Sunday, 26 June 2016

උම්මත්තකාගාරය



විනාඬි දෙක තුනක් පුරා නිහැඬියාවක් රැදුනි. එය සාමාන්යෙන් හුරු පුරුදු දෙයක් නොවන නිසාම මා කොරිඩෝරය දෙසට ඇවිද ආවෙමි. දෙපා තරමක් රිදුම් දෙන බවක් දැනුනත් එයටත් වඩා හිතේ කුතුහළය දැඩි විය. යකඩ කුරු අසළට විත් හැකි තරම් දුරක් බලන්නට මා උත්සාහ කලෙමි. හාත්පසම අඳුරුය. එය වෙනදා මෙන්ම අඳුරුය. නිහැඬියාව හිතේ භයානක සිතුවමක් මවන තරමට දැඩි විය.

දෑස් යකඬ කුරූ අසලටම ලං කර ගත් මා කොරිඩෝරයේ දෙපැත්තම බලන්න අසාර්ථක උත්සාහයක යෙදුනි. එය නිශ්ඵල ක්‍රියාවක් වුනත් එය නතර කරන්නට මා සිත් නොවීය. අඳුරත්, නිහැඬියාවත් මකමින් පිය ගැටෙන හඬක් කොරිඩෝරය අතරින් දෝංකාර දුනි. මා මුහුණ යකඩ කූරු අතර හිරවෙන තරමටම ලං කරගෙන ඒ දෙස බැලිමි.

විටින් විට කාමරයට ගෙනා වතුර බල්දි වලින් ඔවුන් ඒ කාමරය සෝදා පිරිසිදු කර දමන ලදී. අඩ හෝරාවක් පමණ කාලයක් ඔවුන් ඒ වෙනුවෙන් නාස්ති කර දමනු අඳුර අතරින් වුවද මා අපහසුවෙන් බලා සිටියෙමි. නිහැඬියාව කෙමන් මැකී යන්නට පටන් ගෙනය. ඉඳහිට නැගෙන කෙඳිරිලි, සිනහවීම් වලින් කොරිඩෝරය යන්තමින් පිරී ගොස්ය.

' මර්ලින්.'

හදිසියේම මගේ මතකයට ඔහු කිදා බැස්සේය. ඒ ඔහුගේ කාමරය වග පමාවී මා මතකයට නැඟුනි. පිය ගැටෙන හඬ ටිකින් ටික ඈතට දෝංකාර දී අවසන් වී ගියේය. සිහින් කෙඳිරිලි හඬවල් හා සිනහවීම් ක්‍රමයෙන් වැඩි වන්නට විය. දැන් යළිත් කොරිඩෝරය පෙර මෙන්මය. විනාඩි කිහිපයක හෝ නිහැඬියාවක් නොරැදුනා මෙන්ය.

***

උඳෑසන හිරු රැස් වැටී අවසන්ය. කවුළුවෙන් ඇතුලට හොරෙන්ම රිංගන හිරු දල්ල, කාමරය පුරා දිගු රේඛාවක් මවා ඇත. සුපුරුදු වෙලාවටම කාමරයේ දොර විවර කල ඔහු මා දෙස බලා සිටියේය. මා කාමරයෙන් පිටතට පැමිණීයෙමි. අනික් හැමෝම කොරිඩෝරය මැදින් පෙළක් සැදී නුපුරුදු සංයමයෙන් බලාගෙන සිටී. මමද ඒ පෙළට එකතු වීමි. හුස්මක දෙකක පමණ කාලයක් ගත විය.

කොරිඩෝරය දිගේ ඉදිරියට ඇදෙද්දී මා මර්ලින්ගේ කාමරය දෙස බැලිමි. එය වෙන කවරදාකටත් වඩා පිරිසිඳු වී තිබුණි. බිත්තිය පුරා ඇද තිබු බලි කුරුටු කිසිවක්ම අද එහි නැත. එය බැලු බැල්මටම කොරිඩෝරයට අළුතින් එක්වූ කාමරයක් මෙන්ය.

' යමං.'

ඔහු, අත තිබු බැටන් පොල්ලෙන් මා ඉදිරියට තල්ලු කලේය. නුපුරුදු සංයමයෙන් ඉදිරියට ඇදෙන පෙළ දිගේ මම ඇවිදන් ආවෙමි. එළිමහනක් නොදකින අඳුරු තීරය දිගේ ඇවිද ගොස් සුපුරුදු තැනම නතර වීමු. ඔවුහු එකි නෙකා කාමරය තුලට ගෙන විත් දොරගුළු වසා ගනී. ඉන්පසු නැගෙන්නේ විලාපයක් පමණී.

ඊයේ උදෑසන මර්ලින් එම කාමරයට ඇතුළු වන හැටි රූප පෙලක් මෙන් මා මතයේ නැවත නැගෙන්නට විය. ඔහු සිටියේ වෙනදාට වැඩිය කළබලයෙනි. කාමරය ඇතුලෙන් වෙනදටත් වැඩිය ඇහුන විලාපය මර්ලින් සමඟම සැගවුන රහසට හේතුවක් බව මගේ හිතට හැඟී ගියේය.

