Thursday, 3 November 2016

මරණයේ නිම්නය -3

බාරිස් හි සන්ද්‍යාව කලබලයෙන් යුතු එකක් විය. එක දිගටම ඇසෙන විශේෂ සේවා රථ වල නළා හඬ නගරයෙන් ඈතටද හොදින්ම ඇසිණි. අල්දීනි, සෙත් සමග ගම්මානය දෙසට පියමනිමින් සිටියේය. කාන්තාර මාවත දිගේ ගමන් කරමින් සිටි ඔවුන් අතර තරමක නිහැඬියාවක් රැදුනේය. සෙත්, අසීෆ් ගැන වූ සිතුවිල්ලෙන් වෙලී සිටි අතරම අල්දීනි, පැටලුණ ප්‍රෙහෙලිකාව විසදීමට මඟක් සොයමින් සිටියේය.

ගම්මානයට ළඟා වත්ම, ඈත තියාම තුළින් පෙරටත් වඩා මූසල බවක් ඔවුනට දැනෙන්නට විය. පිළිකුලෙන් යුතු දුඟදක් සුළඟ හා මුසුව ඔවුන්ගේ නාස් පුඩු මත රැදි පිළිකුල තවත් වැඩි කළේය. ඔවුන් ගම්මානයට ඇතුළු වන තැනට ළඟා විය. පෙර වතාවේ එහි රැදී සිටි ආරක්ෂක නිලධාරින් එහි නොසිටියේය.

පුදුමයි, ඔවුන් මෙච්චර ඉක්මනට ගිය එක.’

අල්දීනි ඔහුගේ හිතේ රැදි කුතුහලය වචන වලට හැරවීය. සෙත් එය හිස වනා අනුමත කළා විණ වැඩි යමක් කීමට උත්සාහ නොකළේය. ගම්මානය තුළින් රස්නයත් දුඟදත් මුහු වුණ සුලගක් පිටතට හමාගෙන ආවේය. ගම්මානයට ඇතුළු වීම වැළකීමට පොලීසියෙන් සටහන් කල කහ පැහැ පටි වලින් ආවරණය කර තිබුනමුත් ආරක්ෂකයින් නොසිටි බැවින් ඔවුන් ඇතුළු වූයේ කිසිම අවසරයකින් තොරවමය.

සෙත් හැම දෙයක් ගැනම හොදට බලන්න.’

අපි හොයන්නේ මොන වගෙ දෙයක්ද?’

අමුත්තක් වෙන ඕනම දෙයක්.’

අල්දීනි පියවර කීපයක් ඉදිරියෙන් ඇවිදන් ගියේය. සෙත් ඔහුට පිටුපසින් රැදිනි. ගම්මානය තව තවත් පාළු වී ගිය පෙනුමක් අවටින් හොදින්ම පෙනෙන්නට තිබිණ. ගින්නෙන් පිළිස්සී ගොස් ඉතිරි වූ නිවෙස් වල කොටස් ඇරෙන්න ගම්මාන තුළ දැක ගන්නට කිසිවක්ම ඉතිරි වී නොතිබුණි. අල්දීනි ගම්මානයේ මැද හිස් අවකාශය වෙතට ඇවිදන් යද්දී සෙත්, නිවෙස් වල ඉතිරි වී තිබූ දේවල් ගැන උනන්දු විය

තද සුළඟ සමඟ හමාගෙන වැලි නිසාවෙන් කලින් වතාවේ දුටු දේවල් පවා වැසී ගොස් තිබුණේ ඔවුන්ගේ අරමුණ තවත් අඩාල කරමිනි. අසීෆ් කියූ ආකාරයට වැඩිමහලු අය දුම් බොන්නට එකතු වූයේ මෙතනට විය හැකි බව අල්දීනි අනුමාන කළේය. අසළ වූ ගල් බංකු කීපයක් අඩක් පමණ වැලි වලින් වැසී ගොස් තිබුණි. අල්දීනි අතින් යන්තමින් ඒවා එහාට කරන්නට උත්සාහ කළත් ඔහු ගේ අතේ තැවරුණ අතර තිබූ අළු ඔහුගේ හිතට පිළිකුලක් එක් කළේය. , මේ කිසිවකු පිළිස්සී ගොස් ඉතිරී වූ වක් බව ඔහු හොදින්ම දැන සිටි නිසාවෙනි.

