Wednesday, 19 November 2014

මහින්ද මාමගේ අළුත්ම සින්දුව





එහෙන් මෙහෙන් සද්ද ඇහෙනවා ජනාධිපතිවරනේ ලග එනවා කියලා.. බුකියෙයි බ්ලොග් වලයි හැම තැනම වගේ කතාවත් මේක ගැනනේ.. දේශපාලනේ ගැන ඒ හැටි ඉන්ටරස්ට් එකක් නැති මට ඕකෙන් ඒ හැටි වැඩක් නෑ.. මහින්ද මාමටත් මේ ගමන ආයෙම ඉල්ලන්න පුළුවන් කියලා තීන්දුවත් ලැබුනනේ.. තුරුම්පූ ඒ පැත්තේ තියන් ඔහොම කාඩ් සෙල්ලම් කලාම ඉතින් ඔහොම තීන්දු නොලැබී තීයේවිද.. හැබැයි ඉතින් මහින්ද මාමත් එක්ක තරගෙට එන්නේ කවුද කියන එක තමයි තාම දන්නේ නැත්තේ.. කට්ටිය එක එක නම් කියනවනේ.. පොදු අපේක්ශකයා කවුරු වේවිද? ඒක ඉතින් නාමයෝජනා දුන්නම බලා ගන්න බැරිය..

හැබැයි ඉතින් අපි ඒක එහෙමයි කියලා පැත්තක දාලා ඉන්න හැදුවට මහින්ද මාමටනම් එහෙම බැරුව ඇති.. මොනා උනත් ඉතින් කවුද අකමැති තමන් එක්ක ෆයිට් එකට එන්නේ කවුද කියලා ටිකක් වේලස්සන දැන ගන්න.. ඉතින් මහින්ද මාමටත් මේ දවස් වල ඔය ප්‍රශ්ණේම ඇති.. ඒ වුනාට ඉතින් එයා ප්‍රශ්ණ තිබ්බා කියලා ලෝකෙට පෙන්නන කෙනෙක්යැ.. ඒ හන්දම ඊ‍යේ උපන්දිනේ දවසේ මාමා ලොකු පාටියක් දැම්මා.. මාමගේ දෑත ශක්තිමත් කරන ඔක්කොම වගේ පාටියට ඇවිල්ලත් තිබුනා..

කාලා බීලා කට්ටිය හොද ෆන් එකක් අරගෙන සින්දු එහෙමත් කියලා තියෙනවා.. සින්දු කියන්න ඉතින් අමුතුවෙන් කට්ටිය ගෙන්නන්න ඕනයැ.. කලාකාරයෝ ඔක්කොම ඉන්නේ මාමා ලගනේ.. ඉතින් කෝම කෝම හරි පාටිය ඉවර වෙන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දී ලොක්කත් ඇවිත් සින්දුවක් කියන්න කියලා මර්වින් ආරාධනාවක් කරලා තියෙනවා.. මාමත් ඉතින් අභියෝග පස්සට දාන කෙනෙක්යැ.. රඟපාපු එකේ සින්දු මොන කජ්ජක්ද කියලා සුපුරුදු මයික් එකත් අතට අරගෙන සින්දුවක් කියලා තියෙනවා.. නිකන්මත් නෙමෙයි සරමත් උස්සගෙන ලුන්ගි ඩාන්ස් එකට නටන ගමන්.. මොකද්ද දන්නවද ඉතින් කිවුවේ.. අපි හොදට දන්න කියන සිදුවක්ම තමයි.. හැබැයි පොඩ්ඩක් වෙනස් විදිහකට.. මෙන්න මේකයි සින්දුව..



දිළි දිළි දිළිසේවි විධායකය මාදෑසේ //
කවුදෝ මාන බලන්නේ ඔබ ලග මා ඉන්නේ..//
පොදු හිතවත කෙලෙසින්දෝ ජයගන්නේ//
කොටියව මා පැරදවුයේ
ඒ බව ලොව දැනගත්තේ.. //

පිල් මාරුවක් ඇවිත් වෙනදා වාගේ
මොහොතින් බිදී යාවි දුටු සෑම දේ..
පොඩි උන්ගේ උරහිසින් ඉස්සී
දෝලාව යයි මගේ ඉබේ පාවී
කතීර ලැබී, ජයගනී, මායලී, විධායකේ..

