Thursday, 21 May 2015

අඟුටුමිට්ටාගේ ප්‍රෙහෙලිකාව



මම අඳුර අතරින් ඇවිදන් ගියා. මම හිතන්නේ ඒ හුඟක් වෙලා. ටික වෙලාවක් යද්දී ඒ අඳුරට මම හුරු වෙලා හිටිය නිසාමද කොහෙද ඒ අතරේ ඇවිදන් යන එක මට ඒ හැටි අමාරු දෙයක් වුනේ නෑ. හරියට පුරුදු මාවතක් වගේ මම ඇවිදන් ආවා. අවසානයක් එනකන්. මගේ හුස්මේ දෝංකාරය ඇරෙන්න වෙන හඬක්වත් ඒ අතර නොතිබුන තරම්. අහම්බෙන් පිය ගැටෙන හඬ දෙතුන් වතාවක් ඇහුනත් ටිකකින් ඒක නැති වෙලා ගියේ මම ඇවිදන් ආපු පාරේ හැටියට වෙන්න ඇති.


අවසානයේ එළියක් ලග මම නතර වුනා. අඳුර අතරේ අතරමං වෙලා හිටිය වෙලාවට වැඩිය බොහොම ක්ෂණයකින් ඒ එළිය මගේ දෑස් ලග නැවතුනා කියලා මට දැනුනා. හරියට මම ඇහිපිල්ලමක් ගහන අතරතුරේදී වගේ. මම අවට දිහා බලන්න උත්සාහ කලා. ඒ මම ඇවිත් නතර වුනේ කොහේද කියලා දැන ගන්න. ඒත් මට ඒක කරන්න බැරි උනා. එළියේ තිබුන සැර නිසා වෙන්න ඇති. මම එක පාරම මගේ ඇස් වහ ගන්න උත්සාහ කලා.

ආපහු ඇස් අරිද්දි දැක්ක දෙයින් මම තිගැස්සිලා ගියා. මම ඉස්සරහා හිටියේ කුඩා සිරුරක් හිමි අයෙක්. හරියටම කියනවනම් අඟුටුමිට්ටෙක්. මම ආයෙම වට පිට බැළුවා. මගේ වටේ තිබුන පරිසරය වෙනස් වෙලා ගිහින්. කලින් තිබුන තද එළිය දැන් පේන්නවත් නැහැ. ඒ වෙනුවට මට පේන්න තියෙන්නේ හැම දෙයක්ම ලීයෙන් හැදුව නිවසක ඇතුලතක් විතරයි. මම හිතන්නේ කාමරයක්.

මම ඉස්සරහම හිටිය අඟුටුමිට්ටා කිසිම වෙනසක් නැතුව තාම මං දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. එකම එක හැඟීමකට මට හිතුනේ ඒත් ලියෙන් හැදුව දෙයක්ද කියලා. ඒත් මම වැරදියි කියලා තේරුණේ ඒ ඇස් වල ඉදහිට වෙන වෙනස් වීම එක්ක. මම ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා. ටික වෙලාවකට. ඔහුගේ කිසිම වෙනසක් තිබුනේ නෑ. හරියට අජීවි වස්තුවක් වගේ.

මම ඔහුව මඟහැරලා යන්න උත්සාහ කලා. ඒ එක්කම වගේ මං දිහාවට හැරුන අඟුටුමිට්ටා මගේ පස්සෙන් ආවේ හරියට මගේ හෙවනැල්ල වගේ. මම නතර උනා. ආයෙම ඔහු දිහා බලන්න. ඔහු හිටියේ කෙලින්ම මං දිහා බලාගෙන.

" විසදන්න."

අඟුටුමිට්ටා මගේ දිහාවට ලී කෑලි දෙකක් දික් කලා. ඒක කලින් ඔහුගේ
අතේ තිබුනේ නෑ කියලා මට හොදටම විශ්වාසයි. ඒක එක පාරම ඔහුගේ අතට ආවේ කොහොමද කියන එක මට ප්‍රශ්ණයක් උනත් ඔහු මං දිහාවට යොමු කලේ ඊටත් වඩා ප්‍රශ්ණයක්. මම ඒ ලී කෑලි දෙක අතට ගත්තා. ඒක කිසිම තේරුමක් නැති නිකන්ම නිකන් ලී කෑලි දෙකක් විතරයි. මම අඟුටුමිට්ට දිහා බැළුවා. පිළිතුරක් බලාපොරොත්තුවෙන් ඔහු මං දිහා බලාගෙන ඉන්නවා.

