Sunday, 21 September 2014

වේදනාත්මක සමුගැන්ම



ජීවිතය මගෙන් බොහෝ දේ උදුරාගෙන අවසන්ය.. කාලයෙන් කාලයට ජීවිතය පමණක්ම ඉතිරි කර මගෙන් බොහෝමයක් දේ ඈතට ගෙනගොස් අවසන්ය.. ඉතිරි වේදනාවක් විතරමය.. එය ඇගේ ලේ නහර දිගේ ඇදී හුස්මක් අතර නිතරම මා තුලට ලං වෙන වේදනාවක්ව අවසන්ය.. ඉතිරිය ගැන හුදෙක් ඇත්තේ හිස් ඡායාවක් පමණි.. එයද අඳුරු එකකි..

මා යලින් අසනීප වීමි.. ජීවිතේ අකුරු අතර ඔබ දත් බොහෝ දේට වඩා මා අද දුර්වලයෙක්ව ඇත.. වේදනාවෙන් වුවත් අවසානයේ බරා ගත යුතු සත්‍ය එය වී අවසන්ය.. ඔවු, මා දැන් දුර්වලයෙකි.. හිස පුරා ඇදි යන වේදනාවත් දශමයෙන් දශමය අමතකව යන මතකයත් අතර මා තනිවී සිටිමි.. පමණට වඩා වේගයෙන් ගැහෙන හදවත මගේ පාලනයෙන් තොරය.. බෙහෙත් මත ජීවිතය රදා තැබීමට තරම් මා අවසානයේ අවාසනාවන්ත වීමි.. එය කවදා කොයි තරම් නම් දුරකටදැයි මා නොදනිමි.. නමුත් එය ඉක්මනින්ම අවසන් වනු ඇතැයි මා විශ්වාස කරමි..

ජීවිතේ බැහැර කිරීමට අපහසු දේවල් අතර මේ අකුරු මගෙන් යලි පණක් ඉල්ලමින් කෑ ගහන හඩට සවන් දීමට තරම්වත් මා දැන් ශක්තිමත් නොවෙමි.. මා ජීවිතේ බොහෝ අපහසු තැන් පසු කලෙමි.. මෙයද තව එක් එවන් අවස්ථාවක් හෝ අවසන් අවස්ථාවද විය හැක.. එය කාලය පමණක් දැන හිදියි මා විශ්වාස කලෙමි.. ඇඟිලි තුඬු අතර තෙරපෙන රුධිරය හා ආත්මිය බැඳිමක් නිතරම මේ අකුරු හා මුසු විනි.. නමුත් සියල්ල අත හැර දැමීමට කාලය එළඹ ඇත..

ඉතින් මා සබඳ, නුඹ මා හා බොහෝ කල් පසු කර ජීවිතේ බොහෝ දුරක් මා සමඟ සිටියත් මේ හැර යන්නට කාලයයි.. එය මා විඳින වේඳනාවන් අතරේ තවත් එක වේදනාවක් පමණක්මැයි මා සිතමි.. ජීවිතය මා අවසාන මංසළකුණ කොතනකට ගෙනයාවිදැයි මා නොදනිමි.. මා ඒ ගැන සිතන්නටද වද නොවෙමි.. මේ ලොකය බොහෝ කුඩා තැනක්යැයි මා විශ්වාස කරමි.. එහෙයින් නුඹ මා යලි කොතැනක හෝ මේ අකුරු අතර හමුවීමට ඇත්නම් එය එලසින්ම සිදුවේවි..

ඉතින් අවසරයි සමුගෙන යන්න.. මේ මාගේ අවසන් සටහනයි.. ජීවිතය, වේදනාව, මරණය අතර තැනක ඔහේ අතර මං වුන මම ඔබේම ආදරණිය දිනේෂ් උමගිලිය.. " වර්ණ " මගේ ජිවිතට වර්ණවත් කලාට නුඹට මා ණය ගැතිය..

