුවේ ඉතින් මමම තමා.. හෙහ්, දැන් තේරුණෙයි..

අති විශේෂයි : දැන් ඉතින් බැන්නට කමක් නෑ.. ;)

Tuesday, 8 April 2014

නිදන්න සොඳුරිය



හිස පුරාවට ඇදුම් කා ගෙන යන වේදනාවත් එක්ක මම ඇදෙන් නැගිට්ටේ රෑ නින්ද අතරින්.. අඳුරට හුරු නැති යන්තමට පියවුන දෑස් අතරින් ඒ මේ අත හොයාගෙන නාන කාමරයට වැදුන මම විදුළි පහන් එළිය අතරින් කණ්නාඩියට එඹුනේ වේදනාව තද කරගෙනම.. ඇස් වල ඒ වේදනාව හොදටම පෙනුනා.. හුඟක් තදින්ම.. යන්තමට ඇර ගත්ත කරාමේ වතුර වලින් මූණ හෝද ගත්තත් මුණේ තිබුන ඒ අඳුරු බව පොඩ්ඩක්වත් මැකිලා ගියේ නෑ..

මේ වේදනාව අද ඊයේ ඉදන් නොවුනත් දැන් එක වෙනදටත් වැඩිය තදින්ම දැනෙනවා.. හුඟක් වෙලාවට ඉවස ගන්න බැරි තරමටම.. කණ්නාඩියෙන් පෙනුන මගේ මුණ දිහා මම ටිකක් බලාගෙන හිටියා.. කිසිම වෙනසක් නැහැ.. ඒත්, මට නිතරම දැනෙන්නේ නළලේ පැත්තක්  හිසේ කැක්කුම හන්දම වේදනාවෙන් දැවෙනවා වගේ.. ඒ පැත්තේ විතරයි නිතරම රිදුම දෙන්නේ.. මම යන්තමට හිස අතගෑවා.. ඇඟිලි තුඩු දැවටෙද්දී විදුළියක් දුවන්න වගේ හිස පුරාවට දැනුන හිරි වැටුම හන්දම දෙනෙත් මොහොතකට පියවුනේ ඉබේම වගේ..

" ඔයා දැන් වෙනදට වැඩිය ලස්සන වෙලා.. කොහොමද මන්දා හොර ගෙඩියා දැන් මෙච්චර ලස්සන වුනේ?"

වේදාවෙන් පියවුන දෑස් ඇරලා කණ්නාඩිය දිහා බලාගෙන ඉද්දී මට මතක් වුනේ ඇය නිතරම කියන ඒ වචන ටික.. ඇත්තටම හුඟක් දේවල් වෙනස් වෙලා.. ඉස්සරට වැඩිය.. මුලින්ම එයා එහෙම කියපු දවසේ විහිළුවට වගේ මම කියපු වචන ටිකට මාත් එක්ක හුඟක් වෙලා තරහා වෙලා හිටිය හැටි තාමත් මට මතකයි.. ඇත්තටම මම එවෙලේ කිවුවේ මෝඩ කතාවක්..

නාන කාමරේ කබඩ් එකේ තිබුන වේදනා නාශක පෙත්තක් බීගෙන ආයෙම කාමරේට ආවේ වෙලාව ගැනවත් හිතන්න තරමේ උනන්දුවක් නැතුව.. කොහොම වුනත් ඒ වෙද්දී මැදියම පහු වෙන්න ලඟයි කියන එක හිතට හොදටම විශ්වාසයි.. කාමරේ කෙලවර තිබුන පුංචි ලයිට් එකෙන් ඒ තරම්ම එළියක් නොතිබුනත් කාමරේට වෙනදටත් වැඩිය එළියක් යන්තමට වැහිලා තිබුන කවුළු අතරින් එබිකම් කරලා තිබුනා..

නැඟිටුන වේදනාවත් එක්ක නින්ද මගෙන් ටික දුරකට පැනලා ගිහින්.. හෙමිහිට තිබ්බ පිය සටහන් දිගේ කවුළුව ලගට ගිහින් ටිකක් වෙලා ඈත බලන්න හිතුවේ නින්ද ආයෙම මගේ ලගට එනකන්.. සඳ එළියක් දැක්කත් මම සඳ දැක්කේ නෑ.. බාගෙට වහල තිබුන කවුළු පියන් හෙමිහිට විවර වෙද්දී ඒ අතරින් වැටුන සඳ එළිය හෙමින් ගිහින් වැටුනේ යහනට..

සිනිදු සළුවකින් යාන්තමට ගත වැහුන මගේ සඳ යහනේ දකිද්දී වේදනාව අතරට මුහු වෙලා ආවේ හිත රදව ගන්න අකමැති තරමේ බයක්.. ඒ මගේ සඳ ගැන.. මේ කිසිම දෙයක් නොදැන වළාකුළු අස්සේ හැංගුන සඳක් වගේ නිදාගෙන ඉන්න ඇය දිහා මම බලාගෙන හිටියා.. මම හිතන්නේ හුඟක් වෙලා..

විවර කරපු කවුළු අතරින් මැදියම් සිහින් හුළගත් එක්ක ගතට දැනෙන යන්තම් හීතලක් හෙමිහිට එඹිකම් කරමින් තිබුනා.. ඒක දැනුනේ මට විතරක්ම නෙමෙයි.. ඔයාටත් දැනිලා.. හෙමිහිට යහන මත එහා මෙහා වෙන ඔයා හොයන්නේ උණුසුමක් කියලා ඒ සඳ එළිය මට කිවුවා..

