Wednesday, 25 February 2015

වේගවත්ය යහන්තල





සිහින රැයක නිමේෂයක
ලං උන දෙසිත් යහනක
මුසුකර සුසුමක් වාතලයට
සිහින් කෙදිරියක් රැදුනි යහන් තල..

සුමුදුවට පිරිමැද නිතඹ
දෑතෙහි දග කර තිසර යුග
රසය මුසු කර යටි තොලක
ඇරඹුමක් ලග සතුටක් සොයා යන..

දඟකර නුඹේ දෑගිලි ගත මත
සුරතල්ව නුඹෙ දෙතොල් අතරම
ඇඟ හිරිවට්ටන හැඟුමකට
විරාමයක් දුනි මොහොතකට..

සැතපුන ගත යහන් තල
හොයාගෙන ඇතුලත පහසක
හීන් කෙදිරිය ඇරඹුමෙහි නැගුන
නුඹෙ මිහිරට මා අරගෙන..

නැගුන දා බිදු සිරුරු අතරට
ගෙනා රස සුව තව වැඩි කල
දැනෙද්දි ඇඟිලි තුඩු වේදනා මතුකර
නුඹ මට ලංව මගේ පපුතුර..

අවුල්ව ගිය ඇතිරිල්ලක
ගුලිකර දෑත මිහිරට
නිමාවක් ලග පහසක
වේගවත්ය යහන්තල..




විශේෂයි, "වර්ණ" මුලින් පටන් ගත්තේ මගේ අතින් එහෙ මෙහේ ලියවෙන කවි කෑලි එකතු කරලා කියලා මේකට එන යන ආදීවාසින්ට මතක ඇතිනේ.. වැඩේ කියන්නේ ඉතින් එහෙම පටන් ගත්ත එකට මම අවුරුදුම දෙකහාමාරකින් කවියක් දාලා නෑ.. මේ දවස් වල වෛරස් උණ හැදිලා වෙනද වගේ පෝස්ට් එකක් ලියන්න කම්මැලිකමේ ඉන්න හන්දා ඔන්න ඔහේ මේ සතියට පොඩි කවියක්ම දැම්මා.. (පොඩි එවුන් නරක් වුනායැයි නොකියන්න.. දැන් ඉන්න එකාලා අපිට වැඩිය හැදිලාය..) 


Thursday, 19 February 2015

හොල්මන් ෆිල්ම් බැලිල්ල



අපි ගාල්ලෙන් කොළඹට එද්දී මට අවුරුදු 6ක් විතර ඇති.. සංක්‍රමණය වුන හැටි  ගැන කතාව මම කාලෙකට උඩදී ලියලා තිබුනනේ.. මං හිතනවා ඒක කට්ටියට මතක ඇති කියලා.. අපේ ජීවිතේ ගොඩක් දේවල් වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තේ කොළඹ ආවට පස්සේ.. කොටින්ම කියනවනම් අපේ ගෙදරට රූප පෙට්ටියක් එහෙමත් නැත්නම් ටෙලිවිශන් එකක් ගත්තෙත් ඔය කාලෙදි තමයි.. ඒකත් ඉතින් අපේ තාත්තා ඉතාලි ආව එකට පින් සිද්ද වෙන්න.. එහෙම නැති උනානම් ඉතින් අපේ ගෙදරට ටෙලිවිශන් එකක් ගන්න එක තව අවුරුදු ගානකින් පස්සට යන්න තිබුනා..

කෝම හරි ඉතින් මම පොඩි එකා සන්දියේ ඕක මට හරියට මැජික් එකක් වගේ.. එතකොට නම් දැන් තරම් චැනල් තිබුනෙත් නෑ.. රූපවාහිනි ITN ඇරුනම තව චැනල් දෙකක් තුනක් තිබුනා වගේ යන්තමට වගේ මතකයි.. සමහරක් දවස් වලට හින්දි ෆිල්ම් එහෙම යද්දී ගෙදර හිටියොත් අනිවාර්‍යෙන්ම ඕක බලන්න අමතක කරන්නේ නෑ.. ඒ කාලේ මට තිබුන ලොකුම ප්‍රශේණ් තමයි කලින් දවසේ බලපු ෆිල්ම් එකේ අන්තිමේ මැරුණ කෙනා ඊලග දවසෙත් ඉන්නේ කොහොමද කියලා.. ෆිල්ම් එක බලන අතරේ එක දිගට මාස ගානක් විතර මම ඔය ප්‍රශ්ණේ අහන්න ඇති..

කොහොමින් කොහොම හරි ඔය කාලේ රෑට මොකක් හරි චැනල් එකක හොල්මන් ෆිල්ම් එකක් පෙන්නන්න පටන් ගත්තා.. දවස සදුදා කියලා තාම මතකයි.. වෙලාවත් රෑ 10වගේ තමයි මතක.. පුංචි එකා සන්දියේ ඉතින් හොල්මන් ෆිල්ම් තියා රෑට තනියම කළුවරේ කාමරේ නිදාගන්නත් බය මනුස්සයෙක් තමයි මම.. වැඩි දෙයක් ඕන නෑ ඔය කාලෙදි මම නිදා ගත්තෙත් අම්ම එක්කම තමයි.. ඉතින් අම්මා නිදා ගන්න එනකන් මාත් වැඩිහරියක් ඇහැරිලා තමයි ඉන්නේ..