Thursday, 11 September 2014

පිස්සන්ගේ නාට්‍ය



හැමදෙයක්ම තාම හීනයක් වගේ.. ගෙවිලා ගිය අවුරුදු හතර ආයෙම ජීවිතේට ඇදලා ගන්න බැරි වේවි.. විශේෂයෙන්ම මානසික ලෙඩෙක් විදිහට අවුරුදු හතරක් කරන රඟපෑම කාගෙවත් ජිවිතේට දරාගන්න පුළුවන් දෙයක් නොවේවි.. ඒත් අවාසනාවකට වගේ මට එහෙම කරන්න වෙලා.. ඒ මගේම කැමැත්තට නෙමෙයි.. ජීවිතේ බේර ගන්න..

" ස්ටීව්, ඇයි ඔයා මේ වගේ දෙයක් කලේ.."

" මාව විශ්වාස කරන්න ලවුරා.. මගේ අතින් මෙහෙම දෙයක් වුනේ නෑ.."

" ඒත් ස්ටීව්, හැමදෙයක්ම තියෙන්නේ ඔයාට විරුද්ධව.. ඔයා කොහොමද හරියටම එවෙලෙම එතනට ආවේ.. දැන් හැමෝම හිතන්නේ ඔයා මිණිමරුවා කියලා.."

" මං දන්නේ නෑ ලවුරා.. කවුරුහරි මාව මේකට පටලවනවා.. ඔයත් හිතන්නේ මම මිණිමරුවා කියලද?"

" නැහැ ස්ටීව්.. ඒත් මම හිතන දේ මෙතනදි වැදගත් වෙනවද? දැන් ඔයාට කාවද මේකට සැක?"

" මම දන්නේ නැහැ ලවුරා.. ඒත් ඒ හැම දෙයක්ම හොයා ගන්න ඕන.."

ඇත්තටම ඒක බලාපොරොත්තුවක් විතරයි.. හැම දෙයක්ම කාලයත් එක්ක එකම තැනක නතර වෙලා.. බලාපොරොත්තු නොවුන දේවල් එක්ක ජීවිතේ තැනක නතර කරන්න වෙලා.. මම පිස්සෙක් නෙමෙයි වුනත්, අද පිස්සෙක් ගානටම වැටිලා.. පෙනහළු වලින් ඇදෙන හුස්ම ටික විතරක් ඉතිරි වුනාට ජීවිතය කියන දේ අද කොහේදෝ මන්දා දුර ඈතකට මගෙන් පැනලා ගිහිල්ලා.. කොයි විදිහෙන් හරි මම මෙතනින් යන්න ඕනමයි..

***

" මම ඔයාව හැමතැනම හෙවුවා.. ඇයි රාජ සභාවේ හිටියේ නැත්තේ?"

අඹ ගහ යටට වෙලා කල්පනා කර කර ඉද්දී සිල්වියා ආවා.. මෙයාටත් දැන් මාව නැතුව ඉන්න බැරි ගානයි.. මම පොඩ්ඩක් වට පිට බැළුවේ කවුද ඉන්නේ කියලා බලන්න..

" මොකද හොරා වගේ වට පිට බලන්නේ?"

" නෑ මම බැළුවේ රජතුමා එහෙම ඉන්නවද කියලා.."

" එයා නෑ.. එයා රාජසභාවේ වැඩ.. ඔයා එන්නේ නැද්ද?"

" යමු, රජතුමාට කියන්න දේකුත් තියෙනවා.."

" මං ගැනවත්ද?"

මෙයාට ඉදන් විකාර.. ඕක කියන්න ගියොත් මට දිමිගොටු තමයි..

" ඔයා ගැන කියන්න කලින් තාත්තා ලග වීරයෙක් වෙන්න එපැයි.. මම මේ එකට ලෑස්ති වෙන්නේ.."

මම සිල්වියාවත් ඇදගෙන ආවා රාජසභාව පැත්තට.. මම එද්දී ලොක්කා කියවනවා හොදටම.. වචනයක් වචනයක් ගානේ අත්පුඩිය.. මම හෙමීට පිටිපස්සෙන් ඇවිත් සිංහාසනේ ගාවින් හිට ගත්තා..

" කොහේද අයිසේ හිටියේ? මේ යක්කු කියන කියන දේට අත්පුඩි ගහනවා.. මල වදේ, කතා කරන්නවත් නෑ.."