දිළි දිළි දිළිසේවි විධායකය මාදෑසේ //
කවුදෝ මාන බලන්නේ ඔබ ලග මා ඉන්නේ..

රනිලා මවා පාන මායාවකි
ඔබගේ ලඟින් ඉන්නේ මගේ උන්මනේ..
මාගේ දෑත ඔබ සොයා එන්නේ
එහි  ඇති සවිය නුඹ තවත් නැහැ දන්නේ
ලන්සුවදී, මගෙමවී, පැරදියන්, හොද මලේ..

දිළි දිළි දිළිසේවි විධායකය මාදෑසේ //
කවුදෝ මාන බලන්නේ ඔබ ලග මා ඉන්නේ.. 
පොදු හිතවත කෙලෙසින්දෝ ජයගන්නේ 
කොටියව මා පැරදවුයේ 
ඒ බව ලොව දැනගත්තේ.. 



ඔන්න ඔහේ ඕන එකක් කියලා කැමති කෙනෙක්ට බලන්න ජෝතිපාල මහත්තයගේ ඔරිජිනල් එකත් දැම්මා.. එහෙනම් අපි හැංගුනා.. යහතින් හිටියොත් ලබන සතියේ පෝස්ට් එකක් දාන්නම්.. :P




Wednesday, 12 November 2014

ෆයින්ඩින්ග් මිසින් ඩෝග්



මාස කීපයකට කලින් ලෙයෝ පූසා ගැන ලියපු කතාව මතක ඇතිනේ.. දැන් ලෙයෝ නැති වෙලත් සෑහෙන කාලයක් වෙනවා.. ඉතින් අපේ ඔය පල්ලෙහ ගෙදර ආච්චී ලෙයෝ නැති පාළුවට මාරම අප්සට් එකේ හිටියේ.. මාත් එක්ක ඔය කයියක් ගහන් ඉන්න වෙලාවට මම කීප සැරයක්ම කිවුවත් ආයෙම සතෙක් ඕනම  නෑ කියලයි ආච්චි පහුගිය කාලේ කිය කිය හිටියේ.. මොනා උනත් ඉතින් ලෙයෝට වෙච්ච දේ එක්ක ආයෙම සතෙක් ඇති කරන්න දුක ඇති කියලා හිතුන හන්දා මාත් ආයෙම ඒ ගැන කතා කරන්න ගියේ නෑ..

සතියක් දෙකක් විතර ගෙවුනා.. දවසක් වැඩට ගිහින් එද්දී ආච්චිගේ ගේ ලග ඉදලා තඩි බල්ලෙක් මගේ ඇගට කඩන් පැන්නා.. ඌ ඇවිල්ලා එසේ මෙසේ එකෙක් නෙමෙයි.. සයිස් එක දැක්කම මාත් බය වෙලා හිටියා.. හොද වෙලාවටම වගේ ආච්චි ලග පාත හිටියයින් ශේප් උනා..

" මේකා කොහෙන්ද?"  මම ආච්චිගෙන් ඇහුවා..

" මේ මායා.. හදා ගන්න අරන් ආවා.."

" හදාගන්න මෙච්චර ලොකු එකෙක්.. අනික ආයෙම සත්තු ඇති කරන්නේ නෑ කිවුව නේද?"

" එහෙම කිවුව නම් තමයි.. මේ මගේ නංගිලගේ ගෙදර හිටිය බල්ලෝ දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක්.. පාළුව යන්නත් එක්ක මම අරන් ආවා.."



ආච්චි ඉතින් බල්ලගෙ ඉතිහාසෙයි ජාතකෙයි ඉදලා හැම දේම කිවුවා.. මාත් ඉතින් අහගෙන හිටියා.. එක අතකට මේකා ඉතින් ලෙයෝ වගේ කාමරෙන් පැනලා පාරේ රස්තියාදුවේ යන්නේ නැති හන්දා පරිස්සමට ඉදියි කියලා මට හිතුනා.. සතියක් විතර යනකන් මම කෝකටත් කියලා පරිස්සමෙන් තමයි හිටියේ.. මොකද අරූ බුරාගෙන ආවත් ඇති උගේ සයිස් එකේ හැටියට බය වෙන්න.. හැබැයි ඉතින් ඊට පස්සෙ  නම් ලෙයෝ වගේම තමයි මේකත් මගේ කටහඬ ඇහෙද්දිම දුවගෙන එනවා..