අඩ හෝරාවක් පමණ ගෙවී යන්නට ඇත. දුහුවිලි හුළගත් රස්නයත් අතර ගෙවා දැමු අසීරු කාලයක අවසානයේ අල්දීනිට තමන් බලාපොරොත්තූ වූ පමණේ කිසිවක් සොයා ගන්නට නොහැකි විය. ඔහු ආයෙමත් තම දුරකථනය අතට ගෙන අන්තර්ජාලයෙන් අසීෆ්ගෙන් ඇසුණ තොරතුරු වලට අනුව සෙරෆිම් ගැන සොයන්නට විය. ඔහු හඳුනා ගැනීමට උපකාර වන සලකුණු හා තොරතුරු දැන ගැනීමේ අපේක්ෂාවෙනි.

කාලය ගෙවී ගියේය. ඒත් කිසිම දෙයක් ගැන බලාපොරොත්තු වූ තරමේ තොරතුරක් සොයා ගන්නට අල්දීනිට නොහැකි විය. ඔහු අසළ තිබු ගල් බැම්මක් මත හේත්තු වී ගම්මානයේ ඉතිරිවී ගිය සුන් බුන් දෙස බලා ඉන්නට විය. අහම්බයෙන් මෙන් අල්දීනිගේ දෑස් කැඩී ගිය බිත්තියක් මත ඉතිරිවී තිබු සිතුවමක් වෙතඇදී ගියේය

ඔහු දෙස තරමක් ඕනෑකමකින් බලාගෙන සිටියේය. හදිසියේම ඔහුට මතක් වූ දෙයින් තැති ගත් අල්දීනි ගල් බැම්ම ලගින් ඉවත් වී දෙසට ඇවිදන් ගියේ වේගයෙනි. අවට වූ හැම දෙයක්ම ගින්නෙන් පිළිස්සී යද්දී සිතුවම පමණක් ඉතිරි වී තිබීම ඔහුගේ පුදුමයට කාරණාවක් විය. ඒත් සංකේතයෙහි තේරුම දැන සිටි අල්දීනි එය පුදුම විය යුතු තරමේ කාරණයක් නොවන බව තේරුම් ගත්තේය.

ලුසිෆර්.’

ඔහු, ඔහුටම හෙමින් කියා ගත්තේය. සංකේතය අයිතිව තිබුණේ ලුසිෆර්ට බව අල්දීනි දැන ගත්තේ කලින් සිදුවීම් මාලාවෙන් පසුව ඔහු ලුසිෆර් ගැන වඩාත් හොදින් අද්‍යනය කර තිබූ බැවිනි. ඒත් ඔහුගේ හිතට කුතුහලයක් වූයේ ඔහු බලාපොරොත්තුව පැමිණියේ මෙය නොවූ නිසාවෙනි.

දැවි, විනාශ වී ගිය නිවසේ ඉතිරිවී තිබු දේවල් දෙස අල්දීනි තවත් හොදින් අවධානය යොමු කළේය. ගින්නෙන් පිළිස්සී විනාශ වූ නිවස තුළ ඉතිරි වී තිබු එකම දෙය වූයේ ලුසිෆර්ගේ සංකේතය වූ සිතුවම පමණි. එය ගලවා අතට ගත් අල්දීනි ඔහුගේ කලිසම් සාක්කුවට එය දමා ගත්තේය. නිවසේ සුන්බුන් දෙස ඔහු තව එක් වතාවක් ඕනෑකමින් බැලූවේය.

සර්..’

අල්දීනිගේ පරික්ෂාවට බාධා කරමින් ඇසුණේ සෙත් ගේ කටහඬයි. අල්දීනි ඔහු සිටි නිවසින් පිටතට පැමිණ සෙත් ගේ කටහඬ ඇසුණ දෙස බැලීය.

සර්, මෙහාට එන්න.

සෙත් ගේ කටහඬේ තිබුණේ කුතුහලයක් මුසු වුණ තැති ගැන්මක් බව තේරුම් ගන්නට අල්දීනිට අපහසු නොවීය. කලිසම් සාක්කුවේ රදවා ගත් සිතුවම එහි ඇත්දැයි යළි තහවුරු කර ගත් ඔහු සෙත් සිටි දිහාවට දිව ගියේය.

ඇයි සෙත්?’