" පණ, මොකද ඔතනට වෙලා කරන්නේ?"

මම හිතුවට වැඩිය ඉක්මනට එයාට ඇහැරිලා.. ඒ උණුසුම නැතුව..

" නින්ද ගියේ නෑ බබා, ඒකයි.."

" ඔයා හොදින් නේද?"

සිනිදු සළුව ගත දවට ගෙන මං දිහාවට ආව ඇය පිටු පසින් වේලයක් වගේ දිගට සඳ එළිය වැටිලා තිබුනා..

" ඔවු බබා.. කෝ යමු අපි නිදා ගමු.."

ඒත් ඒ ඇස් තිබුනේ ඈතින් පායලා තිබුන සඳ දිහාවට.. කවුළුව අතරින් ආව හීතල හුළගත් ඇයට ගානක් නැති ගානයි.. යාන්තමට මගේ ඇඟීලි තුඬු වල එල්ලිලා කවුළුව දිහාවට බර වෙලා හිටිය ඇය හිටියේ වෙනම ලෝකෙක..

" මොකද කල්පනා කරන්නේ?"

ඇය ඉන්න සිහින ලෝකේ මම හොදටම දන්නවා.. ඒත් නොදන්නවා වගේ ඒ ගැන ඇහුවේ ඒ හැඟීම් ඇය වචන වලට පෙරලද්දී ඒකේ අමුතුම මිහිරක් තිබුණ හන්දා.. ඒ කිවිඳියට මම ආදරේ කලෙත් ඒ හන්දමයි..

" ඈත අහස දිහා බලාගෙන හිටියේ.. අද හැමදේකින්ම පිරිලා.. හඳ, තරු, හීතල හුළඟ.. හිත ප්‍රේමණිය කරන්න තව මොනවද අඩු කියලා කල්පනා කලේ.."

" අපි?"

" අපි, ඇයි අපි මේ ඉන්නේ?"

" මගේ තුරුළේ නෙමෙයි නේ.."

ඇය හෙමිහිට හිනා වුනා.. ඈත අහසින් ඉවතට ගත්ත දෑස් එඹුනේ මගේ ඇස් දිහාවට..

" මම ආස ඔය පපුවට තුරුළු වෙලා ඉන්න.."

" කෝ එන්න.."

පපුවට හාදුවක් තවරගෙන ඇය තුරුල් වෙද්දී ඒ උණුසුම හොදට දැනුනා.. ඒ උණුසුම මනින්න හිතාගෙනම සීතල හුළග සැරින් සැරේ අපි අතරට එන්න උත්සාහ කලත් අන්තිමේ පරදින්න වුනේ සීතල හුළගට.. කාමරේ පුරාවට වැටුන සඳ එළිය අතරේ අපේ හෙවනැල්ලත් ටිකක් දුරට වෙනකම්ම ඇඳිලා ගිහින්..

" කෝ, මෙහෙමම ඉන්නද දැන් කල්පනාව.."

අවසානයේ මම නිහැඬියාව බින්දා.. ඒත් ඇය තවමත් ඒ විදිහමයි..

" මට ඕන මේ පපුවට තුරුළු වෙලා නිදා ගන්න.. හැමදාම වගේ ආදරෙන්.."

එහෙමම ආදරෙන් තුරුළු කරගෙන යහනට ආව අපිට කවුළුව වහන්න තරම්ම වුවමනාවක් තිබුනේ නෑ.. සීතල හුළග තව දුරටත් අපිට භාදාවක් නෙමෙයි.. දෙතොල් අතරට දුන්න හාදුව පිළිගන්න ඇය හිටියේ පියාගත්ත දෙනෙතින්.. ඒ උණුසුමට, ඒ හැඟීමට මම නිතරම වගේ ආදරේ කලා..

වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින් ඇයට හිටියේ සුපුරුදු නින්දේ.. පපුවට දැනුන ඇගේ උණුසුම් සුසුම් ඒකට සාක්ෂි දැරුවා.. මම ආදරෙයි මේ මොහොතට.. ඇත්තෙන්ම හුඟක් ආදරෙයි.. බලාපොරොත්තු නොවෙන තරම් ඉක්මනකට මේ මොහොත හිතින් හුඟක් දුර නොඇදෙයි කියලා හිතේ ලොකු විශ්වාසයක් තියෙනවා.. ඒ විශ්වාසය එක්ක මම දෑස් මොහොතකට පියා ගන්න උත්සාහ කලා..



සඳකැන් ඇවිදින් සුපිපුන කුසුමන්
සිඹ්නා නිසළ රැයේ
සීතල උමතුව ඉදිකටු තුඩඟින්
අනිනා නිහඬ පැයේ
නිදන්න සොදුරිය නිදන්න ඔබෙ හිස
රදවා මාගේ ලයේ..

නලියන මදනල පොපියන මල් වල
සුවඳක් සොයා ඇදේ
දිදුලන තරු කැල නිල් නුබ ගැබ තුල
සද තුරුලෙහිම රැදේ..

සඳකැන් ඇවිදින්..

නැලවෙන තුරු හිස පිණි පොද ඉස ඉස
නිලඹර තුටින සැලේ
දුක් කඳුලැලි පිස උතුරන සෙනෙහස
මා හදවතට දැනේ..

සඳකැන් ඇවිදින්..


ගායනය : අමරසිරි පීරිස්
ගේය පද : උපාලි මල්දෙනිය
සංගීතය : ඩෙනිස්ටර් පෙරේරා