කෝමින් කෝම හරි ඉතින් මේ කියන්න යන කතාව සිද්ද උනේ මම අසනීප වෙලා ගෙදර හිටිය ටිකේ.. ඉන්ටර්නෙට් වලට ටටා බායි කියලා පොතක් පතක් බලාගෙන දෙයියනේ කියලා හිටිය එක දවසක ගෙදර බෙල් එක එකදිගටම කීප පාරක් වැදුනා.. ඉස්සර අපි රෑට පාරේ යද්දී වටේ පිටේ ගෙවල් වල බෙල් ඔබාගෙන යනවා වගේ මෙහේ කොල්ලොත් ඉදලා හිටලා එහෙම වැඩ කරන හන්දා ගනන් ගන්නෙ නැතුවත් ඉන්න හදලා ආයේ කෝකටත් කියලා බැළුවා.. බැලින්නම් ආච්චී..

" අනේ දරුවෝ මායා ගෙදර නෑ.."

" ඇයි මොකද උනේ?"

" අද මගේ මුණුපුරාලා දෙන්න ආවනේ.. පොඩි එවුන් දෙන්නා බල්ලන්ට බය හන්දා මම පිටිපස්සේ දාලා හිටියේ.. මට අමතක වෙලාද කොහේද ගරාජ් එක පැත්තෙන් එලියට යන ගේට්ටුව බාගෙට වහලා තියෙන්නේ.. දැන් මායා නෑ.. අනේ දරුවෝ අපි පාරේ පොඩ්ඩක් හොයමුද.."

දැන් ඉතින් බෑ කියන්නයැ.. මම අසනීප වෙලා හොස්පිටල් ඉද්දීත් බලන්න හැමදාම ආව මනුස්සයා වෙච්ච එකේ මෙහෙම වෙලාවක බෑ කියලා කෝමද.. මාත් අසනීප පැත්තක දාලා ආච්චි එක්ක එළියට බැස්සා මේකව හොයන්න කියලා.. පාරේ නම් බල්ලෙක් තියා මිනිහෙක්වත් නෑ.. අනික ඉතින් මේකව ඈත තියා දැක්කම පාරේ ඉන්න මිනිස්සුත් නිකන්ම බය වෙනවා.. එහෙමයි කියලත් බැහැනේ හොයන්නත් එපැයි.. ගෙවල් ලග පාරවල් ට්කේ ටිකක් ඇවිද්දා මේකව හොයන්න..

පැය බාගයක් විතර වගේ ගියා පාරේ කොච්චර හෙවුවත් මායා හිටියේ නෑ.. ආච්චිත් වෙන පැත්තක හොයන්න ගිහින්.. මම ඇවිදන් ගිය පාර දිගේ ආයෙම ඇවිදන් එන ගමන් අහල පහල ගෙවල් වල තිබුන ගාර්ඩ්න් වලටත් ඔළුව දාගෙන ආවා.. ටිකක් දුර එද්දී මායා ඉන්නවා ගාඩ්න් එකකට වෙලා ආතල් එකේ.. මම පොඩ්ඩක් ඔළුව දාලා බැළුවා මේකමද කියලා ශුවර් කර ගන්න.. කතා කරාම වල්ගේ වනාගෙන ලගට ආවා.. දැන් ප්‍රශ්ණේ ඒක නෙමෙයි මේකව එළියට ගන්න එක..

කරන්න තියෙන එකම දේ ඉතින් ගෙදර අයිතිකාරයන්ට කතා කරන එකනේ.. ඒක ඇවිත් තට්ටු 5ක ගෙවල් 10ක ෆ්ලැට් එකක්.. මම ඉතින් එකින් එක බෙල් ගහගෙන ගියා.. දවල් වෙලාව හන්දා වැඩි හරියක් ගෙවල් වල මොකෙක් වත් නෑ.. යන්තම් එකකට ආන්සර් කලා.. ඒකත් නාකි මනුස්සයෙක්..  ඒ මනුස්සයා කියන එක මට තේරෙන්නේ නෑ, මම කියන එක ඒ මනුස්සයට තේරෙන්නේ නෑ..