ඊලගට මගේ වාරය. දොර අසළම වූ හැඩි දැඩි මිනිසා ඔහුගේ සුපුරුදු ඉරියවුවෙන්ම මා දෙස බලාගෙන සිටී. කාමරය මැද වූ යකඩ ඇදේ ලිහිල් වූ දම් වැල් යන්තමින් පැද්දෙමින් තිබුනි. ඔහු මුහුණ වැසෙන්නට තිබු ආවරණය මදක් ඉවත් කර මා දෙස සිනාමුසු බැල්මක් හෙලීය. ඊලග මොහොතේ කාමරය මැද වූ යකඩ ඇදේ දම්වැල් අතර මා සිර විය.

ඔහු මා වෙතට එබුනේ අරුම පුදුම දෙයක් දෙස බලන්නාක් මෙනි. රවුම් ලොකු ඇස් කණ්නාඩි විදුරු තුලින් ඔහුගේ දෑස් තවත් විශාලව පෙනුනි. ඔහු පසෙකින් වූ විද්‍යුත් ආරෝපන මැශිමේ යතුරු එහා මෙහා කර කැවීය. බලෙන් විවර වුන මුව තුලට ලී කැබැල්ලක් සිර විය. ඊළග මොහොත දෑස් පියවුනා සේ මතකය.

***

විනාඬි දෙක තුනක නිහැඬියාවක් රැදුනි. මම කොරිඩෝරය පෙනෙන මානයට සෙමින් ඇවිද ආවෙමි. හාත්පසම අඳුරුය. කෙළවරක එක් විදුළි බුබුලක් දැල් වුනද එය කොරිඩෝරයට ප්‍රමාණවත් නොවීය. නුපුරුදු නිහැඩියාව අතරින් පිය ගැටෙන හඬක් කොරිඩෝරයේ කෙළවරින් මතු විය. මම අපහසුවෙන් ඒ දෙස බලන්නට උත්සාහ කලෙමි. ඈතින් දැල් වුණ යන්තම් එළිය අවට සිදුවන දේ දැක ගැනීමට තරම් ප්‍රමාණවත් නොවුනත් මම ඡායාවන් දෙස බොහොම ඕනකමින් බලා හිදියෙමි.

සුදු හැඳගත් ඔවුන් එක් කාමරයක් ලග නැවතිනි. එහි ඇතුලත යමෙකු සිටීදැයි පැහැදිළිවම තේරුම් ගත හැකි කිසිවක් මා සතු නොවීය. මාරුවෙන් මාරුවට ඔවුන් ගෙනා වතුර බාල්දි වලින් කාමරය සෝදා දමන අයුරු දෙස මම බලා සිටියෙමි. ඔවුන් සිටියේ බොහොම විමසිළිවන්තව කොරිඩෝරය දෙස බලමින්ය. වාසනාවකට මෙන් අඳුර මා සතුය. ඔවුන් ඔවුන්ගේ රහස් රාජකාරිය නිමවා කොරිඩෝරයේ ඈත කෙළවරින් නොපෙනී ගියේය.

***

යතුරු කරකැවෙන හඬ මා නින්දෙන් අවදිකරලීය. ඔහු නොරිස්සුම් බැල්මෙන් මා දෙස බලා හිදී. විවර උනට දොරට යන්තම් වාරු වෙමින් මම කාමරයෙන් පිටතට පැමිණියෙමි. ඔවුන් සුපුරුදු පරිදිම පෙළක් සැදී නුපුරුදු සංයමයකින් බලාගෙන සිටී. ඒ සංයමය ඇති වන්නේ බැටන් පොලු නිසාවෙනි. හෙමින් පියවර තබමන් ඒ මේ අත පැද්දෙමින් අප ඉදිරියට ඇදුනෙමු.

මම සියුම් බැල්මක් ඒ දෙස යැවීය. කාමරය අඳුරුය. බිත්තියේ ඉහල වා කවුළුව තිර රෙද්දකින් ආවරණය වී ඇත. හිරු එළියක් කාමරය තුලට ගලා ඒමක් නැත. නමුත් මින් පෙර දැනෙන දුඟද කුයිලය වෙනුවට සබන් සුවදක් නාස් පුඩු අතරට විත් නැවතුනි.

' ඇන්තනී.'

කොරිඩෝරයේ කාමර අතර හිදි අපිරිසිදුම මිනිසා ඔහුය. මම අප පෝලිමේ අවසානය දෙස බැලිමි. ඔහු අද එතැන නැත. වෙනදා කුයිලය වෙනුවට සබන් සුවඳක් පමණක් ඉතිරිය. අප පෙළ සුපුරුදු කාමරය අසලට විත් නැවතිනි. කෙටි වෙලා පරතරයක අපි හැම දෙනෙක්ම ඒ කාමරය තුලට වීමු.

කාමරය මැද වූ යකඩ ඇදෙන් මින් පෙර නොවූ සබන් සුවඳක් නහයට දැනින. එය කොරිඩෝරයේ දැනුන සුවඳට බොහෝ සේ සමානය. අත් පා බැඳි දම්වැල් මා යකඩ ඇද මතට තද කර අල්ලාගෙන සිටි නිසාවෙන් ඒ සුවඳ වඩා හොදින් දැනින.