" විකාරයක්."

ලී කෑලි දෙක අඟුටුමිට්ටා දිහාවට විසිකරන ගමන් මම ආයෙම යන්න හැරුනා.  මම හිටිය කාමරේ කෙලවරක තිබුන දොර ගාවට ඇවිදන් ගිය මම ආපහු හැරිලා අඟුටුමිට්ටා දිහා බැළුවේ තාමත් ඔහු මගේ පස්සෙන් එනවද කියලා දැන ගන්න. ඔහු එහෙමම හිටියා. හරියට විශ්මයෙන් වගේ මං දිහා බලාගෙන.

මම දෙවතාවක් නොහිතම කාමරේ දොර ඇරියා. ඒ තුලින් එකපාරම ඇතුලට ආව එළියත් එක්ක මගේ ඇස් දෙක ආයෙම මොහොතකට පියවෙලා ගියා. ඇස් අරිද්දී මම හිටියේ කඩදාසි වලින් හැදුව කාමරේක. පුදුමයක්. හොදින් බලද්දී මට තේරුනේ මම මේ ඉන්නේ කලින් හිටිය කාමරේමයි කියලා. ඒ තිබුන දේවල් කිසිම වෙනසක් නැතුව මෙතනත් තියෙනවා. එකම වෙනස කලින් කාමරේ ලීයෙන් නිමවෙලා තිබුන හැම දෙයක්ම කඩදාසියෙන් නිම වෙලා තියෙන එක.

මං ලඟින්ම දැනුන අමුත්තකට මම ඉක්මනින් ඒ දිහා බැළුවා. ඒ ඔහු. අඟුටුමිට්ටා. කඩදාසියෙන් එතුන බෝනික්කෙක් වගේ ඔහු මං දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ වගේම මමත්.

" විසදන්න."

අඟුටුමිට්ටා මං දිහාවට යමක් දික් කලා. ඒ වෙලාවේ ඔහුගේ අතේ තිබුනේ කඩදාසියෙන් නිම උන තරමක් දිග යමක්. හරියටම කලින් වතාවේ දුන්න ලීය වගේ. මම අගුටුමිට්ටාගේ මුණ දිහා බැලුවා. ඔහුගේ අරමුණ මොකද්ද කියන එක ගැන මට හරි තේරුමක් නොතිබුන නිසා. හිස් බැල්මකින් ඔහු මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා.

" විසදන්න. " ඔහු මට ආයෙම කිවුවා.

"මොකද්ද?"

මගේ ප්රශ්ණෙට පිළිතුරක් ලැබුනේ නෑ. වෙනුවට ඔහු මගෙන් පිළිතුරක් බලාපොරොත්තුවෙන් මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. වතාවේ මම දිහා උනන්දුවෙන් බැලුවා. කලින් වතාවට වැඩියෙන්.

කලින් වතාවේ හිස්ව තිබුන ලීයට වැඩිය මේකේ යමක් තියෙනවා කියලා මට පෙනුනා. ඒත් අපැහැදිළිව. මම දිහා ඕන කමින් බලන්න උත්සාහ කලත් කිසිම දෙයක් පැහැදිළි උනේ නැහැ. සමහරවිට කඩදාසියේ තිබුන නිකන්ම නිකන් අකුරු ටිකක් වෙන්න ඇති. මම එහෙම හිතුවා.

"විකාරයක්. "

අගුටුමිට්ටා දිහා කේන්තියෙන් බලපු මම කාමරෙ කෙලවර තිබුන දොර දිහාවට ඇව්දන් ගියා. ඔහු මගේ පස්සෙන් ආවේ නෑ. වාසනාවකට වගේ. මට ඕන උනේ ඔහුව මග ඇරලා පැනලා යන්න. කලින් දෙවතාවේ වගේම සුදු ආලෝකයක් මගෙ ඇස් වසාගෙන යද්දි මම හිටියේ දොරෙන් එහා පැත්තේ.