ඔහොම බෙල් ගහන් යද්දී පාරේ ඇවිදන් ආව කෙල්ලෙක් ගේට්ටුව ඇරන් ඇතුල් වෙන්න හැදුවා..

" උඹ මේ ෆ්ලැට් එකේද?" මම ඇහුවා..

" ඔවු.."

" මගේ බල්ලා ගේට්ටුව ඇරලා තිබුන වෙලාවේ මෙහේ වත්තට ඇවිත්.. මට ඌව ගන්න මම මේ ගොඩක් වෙලා ඉදන් බෙල් ගහනවා.."  මම ඉතින් සිද්දීය මුල ඉදන්ම කියලා දැම්මා..

" කෝ දැන් බල්ලා.."

කෙල්ල මගෙන් අහනවා.. මෙච්චර වෙලා එතන හිටිය එකා ඒ ගමන නැහැ.. කොහාට ගියාද කියලා දැක්කෙත් නෑ.. බැලුවට හොයා ගන්නත් නෑ.. දැන් නම් කෙල්ලගේ මූණේ තියෙන්නේ මං කියපු කිසි දෙයක්ම විශ්වාස නොකරන මූඩ් එකක්.. මම කොච්චර කිවුවත් පිළිගන්නේ නෑ..

" උඹ එහෙම කිවුවට කොහොමද පිළිගන්නේ.. බල්ලෙක් පේන්නවත් නැහැනේ.."

එහෙම කියලා මේකි ගේට්ටුවත් වහගෙන යන්න ලෑස්ති උනා.. එතකොටම වගේ මම දැක්කා මායා ෆ්ලැට් එකේ කොරිඩෝව අස්සෙන් ඔළුව දානවා.. මූටත් එක තැනක ඉන්න බෑ.. මම කේන්තියටත් එක්කම ඌට කෑ ගැහුවා..

" මායා, මෙහෙ වරෙන්.."

කෙල්ල යන්න ගිය ගමන නවත්තලා මගේ දිහා කන්න වගේ බලන් ඉන්නවා..

" උඹ කොහොමද මට එහෙම කතාකරන්නේ.."

මේකි එක පාරම අහපි.. මට එක පාරම වැඩේ මීටර් උනේ නෑ.. පස්සේ තමයි ටියුබ් ලයිට් එක පත්තු වෙලා සීන් එක ඔළුවට ආවේ.. මම ඉතින් බොහොම අමාරුවෙන් හිනාව නවත්ත ගෙන මුකුත් නොතේරුන ගානටම කතා කලා..

" සමාවෙයන් මම කතාකලේ මගේ බල්ලට ඇයි උඹ එහෙම ඇහුවේ?"

" නෑ උඹ මම ගේට්ටුව වැහුවට ඕනකමින්මයි මට එහෙම කතා කලේ.."

" මම උඹට කියපු දෙයක් නෑ මම කතාකලේ බල්ලට.. බොරුනම් බලපං ඌ ඉන්නවා අතන කොරිඩෝව ලග.."

මම ඒ පැත්ත පෙන්නද්දීම වගේ හොද වෙලාවට මායාත් වල්ගෙත් වනාගෙන කොරිඩෝවෙන් එලියට ආවා.. කෙල්ලගේ ඒ ගමනනම් කට වැහුනා.. උඹට හොද වැඩක් දෙන්නම් කියලා මාත් මායා ලගට එද්දීම ඌට කතා කලා..

" මායා පැටියෝ, මෙහේ එන්න.. කොහේද ඔයා තරහා වෙලා මාව දාලා ගියේ.. එන්න අපි ගෙදර යමු.."

කෙල්ලගේ මූණේ ලුක් එක කියලා විස්තර කරන්න වචන මදි.. අබ ටිකක් මූණට ඉස්සනම් ඒක පුපුරන ගානට රත් වෙලා.. බල්ලට එලියට එන්න ගේට්ටුව ඇරලා කෙල්ල ගියා ආවටත් වැඩිය ඉක්මනට.. මාත් මේකවත් අරගෙන ගෙදර එද්දී ආච්චි ඉන්නවා දොර ලගට වෙලා බලාගෙන.. මායාව දැක්ක ගමන් ආච්චිත් තිබුන අප්සට් ඔක්කොම අමතක වෙලා ඒකව බදාගෙන ඇඬුවේ නැති ටික විතරයි.. මාත් ඉතින් ආච්චි හදලා දුන්න ග්‍රීන් ටී එකක් බොන ගමන් වෙච්ච සිද්දියත් කියලයි ගෙදර ආවේ..