' මේවයේ ලොකු වෙනසක් නැහැ.'

' එහෙම වෙන්න බෑ. දැන් මාස 5ක් වෙනවනේ ගෙනත් දාලා.'

' ක්ලෝසරිල් ටිකක් වෙනදට වැඩියෙන් දීලා බලමු.'

' හරි.'

ඔවුන්ගේ කතාබහ අවසන ඔහු මා වෙතට හැරින. ඔහුගේ ලොකු කණ්නාඬි විදුරු අතරින් ඒ ඇස් අසාමාන්‍ය ලෙස විශාලව පෙනින. කිසිදු හැඟීමකින් තොරව ඔහු මා දෙස මොහොතක් බලාගෙන සිටියේය.

'ඕකේ වෝල්ට් එක ටිකක් වැඩ් කරලා දෙන්න.'

***

මම නින්දෙන් ඇහැරුනෙමි. රාත්‍රිය උදාවී ඇත. සන්ද්‍යාවේ සිටම තිබු කෑ ගැහිලි අවසන්ව නුපුරුදු නිහඬතාව  කොරිඩෝරය පුරා පැතිර ගොසිනි. හාත්පසම ගිල ගන්නට උත්සාහ කරන අඳුරින් බොහෝ දේ වැසී ගොසිනි. මම කාමරයේ යකඩ කූරු අසලට ලංවීමි. හැමදාම මෙන්ම ඈත එක් විදුළි බුබුලක්  දැල් වෙමින් පවති. මම නිහඬතාවය දිගේ හොදින් ඇහුම් කන් දුන්නෙමි.

පිය ගැටෙන හඬක් ඈතින් ඇසින. මම ඒ දෙසට නෙත් යොමු කලෙමි. කෙලවරක වූ විදුළි බුබුල ඔවුන් දැක ගැනීමට තරම් ප්‍රමාණවත් නොවීය. සුදු හැද ගත් ඔවුන් විටින් විට ගෙනා වතුර බාල්දි වලින් කොරිඩෝරයේ මැදක වූ කාමරයක් සෝදන්නට විය. හෝරාවක් පමණ ඔවුනට ඒ සදහා ගත වන්නට ඇත. අඳුර අතරින්ම ඔවුන් යලින් කොරිඩෝරයේ ඈත කෙලවර තෙක් ඇවිද යන අයුරු මා බලාගෙන සිටියෙමි.

***

ඔහු මගේ කාමරයේ දොර අසළට විත් සිට ගත්තේය. මම අනෙක් උන් සමග පෙළට එකතු වීමි. හෙමින් ඉදිරියට ඇදෙන අතර අහම්බයෙන් මෙන් මම ඒ දෙස බැලිමි. කාමරයෙන් පිටතට ආවේ නුහුරු නුපුරුදු මුහුණකි. ඔහු මේ හැම දෙයක්ම ආගන්තුක මෙන් අප දෙසත්, අප ඇවිද යන දෙසත් බොහෝ ඕනෑකමින් බලාගෙන සිටියේය.

' කෝ, සෙබස්තියන්?'

ඔහුගේ දෑස් දෙස බලා සිටින අතරේ මා මගේ සිතින් විමසීමි. ඔවුහු ඔහුවත් බලහත්කාරයෙන් අප පෙළට තල්ලු කර දැමීය. ඔහුගේ දෑස් විමතියෙන් මෙන්ම බියෙන්ද මුසුව ගිය අයුරු මා බලා සිටියෙමි. ඊළග නැවතුම සුපුරුදු කාමරය අසළය. ඔහු කාමරය ඇතුලේ අනික් හැමෝටම වඩා උස් හඬින් විලාප දෙන අයුරු අප අසා සිටියෙමු.

' මේ රිපෝට්ස් වල මොකක් හරි ප්‍රශ්ණයක් තියෙනවා.'

මගේ අත් පා යකඩ ඇද මත සිරවී අවසන්ය. තරහෙන් මෙන් ඔවුන් එකිනෙකා හා කතා කරමින් සිටි. හිස හැරවිය නොහැකි ලෙස බැඳ තිබූ පටිය නිසාවෙන් මා පිටුපසින් ඇසුන හඬවල් කාගේද යන්න සැක හැර දැන ගැනීමට මඟක් නොවීය.

' මෙච්චර කල් කරපු දේවල් වල හැටියට මේ වෙද්දී අපිට ඕන දේ වෙලා තියෙන්න ඕන.'

' ඕකේ වෝල්ට් එක වැඩියෙන්ම දාලා දෙන්න.'

***

දුර්වර්ණ වුණ අපිළිවෙල අත් අකුරින් ලියවුන සටහන් කීපය මා දෙතුන් වරක්ම කියවා දැමීමි. කිසිම දෙයක තේරුමක් සොයා ගැනීමට අපහසු වන තරමටම හැම දෙයක්ම පැටලී ගොසින්ය. නමුත් හෝඬුවාවක් වෙනුවෙන් ඉතිරිව ඇති එකම දේයද මෙය පමණකි. මම තව වරක් උනන්දුවෙන් ඒ දෙස බැලිමි.

