Wednesday, 26 August 2015

තවත් එක අමුත්තෙක්



නිකේතනයේ සදළු තලග දිගේ හෙමීට ඇවිදගෙන ගියේ අවට සුන්දරත්වය බලනවාටත් වැඩිය කාලය ගෙවලා දාන්න හිතට තිබුන ඕනකම නිසා. ඝණ මීඳුම නිසා කිසිම දෙයක් හරි හැටි නොපෙනුනත් අරමුණක් නැතුව මම ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇස් ඒ දිහාවට තදින්ම බැඳිලා තිබුන නිසාමද මන්දා ඒ මීඳුම අතරේ එක එක විදිහේ රටාවන් මැවෙන්න පටන් ගත්තේ. එක වෙලාවකට සත්ව රූපයක්. තවත් වෙලාවකට හොදට හුරු පුරුදු රූප ඒ අතරේ තිබුනා.

අඳුර හිත තිගස්සවන තරමටම අවට වගේම හිත පුරාමත් පැතිරිලා තිබුනා. ඒක රසවින්දනයක්ද නැද්ද කියන්න නොතේරෙන තැනක හිත තිබුන නිසාමද කොහේද හැම දෙයක් අතරම ඇස් අවිවේකීව දුවන්න උනේ. අඳුර, මීඳුම එක්ක මුහු වෙලා ඇඟ හිරිවට්ටගෙන යන තරමටම තදින් දැනුන හීතල මගේ සිතුවිළි වලට සැරින් සැරේ බාධාවක් උනා කියන එකනම් හොදටම විශ්වාසයි.

චාරිකාවේ අතර මැද මෙතනට එන්න වුනේ අහම්බයකින් උන නිසාම ඇරුනම හිත ඇදබැද ගන්න තරම් මහා ලොකු දෙයක් මෙතන නෑ කියන එක වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින්ම දැනුනා. සදළු තලේ තැනින් තැන ගරා වැටුන බිත්ති වලින් පේන්න තිබුනේ නිකේතනයේ බංකොලොත් කමද කියලා එක වෙලවකට හිතුනා. පාළුවට ගිය ආලින්දය, කටහඬක් නොඇසෙන තරම් නිස්කලංක උන ආපන ශාලාව ඒ අතරින් විශේෂයි.

එකම වෙනසකට තිබුනේ සදළු තලයෙන් ඉදිරිපස ඉදන් මනස්කාන්තව කඬාගෙන හැලෙන දිය ඇල්ල විතරයි. මහා හඬක් එක්ක නිමාවක් නැති ජල කඳ ඒකාකාරීව කඬා හැලෙමින් තිබුනා. ටිකක් වෙලා බලාගෙන ඉද්දී ඒකෙනුත් මෙතනට ඒ තරම්ම සුන්දරත්වයක් එනවද කියලා හිතට සැකයක් ආවේ මීඳුම සැරින් සැරේ ඇවිත් එය වහගත්ත නිසා.

' දවල්ට මෙතන ලස්සන ඇති.'

මම මගේ හිත සනසවාගන්න වගේ එහෙම හිතුවා. ඒත් සදළු තලේ සිමෙන්ති බැම්මේ තිබුන තෙත පාසි මද අඳුර අතරේ නොදැනුවත්වම මගේ දෑත් වලට දැනෙද්දී මම මගේ ඒ කලින් අදහස වෙනස් කර ගත්තා. මේ හැම තැනකම තිබුනේ මහ අමුතුම මූසළ කමක්. ඒක මෙතනට ආව වෙලාව මට නොදැනුනේ ඇයි කියලා මම නිකමට වගේ කල්පනා කලා.

එකම විදිහකට කඩාගෙන හැලෙන දිය ඇල්ලේ ගෝෂාව ඇරෙන්න වෙන කිසිම දෙයක් ඇහෙන්නේ නැති තරම්. අඩුම තරමේ වෙන නිකේතන වල ආලින්දයෙන් නැගෙන සංගීත රාවයක්වත් මෙතන නැති එක හිතට ගෙනාවේ කුතුහලයක්. කොටින්ම, මම මේ වෙනකන් එකම අමුත්තෙක්වත් දැක්කේ නෑ නේද කියන සිතුවිල්ල මගේ හිතට ආවේ ඒ එක්කමයි.

කල්පනාව හිත තුල තියෙද්දී මම සඳළුතලේ හෙමිහිට ඇවිදන් ගියා. අඳුර හාත්පසම වහගෙන තිබුනේ මීදුමෙන් නිසා කිසිම දේක සුන්දරත්වයක් ඇස් මානයට නොආව තරම්. මම අත් ඔරලෝසුවේ වෙලාව බැලුවා. තවම රාත්‍රි අටයි. නිහැඬියාව, මීදුම, අඳුර මේ හැම දෙයක්ම මම එතරම්ම ප්‍රිය කරන දේවල් නොවුනත් තව ටිකක් වෙලා මෙතනම ඉන්න හිතාගෙන ඉදිරිය බලද්දී දැක්ක දෙයින් මගේ හිත ගැස්සිලා ගියා කිවුවොත් මම නිවැරදියි.