" හා හා, එහෙම කියන්න එපා රජතුමනි.. ඔවුන් ඔබට ආදරෙයි.."

" මඟුල තමයි.. උන්ට තේරෙන්නේ නෑ.. ඒකයි අත්පුඩි ගහන්නේ.."




උන් අත්පුඩි ගහන්නේ ගල් ගහන්නවත් හූ කියන්නවත් බැරි කමට කියලා ඉතින් මෙයා දන්න එකක්යැ.. මෙයාගේ හිතේ හරි ජනප්‍රියයි කියලා.. ඒත් ඉතින් ඕව කියන්න පුළුවන්ද.. ඔන්න ඔහේ කියවනකන් කියලා මාත් අහගෙන ඉදියා..

" තමුසේ කොහේද හිටියේ?"

" රජතුමනි කාරණාවක් තියෙනවා කියන්න.."

" කියනවා බලන්න.."

" රජතුමනි, මම හිට්ලර්ගේ මාලිගේ ගාවින් එද්දී මේක ඇහුනේ.. ඔවුන් හදන්නේ අර කළුවට කාමරේට දාලා ඔබව හිර කරලා රජ කම ගන්න.."

" උන්ට කොහෙන්ද එහෙම හයියක්.. කෝ මගේ සේනාව.. ඒන්න කියපිය.."

" ඔය ඉතින් කුල්ලපුවනේ.. මේ මස් කදක් නැති එවුන් හතර පස් දෙනක් අරන් ගිහින් ඕක කරන්න පුළුවන්ද.. අපි ගහමු මොළෙන්.."

" මොළේන්? මම එහෙම ආයුධයක් අහලා නෑනේ.."

" අහනන් ඉතින් එහෙම එකක් තියෙන්න එපැයි.."

" මොකද්ද උඹ කිවුවේ?"

" නෑ මුකුත් නෑ.. මම මේ කියන දේ අහන්නකෝ.."

මේකට දෙයක් තේරුම් කරනවට වැඩිය හොදයි අර එහා පැත්තේ තියෙන අඹ ගහ එක්ක කතා කරනවා.. ඒත් ඉතින් කෝම හරි මේක කරන්නත් එපැයි..

" එහෙම නෙමෙයි රජතුමනි.. අපි මෙහෙම කරමුකෝ.."

" කොහොමද?"

මම ඉතින් හෙමීට මගේ ප්ලෑන විස්තර කරන්න පටන් ගත්තා.. හැබැයි ඉතින් කොච්චර දුරට තේරෙයිද කියල තමයි ප්‍රශ්ණේ..

" අපි රඟපාමු නාට්‍යක්.. ලගදි ඔබ තුමාගේ ජන්ම දිනෙත් එනවනේ.. අපි ඒකේ පාටිය අල්ලලම කරමු මේ නාට්‍ය.. එතකොට අපිව කවුරුවත් සැක කරන එකක් නෑ.."

" නාට්‍යක්.."

රජාගේ මුඩ් එකේ තිබුනේ ඒ හැටි හොද ලුක් එකක් නම් නෙමෙයි.. ඒත් කැමති කර ගන්න පුළුවන් බවක් නම් පේන්න තිබුනා..

" ඔවු අපි මේකට හිට්ලර්ගෙත් හමුදාවෙත් උදවු ගමු.."

" බෑ බෑ.. එහෙනම් මේක කොහෙත්තම වෙන්නේ නෑ.."

" ඔය ඉතින් කළබල වෙනවනේ.. අපි සාමයෙන් ඉන්නව වගේ පෙන්නලා එයාලවත් කැමති කරන් මේක කරලා හෙමීට එයාලගේම ආයුධ ටික මංකොල්ල කමු.. එතකොට අපිට උන් රජතුමාව කළුවර කාමරේට දාලා රාජධානිය පැහැර ගන්න කලින් උන්ට ගේමක් දෙන්න පුළුවන්.."

" හ්ම්ම්.. දුව මොකද මේක ගැන කියන්නේ.. වැඩේ හරියයිද?"

" මෙයා එක්ක කරන ඕන වැඩක් හරි යනවා.. මම දන්නවනේ.."