' මයිකල්, තාම මොකද්ද ඕක අල්ලගෙන කරන්නේ?'

ඔහු මගේ කල්පනාවට බධාවක් විය. හිස ඔසවා ඔහු දෙස බලන්නවත් ඕනෑ කමක් මා තුල නොවීය.

' හෝඩුවාවකට ඉතුරු මේක විතරයි.'

' ඕක මහ විකාර වැඩක්. අපි පිස්සෙක් ලියපු කොල කෑලි ටිකක් අල්ලන් ඒ පස්සේ දුවනවා. මෙතන හොයන්න තරම් දෙයක් වෙලා නෑ. ඔන්න ඕක අත ඇරලා දානවා.'

ඔහු අවසානය බොහෝ ඉක්මනින් තීරණය කර හමාරය. අභිරසක අවසාන තුරුම්පුව මෙයය. ස්භාවික මරණ තුනක හෝ මිනිමැරුම් තුනක අවසාන තුරුම්පුව මෙය පමණකි. බොහෝ විට එය මිණිමැරුම් හතරක්ද විය හැක. ඒ මේ සටහනේ අයිතිකරුවායි. 





 නිමි...

Thursday, 9 June 2016

ඒකපාර්ශවික හැඟීමක්



ඉතින්, අවසානයේ මම නුඹට මෙසේ ලියන්නට සිතීමි.

නුඹේ අවසරයකින් තොරවම මා සතු කර ගත් සේයාරුව දිහා බොහෝ වේලාවක් බලා හිදියෙමි. අවට හැම දෙයක්ම නිසළ වී, නිහඬ වී ගිය සේය. ඒ තුල වූ චමත්කාරයක් මම විදිමි. එය මට රහසින් විත් ලොකු දිග කතාවක පුංචි අංශු මාත්‍රයක් පවසන්නේයැයි මට සිතේ. එය මිහිරි ගීතයට තනුවක් වැනිය. නැත්නම් මේ සිතුවිළි වලට පසුබිම් සංගීතයක් එක් කරන සොඳුරු නාද රටාවක්ය.

නූඹ, සැතපුම් දහස් ගානක දුරක ඒ තනුව සවනත නොවැටෙන තරම් ඈතක සිටින බැව් මා දනිමි. ඒත් නුඹ මා හට හුස්මක් වැටෙන තරම් මෑතකය. නුඹෙන් සොරාගත් නුඹේ සේයාරුව හිත පුරා බොහෝ දිග කතාවක් ලියවා හමාර කරන තරමටම නුඹ මා ලගමය. කතාකරන, හිනැහෙන, දෑස් වලින් හාදු විඳගන්න හැඟීමක් තරමට නුඹ මගේ ජීවිතය වී හමාරය. ඒත්, නුඹ මගෙන් බොහෝ දුරය.

ආදරය හිතින් පලාගිය සමයක නුඹ මා හමුව අරුමයක් යැයි මා කිසිසේත්ම නොසිතමි. අදටත් මට එය එසේ නොවේය. වචන වලට පණක් දෙන්න මැලි වුන ඇඟිළි තුඩු බොහෝ කාලයක් පුරාම නුඹ නොදන්න මා විඳින එක් සුන්දර කතාවක බොහෝ දුරක් අප රැගෙන විත් අවසන්ය. එහි වචන මා සතු වුවත් හැඟීම නුඹ මට තිළිණ කර ගිය ආදරයමයි මා දනිමි. නමුත් නුඹ දුන් ඒ හැඟීම ආදරයක් බැව් නුඹ නොදන්නා බවද මම දනිමි.

හීන ඇත්තටම සුන්දරයි. මට එකම එක දවසක් නුඹත් එක්ක නුවර වැව දිගේ කතා කර කර යන්න ඇත්තම්. ඒක නුඹට නැතත් මගේ ජීවිතයේ මා විඳින සොඳුරුත්ම හැඟීම බව මා දනිමි. ඉර බැහැගෙන යන හැන්දෑවක් වෙනකම් නුඹත් එක්ක තනිවෙලා ඉන්න හිත ආස කරන තරම් මේ කෙටි අකුරු අතර නුඹ කවදාවත්ම නොදැන ඉඳිවි. මමත් ඒ වග නොදැනෙන්න හරිවි. ඒ නුඹට තියෙන ආදරේ නිසාම.

දොඬමළු වුන හෝරාවන් අතීත මතකයේ ලොකු ඉඩකඩක් වෙන් කරන් අවසන්. මම අකමැතිම මතකයන් ගොඩ ගහන් ඉන්න. ඒක ජීවිතේට හරි බරක්. ජීවිතේ වෙනස් වෙන වෙලාවල් වලට නිදහසේ වෙනස් වෙන්න ඉඩ අරින්න ඕන. ඒත් මතකයන් අපිට එහෙම ලේසියෙන් වෙනස් වෙන්න ඉඩ නොදෙන තරමටම අපිට අපි නොදැනුවත්ම බොහොම තදින් අල්ලගෙන ඉන්නවා. නුඹේ මතකයත් අන්න ඒ වගේ. නුඹට මතක නැති උනත් මේ හිතට තදින්ම කා වැදුන බොහෝමයක් දේවල් එක තත්පරේට මතක් කරන් යන්න මට පුළුවන්. ඒ ආදරේ හැටි වෙන්න ඇති.