තෙත පාසි බැදුන සිමෙන්ති බැම්මට හේත්තු වෙලා ඔහු දිය ඇල්ල දිහා බලාගෙන හිටියා. හරියට මම මෙතන ඉන්නවා කියලා නොදැනෙන ගානට. ඒත් ඇත්තම නම් මේ වෙනකන්ම ඔහු මෙතන ඉන්න බවක් නොදැන හිටියේ මමයි. මට හොදටම විශ්වාසයි මම එද්දි ඔහු මෙතන හිටියේ නැහැයි කියලා.

ඔහු හිටියේ එක එල්ලයේම දිය ඇල්ල දිහා බලාගෙන. ඇහි පියවත් සෙලවෙනවද කියලා මට එක මොහොතකට සැක හිතුනා. හරියට මෙතන මම කලින් නොදැක්ක පිළිමයක් වගේ ඔහු එක දිගටම ඒ දිහාම බලාගෙන හිටියා. මම පියවරක් දෙකක් ඔහු දිහාවට ලං උනා.

දුර්වර්ණ වෙලා ගිය, ඒත් පිළිවෙලකට හැදි ඇදුමකින් ඔහු සැරසිලා හිටියා. එය වසර කීපයකට පෙර මෝස්තරයක් උනත් ඔහු තුලින් ඒ තරම් වයසක් පේන්න තිබුනේ නෑ. මම උනන්දුවෙන් ඔහු දිහා බලද්දී ඔහු තාමත් හිටියේ කලින් ඉරියවුවෙන්මයි. අමුත්තන් නැති නිකේතනයේ ඔහු වත් සිටීම ගැන හිත යටින් මම සතුටු උනා.

" ඔබ කැමති නැද්ද මේ දිය ඇල්ලට."

කතාවකට මුලපුරන්න හේතුවක් හොයමින් හිටිය මගේ හිත තේරුම් ගත්තා වගේ ඔහු ඒ විදිහට මගෙන් ප්‍රශ්ණ කලේ දිය ඇල්ල දිහා බලාගෙනමයි. මම ඒ වෙලාවේ කිසිම ප්‍රශ්ණයක් නැතුව ඔහු ලගට ලං වුනා. සිමෙන්ති බැම්මේ තිබුන පාසි වලට ඔහුගේ කමිස් අත් තෙමිලා ගිහින් තිබුනත් ඒ ගැන වගක් වත් නැතුව ඔහු දිය ඇල්ල දිහාම බලාගෙන හිටියා.

" එච්චරම නැහැ. මේ මීදුමත් එක්ක එච්චර ලස්සනක් මට පේන්නේ නෑ."

මම වැඩි වුවමනාවක් නැතුව පිළිතුරු දුන්නා. මගේ උත්තරයත් එක්ක ඔහුගේ කිසිම වෙනසක් තිබුනේ නෑ.

" ඔබ තාම හරියට ඒ දිහා බලලා නැහැ."

ඔහු හිටියේ දැඩි ස්ථාවර බවක. ඇහි පිල්ලමක් වත් නොගැසෙන ඒ ඇස් වල දීප්තියක් තිබුනා. හැබැයි ඒක තේරුම් ගන්න හුඟක් අමාරුයි. කතාවත් එක්ක මම ඔහු හේත්තු වෙලා හිටිය සිමෙන්ති බැම්ම ලගට ඇවිත් ඉවරයි. තාමත් ඔහු හිටියේ මං දිහා බලන්නවත් වුවමනාවකින් නෙමෙයි.

ඔහුගේ වචන වල තියෙන්නේ ඇත්තක්ද එහෙමත් නැත්නම් විකාර අදහසක්ද කියලා හිතන්න මම උත්සාහ කලා. අවසානයේ ඔහුත් එක්කම ඔහු බලාගෙන ඉන්න දිහාව බැළුනේ අහම්බයෙන් වගේ. දිය ඇල්ල අවට මීදුම හරි අපූරු විදිහකට නැති වෙලා ගිහින් තිබුනා.

කලින් ගෝෂාව විතරක් ඇහුන දිය ඇල්ලේ හරි සුන්දරත්වයක් මම දැක්කේ ඒ වෙලාවේ. මට ඒක මග හැරුනේ කොහොමද කියලා මම කල්පනා කලා. සමහර විට මගේ හිත තියෙන්න ඇත්තේ වෙන තැනක වෙන්න ඇති. මම එහෙම හිතලා හිත හදා ගන්න උත්සාහ කලා.

විනාඩි කීයක් ඒ විදිහට ගෙවුනද කියන්න මම දන්නේ නෑ. අවසානයේ මමත් ඔහුත් එකම විදිහකට එකම දේක සුන්දරත්වය විදිමින් හිටියා. දුර ඉදන් බලන කෙනෙක්ට අපිව ප්‍රතිමාවන් විදිහට පෙනෙන තරමට අපි එකම විදිහට ඒ දිහා බලන් ඉන්න ඇති. මටත් එතනින් ඇස් එහාට ඇදලා ගන්න හිතක් නොතිබුන තරම්. ඒක හරියට මායාවක් වගේ. ඔවු ඇත්තටම මායාවක්. ඇහිපිල්ලම් නොගහා ඒ දිහාම බලාගෙන ඉන්න හිත අද්දවන මායාවක් ඒ දිය ඇල්ලේ තිබුනා. ගෝෂාව උනත් ටික වෙලාවක් යද්දී දැනුනේ තේරුම් ගන්න බැරි භාෂාවක් වගේ.

" ඔබ දැන් ඒකට ආස වෙලා."