ඇස් අරිද්දී මම හිටියේ වතුරෙන් පිරිලා ගිය කාමරයක. මම වට පිට බැළුවා. නැහැ මම වැරදියි. මම ඉන්නේ සමාන්‍ය කාමරයකමයි. ඒත් ඒක ඇතුලේ තිබුන හැම දෙයක්ම වතුර හැඩයඩ හැරිලා තිබුනා. හරියට ජෙලිෆිශ්ලා වගෙයි. මම වැරදි නැහැ. මම මේ ඉන්නේ මුලින්ම හිටිය කාමරේමයි. වෙනස ඒකේ ඇතුලත විතරයි.

මම අඟුටුමිට්ටාව හෙවුවා. මම දැනන් හිටියා ඔහු කොතනකම හරි ඇති කියලා. එක පාරටම මට ඔහුව දකින්න බැරි උනත් ඔහු මගේ ලගම හිටියා. වතුරෙන් හැදුන ඇඟක් ඒ වතාවේ අඟුටුමිට්ට තිබුනේ. විනිවිද පේන. ඔහු මං දිහා බලාගෙන හිටියා. ටික වෙලාවකට පස්සේ තරමක් වතුර රැදුන බාජන දෙකක් මගේ දිහාවට යොමුකලා.

" විසදන්න."

මම ඔහුගේ මුහුණ දිහා බැළුවා. ඇත්තටම මට දැන් මේක මහාම ප්‍රශ්ණයක්. කිසිම විදිහක බරපතලක් නැතුව අඟුටුමිට්ටා මං දිහා බලාගෙන හිටියා.

" මොකද්ද මං විසදන්න ඕන?"

අන්තිමේ මම ප්‍රෙහෙලිකාවෙන් මිදෙන්න මඟක් හොයා ගන්න ඕන නිසාම ඇහුවා. වතුර විතරක්ම පිරිලා තිබුන බාජන දෙකේ විසදන්න මොනවද තියෙන්නේ කියලා මම දැනන් හිටියේ නෑ. අඟුටුමිට්ටාගේ මුණේ තිබුනේ සිනහවක් විතරයි. ඒකේ තේරුමවත් මොකද්ද කියන එක හිතාගන්න මට පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ.

" විසදන්න."

අඟුටුමිට්ටා එකම දේ නිතරම කියාගෙන ගියා. මම හිටිය කාමරේ කෙළවර සුපුරුදු තැනම දොරක් තියෙනවා මම දැක්කා. ඒත් එතනට යන්න ඕනකමක් මගේ හිතට ආවේ නෑ. ඒ මොකද මෙතනින් කොච්චර එහාට යන්න හැදුවත් වෙනස් වෙන පරිසරයක මේ අඟුටුමිට්ටා ප්‍රෙහෙලිකාවක් තියාගෙන ඉන්නවා කියන එක මට දැන් දැනෙනවා.

මම මේක විසදන්න ඕන. මෙතනින් එහාට යන්න. ඒත් කොහොමද?


*****

මේක කෙටිකතාවක්වත් වෙන නිර්මාණයක්වත් නෙමෙයි. මේක ඇත්තටම මම ලගකදි දැක්ක හීනයක්. අඟුටුමිට්ටා විසදන්න විසදන්න කියද්දී මම නින්දෙන් ඇහැරුනා කියලා මතකයි. එදා දවසම හිටියේ නිකන් මඤ්ඤං වෙලා වගේ. හෙහ්..

මේවගේ මෙලෝ හසරක් නොතේරෙන හීන පේන එක දැන් පුරුද්දකට ගිහින්. කාලයක් තිස්සේ එකම විදිහට දකින හීනත් තියෙනවා. සමහර ඒවා හෙමීට කෙටිකතා කලා. එහෙම බැරි මේ වගේ ඒවා ටික එකතු කරලා Psychiatric Dreamz කරන්න කියලා හිතුවා.

කියවා මඤ්ඤං වීමේ සම්පූර්ණ අයිතිය ඔබ සතුය.



Wednesday, 13 May 2015

අම්මගේ පියර්සිං එකට වෙච්ච දේ



කට්ටියට මතකද කලින් දවසක මම ලියපු පියර්සිං එක ගහපු ඇන්ටිව. කොහොම අමතක වෙන්නද නේද ඉතින්. පියර්සිං එක විතරක් නම් මදැයි ඉතින් එදා අලකලංචි ගොඩක් උනානේ. ඒත් ඉතින් වැරදිලා හරි ඒක කියවන්න අමතක වුන කෙනෙක් එහෙම ඉන්නවනම් මෙන්න මේකයි ලින්ක් එක. ඒකත් බලලම එන්න නැත්නම් මේක කියවලා මඤ්ඤං වෙන්න පුළුවන්.