එකම එක වරෙක අපි හමුවුනා. මම ඔයා දිහා බලාගෙන හිටියා. හරියට කාලයක් පුරාවටම ඔයාට හොරෙන් ලග තියා ගත්ත ඔයාගේ සේ‍යාරුව දිහා බලාගෙන ඉන්නවා වගේ. ඔයා කතා කර කර හිටියා. බොහොම ඉක්මනින්. මමත්, වචන පැටලනොවෙන්න ඔයාට උත්තර දුන්නා. ඒ, මේ හිත ඔයාට නොදැනෙන්න. ආයෙම ඔයා කතා කලා. මම බලාගෙන හිටියා.

කාලය ජීවිත දෙකක් හුඟක් ලං කරලා හිත් දෙකක් අතර බොහෝ දුරක් මවලා අපිටත් හොරෙන් පැනලා ගිහින් අවසන්. මම නිමාවක් නැතුව ඔයාගේ හිනාවෙන මූණ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. කතා කරන ඇස් එක්ක වචන නැති කතාවක් බොහොම නිදහසේ කියාගෙන යනවා. මම දන්නවා මේ කිසිම දෙයක් ඔයාට ඇහෙන්නෙවත්, දැනෙන්නෙවත් නෑ කියන එක. ඒත්, සමහර විට ඔයාටත් එහෙමම  නම්.

ආදරය අත්තටු අරගෙන පියාඹන්න හදන්නේ හුදෙකලාවක. මම මගේ හිත කූඩු කර ගත්තා. ඒ නුඹට රිදේවි කියන බයට. ඒත් හිත පාරවන ඒ හැඟීමත් එක්ක හුස්ම ගන්න සිතුවිළි වලට නැවතීමක් දෙන්න මගේ හිතට කිසිම දවසක පුළුවන් කමක් නොතිබේවි. ඒ ආදරේ හැටි.

මට නුඹ එක්ක තව එක් රංගනයක් ඉතුරුයි. එදාට පුංචිම වෙලාවක නුඹ මගේ තුරුළට එන බව මට හොදටම විශ්වාසයි. හිතේ හැටියට බොහොම නිදහසේ හැමෝගෙම ඇස් හොරාගෙන නුඹත් එක්ක රංගනේ යෙදෙන්න මම බලාගෙන ඉන්නවා.


කඳුළු වැටිලා කම්මුලත් තෙත් වීලා
මතක පෙරදා හිත් කොනේ දඟ කරලා
නැවත ගන්නට නොහැකි තරමට ආදරේ බොද වී ගියත්
අනේ ඔබවත් පෙම් කලා නම් දුකක් අද මට නෑ තවත්.......




Thursday, 2 June 2016

මියැදෙන්න කලියෙන්



හීතලට ගල් ගැහෙන්න ලං වුණ අත් මම තව ටිකක් ළගට ගුලි කර ගත්තා. දෙවුරෙන් දැනුණේ තරමක වේදනාවක්. වේදනාවට මුහු වෙලාම හිතත් ටිකක් තදින් ගැහෙන්න වුණා. ඒ ඉතුරු වෙලා තියෙන කාලය ගැන හිතේ සියුම් හැඟීමක් නැගෙන්න වුණ නිසා. දෑස් පියා නොගත්තත් ඉබේම වගේ අඩවන් වෙලා යද්දී මම ආයාසයෙන් වගේ ඇස් ඇරන් ඉන්න උත්සාහ කළා.

මේ ශීත කාලය නෙමෙයි. ඒත් මුළු ඇඟම ගල් වෙලා යන තරම් හීතලක් තදින්ම දැනෙන්න වුණා. පුළුවන් තරම් මම ඒකෙන් මිදෙන්න උත්සාහ කළත් මම අසාර්ථකයි. වෙනදට දැනෙන රළු හුළගත් එක්ක අද මුසු වෙලා ආවේ විඳගන්න අසීරු සීතක්. මම තව තවත් දෑත් ගුලි කර ගනිමින් එය මඟ අරින්න උත්සාහ කළා.


පියගැට පෙළ පාමුල ඒ තරම්ම හොද තැනක් නෙමෙයි. අවට නොයෙක් විද ඇස් වලින් ගැලවෙලා ඉන්න එක හිතනවට වැඩිය අමාරු දෙයක්. මම උනන්දුවෙන් වට පිට බැලුවා. ඒ අනතුරකින් ඈත් වෙන්න වගේම මිතුරු තැනක් හොයා ගන්න. නමුත් හැම දෙයක්ම හිතන තරම් පහසු නැහැ.

අප්‍රාණික වෙමින් යන දෙපා දිහා මම බැලුවා. ගෙවුණ කාලය බොහොම සිමා සහිත උනත් දුර ගමනක් යන්න තිබුණ ආශාව වගේම හැඟීම දුබල වෙලා ගිහින්. මම තරමක් දෙපා සොලවන්න උත්සාහ කළා. ඒක තේරුමක් නැති දෙයක්. යන්තමකට හරි ඉතුරු වෙලා තියෙන ශක්තිය නිස්කාරනේ නාස්ති කරලා දානවා වගේ හැඟීමක් විතරයි මගේ හිතට ඉතුරු උණේ. මම මගේ උත්සාහය අත හැරියා. ඒත් මෙතනින් එහාට කොහොම හරි යා යුතුමයි.