අපේ අයට ඉතින් මේ හින්දි ෆිල්ම් බලන අස්සේ හැදුනා මහ රෑට යන හොල්මන් ෆිල්ම් එකත් බලන පිස්සුවක්.. " ඔන්න ඔහේ ඕකත් බලලම නිදාගමු.." වගේ තත්වයක් තමයි ගෙදර තිබුනේ.. ඉතින් මංතුමාට මූණ දෙන්න වුන තත්වය ගැන අමුතුවෙන් විස්තර කරන්න ඕන නැහැනේ.. නිකන් වෙලාවටත් තනියම කාමරේ නිදාගන්න බය මම ගෙදර අය සද්දේ දාගෙන හොල්මන් ෆිල්ම් බලද්දී  කොහොමද ඉතින් නිදාගන්නේ..

කොහොමහරි රෑ 10 වෙනකන් ගියේ මාත් මොකක් හරි ආසාවෙන් බලපු වැඩසටහනක්.. ඉතින් මම ඕක වෙනකන් කිසිම අවුලක් නැතුව බලාගෙන ඉන්නවා.. ඊට පස්සේ ඉතින් දැන් ඔය සති අන්ත වැඩසටහන් පටන් ගනිද්දී දානවා වගේ පොඩි තේමා වාදනයක් යනවා හොල්මන් ෆිල්ම් එක පටන් ගන්න කලින්.. ඔන්න ඉතින් මම ඔය වෙලාවට වාඩි වෙලා ඉන්න පුටුවෙන් හෙමීට බිමට බහිනවා.. බැහැලා බලාගෙන ඉන්නවා.. ඕනම ෆිල්ම් එහෙක ඉතින් මුල විනාඩි 10වගේ ඒ තරම් ගත යුත්තක් නැහැනේ.. ඉතින් මාත් කිසිම අවුලක් නැතුව ඒ ටික වෙලාව ඉන්න්වා..

ඊට පස්සේ ටික ටික හොල්මන් සිද්දී ටික එන්න ගන්නවා.. හොල්මන්
කරන්නේ කවුද, හොල්මන මොන වගේද කියන එක හරියටම නොපෙන්නුවට එක්කෙනා දෙන්නා හොල්මනට බය වෙන පොඩි පොඩි සීන් වෙද්දී මම ඉන්නේ බිම හාන්සි වෙලා.. බිම හාන්සි උනාම ඉස්සරහා තියෙන ස්ටූල් එක හන්දා ටීවී එක සම්පූර්ණම පේන්නේ නෑ.. ඉතින් මම ෆිල්ම් එකේ ඒ හරිය වෙද්දී ෆිල්ම් එක බලන් ඉන්නේ එහෙම.. ඇඩ් එකක් යද්දී විතරක් පොඩ්ඩක් ඔළුව උස්සලා බලනවා..

එතනින් එහාට ඉතින් හොල්මන් ෆිල්ම් එකක් ගැන අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නැහැනේ.. එක්කෝ කට්ටිය හොල්මන අල්ලන්න හරි ඒ හොල්මන නැති කරලා දාන්න හරි සෙට් වෙනවා.. එතකොට තමයි ඉතින් හොල්මනටත් වැඩියෙන් අනික් මිනිස්සු පස්සේ පන්නන්න පටන් ගන්නේ.. එක්කෝ විරූපී මූණක් එක්ක මිනිස්සු ඉස්සරහට ඒවි.. එහෙම නැත්නම් ඉතින් තමන්ගේ බලය පාවිච්චි කරලා මොනවා හරි කරන්න බලාවි.. ඔන්න ඔය වෙද්දී මම ඉන්නේ අර කලින් හිටිය ස්ටූල් එකයි ඒ ගාවම තියෙන පුටුවයි අතරේ හිර වෙලා..

ස්ටූල් එක අස්සේ ඉදන් ෆිල්ම් එක නොබලා හරි හිටියා කියමුකෝ.. ඒත් ඉවසන්නම බැරි දේ තමයි සද්දේ.. ඇයි දෙයියනේ  ඇත්තටම බය වෙන්න දෙයක් නැති උනත් මේ යක්කු දාන සද්ද වලින් අර පුටුව අස්සේ හැංගිලාවත් බේරෙන්න විදිහක් නැති එක තමයි මට තිබුන එකම ප්‍රශ්ණය.. හෙමීට කන් දෙකත් වහගෙන ඇස් දෙකත් සැරින් සැරේ පියා ගත්තට මොකද ෆිල්ම් එකේ කෑලිත් එහෙන් මෙහෙන් මම අනිවාර්‍යෙන්ම බලනවා..

" මොකද පුතේ ඔය කරන්නේ.. බය නම් එක්කෝ ගිහින් නිදා ගන්න.."

සමහර වෙලාවට අම්මා කියනවා.. එහෙම කිවුවට ඉතින් එයාටත් අනේ මේකා පවුනේ කියලා ඇදට ගිහින් දාලා නිදි කරවන්න ඕන කමක් නෑ.. ඇයි ඉතින් ඉන්නේ ෆිල්ම් එකේ සිහියෙන්නේ.. මොකද ඉතින් මමය කියලා තනියම යන්නද.. ඉතින් අම්මා මොනා කිවුවත් නෑහුනා වගේ ඉදගෙන මාත් ෆිල්ම් එක බලනවා.. වැඩේ කියන්නේ කොහොමටවත් මට බිම හාන්සි වෙලා හිටියා කියලා නින්ද යන්නෙත් නැති එක.. කොහොම හරි අන්තිමට ෆිල්ම් එක ඉවර වෙද්දී එක්කෝ මම ඉන්නේ පුටුවයි ස්ටූල් එකයි අස්සේ හිර වෙලා හරි එහෙම නැත්නම් ඔය දෙක යටට වෙලා හරි..