මම නම් හිතුවෙම එදා ඒ සිද්දියෙන් පස්සේ පියර්සිං ඇන්ටිව ආයෙම දකින්න ලැබෙන එකක් නෑ කියලා. ඒ ඉතින් වෙන හේතුවක් හන්දා නෙමෙයි. ලැජ්ජාවට වගේ ආයෙම එන එකක් නැති වෙයි කියලමයි මම නම් හිතුවේ. හැබැයි ඉතින් අපිත් දවසක් දෙකක් කතා නොවුනම නෙමෙයි ඒ මනුස්සයට මොනවා වෙන්න ඇද්ද කියලා. අපේ ෆාමසියේ නිත්‍ය ගණුදෙණු කාරයෙක් නෙමෙයි හන්දම කවුරුවත් ඒ කෙනා ගැන කියන්න විස්තරයක් දැනන් හිටියේ නෑ. අඩුම ගානේ නමවත්. එහෙම උනානම් ඉතින් එදා අර තරම් දෙයක් වෙන්නෙත් නැහැනේ.

සිද්දිය වෙලා සතියක් විතර යනකන් වගේ අපිත් බලාගෙන හිටියේ මේ මනුස්සයා එයිදෝ එයිදෝ කියලා. බොරු කියන්නේ මොකටද ඉතින් ඊට පස්සේ නම් ඒක අපිටත් අමතක වෙලා ගියා. මොකද ඉතින් මේකෙත් හරි හරි දේවල් වෙනවනේ හිටිය ගමන්. කොහොම හරි අපි හිතපුවත් නැති වෙලාවක ගිය සතියේ දවසක පියර්සිං ඇන්ටි ෆාමසියට ගොඩ වුනා. එදා නම් හැබැයි ඉතින් අන්තිම මොහොතේ කළබලෙන් එහෙම නම් නෙමෙයි. හොදට වෙලාව තියෙන වැඩිය කවුරුත් නැති වෙලාවක තමයි ආවේ.

මනුස්සයගේ බැලූ බැල්මට ලොකු වෙනසක් තිබුනේ නෑ. එදා හිටියා වගේම හොදට හිටියා. එවෙලේ කවුන්ටර් දෙකේම දෙන්නෙක් බෙහෙත් ගන්න ගමන් හිටිය හන්දා පියර්සිං ඇන්ටි ඉස්සරහා තියෙන පොඩි එවුන්ගේ කෑම් බීම් තෝර තෝර හිටියා. එතකොටයි මට මතක් වුනේ පොඩි එවුන්ව. අද නම් හොද වෙලාවට එක්කන් ඇවිත් නැහැ. එක්කන් ආවේ නැද්ද නැත්නම් වෙන කොහේ හරි අමතක වෙලා ආවද කියලනම් කියන්න දන්නේ නෑ. මොකද ඉතින් කෙනාගේ හැටි අපි දන්නවනේ.

ලොක්කගේ අම්මා මාව අල්ලගෙන උදේ කට්ටිය ඕඩර් කරලා ගිය බෙහෙත් ඇවිත්ද නැද්ද කියලා චෙක් කර කර හිටියේ. එයාටත් ඕන නැති වැඩ. හැබැයි ඉතින් මගේ වෙලාවට වගේ කට්ටියගේ කතා බහ ඇහෙන මානෙක හිටිය හන්දා මාත් අනේ හොදයි කියලා හිත හිත හිටියේ. වෙන මොකකටවත් නෙමෙයි. සිද්දිය ලියන්න එපැයි මෙහෙම.

පියර්සිං ඇන්ටිත් එයාගේ වාරේ ආවම කවුනරේ ලගට ඇවිත් හිනා උනා. ගුඩ් ඊවීනින් එහෙම කියලා ආව කාරණේ කියන්න හැදුවා විතරයි ' එදා මොකද කර ගත්තේ?' කවුන්ටරේ හිටිය අළුතින් ආව කෙල්ල පැන්න ගමන් ඇහුවා. අනේ ඉතින් අර මනුස්සයගේ මූණ අප්සට් වෙලා ගියා එක පාරම. ඕක ඉතින් දැන ගන්න ඕන තමයි. එහෙමයි කියලා පැන්න ගමන් අහන්න ඕනයි. ඒත් ඉතින් මොනා කරන්නද දැන් අහලා ඉවරනේ. අපිත් ඉතින් උත්තරයක් හම්බුවෙනකන් බලාගෙන හිටියා. ලොක්කගේ අම්මත් මාත් එක්ක චෙක් කර කර හිටිය ලිස්ට් එක පැත්තකට දාල එතනටම ගියා ඕපේ අහගන්න.