අපහසුවෙන් උණත් පියගැට පෙළ නැගගෙන මම උඩට ආවා. හිතට දැනුණේ ටිකක් විතර ආරක්ෂාකාරී හැඟීමක් වුණත් ඒක කොයිම වෙලාවක හරි බොහෝම ඉක්මනට වෙනස් වෙන්න පුළුවන් කියලා මගේ හිත දැනන් හිටියා. ඒත් ඒකටත් තව ටිකක් වෙලා ගත වේවි. උරෙස් අතරින් දැනෙන්න ගත්ත වේදනාව දුබල වෙලා ගිය පුංචි සිරුර පුරාම විඳුලියක් වගේ වේගෙන් පැතිරිලා ගියා. ඒ අනතුර නොවුනනම්. මගේ හිත මටම කියන්න වුණා.

ඈතින් කුරුලු රෑනක් පියාඹලා ගියා. ඔවුන් හිටියේ බොහොම සතුටකින්. ඒ කිචිබිචිය ඔවුන්ගේ මහා සතුටේ පුංචිම සැමරුමක් විතරයි. මටත් ආස එහෙම පියාඹන්න. නිදහසේ ඉඟිල්ලිලා යන්න. බොහෝම දුර ගමනක් ඈත අහසේ පියාඹලා යන්න. ඔවුන් වගේම. අනිත් හැමෝම වගේම. මම ඒ දිහා පුළුවන් තරම් වෙලාවක් බලාගෙන හිටියා. දෑස් අද්දරින් පෙනුන හිස් අහස ගස් කොළන් අතරේ හැංගිලා ඔවුන් නොපෙනී යන තරම් වෙලාවක් මම බලාගෙන හිටියා.

හිරි වැටු දෙපා වලින් නැඟු වේදනාවක් මගේ සිතුවිලි හැම එකක්ම ආයෙම ඇදලා අර ගත්තා. හීන වලට වඩා මම ඉන්න තැන ගැන මට බොහොම දරුණු විදිහට මතක් කරලා දෙන්න ඒ වේදනාවට පුළුවන් වුණා. මම රිදුම් දෙන දෙපා තරමක් පිරිමදින්න උත්සාහ කළා. වේදනාව මුසු උ දෙවුරෙන් හැම අතකින්ම මම අඩපණ වෙලා කියන එක විතරක් හිතට මතක් කරලා දුන්නා.

ඈතින් අඳුර ගලා එන්න අරන්. සීතක් නැති සීතලක් ගත පුරාම වෙලිලා ගිහින්. ඒක දැනෙන්නේ මට විතරයි කියන එක මම හොදා කාරවම දන්නවා. මේ ගෙවෙන්නේ අවසන් මොහොත බව හිතට ඒත්තු ගිහින් ඉවරයි. දෙපා අතරින් කිසිම දෙයක හැඟීමක් තව දුරටත් නොදැනෙන තරම්. ඒ අනතුර සිදු නොවුණා නම්.

ජීවිතේ අලුතින් දකින්න පටන් අරන් ගෙවිලා ගියේ බොහෝම කෙටි කාලයක් විතරයි. ඒ ඈත කුරුලු හඩ තවම ඇහෙන තරම්. මටත් ඉඟිල්ලිලා එන්න ඇරයුම් කරන තරම්. පියාපත් බොහොම සැහැල්ලුවෙන් විහිද ගෙන පියාඹන්න හිත දෙන තරමටම ඒ ඇරයුම, ඒ හඬ මිහිරියි. නමුත් මේ ජීවිතයේ ඒ වරම අහිමියි.

මැදියම උදා වෙලා වෙන්න ඕන. හාත්පසම අඳුරින් වැහිලා ගිහින්. කිසිම සද්දයක් නොඇසෙන තරමටම හැම දේම නිහඬ වෙලා ගිහින්. රිදුම් වලින් හැකිළු දෙවුර වගේම හිරි වැටු තව දුරටත් මට හිමි නැති දේවල් වෙලා අවසන්. මම හුස්මක් බොහොම අමාරුවෙන් ඒත් පපුව ඇතුටම අර ගත්තා. දෑස් පියවෙන්න ඒ තරම්ම වෙලාවක් ගත නොවේවි.



ප.ලි- පහුගිය සතියේ දවසක ෆාමසියේ වත්තේ ඉදලා ඔය උඩ ෆොටෝ එකේ ඉන්නවා වගේ කුරුලු පැටියෙක් හම්බුනා. පියාඹන්න කූඩුවෙන් එලියට එද්දී වැටිලා හරි ඉපදීමේ දුබල තාවක් නිසා හරි කුරුලු පැටියගේ කකුල් දෙක විකෘති වෙලා ගිහින්. තටුත් එහෙමමයි. අපේ කාගෙම හරි වාහන රෝදෙකට අහුවෙයි කියලා බය හිතුන නිසාම ටිකක් ඈතකට කරාට මොකද වටේ පිටේ කැරකෙන පූසෝ හන්දා එහෙම කරලා විතරක් ඉන්න මට හිත දුන්නේ නෑ.