කුමාරි හෙමීට මගේ ලගට එනවා.. රජතුමා ඉන්නවත් එක්ක.. තද වුනොත් එහෙම ඔක්කොම කරලා හමාරයි..

" හ්ම්ම් හ්ම්ම්, පැත්තකට.."

හොද වෙලාවට රජා වැඩිය කේන්ති නොගෙන කිවුවා.. එහෙම කියලා ඉවර වෙලා සිංහාසනේ වාඩි වෙලා ටිකක් වෙලා කල්පනා කලා.. මෑන්ස් දිහා බලාගෙන ඉන්න ජනතාව දිහාත් බැළුවා.. ජනතාව කට ඇරන් රජතුමා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා..

" හරි එහෙනම් අපි මේක කරමු.. පුරෝහිත ඕන විදිහකට වැඩේ කරන්න.. හැබැයි එක දෙයක්.."

" ඒ මොකද්ද?"

රජතුමා සිංහාසනෙන් බැහැල ඇවිත් මගේ කරට අත දාගෙන හෙමිට මුමුණන්න ගත්තා..

" මටත් රඟපාන්න චාන්ස් එකක් දෙනවකෝ.. මාත් මාර ආසයි රඟපාන්න.."

" ඔබ තුමාට පිස්සුද? මේ මොනවා අහනවද මන්දා.. ඔබ තුමා නැතුව කොහොමදමේක කරන්නේ.."

" හා එහෙනම් කමක් නෑ..ඔක්කොම ලෑස්ති කරලා ඉවර වෙලා මට කියනවා.."

රජතුමා ආයෙම සිංහාසනේට ගිහින් වාඩි වුනා.. කුමාරිත් ඒ පිටිපස්සට වෙලා ඇඹරි ඇඹරි මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා.. මම කල්පනා කලේ මේකට ගන්නේ කවුද කියලා.. ඉන්න ඔක්කොමගෙම කඳයි බඩයි ඇරුනම වෙන මොකවත් නැහැනේ..

" මොකද ඩාලින් ඔයා කල්පනාව?"

මම දන්නෙම නෑ කුමාරි ඇවිත් අතින් අල්ලනකන්.. හොද වෙලාවට රජා වෙන සිහියක..

" නෑ මම මේ කල්පනා කලේ මේකට ගන්නේ කවුද කියලා.. ඔයාලගේ මහලොකු ජනතාවගේ කඳයි බඬයි ඇරුනම වෙන මුකුත් නැහැනේ.."

" වෙන ඒව ගැන හොයන්නේ.. මේකේ එහෙම ඒවත් තියෙනවද? ශෝක් ශෝක්... එහෙනම් ඔයයි මමයි හොදේ.."

" අනේ මේ විකාර නැතුව ඉන්න.."

සිල්වියට කොයි වෙලාවත් කිසිම දේක බරපතලක් නෑ.. මම මේ කල්පනා කරනවා නාට්‍ය ගැන.. මෙයා වෙන වෙන ඒවා ගැන.. මම බැළුවා රාජසභාවේ වාඩි වෙලා ඉන්න එවුන් දිහා.. කෝමත් ඉතින් මම කොල්ලා වෙලා කෙල්ලට සිල්වියා ගන්න බැරිය.. රජත් ඉන්න එකේ තව ටිකයි තෝර ගන්නත් තියෙන්නේ..

" අර උස මිනිහා කවුද?"

රාජ සභාවේ වාඩි නොවී ඈතට වෙලා හිටපු මිනිහෙක්ව පෙන්නලා මම සිල්වියගෙන් ඇහුවා..

" ඒ අපේ වදකයනේ.. පේන්නේ නැද්ද ඇඟේ සයිස් එක.. දැන් ඉතින් අපේ තාත්තා දඬුවම් දෙන්නේ අඩුවෙන්නේ.. ඒ හන්දා එයා මේ ටිකේ වැඩි හරියක් නිවාඩු.."

" ඒකත් එහෙමද?"

" ඇයි එයාවත් ගන්නද?"

" ඔවු මේකේ මංකොල්ල කන වැඩේට මිනිහා හොදයි.."