" එදා පොලීසියෙන් කෙලින්ම මාව අරන් ගියේ හොස්පිටල් එකට. මෙතනදී මට බැන්නට මොකද හොස්පිටල් එකට එයාගේ නෑ කෙනෙක් කියලා ඉක්මනට මාව බලන්නයි කියලා කිවුවා. ඒකත් හොදට ගියා. එහෙම නොවුනනම් ටිකක් වෙලා බලාගෙන ඉන්න වෙනවා. කෙලින්ම එයාලා මාව වාටුවට එක්කන් ගියා. ඒ වෙද්දී මගේ දිව සෑහෙන්න ඉදිමිලා තිබුනා. කතා කරෙත් බොහොම අමාරුවෙන්. පියර්සිං එක ගලවන්න හැදුවට පුළුවන් උනේ නෑ. මොකද දිවේ ඉදිමුමට ඒක තවත් තද වෙලා තිබුන හන්දා. ඒ ගමන ඒක කපලා අයින් කලා. සෑහෙන්න වේදනාවකට පස්සේ ටික වෙලාවකට සහනයක් දැනුනේ. ඒත් දිවේ ඉදිමුම තිබුන හන්දා ඒක අඩු වෙනකන්ම ඉන්න කියලා මාව වාට්ටුවේ නතර කර ගත්තා."

" ඉතින් ඊට පස්සේ?"

" පැය එකහා මාරක් වගේ මම හිටියා. ඒත් ඉදිමුම අඩු උනේ නෑ. ඉදිමුම අඩු වෙන්න කියලා බෙහෙත් එහෙම කලාට ඒ එකක් වත් හරි ගියේ නෑ. මට ඇලර්ජික් එහෙම තියෙනවද කියලා ඇහුවට අද වෙනකන් මට එහෙම දෙයක් තිබුනේ නෑ. සමහරවිට මේක ගහද්දී විසබීජයක් වත් ගියාද දන්නේ නැති හන්දා සැත්කමක් කරන්න මගෙන් අවසර ඉල්ලුවා. වෙන කරන්න දෙයක් නෑ, මටත් මේක හොද කර ගන්න ඕන හන්දා මම හා කිවුවා."

" ඉතින් මොකද කලේ?"

මේ මනුස්සයා දිව එලියට දාලා පෙන්නුවා. බොලේ එතකොටනේ
දැක්කේ දිව මැද්දේ නළ ලිදක් හාරලා වගේ. එච්චර වෙලා හරි අමාරුවෙන් කතා කර කර හිටියේ ඒ හන්දයි කියලා තේරුනේ එතකොට. පස්සේ ආපහු විස්තරේ කියන්න පටන් ගත්තා.

" ඉදිමුම තිබුන තැන පොඩ්ඩක් හිල් කරලා බැලුවා. ලේ එක්ක සැරවත් ගලාගෙන ආවා. පියර්සිං එක තිබුන තැන ඇතුලෙන් පැසවගෙන ඇවිත් තිබුනේ. හිල් කරලා ටිකක් වෙලා ඉද්දී ඉදිමුම අඩුවෙලා ගියා. එතකොට නම් කලින් තිබුන වේදනාව ඔක්කොම නැති වෙලයි තිබුනේ. ඒ උනත් මාව පහුවදා වෙනකන් නවත්ත ගත්තා තව ටිකක් චෙක් කරන්න ඕන කියලා."

" ඉතින්."

මේ වෙද්දී නම් ෆාමසියේ වැඩ කරන එක ඔක්කොම අත ඇරලා දාලා කට්ටියම පියර්සිං ඇන්ටිගේ කතාව අහගෙන ඉන්නවා. කොටින්ම ඊට පස්සේ බෙහෙත් ගන්න ආව උන් පවා. කාගෙ හරි කතාවක් අහගෙන ඉදලා පන්ඬිත කතා කියන්න මෙහේ එවුන් මාර දක්ෂයි හන්දා ඔක්කොම දැන් කතාව අහගෙන ඉන්නවා.