ඒ ගමන ගෙදර අරන් ආවා. වතුර දීලා පළතුරු එහෙම දීලා බලා ගත්තා. හරියටම දවස් 6ක් තව ජීවත් වෙන්න වාසනාව ලබලා ඌ මැරිලා ගියා. මේ ඒ හිතට හිතුන හැටි ගැන සටහනක්...

Tuesday, 24 May 2016

නැවතී මෙතෙකින්

බොරළු පාට අහසට මම හුඟක් ආසයි. මුහුදු හීතලත් එක්ක හැන්දෑවක අහස දිහා බලාගෙන ඉද්දී හිතට දැනෙනෙ හැඟීම අනිත් හැම දේකින්ම ඈත් කරලා ගන්න පුළුවන් තරම් විශේෂත්වයක් තිබුණා. මම හිතින් හැමදාම ඒකට ආස කළා. කොටුවේ ගල් බැම්ම දිගේ හුදෙකලා කල්පනාව ඉදන් මම ඇවිදන් ආවේ බොරළු පාට අහසට ආදරේ කරන ගමන්. මතකය තරමටම සුන්දරයි.
 
හීත කීරී ගැහිලා තිබුණ හැඟීමත් එක්ක මතකය මගෙන් බොහෝම දුරකට ඇවිදන් ගිහින් නැවතුණා. අපි දෙන්නා ළග. ඈතින් පේන්න තිබුණ ගල් බංකුව මතකයන් බොහෝමයකට මටත් හොරෙන්ම අත වනන්න වුණා. අපි එතනට වෙලා බොරළු පාට අහස දිහා බලාගෙන හැන්දෑවන් කීයක් නම් ගෙවලා දන්න ඇත්ද?
 
මතකයන්, ජීවිතේ අනිත් හැම හැඟීමකටම වැඩිය හුඟාක් ශක්තිමත්. මට තාමත් අපි දෙන්නා එතන වාඩි වෙලා ඉන්නවා වගේ හැඟීමක් හීතල මුහුදු හුළඟත් එක්ක මුහු වෙලා දැනෙනවා. නෑ, එතන ඉන්නේ වෙනත් පෙම්වතුන්. අපි වගේම. ඒත් අපි නොවෙන.
 
නැගෙන බිඳෙන හැම සමුදුරු රැළි මත
නුඹෙ රුව හිනැහෙනු මා දුටුවා
නොදැනිම වාගේ රුව බොඳ කර
කඳුළක් නෙත තනියට නැඟුණා...

පුංචි ඉඩකඩකදි මම මතකයන් පිරුණ බංකුවෙන් ඉද ගත්තා. හිත මතකයේ වෙලිලා තිබුණා වුණත් දැනුණ හැඟීම එදාට වැඩිය හුඟක් වෙනස් වෙලා ගිහින්. සමහර විට ඔයා නැති නිසා වෙන්න ඇති. මම ඈත පේන පාට අඩුවෙලා යන බොරළු පාට අහස දිහා බලාගෙන හිටියා.
 
එළබුණ රාත්‍රියන් හැම එකක්ම වගේ හුඟක් සුන්දරයි. අරමුණක් නැති කතාබහ දිගේ විඳි සතුට, පාළුව පිරුණ රාත්‍රියකට හිතට ලං කරලා දෙන්න අමාරුයි කියන එක මම තේරුම් ගත්තේ ජීවිතේ ඔහේ ගෙවිලා ගිය කාලයෙදී. ඒක හිතට අරගෙන ආවේ අර සතුට තරම්ම දුකක්. සුන්දරම හීන අතරට මුහුවුණ පාළු මූසල හැඟීමක්. නුඹත් හැඟීමම වින්දද කියල මම අහන්නේ නෑ.
 
බංකුවේ අනිත් කෙළවර නුඹව ඡායාවක් වගේ ඇඳුණා. මේ ගෙවිලා යන දවස් ගැන හරියට අපි කලින්ම දැනන් හිටියා වගේ ආදරේ අහිමි හැඟීම හිතට වද දෙන එක නවතින්න පටන් අරන්. හිත ගැහෙනවා. ඒත් අහිමි වේදනාවෙන් නෙමෙයි. නුඹ කොහේද කියන අරුමයෙන්.
 
මතකද හැම රෑ පහන් වන තුරා
පැතූ පැතුම් කෙළි සිනහ වදන්
දින ගෙවෙණා හැටි අප දැන සිටියා
අද නුඹ කොහිදැයි සිත ඇසුවත්
.////
 
මේ බංකුව අතරින් බැදුන පවුරකින් එහා ඉදන් නුඹ මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. නුඹව පේන, මට නුඹව දැනෙන ඒත් නුඹත් මමත් වෙන් වුණ පවුරක්. කඳුළු පිරුණ ඒත් හිනා වුණ මුහුණකින් නුඹ මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. මමත් නුඹ දිහාම වගේම බලාගෙන හිටියා. පවුර අතරින් අපි ඇඟිලි තුඩු වලට සමීප වෙන්න හුඟක් උත්සාහ කළා. මම අත දිඟු කළා නුඹ දිහාවට. නුඹත් එහෙමමයි.
 