මගේ දැහැන බිදින්න ඒ වචන වලට පුළුවන් උනා. පළවෙනි වතාවට ඔහුගේ ඇස් මගේ දිහාවට යොමු වෙලා තිබුනා. තද අඳුරු පැහැ ඇස් වල මොකද්දෝ අමුත්තක් තිබුනා.

" ඔවු."

මම උත්තර දුන්නා. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුනේ හැඟීම් විරහිත බවක්. සුන්දරත්වය මගේ හිතට සතුටක් එක් කරලා තිබුනත් ඔහුගෙන් ඒ බවක් පේන්න තිබුනේ නෑ. තවමත් ඇසිපිය නොගැටෙන තරම් බැල්මක ඔහු හිටියා. මේ වතාවේ මං දිහා.

" ඔබ මෙහෙට ආගන්තුකයි."

මට ඒ ප්‍රශ්ණය විහිළුවක් වගේ දැනුනේ නිකේතනයේ හැම කෙනෙක්ම අනික් කෙනාට ආගන්තුක වෙන හින්දා. මුහුණේ සිනා රැල්ලක් නැඟුනත් මම ඒක ඔහුට නොපෙන්නා ඉන්න වග බලා ගත්තා.

" ඇයි ඔබ මෙහෙට ආගන්තුක නැත්ද?"

මම පෙරලා ප්‍රශ්ණ කලා.

" නැහැ."

ඔහු බොහොම සැහැල්ලුවෙන් උත්තර දුන්නා. පියවර කීපයක් ඔහු සදළුතලේ ඇවිදන් ගියේ හෙමින් පියවර තබමින්. ඇත්තටම පියවට තැබුවද කියලවත් නොතේරෙන තරමට ඔහුගේ ඇවිදීම හෙමින් සිදු වුනා.

" ඔබට මෙහෙ නෑවිත් ඉන්න තිබුනා."

ඇවිදීම අතරේ ඇති වුන තරමක නිහැඬියාව බිඳුනේ ඔහුගේ ඒ වචන වලින්. ඇත්තටම ඒ හඬේ තිබුනේ අනතුරු හඟවන බවක්. මම ඔහු දිහා තවත් ඕන කමින් බැළුවා. ඔහු හිටියේ නිකේතනයට ඇතුළුවන මාවත දිහා එක එල්ලයේ බලාගෙන. විදුළි පහන් ආලෝකයට කැපිලා ගිය මද මීඳුමක් එක්ක  පාළුවට ගිය මාවත යාන්තමින් දැක ගන්න පුළුවන් කමක් තිබුනා.

" මේ පාරෙන් ආපු කෙනෙක් මිසක් ආයෙම ගිය කෙනෙක් නම් නැහැ."

ඔහුගේ හඬ කලින් වතාවටත් වැඩිය තීව්‍ර උනා. ඒත් ඔහු කියන්න යන දේ ගැන කිසිම අවභෝදයක් නැතුව මම ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා. මාවත දිහා බලාගෙන හිටපු ඔහු එතනින් හැරිලා ඇවිත් ආයෙම නතර උනේ ඔහු කලින් හිටිය සිමෙන්ති බැම්ම ලගමයි. ආයෙම ඔහුගේ දෑස් එල්ල උනේ දිය ඇල්ල දිහාවට

" මේ දිය ඇල්ලට ලොකූ බලයක් තියෙනවා."

" මොකද්ද?"

මම ඔහුගේ කතාව ඒ තරම් විශ්වාස නොකරන ස්වරයකින් ඔහුගෙන් ප්‍රශ්ණ කලා.

" මේ දිය ඇල්ලට පුළුවන් ඔබට අත්තටු දෙන්න."

මම හයියෙන් හිනා වුනා. ඒ හිනාව පාළු වටපිටාවත් එක්ක එකතු වෙලා මම හිතුවටත් වැඩිය සද්දෙන් ඇහුනා. ඒත් ඔහු ඒක ගානකටවත් නොගෙන සුපුරුදු හිස් බැල්මෙන් මං දිහා බලාගෙන හිටියා.

" ඒක හුඟක් දිග කතාවක්.."

ඔහු ටික වෙලාවක් මගේ දිහා බලාගෙන ඉදලා කතා කරන්න පටන් ගත්තා. මම ආයාසයෙන් හිනාව නතර කර ගෙන ඔහුට සවන් දෙන්න උත්සාහ කලා.

" කාලෙකට උඩදි මෙහේ හිටිය ස්වදේශික ඉන්දියානුවෙක් ස්පාඤ්ඤ හමුදාවෙ අතඩංගුවෙන් බේරෙන්න මේ දිය ඇල්ලෙන් පහලට පැන්නා. දිය ඇල්ලෙ පහලට වැටෙද්දී ඔහු රාජාලියෙක් විදිහට පරිවර්ථනය උනා. අදටත් මේ දිය ඇල්ලෙන් එහා තියෙන කදු යායේ ඔහු ජීවත් වෙනවා."

" ඒක මහ විකාර කතාවක්."

මම ඔහුගේ කතාව අවසානයේ කිවුවා. මගේ වචන වලින් ඔහුගේ හිත සැළුන බවක් පේන්න තිබුනේ නෑ. සිමෙන්ති බැම්මට හේත්තු වෙලා ඔහු දිය ඇල්ල දිහා බලාගෙන හිටියා.