හවස් වෙනක්ම මම කල්පනා කලේ මේකට කාවද ගන්නේ කියලා.. දකින දකින හැම එකාම දිහා ඕන කමින් බැලුවා.. මෙච්චර කාලයක් වෙනවා ඇවිත් ඒත් සමහර එවුන්ව දකින්නෙත් අදමයි.. උන් හැංගිලා හිටියද එහෙම නැත්නම් මට උන්ව මඟ ඇරුනද කියලා ඉතින් දන්නේ දෙයියෝ තමයි..



" මොකද මනුස්සයෝ ඔච්චරම කල්පනා කරන්නේ?"

මහ හයියෙන් ගොරෝසු කටහඬ ඇහෙද්දී මාව ගල් වෙලා ගියා..

" අහ් රජතුමනි.. කෑ ගහන්න එපා අනේ ඔහොම.."

" තමුසේ කවුද අයිසේ මට උපදෙස් දෙන්න.. මම කතා කරන්නේ මෙහෙම තමයි.."

" හා එහෙනම් කෑ ගහලා මේ වැඩේ අල කරගෙන හිට්ලර්ට අහුවෙලා අර කරුවල කාමරේට වෙලා ඉන්න.. මගේ මොකද.."

" හරි හරි ඉතින්, ඕකට ඔච්චර කෑ ගහන්න ඕනයැ.."

" අන්න එහෙම එන්න.. නෑ, මම මේ කල්පනා කලේ මේකට ගන්න එවුන් ගැන.. අපේ වැඩේට හරි යන්නත් එපැයි.."

" ඇයි දැන් එහෙම එවුන් නැද්ද?"

" ඉන්නවා ඉන්නවා.. යන්තම් දහ දොළොස් දෙනෙක් හොයා ගත්තා.."

" හා එහෙනම් ඉතින් ප්‍රශ්ණයක් නැහැනේ?"

" ප්‍රශ්ණයක් තියෙනවනේ.. මුං ඇක්ටිං පාර හොදට දේවිද?"

" හරියට කලේ නැත්නම් අපි දිම්ගොටු බඳිනවා කියමු.."

" අන්න ඒක මරු අදහස.. එතකොට මුං ටික හරියට කරයි.."

" දැන් ඇත්තටම අපි මොකද්ද කරන්න තියෙන්නේ?"

" අහ් ඒ ගැන මම හෙට රාජ සභාවෙදි කියන්නම්.. මම තාම ස්ක්‍රිප්ට් එක ලියනවා.."

" ඕන ස්ක්‍රිප්ට් එකක්, හැබැයි මගේ කෑලි ටිකක් වැඩියෙන් ලියන්න ඕන හරිද.."

රජා එහෙම කියලා පිටට තට්ටුවක් දාලා යන්න ගියා.. ඕකනේ ඉතින් කරන්න බැරි.. එක එක්කෙනාට ඕන ඕන විදිහට ස්ක්‍රිප්ට් එක ලියන්න ඕන.. ටිකකට කලින් සෙන්පතියට කතාකලාම ඒකට රොමෑන්ස් ඕනලු.. මේ යුද්ධ අස්සේ මොන රොමෑන්ස්ද.. හරි ඉතින් ඕන තමයි.. ඒකටනේ මායි සිල්වියයි ඉන්නේ.. තව මොකටද..

මම එහෙමම යහන් ගබඩාව පැත්තට එන්න ආවා.. හවස් වීගෙන ඇවිත් හන්දා කට්ටියම යහනට වෙලාද කොහේද.. හැබැයි ඉතින් එකෙක් දෙන්නෙක් තාම එහෙ මෙහේ කට්ටි පනිනවා..

" ස්ස්ස්... ස්ස්ස්.."

කවුද මන්දා සූ සූ ගානවා.. ඇවිදන් එන අතරේ මම බැළුවා කවුද කියලා.. බැලින්නම් සිල්වියා..

" ඇයි මොකද?"

" මෙහේ එන්නකෝ ඩාලින්.."

" මේ ඔවට දැන් වෙලාවක් නෑ.."

" කිවුවම ආහලා එනවා ගුටි නොකා.."

" ඇයි ඉතින්?"

" අර බලන්න.."