එළිමහන් පෙදෙසත් ගෙවල් කීපයකුත් පසු කරන් ගම්මානයේ අවසන් ගෙවල් කීපය ආසන්නයට දිව ගිය අල්දීනි සෙත් ගෙන් විමසුවේ ඔහුගේ මුහුණෙන් පෙනෙන්නට තිබුණ කුතුහලය මැනවින්ම තේරුම් ගනිමිනි. ඔහු මොහොතක් නිහඬවම සිටියේ කතාව කොතනින් පටන් ගන්නෙදැයි යන දෙඟිඩියාවෙනි.

එක්කෝ සර්ම බලාගන්න.’

ඔහු කිසිවක්ම නොකියා අල්දීනිව නිවෙස් අතරින් ඉදිරියට කැදවාගෙන ගියේය. අල්දීනි පිටුපසින් රැදුනේ සෙත් ගේ හැම ඉරියවුවක්ම දෙස බොහොම හොදින් අවධානය යොමු කරමිනි. වේගවත් පියවර තබමින් ඇවිදන් ගිය සෙත් නැවතුණේ එක් කැඩි බිදී ගිය නිවසක් අසලය. සෙත් තුළට යාමට උනන්දුවක් නොදක්වනවාක් මෙන් පිටත ටික වෙලාවක් රැදුනේය.

ඇයි සෙත්.’

සර් ඇතුළට යන්න.’

තවත් බලාගෙන සිටීම අපහසු යැයි හැඟුණ අල්දීනි නිවස තුළට ඇතුළු වූයේ කුතුහලයෙනි. අනිත් කැඩී බිදී ගිය නිවෙස් මෙන්ම මෙහි ඇතුළද තිබුණේ හැම දේකම සුන්බුන් පමණි. ඔහු පිටුපස හැරී බලද්දී පියවර කීපයක් පිටුපසින් සෙත් නිවසට ඇතුළු විය. ලී බඩු දැවීගිය අළු එක් අයිනකට එකතු වී තිබුණි. නිතරම හමා සුළඟ නිසාවෙනි. අල්දීනි ආලින්දයක් යැයි හැඟුණ බිත්ති හතරක් අතරින් හෙමින් ඉදිරියට ඇවිදන් ආවේය

ඔහුගේ පියවර එකවිටම නතර විය. එක් කෙළවරක කලු පොරෝණයක ගුලි වෙමින් ඉන්නට අසාර්ථක උත්සාහයක යෙදුණ මිනිසා අල්දීනිගේ දෑස් වලට නතුවිය. ඔහු දෙස මොහොතක් බලාගෙන සිටියේය. ඉන්පසු ඔහු හැරි බැලුවේ සෙත් දෙසය. ඔහු හිසින් සලකුණු කළේ තමන්ට පෙන්වන්නට අවශ්‍ය වූයේ මෙය යැයි හඟවමිනි. නැවතත් මිනිසා දෙසට හැරුණ අල්දීනි ඔහු දෙසට හෙමින් පියවර මැන්නේය.

අබලන්ව ගිය දුර්වර්ණ පොරෝනාවකින් මුහුණ සම්පූර්ණයෙන්ම වසාගෙන සිටි මිනිසාගේ අත් හා දෙපා තුවාල කැලැල් සමඟින් විවෘතව තිබුණි. ඒවා පිළිස්සුම් තුවාල බව හදුනා ගන්නට අපහසු නොවීය. අල්දීනි ඔහු ළඟට සෙමින් ලං විය.

ඔබ කවුද?’

අල්දීනි මිනිසාගෙන් සංසුන්ව විමසීය. එහෙත් ඔහුගෙන් එකවරෙම පිළිතුරක් ඔවුනට නොලැබිණි. ඒත් ලෙයින් පිරී ගිය දෑස් දෙකක් මුහුණ වසාගෙන සිටි පොරෝනාව අතරින් ඔවුන් දෙසට යොමු වූයේ බියකරු හැඟීමක් ඔවුනගේ සිත් වලට ඇතුළු කරමිනි. අල්දීනි පියවරක් පිටුපසට වූවත් සෙත් එලෙසම රැදී සිටියේය.

දැන් වත් කතා කරන්න.’ 

සෙත් පැවසීය. ඒත් එකම පිළිතුර වූයේ නිහැඬියාව පමණකි. ටික වෙලාවක් එලෙසින්ම ගත විය. අවසානයේ අඟිලි තුඩු මතින් ලේ බිඳු වැගිරෙමින් තිබුණ දෑත ඔවුන් වෙතට පෑ ඔහු ඔවුන්ව ඔහු ළගට කැදවා ගත්තේය.