එදා රෑ ඉතින් ෆිල්ම් එක බලලා ඉවර වුනා කියමු.. අමාරුම දේ තමයි ෆිල්ම් එකේ තිබුන බය හිතෙනම කෑලි පහුවදාට මතක් වෙන එක.. ඒ වෙලාවට නම් මහ දවල්ටත් තනියම නම් කාමරේක  ඉන්න බයයි.. වැරදිලාවත් හිටියත් සෑහෙන්න වතාවක් පිටිපස්ස හැරි හැරි වටපිට හෝදිසි කරන එක තමයි මගේ පුරුද්ද.. ඒ මොකද ඉතින් හිතේ සැකේට..

ඔය කිවුවේ ඉතින් පුංචිම එකා සංදියෙනේ.. කොච්චර අකමැති උනත් කොච්චර බය වුනත් ඉතින් ෆිල්ම් බැලිල්ලනම් කාලයත් එක්ක තව වැඩි උනා මිසක අඩුවක් නම් වුනේ නෑ.. සිද්දවුන එකම දේ තමයි අර බලන ක්‍රමේ වෙනස් වෙච්ච එක.. පස්සේ කාලේ පුරුදු වුනේ සීඩී ගෙනල්ලා බලන්න.. ඒකත් ඉතින් කාගෙහරි යාළුවෙක්ගේ ගෙදර සෙට් වෙලා තමයි වැඩිහරියක්ම කෙරුනේ.. ඒ කිවුවේ ඉස්කෝලේ 7-8 පන්ති වල කාලේ.. එතකොට නම් ඉතින් ෆිල්ම් එකට කොච්චර බය හිතුනත් අර පරණ සිස්ටම් එකට බලන්න බැරි කමටම ඉවසා වදාරගෙන බලන්න සිද්ද වුනා.. අනික ඉතින් බය වැඩිමයි වගේනම් යාළුවෝ එක්ක වෙන මොකක් හරි කතා කරලා අවදානය පොඩ්ඩක් ඒකෙන් ඈත් කර ගන්න පුළුවන් කමත් තිබුන හන්දා ටිකක් ශේප් එකේ බැළුවා..

කාලය කොහොම ගෙවිලා ගියත් හොල්මන් ෆිල්ම් බැලිල්ල නම් නතර වුනේ නෑ.. මේ ලගදිත් ගියා ෆිල්ම් හෝල් එකකට 3D හොල්මන් එකක්ම බලන්න.. සංතෝසේ කියලා නිම කරන්න බෑ.. එක එකා මරාගනිද්දී ලේ පාරවල් මූණටම එනවා වගේ දැනෙද්දීයි හොල්මන් පනින්නේ ෆිල්ම් එකේ නෙමෙයි අපේ ඇගටමයි කියලා දැනෙද්දී ඉතින් හිතුනේ ආයේ අර පරණ පුරුද්දට පුටුව අස්සට රිංගන්න.. කන්ණාඩි දාගෙන බලපු හන්දා ශේප් එකේ හෙමීට ඇස් පියා ගත්ත තැන් ඉතින් නොතිබුනාම නෙමෙයි.. හැබැයි ඉතින් ඇව්ත් හිටිය එවුනුත් මං වගේම බයයි කියලා දැනුනේ හෝල් එකේ තිබුන කෑ ගැහිල්ලට.. ඒ හන්දා ඉතින් අවුලක් නෑ..

එකම දේ තමයි දැන් නම් අර ෆිල්ම් එකකට පස්සේ කලින් දැනුන පශ්චාත් බය නැති වෙලා ගිහින් තියෙන එක.. නැත්නම් ඉතින් දැන් මෙහෙට වෙලා මම තනියම ඉන්න හැටියට හොල්මන් ෆිල්ම් එකක් තියා හොල්මන් නමක් වත් ගෑවිලා තියෙන එකක් වත් බලන්න වෙන්නේ නෑ.. තාමත් ඉතින් ඉදලා හිටලා හොල්මන් එකක් බලනවා.. බොරු කියන්න ඕන නැහැනේ.. තාමත් ඉතින් බය හිතෙන වෙලාවල් නැතුවම නෙමෙයි.. එහෙම නොවුනනම් ඉතින් ඒ ෆිල්ම් එකෙන් ඇති වැඩකුත් නැහැනේ..

හැබැයි හොල්මන් ෆිල්ම් මම කොහොම බැළුවත් ඔය සමහර මිනිස්සුම තවත් මිනිස්සු හිර කරන් තියාගෙන වද දෙන ෆිල්ම් නම් බලන්න මම කොහෙත්තම කැමති නෑ.. ඒ කිවුවේ ඔය SAW ෆිල්ම් සීරීස් එක වගේ ඒවා.. ඒ මොකද හොල්මන් ගැන විශ්වාසය කොහොම උනත් මිනිස්සුන්ට වද දෙන්න පුළුවන් මානසික අසහනකාරයෝ අපි අතර ඉන්න පුළුවන් හන්දා..








Thursday, 12 February 2015

හැටඑක් වසරක සොඳුරු හුදෙකලාව



මම ඔහුව මුළින්ම දැක්කේ මීට අවුරුදු පහකට විතර කලින්.. වියපත් වුනත් ඒ බව නොපෙනෙන තරම් වුන ප්‍රියමනාප මුහුණින් ඔහු නිතරම හිනාවුනා.. එතරම්ම ලොකු ශරීරයකට හිමිකම් නොකිවුව ඔහු ඇත්තෙන්ම තරමක් පොඩි මිනිසෙක්.. මුහුණ පුරාවට තැනින් තැන වැවුන රැවුල වගේම උපැස් යුවලට අතරින් වට පිටාව ගැන නිතරම සෙවිල්ලෙන් ඉන්න ඔහු මාවතේ ඇවිද යන්න වුන්ට ඒ තරම්ම අරුමයක් නම් නෙමෙයි.. ඔහුගේ කුළුපග හිනාවට ප්‍රති හිනාවක් නොදැක්වපු කෙනෙක් නැති තරම්.. මමත් ඒ වගේ කෙනෙක්..