මම සිල්වියා පෙන්නපු දිහා බැළුවා.. එතන හිටියේ හිට්ලර්ගේ ලගම ගෝලයෝ දෙන්නෙක්.. එයින් එකෙක් ලග තිබුනේ යතුරක්..

" ඔය යතුර තමයි ඔය සෙන්පතියා අපේ ප්‍රධාන ආරක්ශකයගෙන් පැහැර ගත්තේ.."

" අහ්, එහෙමද? හොද කෙල්ල මගේ.."

" හරි අපි යමු දැන්.. කළුවරේ අපි මෙතන ඉන්නවා රජතුමාට ආරංචි උනොත් හෙට නාට්‍ය නෙමෙයි මගේ හිස දං දීමයි බලන්න වෙන්නේ.."

" එහෙනම් උම්මා එක්ක දෙන්නකෝ.."

" හා හා එකයි හොදේ.."


***

රාත්‍රිය ගෙවෙන්නේ අනික් හැම දේකටම හෙමින්  වගේ කියලයි මට දැනෙන්නේ.. එක වෙලාවටක දවල්ට වගේ නිදහසේ රැයත් ගෙවලා දාන්න පුළුවන් නම් කියලා හිතෙනවා.. ඒත් මම මෙතනින් ඉක්මනට යන්න ඕන..

" ඒත් කොහොමද මෙතනින් යන්නේ?"

මම මගේ හිතත් එක්කම කතාකලා.. මගේ හිත ඇරෙන්න මට මෙතන වෙන කතා කරන්න පුළුවන් කෙනෙක්වත් විශ්වාස කරන්න පුළුවන් කෙනෙක් වත් හොයා ගන්න බෑ.. ඒ හන්දා හැම දෙයක්ම කරන්න ඕන මමමයි..

" සිල්වියා පෙන්නපු යතුර.."

මගේ හිත මට මතක් කරලා දුන්නා.. මෙතනට ඇතුල් වෙන්නත් පිට වෙන්නත් තියෙන්නේ එකම එක දොරක් විතරයි.. සිල්වියා පෙන්නුවේ අන්න ඒ යතුර.. ඒත් මම ඒක ගන්නේ කොහොමද?? මම විශ්වාස කරන්න ඕන මං තරම්වත් සිහියක් නැති අයව.. මගේ විශ්වාසය වැරදුනොත් හැමෝම දැන ගන්නවා මගේ ඇත්ත තත්වය මොකද්ද කියලා.. ඒත් ඒ ඇරෙන්න වෙන විකල්පයක් මගේ ලගත් නැහැ..

මම මගේ කාමරේ පුරා එහේ මෙහේ ඇවිද්දා.. මම ඇරෙන්න අනිත් හැමෝම නින්දේ.. සමහරවිට ඒ කාටවත් මට හිතෙන දේවල් ගැන ගානක්වත් නැතුව ඇති.. ඒත් මම හිතින් මගේ සැලැස්ම ඇන්දා..




ලබන සතියට......

Monday, 8 September 2014

මාත් කෑවා අමුමිරිස්


අමුමිරිස් කන එක හැබෑටම අමාරු වැඩක්ද නැත්නම් ලේසි වැඩක්ද? ඒක ඉතින් නොකා ඒ දිහා බලන් ඉන්න අයටනම් කියන්න බැරි වෙයි.. කියන්න තියෙන්නේ කාලම බලන්න කියලා තමයි.. හම්බුවෙන අමුමිරිස් කරලේ හැටියට ලක් එක තීරණය වේවි.. මම කිවුවේ මේ සැර ගැන.. හරි ඒවයින් වැඩක් නෑ.. අදාල කාරණේට එමුකෝ..




අමුමිරිස් චැලේන්ජ් එක ගැන හැමෝම දන්නවනේ.. ආයේ ආයේ අමුතුවෙන් ඒ ගැන බොහෝමයක් විස්තර කියන්න ඕන නෑ කියලා මම හිතනවා.. ඒ කෝම වුනත් කෙටියෙන් පොඩ්ඩක් ඒ ගැන කියන්නම් බැරි වෙලාවත් ෆේස්බුක් එකේ සැරි සරන්නේ නැති මේ ගැන නොදන්න කෙනෙක් මේ සටහන කියවයිද නොදන්න නිසා..