හොදම වැඩේ කියන්නේ ඉතින් ඉදලා හිටලා මේ කෙල්ල පාරෙදි සෙට් වෙන එක.. ආයේ ඉතින් වැරදිලාවත් මගේ දිහානම් බලන්නෙවත් නෑ.. දවස් දෙකක්ම මම ගෙදරින් එලියට බහිද්දිම සෙට් උනා.. ගොඩක් වෙලාවට මායා මම යන වෙලාවට බැල්කනියට වෙලා වල්ගේ වන වන ඉන්නවා.. එහෙම වෙලාවට මම කෙල්ලට ඇහෙන්නත් එක්ක " චාව්, මායා " කිවුවම ඉතින් ඉතුරු හරිය ආයේ කියන්න ඕන නෑනේ..





Wednesday, 5 November 2014

මරණයේ සිහිනය




එය මා සිහිනයෙන් මගේ මරණය දුටු සිවුවන වතාව විය.. කිසිම දෙයක් අමුත්තක් නොවුන නිසාම මම සිහිනයෙන් අවදි වන්නට උත්සාහ නොකලෙමි.. සියල්ලක්ම කලින් වතාවල මෙන් සිදුවිය.. මොහොතක් වත් වෙනස් නොවී ඒකාකාරීව මා සිහිනයන් දෙකක් දැක ඇත්තෙමි.. එකක් කුඩා කල සිට තවමත් ඉදහිට දකින විශාල සර්පයකුගේ සිහිනයය.. අනෙක වසර දෙක තුනක මෑත අතීතයේ සිට දකින මගේ මරණයේ සිහිනයය.. එහි අරුත ගැන මා නොදනිමි.. මා ඒ ගැන සිතන්නට උත්සාහ කල අවස්ථාද බොහෝ වුවත් එහි අවසානයේ මා ලද පිළිතුරක් නොවීය.. අවසානයේ සිතන්නට ගත් උත්සාහය පමණක් මා අත්හලෙමි.. සිහිනය චක්‍රයක් මෙන් මා නිදි දෑස් අතරට තවමත් ඉදහිට ලංවෙමින් පවතී..

සියල්ලක්ම නිස්කලංකය.. රැස්ව සිටි මිනිසුන් අතරින් මම හෙමින් ඇවිදන් ගියෙමි.. ඔවුන් සිහින් හඬින් කරන කතා මට නෑසෙන තරම්ය.. එහෙමත් නැතිනම් මට වුවමනාවක් නැති නිසාම නොනෑසෙන තරම්ය.. සුදු හා කළු හැදගත් කිහිපදෙනෙක් අසළ මා නැවතීමි.. ඒ සමහරක් මුහුණු මට ආගන්තුකය.. අනික්වා මට බොහෝම හිතවත් මුහුණුය.. මා මෙන්ම ඔවුන්ද පෙරලා එක එල්ලයේ අප, අප දෙසම බලාසිටි කාලය බොහෝ දිගු එකක් වුවද වචනයකදු අප අතර හුවමාරු නොවින.. නැත්නම් කතා කිරීමට තරම් ඕනෑ කමක් අප කිසිවෙකුත් අතර නොතිබින..

ඒ මුහුණු වල හැඟීම් තේරුම් ගන්නට මා උත්සාහ කලෙමි.. කාලයක් පුරා මා දන්නා නමුදු ආගන්තුක වුන ඒ බැල්ම මගේ සිතුවිළි වලට වැට බඳින්නාක්මෙන් විය.. මා එදෙස ඕනෑකමින් බැලිමි.. ඔවුන් ඔවුන්ගේ කතාබහ අතර කොහේදෝ තැනක නතර වී සිටියා මිසක මා ගැන උනන්දු වන්නට තරම්වත් වේලාවක් කාහටවත් නොතිබුනි.. මා ඔවුන් මඟ හැර ඉදිරියට ඇවිද ගියෙමි..