අපි අතර  හරි හැට් කතාබහක් ගෙවුන අවුරුදු පහටම නොතිබුන තරම්.. ඒ
වුනත් සුපුරුදු සිනහවෙන් කිසිම වෙලාවක අඩුවක් වුනේ නැහැ.. ඔහු කුඩා ප්‍රමාණයේ එළවළු වෙලෙන්දෙක්.. ඔහුගේ අළෙවිසල දවසකට කිහිපවතාවක්ම පහු කරගෙන ගියත්, එයට පහුගිය වසර කීපයටම ගොඩ වෙන්නට තරම් ඕන කමක් මට තිබුනේ නැහැ.. ඒ, මා හුරු පුරුදු වී සිටියේ වෙනත් තැනකට වූ නිසාවෙනි.. ඔහුගේ අළෙවිසලට ගොඩ වුනත් නැතත් ඔහු නිරන්තරයෙන්ම මා සමග සිනාසුනා.. ඇතැම් වෙලාවට පාරේ අනික්පස හිද සුබ දවසක් හෝ සුබ සන්ද්‍යාවක් යැයි නිරන්තරයෙන්ම පැවසුවා.. ඒත් මා ඒ අළවෙසැලට කිසි දවසක ගියේ නැහැ..

ඒ, මීට මාස තුන හතරකට පෙර දවසකි.. මා බොහෝ සෙයින් අසනීප වූ නිසාම දුර ගමන් බොහෝ සේ සීමා කලෙමි.. අත්‍යාවශ්‍යම ගමනක් ඇරෙන්නට යතුරු පැදියට ගොඩ නොවුනෙමි.. තනිව හිටි මට ඔහුගේ අළෙවිසැලට ගොඩ වෙනවා ඇරෙන්න වෙනත් විකල්පයක් නොවින.. හවස මා වැඩ නිමවී ගෙදර එන අතර වාරයේ ඔහු අළෙවිසැල ඉදිරිපසට වී සිටින ඔහුව ම දුටිමි.. වසර ගණනක්ම පසු කරන් ගිය වෙළදසලට ගොඩ වන්නට මා කල් තියාම අදිටන් කර ගතිමි..

ඔහුගේ සුපුරුදු හිනාවට ප්‍රතිචාර දක්වමින්ම මම ඔහුගේ අළෙවිසැලට ගොඩ වීමි.. මා හැරෙන්නට එහි වෙන කිසිවෙකුත් හිටියේ නොසිටීම මට දැනුනේ පහසුවක් විදිහට..

" මම එන්සෝ.." ඔහු මට අතට අත දෙමින් ඔහුව හදුන්වා දුන්නා..

" මම දිනේෂ්.."

" මම උඹ ගැන දන්නවා.. නම විතරයි මේ වෙනකන් හරියට දැනන් හිටියේ නැත්තේ.."

මම මා ගැන හදුන්වා දෙන්නටත් කලින් මා රැකියා කරන ස්ථානය ගැන වගේම එහි හිමිකරුවන් ගැන ඔහු කතා කරන්න වුනා.. ඔහුගේ කතාවට ඇහුම් කන් දීගෙන හිටියේ මට අමුතුවෙන් ඒ කතාවට එකතු කරන්න තරම් දෙයක් නොතිබුන හන්දා.. මා ඔහුව දැනන් හිටියේ මේ අළවෙසැලේ ඉන්නා කෙනා කියා පමණක් වුවත් ඔහු මා ගැන ඊට වඩා යමක් කියන්නට දැනන් හිදීම ගැන ඇත්තෙන්ම මගේ හිතේ ඇති කලේ පුදුමයක්..

නොනවත්වාම කතා කරන්නට ඔහුට බොහොමයක් දේවල් තිබුනා.. ඉන් සමහරක් ඔහුගේ කතා විලාශය නිසාම තේරුම් ගන්නට මට තරමක් අපහසු වුනා වගේම සමහරක් දේවල් වලට පිළිතුරු ඔහුගේ කතාවේම තිබුන නිසා මට ඔහු නිවැරදියි යන්න පවසනවා ඇරෙන්න වෙන කියන්න තරම් දෙයක් නොතිබුන තරම්.. මා එදා එහි රැදුනේ විනාඩි පහකටත් වඩා අඩු කාලයකි.. මට වුවමනා දේ මටම තෝර ගන්නට ඉඩ හල ඔහු දිගටම හිටියේ ඔහුගේ කතාවක..

දවස් කිහිපයක් මේ විදිහටම ගෙව්ලා ගියා.. හැමදාකම වගේ ඔහු බොහොම කුළුපගව මා හා කතා කරන්න පෙළඹුනා.. මමත් ඔහුගේ වෙළදසලට යන්න ප්‍රිය කලා.. ඒ වැඩියෙන්ම මට තිබුන පහසුව නිසා.. කාලයත් එක්ක අපි අතර තිබුන කතාබහ ටිකෙන් ටික වැඩි වුනා.. ඒකට එකම හේතුව වුනේ නිමාවක් නැති ඔහුගේම කතාවයි.. ඔහුගේ ඇතැම් ප්‍රශ්ණ වලට පෞද්ගලිකත්වයේ සීමාවේ ඉදගෙන පිළිතුරු දෙන්න මම උත්සාහ කලත් ඔහුට එවැනි ඕන කමක් කොහෙත්තම තිබුනේ නෑ..