මට කියන්න ඔහු මෙතන නෑ කියලා.’ 

මිනිසා ගැඹුරු වෙවුලන සුළු කඩහඬකින් පැවසුවේය. එකිනෙකාගේ මුහුණු දෙස බලාගත් අල්දීනි හා සෙත් ඔහුට පිළිතුරක් දීමට තරමක වෙලාවක් අර ගත්තේ ඔහු ඇසුවේ කුමක් ගැනදැයි යන්න නොතේරුණ නිසාවෙනි.

මෙතන ඉන්නේ අපි දෙන්නා විතරයි. මට ගැන දිවුරන්න පුළුවන්. මම මහාචාර්ය වරයෙක්. මේ මගේ ගෝලයා. ඔබ මොකටද බය වෙලා ඉන්නේ? කවුරු ගැනද ඔබ ඔය අහන්නේ?’

ඊයේ උදේ ආව මහාචාර්ය තුමාද?’ මිනිසා යළිත් වෙවුලන සුළු කට හඬින් ඇසුවේ අල්දීනිගේ සිත තුළට බියක්ද එක් කරමිනි.

ඔවු, ඔබ කොහොමද මාව දන්නේ?’

මිනිසා ඔහුගේ මුහුණ වසාගෙන සිටි අබලන්ව ගිය පොරෝනාව ඈත් කළේය. පිළිස්සුම් තුවාල වලින් මුහුණ විකෘති වි ගිය ඔහුගේ තිබුණේ බියකරු වූ පෙනුමකි. තුවාල මත තැනින් තැන ලේ බිදු නැගෙමින් මුහුණ පුරාම බේරෙමින් තිබුණේය. අල්දීනි දෙස බලාගෙන සිටියේය. ඒත් එක්කම ඔහුගේ දෑස් ඇදි ගියේ ඔහුගේ ඇදුම වෙතටය.

ඔබ නේද ඊයේ අපි එද්දි මෙතන ආරක්ෂාවට හිටියේ?’ අල්දීනි විමතියෙන් විමසුවේය.

ඔවු. ඒකයි මම ඇහුවේ ඔබ ඊයේ ආව මහාචාර්ය වරයාමද කියලා.’

සෙත්, ඉක්මනට ගිලන්රථයකට අඩ ගහන්න.’ 

අල්දීනි උපදෙස් දුන්නේය. අතර ආරක්ෂක නිලධාරියා ළගට ලං වුණ අල්දීනි ඔහු දෙස ඕනෑකමින් බැලීය. ඔහුට කිසිවක් නොපෙනෙන බව ඔහුගේ හැසිරීමෙන් පෙනෙන්නට තිබිණ. , දෑස් වල රැදී තිබුණ රුධිරය නිසාද එහෙමත් නැත්නම් දෑස් පිළිස්සී ගිය නිසාද යන්න ඔහුට තේරුම් ගන්නට නොහැකි විය.

ඔබට මොකද වුණේ? ගිලන්රථය එනකන් මම කැමති ඔබෙන් ගැන දැන ගන්න.’

ඒක ගිනිජාලාවක් මහත්මයා. කොහෙන් කොහොම ඇති වෙලා අපි ළගට ආවද කියලා හිතා ගන්න බැරි ගිනි ජාලාවක්.’ ඔහු ගැන විස්තර කරන්නට පටන් ගත්තේය.