" පියාපත් කියන්නේ නිදහස. අපි කාටත් නිදහස ඕන. ඔබට උනත්. මම හිතන්නේ ඔබ ඒක වැඩියෙන්ම බලාපොරොත්තු වෙන කෙනෙක්."

මම දෑස් දල්වාගෙන ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා. මගේ හිතේ සමහරක් තැන් ඔහු කියෙවුවේ හරියට ඉන්ද්‍රජාලිකයෙක් වගේ. එහෙම නොවෙන්න ඒ දේවල් ගැන තේරුම් ගන්න අපේ මේ කෙටි කතාබහ ඔහුට කොහෙත්තම ප්‍රමාණවත් නැහැ.

" ඔබ කොහොමද එහෙම කියන්නේ?"

මම හිතේ හිර වුන ප්‍රශ්ණය ඔහු වෙත යොමු කලා. කලින් තිබුන සැහැල්ලුවම ඔහු ලග තිබුනා මිසක කිසිම වෙනසක් ඔහුගෙන් දකින්න මට ලැබුනේ නෑ.

" ඔබට නිදහස ඕනනම් ඔබ ඒක තෝර ගන්න. ඔබටත් පියාපත් ලැබේවි."

මගේ පිටුපසින් හිටිය ඔහුගේ සීතල ඇඟිලි මගේ උරහිස ස්පර්ශ කරද්දී මම හිටියේ වචනයක් වත් කියා ගන්න බැරුව. මම ආපහු ඔහු දිහා හැරිලා බැළුවා. සඳළුතලය කලින් තිබුනට වැඩිය මහ මූසල පාළුවක එතිලා තිබුනේ හරියට මෙතන හුඟක් වෙලා ඉදන් හිටියේ මම විතරයි කියන්න වගේ. ඒ තත්පරයට ඔහු එතනින් පිට වෙලා තිබුන. හරියට මීදුම අතරේ හැංඟුනා වගේ.

ඔහුගේ වචන මගේ කල්පනාව මටත් හොරෙන් පැහැරගෙන තිබුනා. මගේ හිත තිබුනේ අන්තිමේ ඔහු කිවුව දේවල් ගැන. ඔහු කිවුව දේවල් ගැන තීරණයක් ගන්න බැරුව කල්පනාවේ ඉද්දී මගේ හිත තව තවත් ප්‍රශ්ණ අතරේ හිර වුනා මිසක කිසිම දේකට හරි හමන් පිළිතුරක් හිතා ගන්න මට පුළුවන් කමක් වුනේ නෑ. ඇත්තටම ඔහු කවුරු වෙන්න්ද ඇත්ද? නැත්නම් මම දැක්කේ මායාවක්ද?

සිමෙන්ති බැම්මට හේත්තු වෙලා මම කඩා හැලෙන දිය ඇල්ල දිහා බලාගෙන හිටියා. මම හිතන්නේ විනාඩියක් දෙකක්. කලින් කිසිම වෙලාවක නොතිබුන නොදැක්ක ආකර්ශනයක් අඳුරේ උනත් එතන තිබුනා. මම ඒ දිහාම බලාගෙන හිටියා. ඇත්තටම ඔහු කිවුවට වැඩිය අමුතු බවක් එතන තිබුනා.

දිය ඇල්ලේ එක එක රටා දිහා මම හුඟක් වෙලා බලාගෙන හිටියා. වතුර අතරින් මතු වෙන්න දඟලන පියාපත් දිහා මම පුදුමයෙන් වගේ බලාගෙන හිටියා. ඒ පියාපත් බලාගෙන හිටියේ හරියට මම ඒවා ලබා ගන්න ඒවියි කියන බලාපොරොත්තුවෙන් වගේ. සිමෙන්ති බැම්ම උඩට නැග්ග මම ඒ දිහා තවත් ඕන කමින් බලාගෙන හිටියා.

ඒ තියෙන්නේ මගේ නිදහසද? මම කල්පනා කලා. ඔවු, ඒ මගේ නිදහස. මට ඒ පියාපත් ඕනමයි. ඒ පියාපත් ලබන්න තරම් කෑදර කමක් මගේ හිත පුරාවටම හරි ඉක්මනට ඇදිලා ගියා. ඈතින් ගලාගෙන ආව මීදුම ඒ පියාපත් වහගනීවියි කියන බය මගේ හිතට විදුළියක් වගේ ඇදිලා ගියා. මම හිටියේ නොසංසුන්ව. ඒ එක්කම ගතට දැනුනේ තද සීතලක්.

ඒ පියාපත් ලබාගන්න තිබුන කෙටිම පාරේ මම පාවෙලා ගියා. එකින් එක ජලබිදූ මගේ මුණේ තැවරෙන හැටි මට දැනුනා. ඒත් ඊට වඩා මගේ හිත තිබුනේ දිය ඇල්ල දිගේ පහලට වැටෙන පියාපත් ලග. මුලින් අපි අතර තිබුනේ තරමක දුරක්. වේගෙයෙන් ඒ දුර අඩු වෙන හැටි මම දැක්කා. අන්තිමේ මම හිටියේ පියාපත් අල්ලන්න ඇඟිලි තුඩක පමණ දුරකින්....




විශේෂයි, සත්‍ය සිදුවීම් පෙලක් ඇසුරිනි.. ඒ ගැන පසුවට.....