අපි හැමෝම දන්නවා කාලයක් තිස්සේ ඉදන් රජරට ඉන්න අපේම මිනිස්සු පහුගිය කාලය පුරාවටම වකුගඩු රෝගයෙන් පීඩා විදිනවා කියලා.. ඉතින් මෙන්න මේ වකුගඩු රෝගෙන් පිඩා විඳින මිනිස්සු වෙනුවෙන් උපකාරයක් කිරීමේ බලාපොරොත්තුවෙන් තමයි ශ්‍රී ලංකා අමුමිරිස් චැලේන්ජ් එක පටන් ගන්නේ.. මේකේ අදහස අපේ සහෝදර බ්ලොග් කරුවෙක් වෙන රසික නානායක්කාර සහෝදරයගේ.. ඉතින් අපි මොනවද මේකෙදි කරන්න ඕන.. කරන්න තියෙන්නේ මෙච්චරයි, අමුමිරිස් කරල් 3ක් කාලා තමන් කැමති තවත් කීප දෙනෙක්ට ඒ අභීයෝගය බාර දෙන එක.. ඉතින් ඒ කෙනා අභියෝගය බාර ගන්නවනම් මේ අරමුදල වෙනුවෙන් රු.100ක් මුදලකුත් අභියෝගය බාර ගන්නේ නැත්නම් අමුමිරිස් කන්න අකමැති නම් රු.1000ක මුදලකුත් මේ අරමුදල වෙනුවෙන් බැර කරන්න පුළුවන්..



දැන් ඉතින් එක පාරම කට්ටිය හිතෙන්නේ අයියෝ මේක මේ අරකේ කොපියක්නේ කියලා.. ඔවු, මේකත් එහෙම එකක් තමයි.. ඒත් මගේ පෞද්ගලික අදහස යහපත් දෙයක් වෙනුවෙන් මොනයම් හරි සංකල්පයක් අපිට ආවේණික විදිහට වෙනස් කරන් කලාට කමක් නෑ කියන එක.. ඔවු ඉතින් අපේ අයට අයිස් වතුර නාන එක හරි සිම්පල් වැඩක් උනාට අමුමිරිස් කන එක නම් සෑහෙන අමාරුවක් වේවි.. මොකද ඉතින් වැඩි හරියක් අපේ රටේ දැන් ඉන්නේ කළු සුද්දෝනේ.. අනිත් කාරණේ තමයි ඉතින් අයිස් වතුර නෑවා කියලා අපේ ගමේ මනුස්සයක්ට  ඒ  අසනීපේ හැදුනා කියලා ඇමරිකාවෙන් එන්නේ නෑ ඒ කෙනාට බෙහෙත් කරන්න.. අන්න ඒක ඔය ෆේස්බුක් එකේ තරඟෙට නාපු අපේ එවුන් දන්නවද කියලවත් මම නම් දන්නේ නෑ.. කොටින්ම ඔය රස්සාවක්වත් නැති පොඩි එවුන් වතුර නෑවේ ඩොලර් 10ක් දීලද කියලත් මට වෙලාවකට හිතෙනව..



හරි ඒවයින් වැඩක් නෑ.. මේක අපේ වැඩක්.. අපේ ලංකාවේ ඉන්න අපේ මිනිස්සු වෙනුවෙන් කෙරෙන වැඩක්.. මේ ගැන විවිධ මතිමතාන්තර තියෙන්න පුළුවන්.. නමුත් අපිට පුළුවන් විදිහකට මේ දේ වෙනුවෙන් දායක වෙන එක තමයි අපෙන් වෙන්න ඕන යුතුකම කියලා මම හිතනවා.. සමහර විට ඔබට අමුමිරිස් 3ක් එක පාර කන්න අමාරු වෙයි.. එහෙම නැත්නම් ඉතින් දැන් මේ අමුමිරිස් ගනන් කාලේ ඔහොම කාලා පුළුවන්ද කියලත් හිතෙයි..ඉතින්  ඒකටත් හොද විකල්පයක් විදිහට අපේ වැප් නිශාන්ත සහෝදරයා හදුන්වලා දුන්න ක්‍රියා මාර්ගය ගන්නත් ඔබට පුළුවන්..