දිනක් ඔහු වෙළදසලේ හිටියේ තරමක අසනීපයෙන්.. එය සඟවමින් ඉන්නට නොයෙක් උත්සාහ ගත්තත් ඔහු ඒකට සාර්ථක වුනේ නෑ.. අවසානයේ මම ඒ ගැන විමසුවා.. ඔහුටත් ඒ ගැන මට නොකියාම ඉන්න බැරි උනා.. එය එතරම්ම ලොකු අසනීපයක් නොවුන නිසා අපේ කතාබහ ඒ ගැන ඒ තරම්ම දුරට ඇදිලා ගියේ නෑ..

" ඉතින් උඹ කඩේට ආවේ අද ළමයෙක්ව හරි එවන්න තිබුනනේ.. නැත්නම් වහලාදාන්න තිබුනනේ.." මම ඔහුගෙන් විමසුවා..

" කොහේ ඉන්න ළමයිද?" ඔහු එතරම් බරපතලක් නැතුව මට පිළිතුරු දෙන්න වුනා..

" ඇයි?"

" ළමයි ඉන්න මම බඳින්න එපැයි.."

මොහොතකට මම ඔහුගේ කතාව විශ්වාස නොකරන බැල්මකින් ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා.. මගේ සැකය ඔහුට දැනුන නිසාම ටික වෙලාවකින් ඔහු සිනාසෙන්න වුනා..

" උඹට ශුවර් නැද්ද? බලපං මගේ අතේ මුද්දක් නැහැ.."

" මුද්ද ගලවලා තියන්න වුනත් පුළුවන්නේ.."  ඔහුව විශ්වාස නැති බව මම ඔහුට ඇඟෙවුවා..

" නෑ බං.. මට දැන් අවුරුදු 61ක්.. තාම මම බැඳලා නැහැ.."

ඒ වතාවේ ඔහුගේ කතාව පිළිනොගෙන ඉන්න තරම් මට පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ.. ඒ හන්දම එතනින් එහාට තර්ක කරන්න ඕනකමක් මට තිබුනේ නෑ.. මම හිටියේ ඔහුගේ කතාව අහගෙන..

" මම මුලින්ම ආදරේ කලේ මට අවුරුදු 17දී.. එයාගේ නම කොන්චෙත්තා.. මට මතක හැටියට අපි අවුරුදු 4ක් විතර හොදට ආදරේ කලා.. ඒ කාලේ දැන් වගේ නෙමෙයි.. ඒත් අපිට ඒ තරම් ඒ ගැන ප්‍රශ්ණයක් තිබුනේ නෑ.. කොන්චෙත්තා යුනිවර්සිටි ගිහින් එයාගේ උපාධිය ඉවර කලා.. මට නම් ඒ තරම් දුර ඉගෙන ගන්න පුළුවන් වුනේ නෑ.. මම කලේ තාත්තගේ මේ කඩේ වැඩ බාර අරගෙන ඒක කරගෙන ගිය එක.. මගේ සහෝදරයෙක් තමයි මීට ටිකක් ඉස්සරහින් තියෙන කඩයක් කරන්නේ.. අපි දැන් අවුරුදු 40කට කිට්ටු වෙන්න මේ කඩ කරගෙන එනවා.."

" එතකොට කොන්චෙත්තා?" ඔහුගේ ව්‍යාපාර අතීතයට වැඩිය මට උනන්දුව තිබුනේ ඔහුගේම කතාවට වුන නිසා මම ඔහුට බාද කලා..

" අහ් ඔවු.. කොන්චෙත්තා උපාධිය ඉවර වෙලා මිලානෝ ගියා.. හොද රස්ස්සවකට.. ඒ කාලේ සිසිලිය කියන්නේ දැන් වගේ දියුණු තැනක් නෙමෙයි.. ඉතින් එයාට යන්න වුනා.."

" ඊට පස්සේ?"

" අවුරුදු දෙක තුනක් ඔහොම ගෙවිලා ගියා.. කොන්චෙත්තා කිවුවා අපි බඳිමු කියලා.. ඒත් ඒ වෙලාවේ ඒ තීරණේ ගන්න තරම් පුළුවන් කමක නෙමෙයි මම හිටියේ.. මේ කඩේ ඒ වෙද්දී වැටිලා තිබුනේ.. ඉතින් මං ටික කාලයක් ඉල්ලුවා.. එයා ඒකට හා කිවුවෙවත් බෑ කිවුවෙවත් නෑ.. නිවාඩුව ඉවර වෙලා ආපහු මිලානෝ ගියා.. මම උත්සාහ කරේ කොහොම හරි කඩේ වැටිලා තිබුන තැනින් ගොඩ අරගෙන නත්තලට කොන්චෙත්තා ආවම එයාව බඳින්න.. ඒත්, ආයේ මිලානෝ ගියාට පස්සේ එයාගෙන් ලියුමක් ආවේ නැහැ.. මම කීපයක්ම යැවුවා.. ඒත්, ඒ එකකටවත් උත්තර ආවේ නෑ.."

" ඉතින් උඹ මිලානෝ ගිහින් බැළුවේ නැද්ද?"

" ඔවු, මගේ ලියුම් 5කට උත්තර නැති උනාට පස්සේ මම මිලානෝ ගියා.. ඒත් ඒ වෙද්දි මම පරක්කු වැඩියි.. එයා වෙන ආදරවන්තයෙක් හොයාගෙන.."