Monday, 10 August 2015

අවුරුදු 5කුත් උනා එහෙනම්





අද මගේ ජීවිතේට හුඟක් වැදගත් දවසක්. ඒ ඇයි කියලා ඉතින් අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නැහැනේ. හෙඩිම දැක්ක ගමන් දැන් කට්ටිය දන්නවා මොකද කියලා. ඔවු, අද මම බ්ලොග් එක පටන් අරන් අවුරුදු 5ක් වෙනවා. හ්ම්ම්. කාලය ගෙවිලා ගිහින් තියෙන ඉක්මන. තාම හරියට අද ඊයේ වගේ.

කොතනින් කොහොම පටන් ගන්නද? හැමදාම හිර වෙන තැන තමයි ඉතින් ඕක. කොච්චර කතා ලිවුවත් ඔළුවේ තියෙන විකාර දේවල් පිළිවෙලකට අකුරු කලත් අවුරුද්දකට සැරයක් විතරක් ලියන එකම ස්තූති කතාව ලියාගන්න සෑහෙන්න හිතන්න වෙලා. මම හිතන්නේ අනිත් අයටත් එහෙමම වෙන්න ඇති.

මතක් කරන්න විශේෂිත් තැන් වගේම විශේෂිත අය හුඟාක් හිටියත් අද මම එකම එක්කෙනෙක් වෙනුවෙන් ස්තූති කරන්න මේ සටහන යොදා ගන්නවා. මම හිතන්නේ කවුරුත් ඒකට මාත් එක්ක තරහා වෙන එකක් නෑ කියලා.

ඒ තමයි මගේ පුබුදු මල්ලි. බ්ලොග් කියන මෙලෝ හසරක් නොදැන හිටිය මාව මෙතනට ඇදන් ඇවිත් දැම්මේ මලයා. " අයියේ උඹ ලියහං, අනික්වා මම බලාගන්නම්." බ්ලොග් ගැන මම දන්නේ නෑ කියලා මීට අවුරුදු 5කට කලින් මලයත් එක්ක ස්කයිප් කෝල් එකේ ඉද්දී ඌ මට කිවුවේ ඔන්න ඔය වචන ටික.

ඇත්තටම මාස ගානක් යනකන් සිද්ද වුනෙත් ඒකම තමයි. මම කරේ බ්ලොග් එකේ මට ඕන නම තීරණය කරපු එකයි ලියන්න ඕන දේ තීරණය කරපු එකයි විතරයි. අනික් හැම දේම කරේ මලයා. බෑක්ග්‍රවුන්ඩ්, සෙටින්ස්, ලේ අවුට් මේ හැම දෙයක්ම හදලා කරලා දුන්නේ මලයා. කොටින්ම මේ දැන් තියෙන බෑක්ග්‍රවුන්ඩ් එක පවා.

ඒත් අවාසනාවකට වගේ මලයා අපෙන් ඈත් වෙලා යන්න ගිහින් දැන් අවුරුදු 3කටත් කිට්ටුයි. ඒ හැම දෙයක්ම තාම හිතාගන්නවත් බැරි නරකම නරක හීනයක් වගේ. ඒත් අකමැත්තෙන් උනත් පිළිගන්න සිද්ද වෙලා තියෙන ඇත්තත් ඒකමයි. මලයා යන්න ගිහින්.

මගේ ගමනේ ඉන්න මගේ ගුරුවරයා, වැදගත්ම මිනිහා උඹ. ඒක හැමදාටම එහෙමයි. මම අද තරමකින් හරි සාර්ථක වෙලා තියෙනවනම් ඒ උඹ හන්දා. අද බ්ලොග් එක කියවන, මාව ෆලෝ කරන, මුහුණු පොතෙන් මාත් එක්ක කතාබහ කරන මම අද වෙනකන් දැකලවත් නැති යාළුවෝ පිරිසක් හම්බුනේ උඹ හන්දා.

කීප වතාවක්ම දැන් බ්ලොග් ලිවුවා ඇති කියන අදහස මගේ ඔළුවට ආවම නෙමෙයි. ඒත් තියෙන වැඩ අස්සේ කොහොම හරි මේක කරන් ආවේ තියෙන ආසාවට. ඒ දවස් වල කවුරුත් නොබලන කමෙන්ට් එකක් වත් නොවැටෙන කාලෙදි වතාවක් මම මලයට මෙහෙම දෙයක් කිවුවා.

" අවුරුදු 5ක් වත් මේක ඇදන් ගිහින් නැවැත්තුවොත් ඒ හොදටම මදැයි බං."

ඉතින් අද ඒ දවස ඇවිත්. පහුගිය ටික දවසෙම ඉදන් මම මේ දවස ගැන හිතුවා. ඇත්තටම හුඟාක් හිතුවා. ලිවුවා ඇති කියන තැනට හිත හදාගන්න පුළුවන් උනත් එක දෙයක් හන්දා මට එහෙම කරන්න බෑ. ඒ මලයා. උඹ ගැන මට ඉතුරු වෙලා තියෙන අන්තිම මතකය මේක. ඒ මතකයත් මැකෙන්න ඉඩ දෙනන ඇත්තටම මට දුකයි.