" ඉතින් මම නැවතුනා. වේදනා නාශක දීලා තිබුන හන්දා ඊට පස්සේ මට ඒ හැටි අමාරුවක් දැනුනේ නෑ. උදේ ආයෙම මාව චෙක් කලා. මට සනීපයි වගේ දැනුනට මොකද පියර්සිං එක තිබුන තැන වටේ ඔක්කොම කළු වෙන්න අරන් තිබුනා. ඒක පැතිරිලා ගියොත් පස්සේ මොනවා වෙයිද දන්නේ නැති හන්දා ඒ ඔක්කොම හූරලා දාන්න උනා. ඒකයි දැන් දිව මෙහෙම තියෙන්නේ?"

" දැන් එතකොට හොදටම හොදයිද?"

" මම හිතන්නේ ඔවු. හැම සතියෙම හම පිළිබඳ ස්පෙශලිස්ට් දොස්තර කෙනෙක් ලගට මම යනවා."

" ඔහොම වෙන්න හේතුව මොකද්ද ඉතින්?"  ලොක්කගේ අම්මා සයිඩ් එකේ ඉදලා ඇහුවා.

" පියර්සිං එක හයි කරද්දී විසබීජයක් එකතු වෙන්න ඇති කියලයි හිතන්නේ. එදා මාව එක්කන් ගිය පොලීසියේ දෙන්නා පහුවදා ඇවිත් විස්තර අහද්දී මගෙන් පියර්සිං එක ගහපු තැනත් අහගෙන ගියේ එතන චෙක් කරන්න කියලා එයාලා හරියට මේ වැඩේ කරනවද කියලා. ඒකට මොකද උනේ කියලනම් මම දන්නේ නෑ. ඊට වැඩිය මට සනීප උන එක වටිනවා."



පියර්සිං ඇන්ටි අන්තිමේ කතාකරපු විදිහට අපිටත් සෑහෙන්න දුක හිතුනා. එක අතකින් බැළුවම ඒ මනුස්සයා කලේ වැරදි වැඩක්වත් අසම්මත දෙයක්වත් නෙමෙයි. ලස්සනට ඉන්න මෝස්තර කරන්න කාන්තාවෝ ඉතින් කවදත් කැමතියිනේ. ඒත් අවාසනාවට වගේ ඒකේ වැරදි පැත්ත ඒ මනුස්සයට අත්විදින්න උනේ. එක අතකට ඔහොම හරි ගොඩ යන්න පුළුවන් උන එක ලොකු දෙයක්. එදා ආවෙත් ස්පෙශලිස්ට් දුන්න බෙහෙත් ටික අරන් යන්න. පියර්සිං ඇන්ටිට ඉක්මනට සුවය ලැබෙන්න කියලා ප්‍රාර්ථනා කරනවා.


Tuesday, 5 May 2015

ඇයත් තවත් කෙනෙකි



වේගවත් මාවත දිහා මම බලාගෙන ඉන්නේ කොයිතරම් වෙලාවක ඉදලද කියන්න මතකයක් මට දැන් නැති තරම්. ඒත් මම දැන් නොදැනුවත්වම දේට ආස වෙලා. ගෙවෙන කාලයක් ගැන හිතන්නෙවත් නැතුවම මම දිහා බලාගෙන ඉන්න පුරුදු වෙලා. අවිවේකී ඇස් වලට විරාමයක් නොදෙන තරමටම සමහර වෙලාවට බලාගෙන ඉන්න කාලය දිගුයි. ඒ වුනත් කිසිම දෙයක වෙනසක් නැතුව මම හැම දෙයක් දිහාම බලාගෙන ඉන්නවා. අදත් අන්න ඒ වගේම ඒකාකරී දවසක්.

තත්පර විනාඩි හරි ඉක්මනට ගෙවිලා යනවා ඇති වුනත් මට දැනෙන්නේ හැම දෙයක්ම එකම තැනක එකම විදිහකට නතර වෙලා වගේ. ඒ මගේ හිතට දැනෙන හැටිද? මම එක වෙලාවක කල්පනා කරන්න උත්සාහ කලා. ඒත් මට උත්තරයක් දෙන්න තරම් මගේ හිත දක්ෂ නැතුව ඇති. හැම වෙලාවකම කල්පනාව තේරුමක් නැති තැනකට ගිහින් ඔහේ නතර වෙන්නේ අන්න ඒ නිසාම වෙන්න ඇති.