උත්සාසයේ තිබුණේ ආයාසයක් විතරයි. නුඹ වගේම මමත් අත අපෙන් ඈතට අර ගත්තා. නුඹ හැරුණේ මුහුද දිහාවට. ඈත අහස බොරළු පාට එළිය ගිල ගනිමිනි හිටියා. හරියටම මගේ හිත වගේ. මගෙන් හොරකම් කරන් ගිය නුඹේ හිතත් ඈත සයුරු අතරේ ගිලී යන බවක් හිතට දැනුණා.
 
බංකුවෙන් නැගිට්ට නුඹ නිහඬවම පියවර මැන්නා. මම දිහා නිසොල්මන්ව බලාගෙන හිටියා. ටිකින් ටික උස් වුණ පවුරෙන් ඈතට නුඹ හෙමින් ඇවිද්දා. නෙලා ගන්න බැරි තරම් ඈතකට මේ හිතින් නුඹ හෙමීට ඇවිදන් යන දිහා නිහඬ වුණ හිතින් මම බලාගෙන හිටියා.
 
ඉරණම ලියැවී අප වෙන් කර දා
දෙගුරුන් හමුවේ හිත නිහඬයි
නුඹ මියැදෙන බව දැන දැන සිතකින්
නෙලාගම්ද සොඳුරේ කෙලෙසින්
////
 
බොරළු පාට අහස නැති වෙලා ගිහින් අඳුර හාත්පසම ගිල ගන්න පටන් අරන්. ඡායාවක් වගේ මතකයත් අරන් නුඹ ඈතට යන දිහා මම බලාගෙන හිටියා. හිත හොරෙන්ම වගේ මට පෙරැත්ත කළා. නුඹ පස්සෙන් දුවන් එන්න. ඈතින් හිටිය යුවලක් ඔවුන්ට රිසිසේ ආදරයෙන් තුරුළු වෙලා හිටියා. ඔවුන්ගේ කතා බහ, ඔවුන්ගේ ලෝකය අතීතයේ අපිට වඩා වෙනස් වෙන්න විදිහක් නෑ කියලා මට හිතුණා. නළලත හාදුවක් දෙකම්මුල් දිගේ පහළට ඇවිත් දෙතොල් අතර නතර වුණා.
 
මම මෑතක ඉදන් දිහා බලාගෙන හිටියා. අපි නොවන අපි දිහා. ජීවිතේ අහිමි වෙලා ගිය දේවල් ඉඳිකටු තුඬක් වගේ සැරින් සැරේ හදවත පාරවන්න අරන්. මම කඳුළු වැටෙන්න ඉඩ නොදී බලාගෙන හිටියා. අහිමි සුන්දර හැඟීම් දිහා. අහස බොහොම හෙමින් කළුවරින් වැහිලා ගිහින්.
 
ඈතක නුඹේ ඡායාව තවත් නොපෙනන තරම්. මට හිතුණේ නුඹේ පස්සෙන් හුඟක් දුර ඇවිදන් එන්න. පෙම්වතුන් ඔවුන් හිටිය තැනින් නැගිට්ටා. ඇය මගේ දිහා බලලා හිනා වුණා. නුඹ, මට ඕන වුණේ නුඹව නතර කර ගන්න. ඔහු එක්ක ඇය විදුලි පහන් එළි යටින් ඇවිදන් ගියා. අපි ආසම කරපු බොරළු පාට හැන්දෑව දැන් නිමා වෙලා ඉවරයි.
 
මා තුරුලට ගෙන සුරතල් කරනට
අහිමි වුවත් මට සොඳුරු වරම්
අන්සතු උයනක නුඹ හිනැහෙනයුරු
දැක තුටු වෙමි නැවතී මෙතකින්
////





නැගෙන බිඳෙන හැම සමුදුරු රැළි මත
නුඹෙ රුව හිනැහෙනු මා දුටුවා
නොදැනිම වාගේ රුව බොඳ කර
කඳුළක් නෙත තනියට නැඟුණා...
 
මතකද හැම රෑ පහන් වන තුරා
පැතූ පැතුම් කෙළි සිනහ වදන්
දින ගෙවෙණා හැටි අප දැන සිටියා
අද නුඹ කොහිදැයි සිත ඇසුවත්.////
 
ඉරණම ලියැවී අප වෙන් කර දා
දෙගුරුන් හමුවේ හිත නිහඬයි
නුඹ මියැදෙන බව දැන දැන සිතකින්
නෙලාගම්ද සොඳුරේ කෙලෙසින් ////
 
මා තුරුලට ගෙන සුරතල් කරනට
අහිමි වුවත් මට සොඳුරු වරම්
අන්සතු උයනක නුඹ හිනැහෙනයුරු
දැක තුටු වෙමි නැවතී මෙතකින් ////

 
ගායනය : කසුන් කල්හාර
පද රචනය : අචල සොලමන්
සංගීතය : කසුන් කල්හාර