වෙලා මදිකම, ජීවිතේ අනිත් දේවල් වලටත් හිත යොමු කරන්න ඕන උනත් ඉස්සරහටත් පුළුවන් තරමින් කාලය 'වර්ණ' වෙනුවෙන් මම කොහොම හරි හොයා ගන්නවා. සමහර විට ඉස්සර තරම්ම ක්‍රියාශීලීව, සතියට එක පෝස්ට් එකක්නම් නොවැටෙන්න පුළුවන්. ඒත් මම මේ බ්ලොග් එක මට පුළුවන් තරම් කාලයක් ජීවත් කරනවා.

මේ අවුරුදු 5 පුරාවට හමු වුන අය, කතාබහ කල දේවල් ඇත්තටම සුන්දරයි. ඒ නිසා හැමදාම වචනෙකින් හරි මාව අගයපු, දිරිමත් කරපු අයට වගේම බැනලා කමෙන්ට් කරපු ඇනෝලාටත් හදවතින්ම හුඟාක් ස්තූති වන්ත වෙනවා.

ඉතින් අපි හමුවෙමු. නිතරම නැතත් ඉදහිට වත්....




Wednesday, 17 June 2015

හන්තාන සිහිනේ



රොබරෝසියා මල් වැටුන පුංචි පාර දිගේ මම හෙමිහිට ඇවිදන් ආවා. හිතේ තිබුනේ පුදුමාකාර විදිහක සතුටක් වගේම නිදහසක්. සරසවි ජීවිතේ මුල් කාලය පහුකරමින් හිටිය නිසාමද මන්දා ඒ තරම් වගකීමක් හිතට නොදැනුනේ. ඒ හන්දම වෙන්න ඇති සුන්දර හන්තානට හිතේ හැටියට පෙම් කරන්න පුරුදු වුනේ. ඒක ඇත්තටම හරියට හීනයක් වගේ. මට නිතරම දැනුනේ මම හීනයක් අතර ජීවත් වෙනවා වගේ. එක ලස්සන සුන්දර හීනයක්.

පාරේ ඈත කෙලවරින් ඇවිදන් ආව ඔහු මගේ මතකය කල්පනාව හරි
ඉක්මනට මගෙන් උදුරලා ඈතට අරන් ඔහු ලගම නතර කර ගත්තා. හරියට මායාවක් වගේ. එක අතක හිර වුන මහා බරසාර පොත් මිටිය එක්ක ඔහු ඇවිදන් ආවේ ඔහුගේම කල්පනාවක. උපැස් යුවලට යටින් ඒ ඇස් දිහා බලන්න හිතුනා. ඒ තරමටම ඒ ඇස් වල තිබුනේ ආඩම්බරකාර ලස්සනක්.

අවුරුදු එකහාමාරක් පුරාවට මේ පාරේ වගේම නිතරම දේශණ වලදි අපි හමුවුනා. හැමදේකටම වැඩිය මගේ හිත තිබුනේ ඔහු ලග. හැබැයි හුඟාක් රහසින්. දේශණ අතරවාරයේ ඔහුගේ ලෝකයට වෙලා හැංගෙන්න උත්සාහ කරපු වාර ගාන සටහන් පොතේ ලියවිලා තියෙන අකුරු වලට වැඩිය හුඟාක් වැඩියි කියලා විතරක් මම දන්නවා.

ඔහු මාව පහුකරන් ගියා. හරියට හුළඟක් වගේ. මාව දැක්කද, නොදැක්කා වගේ ගියාද? හිතේ කලබලේ දුවන ප්‍රශ්ණ එක්ක මම නැවතිලා  ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ පියවර අරමුණක් දිහාවට ඇවිදන් ගියා. ඔහුගේම අරමුණක්. ඒක කොහෙත්තම මම නෙමෙයිද?

බලා වැලපෙමි
නෙළාගනු බැරි
හන්තාන
සිහිනේ...

***

ඒ ඇස්, බොහොම දුරක ඉදන් උනත් අදුන ගන්න පුළුවන් අරමුණක් ඒවයේ හැංගිලා තිබුනේ. සමහරවිට අපේ ඇස් නිතරම මුණ ගැහුන නිසාද දන්නේ නෑ මට ඒක බොහෝම ඉක්මනට තේරුම් ගන්න පුළුවන් උනේ. රොබරෝසියා මලින් වැහිලා ගිය වසන්ත මට අළුත් එකක් නොවුනට මේ වතාවේ එකේ වෙනසක් තිබුනා. ඇත්තටම කාලෙකින් නොවින්ද තරමේ අමුතුම හැඟීමක්.

මම ඒ ඇස් මඟ ඇරලා යන්න උත්සාහ කලා. හැමදාමත් වගේ. ඇයව හමුවීම ඒ තරම්ම අහම්බයක් නොවුනත් මේ දේවල් මඟ ඇරලා යන එක මට ආයාසයක් වුනා. පිණි වැස්සෙන් ඇයව බේරන කුඩය යට හැංගුන ඇස් මොන මොනවද හරි ඉක්මනට කතා කරනවා වගේ පෙනුනත් ඒ දිහා කෙලින් බලන්න තරම් හයියක් මගේ හිතේ තිබුනේ නෑ.