මම ඔහේ බලාගෙන හිටියා. ඒ, මං ලගම ඉන්න විවිධාකාර අය දිහා. ඒ හිත් වල දැන් මොනවා තියෙනවා ඇත්ද? මගේ හිතේ තිබුනේ කවමදාවත් නොවිසදෙන කුතුහලයක්. ඒත් ඒ දේවල් වලට උත්තරයක් හොයාගන්න එක ඒ අයගේ පෞද්ගලිකත්වයට ඇගිලි ගහන දෙයක් හන්දම මම හුඟක් වෙලාවට ඒ ගැන නොහිතා ඉන්න උත්සාහ කලා. ඒත්, ඒත් මගේ පිස්සු හිත.

මම හුඟක්ම ආස කලේ වෙරළට. ඒ කළබලකාරීත්වයේ මෙතනට වැඩිය හරි අපූරු සුන්දරත්වයක් තිබුනා. ඒත් හැම දේම අපි හිතනවටත් වැඩිය ඉක්මනට වෙනස් වෙලා යනවා. වෙනස් ජිවිතයත් එක්ක අපි කොච්චර කැමති උනත් අකමැති උනත් ඉස්සරහට යන්න වෙනවා. මටත් එහෙමයි. කාලයක් තිස්සේ හිත හදාගෙන ඒ දේට මුහුණ දෙන්න උත්සහ කලා වුනත් අහම්බෙන් වගේ හිතට සියුම් තුවාල ගේන මතකයන්ගෙන් දුවලා පැනලා යන්න හරි අමාරුයි.

හදිසියේම වගේ මං ගාවින්ම දැනුන පහසක් මගේ හිත හැම දේකින්ම
ඈතකට අරගෙන ආවේ බොහොම ඉක්මනට. ඇය මං ගැන වගක්වත් නැතුව මගේ ලගින්ම වාඩි වුනේ බොහොම කලබලේකින් කියන එක ඇයගේ හැසීරීමෙන් හොදටම පේන්න තිබුනා. මට ඕන වුනත්, මට ඈ දිහාම කෙලින් බලන්න පුළුවන් උනේ නෑ. මට දැක ගන්න ඕන වුනේ ඇය කොයි වගේද කියන එක.

ඉදහිට ලැබෙන විරාම වලදි මම ඇගේ මුහුණට එබෙන්න උත්සාහ කලා. ඒත් හුඟක් වෙලාවට මම අසාර්ථක වුනා. ඇය හිටියේ හදිසියේම කොහේදෝ අතරමං වුන කල්පනාවක. මම බලාගෙන හිටියේ ඇය ඒකෙන් මිදෙනකන්. ඒත් ඒක මම බලාපොරොත්තු උනාට වැඩිය බොහොම දිගු කාලයක් වුනා. මම හිතන්නේ මම ගෙවපු ජීවිතේ ඉවසුම්ම නැති කාලය ඒක වෙන්න ඇති. ඒත් මම බලාගෙන හිටියා.

" ඔයා මොකක් හරි ප්‍රශ්ණේකද?"

මට එහෙම අහන්න ඕන කලත් මගේ වචන වලට සජීවී බවක් එකතු කරන්න මට බැරි උනා. ඒ, ඇය අතරමං වෙලා හිටිය ලෝකය ඇගෙන් මෙන්ම මගෙනුත් හුඟක් ඈත එකක් බව මට දැනුන හන්දා. ඉදහිට දුරකතනයේ දගලන ඇගිලි තුඩු ඇරෙන්න ඇය වෙන කිසිවක් නොකල තරම්. ඒ සියුමැළි ඇගිලි තුඩු බොහොම ඕන කමින් දෙයක් සොයමින් හිටියා. ඒ මොකක් වෙන්න ඇත්ද? මගේ හිත ඈටත් හොරෙන් විමසිලිමත් වුනා.