අඳුරු පැහැ වුන මුහුණුත් නිහඬ මළාණික සෙල් රූ වැන්නවුනුත් අතර එකම දිශාවකට බලා සිටි කිහිප දෙනෙකු විය.. මා ඔවුන් නොහදුනනමි.. නමුත් ඒ ඇස් වල මානය දෙස මා උනන්දු වීමි.. සිහින්ව එක් අන්තයකින් නැඟ ආ දුමාරය සුළගත් සමඟ කාමරයේ හිස් තැන් පුරා ඇදෙමින් තිබුනේය.. නමුත් එහි කිසිම සුවඳක් හෝ දුඟදක් මට නොදැනුනි.. මා ඒ දෙස බලාසිටියා මිසක එහි මිහිරියාවක් මා තුලට ඇද ගන්නට තරම් වුවමනාවක් මා තුල නොවින..

ඉබාගාතයේ දුවන කාලය ගැන කිසිවකුට හෝ හිතන්නට තරම් වුවමනාවක් නොවීය.. මාද එලෙසමය.. නමුත් හැම දෙයක්ම අතර ආගන්තුක හැඟීමක් මගේ හිත වටා හොල්මන් කරන්නට විය.. හැමදෙයක්ම මද්‍යයේ වූ තද රත් පැහැ ලී අසුරණය මගේ හිතේ සැහැල්ලුව උදුරාගන්නාක් මෙන් මට දැනෙන්නට විය..

" ඒ මොකද්ද? ඇයි හැමෝම ඒ දිහාම බලාගෙන ඉන්නේ?"

හිතේ රැදි කුතුහලය තව දුරටත් මා රදවා තබන්නට තරම් ශක්තිමත් නොවීය.. මා පියවර කිහිපයක් ඒ දෙසට ගමන් ගතිමි.. සියල්ලක්ම තවමත් පෙර මෙන් නිසළය.. අවට වූ කිසිවකුටවත් මාගෙන් හෝ මගේ ගමනෙන් කිසිදු ප්‍රශ්ණයක් නොවීය.. ඔවුන් සියල්ලම පෙර මෙන්ම ඔවුන්ගේ සිතුවිළි අතර සිර වී සිටී.. මාද එලෙසමය.. නමුත් මා තුල වූ එකම වෙනස නම් ඔවුන්ට වඩා මා නිදහස් වීමයි.. ඔවුන්ට මෙන් මා වටා හෝ මා අභිමුව කිසිවකුත් නොවීය..

හුදෙකලා සිතුවිළි මා නිරායාසයෙන්ම මගේ අරමුණ වෙතට ගෙනවිත් තිබුනි.. මලින් සැරසූ ඇතිරිල්ල මත යමෙකු වැතිර සිටී.. එක් මොහොතකට ඒ රුව මට අපැහැදිළිය.. රිදී පැහැයෙන් නිම කල මනා ඇදුමකින් සැරසී හිදි නිසොල්මන් රුව දෙස මම ඕනෑකමින් බැලිමි.. මා මොහු හඳුනන්නේද? මගේ යටි හිත මගෙන් කිහිපවරක්ම අසන්නට විය.. අසළ වූ යමෙකු දෑස් වල කඳුළු පිසදමමින් ඒ රුව දෙසම බලා හිටියත් මගේ දෑසෙහි කිසිදූ වේදනාවක් නොවින.. එය බොහෝ කාලයක් සිටම වියළි ගියාක් මෙනි..

මා හැඟීම් වලින් තොරව ඒ රුව දෙස බැලිමි.. තවමත් සමහරක් දේ අපහැදිළිය.. කිහිප වතාවක්ම මෙලෙස අවුත් ඒ රුව නොදැක හැරී ගියාක් මෙන් හැඟීමක් මගේ හිතේ හොල්මන් කරන්නට විය.. බොහෝ වේලාවක් කිසිදු හැඟීමකින් තොරව සිටි මා ගැහෙන්නක් මෙන් දැනෙන්නට විය.. ඔවු, ඒ සිටින්නේ මාය.. මම, මා දෙසටම එබී බැලිමි.. අප අතර වූ පරතරය ඉතා සීමිතය.. නමුත් මට වැතිර හිදි මාගේ හුස්මවත්, ඒ මුහුණට වැදී යලි එන මාගේ හුස්මවත් මට දැනුනේ නැත.. එසේ විය හැකිද? මා කල්පනා කලෙමි.. අප අතර වූ එකම වෙනස නම් වැතිර සිටි මා දෑස් පියාගෙන සිටීම පමණි.. හැද සිටි ඇදුමේ සිට අනෙක් සියල්ලම සමාන විය..