පොත් මිටිය ඇඟිලි වලට තද කරන් ඇය ලගින් නික්මිලා ගියේ කිසිම වෙනසක් නොදැනෙන්න. සමහරවිට ඇයට දැනෙන්නත් ඇති. ඒත් ඒ ගැන හිතන්න තරම් ඕන කමක් මගේ හිතේ තිබුනේ නෑ. ඇය කොහොත්තම නොදකින, දකින්න උත්සාහවත් නොකරන මහා පවුරක් අපි අතර බොහෝම ශක්තිමත්ව තිබුනා. මම හිටියේ ඒ පවුරෙන් එහා පැත්තේ. ඇය, මට තවත් එක ශි‍ෂ්‍යාවක් විතරමයි.

දරා නෙත් අග
දොවා සිත් මල
ගොතනු මැන
ළඳුනේ..
සංසාර සිහිනේ...

***

හැන්දෑව වචනයෙන් විස්තර කරන්න බැරි තරම් සුන්දරයි. ජීවිතේ තව දකින්න ඉතුරු මොනවද කියලා හිතෙන තරමටම ඇත්තටම ඒ හැම දෙයක්ම සුන්දරයි. ඈත කඳු මුදුන් අස්සේ ඉර හැංගිලා යන්න පටන් ගත්ත වෙලේ ඉදන් හැම දෙයක්ම වගේ හරි අපූරුවට වෙනස් වෙලා යන්න ගිහින්.. මෙහෙම වෙලාව ගෙවෙද්දී තත්පර ගනින්න මම හරි ආසයි. ඒ හැම දෙයක්ම වෙනස් වෙන්නේ හුඟාක් හෙමින් කියලා තේරුම් ගන්න.

තැන් තැන් වල හුදෙකලා උන පෙම්වතුන් ඔවුන්ගේම ලෝක වල තනි වෙලා. දවස තිස්සෙම ගෙවුන දේවල් ගැන කතාකරන්න මොන තරම් නම් දේවල් ඇත්ද? මම, තනි උන හැඟීමක් විතරක් හිතට ලං කරගෙන කෙලවරක වෙලා ඒ හැම දෙයක්ම දිහා බලාගෙන හිටියා. මටත් ඒ වගේ පෙම්වතියක් වෙන්න තිබුනනම්.

මලින් වැහිලා ගිය තණ බිස්ස දිගේ මම ඇවිදන් ගියා. අරමුණක් නැතුව. හැබැයි හැඟීමක් එක්ක. ආදරේ අකුරු කරන්න නොදන්න තරමේ අමුතු දෙයක් නොවුනට ඔහු ලගදි ඒ හැම දෙයක්ම වෙනස් වෙලා ගිහින්. මම නිරුත්තර වෙලා ගිහින්. හිතේ ඉතුරු වෙලා තියෙන්නේ හීනයක් විතරක්ම උනත් හීනය කියන්නේ හැමදාමත් හිතේ තියාගෙන රස විඳින්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි කියලා මගේ හිත දැන් මටම තේරුම් කරලා දෙන්න පටන් අරන්.

වැහි පබළු යට
රඟමඬල මැද
ඔබේ දෑතේ
තුරුලු වෙන්නට...

***

මම ඈත ඉදන් ඇය දිහා බලාගෙන හිටියා. තණ බිස්ස අතර ගමන හරියට භාවනාවක් වගේ. කොච්චර වෙලා බලාගෙන හිටියත් ඈතකට යවන්න බැරි හැඟීම හදවතින්ම තුරුලු කර ගන්න මට ඕන වුනා. ඒත් හැම දෙයක්ම හිතන තරමටම ලේසි නැහැයි කියලා මතක් කරලා දෙන්න තරම් මගේ හිත දැන උගත් වීම ගැන මම හිත යටින් සතුටු වුනා.

කාලය ඔහේ ගෙවිලා යන්න ඇති. ජීවිතෙන් වැඩි කාලයක් තේරුමක් නැතුවම ගෙවිලා ගිහින්. ජීවිතේ කොනක ඉතුරු උන අසාර්ථකව ගිය හැඟීමක් එක්ක පොර බඳින කාලය හුඟාක් වැඩියි  කියලා හිතට දැනුනත් සමහර දේවල් වලින් ඒ තරම් ඉක්මනට පැනලා ගිහින් නතර වෙන්න අමාරුයි. කොච්චර අකමැති උනත්, කොච්චර දරන්න බැරි උනත් හිත හැම වෙලේකම ඒ බර විද දරාගෙන ඉන්නවා.

ඇය, ජීවිතේ එක අන්තයක්. ඒ අන්තය මට ලඟා වෙන්න බැරි තරම් දුර ඈතක එකක් උනත් හිත නිරායාසයෙන්ම ගිහින් නතර වෙන්නේ එතන. ඒ හිත කැමතිම ඒ දේට නිසා වෙන්න ඇති. එක මොහොතකට මට හිතුනේ ඈ ඉන්න තැනට ගිහින් නතර වෙන්න, කතා බහ කරන්න. හරියට අනික් හැම පෙම්වතුන්ම වගේ. ඒත් අපි පෙම්වතුන් නෙමෙයි. එහෙම බැඳීමක් ඇති වෙන්න තරම්වත් පුළුවන් දුරක අපි නොහිටියත් දවසක ඒ අනන්තය ලගට ලං වෙන්න බැරි වෙයිද? ඒත් ඒ වෙද්දී ඇය කොතනක නතර වෙලා ඉදීවිද?

බිසෝ හැරගිය
ළසෝ රඟහල
අමාවක අඳුරේ..
නොයනු මැන
ළඳුනේ...