හවස මම මගේ සඟයා අෆ්තාබ් එක්ක මෙතන රාජකාරියේ හිටියේ. අපි හිටියේ මෙතන රාජකාරි ගැන තරම්ම සතුටකින් නෙමෙයි. මෙතනින් ආව උහුලන්න බැරි දුඟඳ නිසා. ඒත් අපිට ඉන්නම වුණා. අපි හිටියේ ඊයේ උදේ ඔබව මුණ ගැහුණ තැනමයි. එතනින් ඇතුළට එන්න අපිට කිසිම ඕනකමක් කැමැත්තක් තිබුණේ නෑ. ටිකක් වෙලා යද්දී අපිට තේරුණා දුමාරයක් අපි අතරින් ගලාගෙන යන බව. වෙද්දී ගම්මානයේ ගින්න නිමිලා ගිහින් තිබුණත් තැනින් තැන යන්තම් දුමාරයන් නැගෙමින් තිබුණා. ඒත් ඒකට මේ අවට වහගන්න බෑ කියන එක අපිට තේරුණා. ආපහු හැරිලා බලද්දී ඈතින් අපිට පෙනුණේ ලොකු දුමක් නැගෙන එක. දිහාවට යන ගිහින් බලන එක අපේ රාජකාරිය වුණත් අපි දෙන්නම මුලින් ඒකට බය වුණා. ඒත් අවසානයේ මම යන්න තීරණය කළා. මම එතනට ඇවිදන් යද්දී මගේ සඟයා මම දිහා බලාගෙන ඉන්නවා මම දැක්කා. දුමාරය තරම් තදට නෙමෙයි තිබුණේ. ගෙයක් ඇතුළේ තිබුණ ලී බඩු වගයක් ආයෙම දැවෙමින් තිබුණා. ඊට වඩා කිසි දෙයක් නෑ. සමහර විට හුළඟ නිසා ගිනි පුපුරු ආයෙම ඇවිළෙන්න ඇති කියලා මම හිතුවා. ඒත්,

ඒත් මම එතනින් එළියට එදදී වටේම තිබුණේ තද දුමාරයක්. මගේ අවට අඩි දෙක තුනක් විතරක් පේන තරමේ තද දුමක්. ඒක එක මොහොතකදි එහෙම උණේ කොහොමද කියලා මට හිතා ගන්න බෑ. මම ඉක්මනට ඇවිදන් ආවා. මගේ සඟයා ළඟට. දුමාරය අතරේ මම දැක්කා රතු පාටින් දිලිසෙන යමක්. මොකක් හරි එළියක්. මම හිතුවේ මගේ සඟයා මට එන්න පාර සංඥා කරනවා කියලා. මම දිහාට ඇවිදන් ගියා.’ 

ඔහු ඔහුගේ කතාව මදකට නතර කර අපහසුවෙන් හුස්මක් ඉහළට ඇද ගත්තේය.

ඊට පස්සේ?’

මම දැක්කේ මගේ සඟයව. ඔහුගේ මුළු ඇඟම ගිනි ජාලාවකින් වැහිලා තිබුණා. ඔහු කෑ මොර දෙමින් හිටියේ. ඒත් මම වෙලාවේ මොනවා කරන්නද? මට කිසිම දෙයක් හිතා ගන්න බැරි වුණා. දුමාරය එක්ක අවට කිසිම දෙයක් හරි හැටි බලාගන්නවත් පුළුවන් කමක් තිබුණේ නෑ. මගේ සඟයා බිම වැටිලා මස් නහර දිය වෙලා යන අප්‍රසන්න දර්ශනය දිහා මට බලාගෙන ඉන්න සිද්ධ වුණා. මම පූළුවන් තරම් හයියෙන් කෑ ගැහුවා. උදවු ඉල්ලලා.’

කවුරුවත් ආවද?’ සෙත් ඔහුට බාධා කරමින් විමසීය.

මම හිතන්නේ නෑ මගේ කෑ ගැහිල්ල කාටවත් ඇහුණා කියලා. ඒත් ටිකකින් මගේ වටේ මට දරා ගන්න බැරි රස්නයක් දැනුණා. වෙද්දී මගේ සඟයා ගින්නෙන් දැවිලා ගිහින් ඉවරයි. ඒත් කලින්ට වැඩිය අමුතු රස්නයක් මට දැනුණ නිසා මම ආපහු හැරිලා බැලුවා. මගේ ජීවිතේටම මම එහෙම දෙයක් දැක්ක පළවෙනි වතාව.’

මොකද්ද ඔබ දැක්කේ?’

ගිනි දැල්. මට වඩා අඩි කිපයක් එහායින් තිබුණා. ඔවු මට මතකයි. හරියටම ගිනි දැල් හයක්. ඒවා තිබුණේ පොළවට වඩා අඩි කීපයක් ඉහළින්. හරියට පා වෙමින් වගේ.’

වෙන මොනවද ඔබ දැක්කේ? ගිනි දැල් අතර මිනිස් රූපයක් එහෙම?’