කතාව නතර කරපු ඔහු තරමක් දිගු සුසුමක් හෙළුවා.. උපැස් යුවලට එපිටින් වූ දෑස් වල තෙතමනය විදුළි එළි අතරින් දිළිසෙනාවා මම දැක්කා.. ඒත් වැරදීමකින් වත් ඒ ඇස් වලින් කඳුලක් නම් වැටුනේ නැහැ.. අහන්න ඕන තරම් ප්‍රශ්ණ මගේ හිතේ තිබුනා වුනත් ඒවා අහනවද නැද්ද කියන දෙගිඬියාවක මගේ හිත නතර වෙලා තිබුනා..

" ඉතින් මම ආයෙම එන්න ආවා.." ඔහු ඔහුගේ කතාව පටන් ගත්තා.. " ඊට පස්සේ මේ කඩේම මගේ ජීවිතේ උනා.."

" ඉතින් ඇයි උඹ වෙන කෙනෙක්ට ආදරේ නොකලේ?"

" ඕන කමක් තිබුනේ නෑ.. මට කොන්චෙත්තාව තේරුම් ගන්න බැරි උනා.. කොටින්ම මට මාවම තේරුම් ගන්න බැරි උනා.. ඔය හැම දෙයක්ම අතරේ කාලය හරි ඉක්මනට ගෙවිලා ගියා.."

" ඉතින් උඹට පහුවෙලා හරි බඳින්න තිබුනනේ.. මොකෝ මෙහේ වයසට ගියා කියලා මිනිස්සු නොබැඳ ඉන්නවද?"

" ඔවු ඒක ඇත්ත.. ඒත් ඊට පස්සේ තාත්තා අසනීප වුනා.. ඉතින් තාත්තා නැති වෙනකන්ම බලාගන්න උනේ මට.."

මට ඔහුගෙන් ඇසීමට තරම් තවත් ප්‍රශ්ණයක් නොවිනි.. අපට ඒ ගැන තවත් කතා කරන්න තරම් දෙයක්ද නොවිනි.. මට වුවමනා කල භාණ්ඬ තෝරා ගැනීමට මා වෙහෙසෙද්දී ඔහු පුරුදු පරිදිම මට එයට ඉඩ ලබා දී පසකින් හිද ඔහුට සුපුරුදු සිනාවෙන් බලා සිටින්නට වුනේ අපි අතර එවන් කතාවක් සිදු නොවුන ගානට.. තවත් විනාඩි කීපයක් ගත කල මා මුදල් ගෙවා ආපසු එන්නට පෙර තව එක් අවසාන ප්‍රශ්ණයක් ඔහුගෙන් ඇසීමි..

" එහෙනම් උඹ තනියම ඉන්න වුන එක ගැන හිතින් සතුටු ඇති.. මොකද හුඟක් බැන්ඳ අය නිදහස නැති වුනා කියලා නිතරම කියනවනේ.."

මගේ ප්‍රශ්ණයට ඔහු සිනාසුනේ උපහාසාත්මකව..

" නෑ, ඇත්තටම මට දැන් හිතෙනවා මම මෙහෙම හිටිය එක අපරාදේ කියලා.. තාත්තත් නැති උනාට පස්සේ මගේ සහෝදරයගේ ගෙදරින් කන්න බොන්න සිද්ද වෙච්ච එක ගැන මගේ ඒ හැටි කැමැත්තක් නෑ.. ජීවිතේ මීට වැඩිය වෙනස් කර ගන්න තිබුන අවස්ථාව මට නැති උනා.. දැන් ඒ ගැන දුක් වෙලා වැඩක් නෑ.. මටත් තව අවුරුදු කීයක් ඉතුරුද කියන්න මම දන්නේ නැහැ.. ඒ ටිකත් ඔහේ ගෙවිලා ගිය දෙන්.."

අන්තිමේ ඔහුගෙන් ලැබුන පිළිතුර මම කොහෙත්ම බලාපොරොත්තු නොවූ එකක්.. ඔහු නිවැරදියැයි මා තේරුම් ගත්තත් දැන් වෙනසක් වන්නට තරම් කාලයක් ඉතිරිවී නැත.. ඔහුට සුබ රාත්‍රියක් පතමින් මම ඉන් නික්මුනේ ඊට වඩා දෙයක් කියන්නට තරම් අදහසක් මා සතු නොවූ බැවිනි.. අතර මගදී මගේ සිතට නැගි එකම කාරණය වූයේ මා ඔහු හා මිතුරු වන්නට මෙතරම් කාලයක් ගත්තේ ඇයිද යන්න පමණකි.. එයට පිළිතුරක් තවමත් මා නොදනිමි..



 

Thursday, 5 February 2015

ආදර බෝනික්කා



ඒ නිසොල්මන් ඇස් දිහා බලාගෙන ඉන්න මම හුඟක් ආසයි.. ඒවායේ කතා කරන්න තරම් හැඟීමකින් පිරිලා ඉතිරිලා ගිහින් නැති උනත් මම ඒ දිහා බලාගෙන ඉන්න ආසයි.. නිදි යහනේ ඇයට වෙන් වුන ඉඩකඩ මම ඇයට ඉතුරු කරලා අනික් කෙලවරේ ඉදන් ඇය දිහා ටිකක් වෙලා බලාගෙන හිටියා.. මම හැමදාමත් එහෙමයි.. ඇයට ලං වෙන්න කලින් හුඟක් වෙලාවක් ඒ දිහාම බලාගෙන ඉන්න එක මගේ පුරුද්දක්.. මට ඕන  ඒ රුව දිහා බලාගෙන මට එන්න ඕන කරන හැඟීම් වල මුදුනටම එන්න.. මම ආස ඒ දේට..