***

අවුරුදු හතරක් නොදැනිම ගෙවිලා ගිහින්. කාලයත් හරියට මිරිඟුවක් වගේ. ලං වෙද්දී අපෙන් හුඟක් ඈතට අපිටත් නොදැනිම ඇදිලා ගිහින්. උපාධිය ගෙවුන කාලේ මහන්සියට ගෙනාවේ සැහැල්ලුවක් උනාට හිතේ තිබුන නොසංසුන් කම ඊට වඩා තදින් දැනුනා. මම, මගේ දෑස හෙවුවේ ඔහුව. හැමෝගෙන්ම ඈත් වෙලා තනිවෙලා හිටිය ඔහු ලගට මම ඇවිදන් ගියා.

ගෙවුන කාලයෙදී හීනයට යන්තමින් පණ ඇවිත් තිබුනත් ජීවත් වෙන්න තරම් හුස්මක් පිඹින්න ඔහුටත් මටත් පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ. ඒත් මම බලාගෙන හිටියා. ඔහු ඒ හුස්ම පොද වෙලා එනකන්. ඒ බලාපොරොත්තුව අතරෙන් කාලය හෙමීට පැනලා ගිහින්.

මම ඔහුගේ විඩාපත් මුහුණ දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ ඇස්, වෙනදා වගේම මගෙන් හැංගෙන්න උත්සාහ කලා. මගේම ඕනකමට ඒ ඇස් මගේ දිහාට කරලා නතර කරගත්තේ ආයෙම දුරස් නොකරන්න හිතාගෙන. ඔහු දවසක ඒවි. මගේ හිත අනිත් හැමදෙයකටම වැඩිය තදින් විශ්වාස කලා. මම ඔහුගේ ගොරෝසු අත මගේ හිතට ලං කරලා තදින් අල්ල ගත්තා. ඒ කාලයක් පුරාවට කියන්න බලාපොරොත්තු උන, හිතට බරක් උන ඒ හැඟීමෙන් හිත නිදහස් කර ගන්න.

වඩින තුරු සඳ
දුරින් ඉන්නම්
තරු ඇදුරු පෙම්
ගී අහන්නම්...

***

ඒ ඇස් වලින් බේරිලා යන්න මට පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ. අනිත් හැම දවසකම ඒක හුඟාක් ලේසියෙන් කලා උනත් අද මට ඒක කොහෙත්තම කරන්න පුළුවන් දෙයක් උනේ නෑ. ඒ වචන වල තිබුනේ මහා බරක්. මටත් දරා ගන්න බැරි තරමේ බරක්. මෙච්චර කාලෙකට ඒ හිත මේ හැම දෙයක්ම හංගගෙන හිටිය හැටි ගැන හිතන්න මට පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ.

හැම දෙයක්ම අපෙන් ඈත් වෙලා හමාරයි. ඇයත් මමත් තනි උන මොහොතක හැම දේම නතර වෙලා වගේ හැඟීමක් විතරයි හිතට දැනුනේ. කාලෙකට පෙර මංඟල මුදුව ගැලවුන දෑත ඇගේ පපුවට තුරුලු කර ගෙන කඩාගෙන වැටෙන කඳුළු වලට ඉඩ දී ගෙන ඇය බලාගෙන හිටියා. මට ඒ දේ නතර කරන්න ඕන කමක් තිබුනත් හිත මට අවනත නැති තැනකයි හිටියේ.

මට ඇයට කියන්න දෙයක් හිතා ගන්න බැරි උනා. මම කලේ ඒ ඇස් දිහා බලාගෙන ඉන්න එක විතරයි. ඒත් ඒ ඇස් මගෙන් ඊට වඩා දෙයක් බලාපොරොත්තු උනා. මේ මඟහැරෙන්නේ අන්තිම අවස්ථාව කියලා මගේ හිත හොදටම දැනන් හිටියා. එකම එක පුංචි සිතුවිල්ලක මේ අවස්ථාවත් මඟ අරින්න ඕනකමක් හැංගිලා තිබුනත් මගේ හිත මාව ආපස්සට ඇද්දේ මේ හැම දෙයක්ම අතරේ ඇයත් මගේ හිතට හුඟාක් තදින් ලං වෙලා හිටියා නිසා.

සොඳූරු ඒ සඳ
දියේ එන්නම්
ඉඳිනු මැන
සොඳුරේ..

හන්තාන අරණේ....




******



බලා වැලපෙමි
නෙළාගනු බැරි
හන්තාන
සිහිනේ...

දරා නෙත් අග
දොවා සිත් මල
ගොතනු මැන
ළඳුනේ..
සංසාර සිහිනේ...

වැහි පබළු යට
රඟමඬල මැද
ඔබේ දෑතේ
තුරුලු වෙන්නට...

බිසෝ හැරගිය
ළසෝ රඟහල
අමාවක අඳුරේ..
නොයනු මැන
ළඳුනේ...

බලා වැලපෙමි....

වඩින තුරු සඳ
දුරින් ඉන්නම්
තරු ඇදුරු පෙම්
ගී අහන්නම්...

සොඳූරු ඒ සඳ
දියේ එන්නම්
ඉඳිනු මැන
සොඳුරේ..

හන්තාන අරණේ....



ගායනය : පණ්ඩිත් අමරදේව සමග උමාරියා
පද රචනය : ජානක සිරිවර්ධන
සංගීතය : අරුණ ගුණවර්ධන
******