ඔවු ඔබ හරි. ගිනි දැල් හය මැද්දේ කෙනෙක් හිටියා. හැබැයි පොඩි ළමයෙක්. අවුරුදු දහයක වගේ. ගිනි දැල් ඔහුගෙන් පිට වෙමින් තිබුණේ. හරියට ඇඟේ තිබුණ පියාපත් වගේ. මට මතක ඊළග මොහොතේ ඒවා මගේ දිහාට එනවා විතරයි. මම දිවුවා. මගේ මුළු ඇඟම රස්නයෙන් වැහිලා ගිහින් ඇස් නොපෙනී ගිහින් ඇද වැටෙනවා විතරයි මට මතක.’

ඔහු ඔහුගේ කතාව අවසන් කළා. වෙවුලමින් තිබුණ අත් වල ඇඟිලි තුඬු වලින් ලේ බිදු වැටෙමින් තිබුණා. එක්කම වගේ ඇහුණේ ගිලන් රථයේ නාදය. ඔහු තව දුරත් මහන්සි කරවීම තේරුම්ක් නැති දෙයක් බව තේරුම් ගත් නිසාම අල්දීනි ඊට වඩා යමක් ඔහුගෙන් අසන්නට නොගියේය

ඊළගට මිනිත්තු දහය අතුලත මුලික ප්‍රථමාදාරද සමග ඔහුව නංවාගත් ගිලන් රථය දුහුවිලි නංවමින් ඈතට ඇදි ගියේය. අල්දීනි දෙස නිහඬවම බලාගෙන සිටියේය.

සර්..’ සෙත් ඔහුගේ කල්පනාවට බාධා කළේය.

කියන්න සෙත්.’

සෆ්රාස් කතා කළා. අසීෆ් ගැන කිසිම ආරංචියක් නෑ. අඩුම ගානේ ගින්නෙන් මැරුණ අය අතරෙවත් වයසේ ළමයෙක් නැහැලු.’

ගැන තවත් හිතලා වැඩක් නෑ සෙත්. සෆ්රාෂ්ට කියන්න අසීෆ් ගැන හොයන එක නතර කරන්න කියලා.’

ඇයි සර් ?’

සෙත්, මේ සාමාන්ය ළමයෙක් නෙමෙයි. අසාමාන්ය කෙනෙක්. මතකද අද උදේ රෝහලේදී එයාගේ තුවාල අසාමාන්ය විදිහට සනීප වෙලා තිබුණ හැටි. එදා ගම්මණයෙ ඇති වුණ ගින්නෙන් ළමයට කිසිම අනතුරක් වුණේ නෑ. ඔක්කොම මවා පෑමක් විතරයි.’

එතකොට උදේ අසීෆ් විස්තර කරපු හැම දේම?’

ඔහු කිවුවේ ඔහු ගැනමයි. අපිට ඉඟියක් දෙන්න. රෝහලේ ඇති වුණ ගින්නටත් හේතුව ඔහුමයි. එතනින් පැනලා යන්න. අපෙන් ගැලවෙන්න. ඒත් ඒකෙන් අහිංසක මිනිස්සු ගාණකට ජීවිතේ නැති වුණ එකයි වුණේ.’

කියන්නේ මේ සෙරෆිම් කියන්නේ ළමයා.’

ඔවු. ඒත් තව දෙයක් තියෙනවා.’

අල්දීනි කලින් ඔහුගේ සාක්කුවේ දමා ගත් සිතුවම ගෙන එය සෙත් පෙන්වීය. සංකේතය ගැන අවබෝධයක් නොතිබුණ ඔහු දෙස බලාගෙන සිටියේ පුදුමයෙනි.

මේ මොකද්ද සර්?’

ඕක මට හම්බුනේ ගෙයක සුන්බුන් අතරේ තිබිලා. ඕක සංකේතයක්. ඕක අයිති ලුසිෆර්ට. අනිත් වැදගත්ම දේ මට මඟහැරුණ හැටි හරි පුදුමයි.’

මොකද්ද?’

සෙරෆිම් කියන්නෙත් ලුසිෆර්ටම තමයි. ඒක ඔහුගේ තවත් එක අවතාරයක්.’

කියන්නේ සර්?’

ඔවු සෙත්. අපි රෝහලේදි කතා කළේ ලුසිෆර් එක්ක. කියන්නේ අපි කලින් වතාවේ කරපු දෙයින් ලුසිෆර්ව නවත්තන්න පුළුවන් වෙලා නෑ. සෙත්, ඔහු ඇවිත්. අපිට ඉස්සරහට හුඟාක් දේවල් වලට මුණ දෙන්න සිද්ධ වේවි. මාව විශ්වාස කරන්න.’




නිමි...