බටහිර අහසේ දඟ කරන හිරු රැස් එක වෙලාවකට ඇයට කරදරයක් වුනා. දෙතුන් වතාවක්ම ඒක මග හරින්න ඇය උත්සාහ කලත් අවසානයේ ඇය ඒක අත ඇරලා දාන්න හිතුවේ ඇගේ ඒ උත්සාහය ඇයටම වදයක් උන නිසා වෙන්න ඇති. ඒ අකීකරු හිරු රැස් ඇගෙන් වසන් කරන්න මගේ හිතට ඕන කලත් මම ඒ හැඟීම නතර කර ගත්තේ ඇයට මගේ සිතුවිළි දැනේවියි කියලා බයක් දැනුන නිසා. මගේ උනන්දුව ඇයට දැනෙන්න අරින්න මට ඕන කලේ නැහැ.

කාලයත් එක්ක මග දෙපස තදබදය වැඩි වෙන අතරෙ අපි තව හුඟක් නොදැනිම ලං වෙලා තිබුනා. මට ඇගේ පහස හොදටම දැනුනා. ඇය නොදන්නවා වුනත් ඇගේ සුවද මට හොදින්ම විදගන්න පුළුවන් වෙන තරමටම ඇය මට ලං වෙලා ඉවරයි. ඒ අවසරය මට හොදටම ඇති. ඇයට නොහැගෙන්න මම ඒ සුවද හිතේ හැටියට විදගත්තා. මම හිතන්නේ හුඟක් වෙලා.

වරක් දෙවරක් ඇය මගේ දිහා බලන්න උත්සාහ කලා. මගේ හිත මොහොතකට බය වුනේ ඇයට මගේ හිත තේරුම් ගිහින්ද කියලා. නැහැ. ඇගේ මුහුණේ තිබුනේ මළාණික බවක්. මම ඒක දැක්කේ පළවෙනි වතාවට. ඈ බොහොම ඕන කමකින් යන එන අයගේ මුහුණු දිහා බැලූවා. හරියට කාව හරි හොයනවා වගේ. විනාඩි කීපයකට පස්සේ ඇය ආයෙම ඇගේ දුරකථනයේ නෙත් හංගගත්තා. ඒක එක මොහොතක මට සැනසිල්ලක් වුනේ ආයෙම ඇයට නොදැනෙන්න මට ඇයව විදගන්න පුළුවන් නිසා.

හුළගත් එක්ක ඇගේ කෙහෙරැළි මගේ මුහුණේ වදින්න ඒ තරම් වෙලාවක් ගියේ නැහැ. ඒක මට වදයක් වුනේ නැහැ. මම ඒකට ස්තූති කලා. ඇය ඔහේ පාවෙන ඇගේ කෙහෙරැළි නතර කර ගන්න අසාර්ථක උත්සාහයක හිටියා. අවසානයේ ඇය ඒක අත ඇරලා දැම්මේ නොරිස්සුම් මුහුණින් කියලා මම හොදටම දැක්කා. මගේ මුවගට යන්තමින් සිනහවක් ආවත් ඒකට සජීවි බවක් නොදී ඉන්න මට පුළුවන් උනා.

කාලය බොහොම ගෙවිලා ගෙවුනා. අපි අතර කතාබහක් තියා ඒකට ආරම්බයක් ගන්න තරම්වත් දෙයක් තාමත් නොවුන තරම්. නිහැඬියාව මට බිඳින්න ඕන වුනා. ඒත් ඒ කොහොමද? පරාජිත බවක හැඟීම මගේ හිතට නිතරම වද දෙන්න උනා. ඇය තාමත් දුරකතනය අතරේ හිර වෙලා. හරියට ඈ අවට ලෝකයක් නැති ගානට.

පාරේ බොහෝ දෙනෙක්ගේ දෑස් ඈට යොමු වෙලා තිබුනා. මම හිතුවට මං වගේම තවත් උනන්දු අය ඈ වටා හිටියා. ඇයටත් ඒක දැනෙන්න ඇති. සමහර දෑස් මඟ හරින්න ඈ බොහෝ උත්සාහ කලා. වාසනාවකට වගේ ඒ හැම උත්සාහකම අන්තිමේ ඈ මගේ ලගට තවත් ලං වෙලා තිබුනා. ඒත් එහෙම නොවුනනම් කියලා අන්තිමේ මගේ හිතට දැනුනේ හුඟක් පරක්කු උනාට පස්සෙයි.

Feeling bored with Heartless Statue

ඇගේ දුරකථන තිරයේ සටහන් වෙලා තියෙනවා අවසානයේ මම දැක්කා.