ටික වෙලාවකට පස්සේ මම ඇයට ලං වුනා.. නිසොල්මන් ඇය හිටියේ මං දිහා බලාගෙන.. මං වෙනුවෙන් හැඟීමක් ඈ තුල නෑ කියන්න මම හොදටම දන්නවා වුනත් ඒ කිසිම දෙයක් ගැන නොහිතම මම ඇයට ලං වුනා.. ඒ පහස ඒ තරම්ම සෞම්‍ය එකක් නෙමෙයි.. ඒත් ඇගේ උරහිස දිගේ ඇගේ සිහින් දෑතේ පහස විදගෙන ආවේ ඒ හැඟීමට මම තවත් හොදින් නතු වෙන්න ඕන කරපු හන්දා.. හැමදේකම ඕන කම තිබුනේ මට විතරයි.. කොහේදෝ ලෝකයක අතරමං වුනා වගේ ඇය ඔහේ හිටියා..

මම ඈ මතට ආවේ මගේ ඕනකමට.. මම යාන්තමින් ඒ දෙතොල්
සිපගත්තා.. එය සියුමැළි වුනේවත් තෙතමනයකින් දැනුනෙවත් නැහැ.. ඒත් මම ඇයව සිපගත්තා.. විනාඩියක් දෙකක් තරම් දුරට ඒ හාදුව දිගු වෙන්න ඇති.. මම ඕනෑකමින් ඒ දෙතොල් වල රස විදගන්න උත්සාහ කලා.. ඇගේ නිරුවත් සිරුර දිගේ මගේ ඇඟිළි තුඩු හෙමිහිට දුවන්න පටන් ගත්තා.. ඇත්තෙන්ම මුළු සිරුර දිගේම..

කොයිතරම් වෙලාවක් ගතවුනාද කියන්න මම දන්නේ නෑ.. නළලත පුරාවට ගලාගෙන ආපු සිහින් දහදිය බිඳුවක් හෙමිහිට ඈ මතට පතිත වුනා.. ඈට ඒ ගැන ප්‍රශ්ණයක් තිබුනේ නෑ.. සංවේදි හැම ඉරියවුවක්ම මියැදුනා වගේ දෑස් අයාගෙන හිටිය ඈට දහඬිය බිඳුවත් මමවත් මහාලොකු ප්‍රශ්ණයක් නෙමෙයි.. අවසානයේ දිගු සුසුම් කීපයකට පස්සේ  හැඟීම් වලට ගලාගෙන යන්න ඉඩ දුන්න මම ඇගෙන් ඈත් වුනේ ඒ නිරුත්තර දෑස දිහා එක එල්ලේම බලාගෙන..

මම ආයෙම ඇදේ කෙළවරට යද්දී ඇය ඇයට හුරු කෙළවරේ තනිවෙලා හිටියා.. මගේ දහඬිය මුහු වුන ඇගේ නිරුවත් සිරුර විදුළි එළි අතර යන්තමට දිළිසෙන දිහා මම විනාඩියක් දෙකක් බලාගෙන හිටියා.. නිහැඬියාවත් එක්ක මගේ හිත කොහේදෝ තැනක අතරමං වෙලා කියල මට දැනුන උනත් මට එතනින් මිදෙන්න ඕන කමක් තිබුනේ නෑ.. ඒ ඇස් දිහා බලාගෙන ඉද්දී මට හිතුනේ ඒ ඇස් වලට පණ දෙන්න.. එතකොට සමහරවිට ඒ ඇස් මං හිතන තරම්ම සුන්දර ලෙංගතු හැඟීමක් මං දිහා බලාවි කියලා අතරමං වුන සිතුවිළි අතරේ මට හිතුනා..

ඈ කෙළවරේ ඔහේ වැතිරිලා හිටියා.. හදවතක් නොහැගෙන ඒ පිරිපුන් ළමැද දිහා මම බලාගෙන හිටියා.. හිතින් ඒ ළමැද උස් පහත් වෙන හැටි මවා ගන්න මම උත්සාහ කලා.. කාලයත් එක්ක අදටත් නොසංසිදුන ඒ හැඟීම මගේ හිතේ තැනක මටම වදයක් වගේ දැනුනා.. ඒත්, මට ඒකට කරන්න පුළුවන් දෙයක් තිබුනේ නෑ.. මම ඔහේ බලාගෙන හිටියා.. මගේ ආදර බෝනික්කා දිහා..


****

ගෙදර තිබුනේ තරමක කළබල කාරී බවක්.. හුදෙකලා ජීවිතටට ඉදලා හිටලා ලැබෙන සමාජ ඇසුර එක පැත්තකින් සැනසීමක් වගේම එක වෙලාවකට මහා කරදරයක්.. අද කවමදාවත් නැතුව මට ඒ හැඟීම් දෙකම එක සමානවම මුහු වෙලා දැනෙනවා.. අතොරක් නැති කතා බහ වගේම එකින් එක හිස් වෙන මදුවිත වීදුරු වලින් ආලින්දය වගේම ඉන් පිටත් පිරිලා ගිහින්.. ඒ හැම දෙයක්ම අතරේ මහා හිසරදයක්ව දැනුනේ එහේ මෙහෙ දුවන පොඩි එවුන්  රැල..

" ස්ටෙෆාන්, අපේ කට්ටියගෙන් දැන් තාම තනිකඬයා උඹ විතරයි.."

" ඔවු ඔවු, උඹත් දැන් අපේ ක්ලබ් එකට එන්නම ඕන.."

" උඹ මිශෙල් ගැන මොකද හිතන්නේ.. මං නම් හිතන්නේ උඹට මැච් වෙන්නෙම මිශෙල් තමයි.."