ආයේ ආයෙත් මතක් කරන්නේ මේ අපේ ලංකාවේ මිනිස්සු වෙනුවෙන් කරන දෙයක්.. ඒ හන්දා මේ දේ වෙනුවෙන් ඔබට පුළුවන් සහය දෙන්න.. මේ අවස්ථාව මඟ අරින්න එපා..



හරි, සිරියස් කතා අවසානයි.. දැන් ඉතින් අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නෑනේ මට අමුමිරිස් කන්න කියලා අභියෝග කලේ කවුද කියලා.. ඔවු ඔවු පොඩ්ඩී අක්ක තමයි.. හැබැයි ඉතින් වැඩේ හරි අසාධාරණයි.. මම හිතන් හිටියේ පොඩ්ඩි අක්කා අමුමිරිස් කාලා වීඩීයෝ එකක් එහෙම දායි කියලා.. එතකොට ඉතින් එහෙම හරි කමක් නෑ අපිට පොඩ්ඩි අක්කව බලාගන්න පුළුවන්නේ කියලා.. කොහේද ඉතින් එහෙම උනේ නෑනේ.. හරි දුකයි ඉතින් ඒගැන..



ඒ කෝම වුනත් පොඩ්ඩි අක්කගේ අභියෝගේ පැත්තක දාන්න බෑනේ.. ලොක්කා වගේ හා කිවුවට මොකද ෆ්‍රිජ් එකේ තිබ අමුමිරිස් දැක්කමයි අහෝ දෙවියනේ කියලා හිතුනේ.. බොරුනම් ඔන්න බලන්නකෝ..




දැන් බලන්න ඉතින් ඉතාලියට එන අමුමිරිස් වල සයිස් එක.. මේවා මේ පතෝල කියලා හිතලා හදන ඒවද මන්දා.. සමාන්‍ය කරල් දෙකක විතර සයිස් එක කරලක්.. මේයින් තුනක් කෑවොත් ඉතින් අනිවා අඹ සරණය.. ඉතින් පොඩ්ඩි අක්කට කියලා විඩියෝ එක සුට්ටක් පරක්කු වෙයි කියලා මම ගියා සමන්‍ය සයිස් අමුමුරිස් හොයන්න.. මගේ වෙලාව හොද කමට හම්බුනා.. ඉතින් මාත් ඔන්න කෑවා.. මේ තියෙන්නේ ඉතින් වීඩියෝව..



විඩියෝ එකේ තියෙනවනේ ඉතින් අභියෝගය කාටද කියලා.. කිඹුල් ශානුවට නොදී ඉතින් මම කෝමද.. ෆේස්බුක් එකේ මට දාපු රෝන්ග් ටෝක් එකක් හන්දමයි මම කිඹුලිගේ නම දැම්මේ.. ආයේ මොකටද ඉතින් බොරු කියන්නේ.. මම ඒම තමා.. බස්සිත් බස්සව අල්ලගෙන කන්නේ නැතෑ ඉතින් ජෝඩු දාලම.. අපිට වීඩියෝ බලන්න බැරිය..



කවුරුවත් අමුමිරිස් කෑවා කියලා මහ ලොකු වීරයෝ වෙන්නේ නෑ.. අකමැති අයට ඒක ප්‍රතික්ශේප කරන්න පුළුවන්.. ඒ හන්දා කාලා ඉවර වෙලා නොකාපු අයට ලොකුකම් කියන්න යන්නේ නැතුව හැමෝවම එකතු කරන් මේ වැඩසටහන සාර්ථක කර ගන්න මහන්සි වෙමු.. අනික හොදට මතක තියා ගන්න ප්‍රසිද්දීයේ අභියෝග කරන්න කලින් ඒ කෙනාගෙන් අහලා ඉන්න ඒක බාර ගන්න කැමතිද කියලා.. මොකද ඒක මේකේ නීතියක්.. කොයි දේ කරන්නත් කලින් හැමදේම ගැන දැනුවත් වෙලා ඉන්න.. එතකොට පස්සේ ප්‍රශ්ණ අඩුයි..