හැමෝගෙම කතා අතර මම නිහඬව අහගෙන හිටියා ඇරෙන්න ඒවට උත්තර දෙන්න තරම් ඕන කමක් මට තිබුනේ නෑ.. ඇත්තටම මම හිටියේ ඒ සංවාදයම අත ඇරලා පැනලා යන්න පුළුවන් තරම් මානසිකත්වයක.. බැඳිමක හිත නතර කරන්න තරම් ඕන කමක් මට පහුගිය කාලෙටම ඇවිත් නැහැ.. ආදරවන්තියන් හමු වු කාලය මීට වඩා බොහෝ ඈත අතීතයක් වුවද එදා මෙදා තුර ජීවිතය මාව ඔවුනගෙන් බොහෝ දුරකට ඈත් කරන්න තරම් සමත් වෙලා තිබුනා.. මම ආස කලේ හුදකලාවට මිසක බැඳිම් පිරුණ ජීවිතයට නෙමෙයි යන්න මං ඇරුනම කාටවත් තේරුම් ගන්න පුළුවන් වෙලා තිබුනේ නෑ..

" අපි තව බෝතලයක් ගමු.."

මගේ නිහැඬියාව පුරුදු විදිහටම අනිත් අයගේ කතාබහටත් ඉබේටම වගේ නැවතීමේ තිත තියලා සාදය අඳුරු වී ගෙන යන්න කලින් මම කතාව වෙන පැත්තකට අරගෙන ආවා.. හැමෝම වගේ ඒකට එකග වුනා මිසක නැවතුන කතාබහ ඉස්සරහට අරගෙන යන්න මහන්සියක් අර ගත්තේ නෑ..

සන්ද්‍යාව බොහොම හෙමින් ගෙවිගෙන යමින් තිබුනා.. කලබලකාරීත්වය අතරින් මම රැය ගැන හිතුවා.. විශේෂයෙන්ම ඈ ගැන.. නිතර නිතර ඔරලෝසුව දිහා බැළුනේ සාදය ඉක්මනට ඉවර වේවිද කියලා හිතන අතරෙම.. වෙනදට වැඩිය ගැනුන මදුවිත හන්දම පමනට වැඩිය දැනුන මත් බව වෙලාවකට මාව පාලනයෙන් එහාට අරන් යන්න වුනා.. අතොරක් නැති කතාබහ වලට ඇහුන් කන් දෙන්න මගේ ඕන කමක් තිබුනේ නෑ.. ඒ හන්දම මම ටික වෙලාවකට හිටියේ ආලින්දයෙන් පිටත..

හුදෙකලාවට මම ආස කලා වගේම හිත ඇතුලේ සිතුවිළි අතර නිතරම නැවතුනේ ඇය.. මත් බවත් එක්ක හැඟීම් වෙනදටත් වැඩියෙන් දැනෙනවා වගේම ඕනෑකමත් අනිත් හැම රැයකටම වැඩිය වැඩියි කියන එක මට හැම මොහොතකම දැනුනා.. ඒත් මේ ඒකට වෙලාව නෙමෙයි හන්දම මම ඒ හැඟීම ආයාසයෙන් පාලනය කර ගත්තා.. එළිමහන මගේ හිතට ගෙනාවේ සැහැල්ලුවක්.. සාදයේ හිමිකරු මම වුනත් මම නැතිවම සාදයේ සතුටින් ආලින්දය පිරිලා ගිහින් තියෙන හැටි මම ඈතක ඉදන් බලාගෙන හිටියා..

මම කොච්චර වෙලාවක් කල්පනාවේ හිටියද කියලා මම දන්නේ නෑ.. ඒත් ඒ කල්පනාව මිදුනේ පොඩි එකෙක්ගේ ඇඬිල්ලේ සද්දෙට.. නිමාවක් නැතිව තිබුන කෙළිලොල් කම් හන්දම අනතුරක් වුනාදැයි බයෙන් මමත් වේගයෙන් ආලින්දය දිහාවට එද්දිත් ඒ ඇඬිල්ල තව තවත් වැඩි වෙමින් තිබුනා..

"  ඇයි දුව අඬන්නේ?" 

මයිකල් ඇගේ දියණියගෙන් විමසුවා.. ඒත් ඒකට හරි පිළිතුරක් ලැබෙනවා වෙනුවට ඇය තවත් අඬන්න පටන් ගත්තා..

" කියන්න.. දුවට කවුරු හරි බැන්නද?"

" නැහැ.. ජෝර්ජ් මම සෙල්ලම් කර කර හිටිය බෝනික්කා මගෙන් උදුරලා අර ගත්තා.." අන්තිමේ ඇය පිළිතුරු දුන්නා..

" බෝනික්කා? අපි එද්දී බෝනික්කෙක් අරන් ආවේ නැහැනේ දුව.."

" නැහැ.. ස්ටෙෆාන් අංකල්ගේ බෝනික්කා.."

" ස්ටෙෆාන් අංකල්ට කොහෙන්ද දුව බෝනික්කෝ.."

ආලින්දය පුරාවට රැදුන සිනහව නතර වුනේ විනාඩියකටත් අඩු වෙලාවකදි.. ඒ ජෝර්ජ් අතේ තියන් හිටිය බෝනික්කා ආලින්දයේ හිටිය හැමෝම දැක්කම.. මට දැනුනේ හැම දෙයක්ම  එක මොහොතකට නතර වුනා වගේ.. ආලින්දයේ හැමෝගෙම දෑස් මං දිහාවට යොමු වෙද්දී මුවගට වචන වගේම සිනහවකුත් හොයාගන්න මම බොහොම අමාරු වෙහෙසක් අරගත්තා..