මෙපමණ වෙලාවකට පසු මට යමක් දැනෙන්නට විය.. ඇඟිළි තුඩු අතරට දැනුන මද සිසිළසක් මගේ හැඟීම් මා තුලින්ම පිටතට ගන්නට සමත් විය.. තවමත් හැම දෙයක්ම නිසංසළ වුවත් මද සුළඟක් මගේ ඇඟිළි තුඩු වටා විත් මුහුණ පුරා වෙලිනි.. මා මොහොතකට සියල්ල අමතක කර එය විදගතිමි.. හැම දෙයකටම වඩා හිතට කා වැදුන එකම හැඟීම එයම විය.. පියව ගිය දෑස් විවර කර මා වැතිර සිටි මා දෙස බැලිමි.. මෙය මියෙන්නට කාලය නොවන බව මා හොදින්ම දනිමි..

" ජීවත්වෙන්න.."

මම වැතිර සිටි මා දෙසට නැඹුරු වි කෙදිරුවෙමි.. මොහොතකට ඒ වදන් යලිත් විත් මගේ හිස පුරා රැදෙන්නාක් මෙන් හැඟීමක් මට දැනුනි.. එය ජීවිතය යලි නැගිටවීමේ ආමන්ත්‍රණය බැවු මා දනිමි.. මියෙන්ට තව බොහෝ කල් ඇත.. එය හැකිතාත් පසුපසටම තල්ලු කර දැමිය යුතුය.. මේ මරණයේ නපුරු සිහිනයෙන් නැඟිටීමේ කාලයයි..








අති විශේෂයි, කොච්චර විවේකිව ඉන්න කියලා කිවුවත් මීට වැඩිය ඉතින් විවේකයක් මට වෙන තියෙනවද? අනික ඉතින් ජම්මෙට වැඩිය පුරුද්ද ලොකුයි කියනවනේ.. මේ ලිවිල්ලත් අන්න එහෙම ජාතියේ පුරුද්දක් තමයි.. ඕන එකක් වෙන්න කියලා ආයේ මම ලියනවා.. මොකද, මේ මියෙන්න කාලය නෙමෙයි..

අර පිස්සු කතාව අමතක අය පොඩ්ඩක් ඔන්න ඒකට ඔළුව දාලා බලාගෙනම එන්න.. ලබන සතියේ ඒකේ අනික් කොටස දානවා..

පිස්සුලන්තයට ඇද වැටීම      පිස්සන්ගේ නාට්‍ය

Sunday, 21 September 2014

වේදනාත්මක සමුගැන්ම



ජීවිතය මගෙන් බොහෝ දේ උදුරාගෙන අවසන්ය.. කාලයෙන් කාලයට ජීවිතය පමණක්ම ඉතිරි කර මගෙන් බොහෝමයක් දේ ඈතට ගෙනගොස් අවසන්ය.. ඉතිරි වේදනාවක් විතරමය.. එය ඇගේ ලේ නහර දිගේ ඇදී හුස්මක් අතර නිතරම මා තුලට ලං වෙන වේදනාවක්ව අවසන්ය.. ඉතිරිය ගැන හුදෙක් ඇත්තේ හිස් ඡායාවක් පමණි.. එයද අඳුරු එකකි..

මා යලින් අසනීප වීමි.. ජීවිතේ අකුරු අතර ඔබ දත් බොහෝ දේට වඩා මා අද දුර්වලයෙක්ව ඇත.. වේදනාවෙන් වුවත් අවසානයේ බරා ගත යුතු සත්‍ය එය වී අවසන්ය.. ඔවු, මා දැන් දුර්වලයෙකි.. හිස පුරා ඇදි යන වේදනාවත් දශමයෙන් දශමය අමතකව යන මතකයත් අතර මා තනිවී සිටිමි.. පමණට වඩා වේගයෙන් ගැහෙන හදවත මගේ පාලනයෙන් තොරය.. බෙහෙත් මත ජීවිතය රදා තැබීමට තරම් මා අවසානයේ අවාසනාවන්ත වීමි.. එය කවදා කොයි තරම් නම් දුරකටදැයි මා නොදනිමි.. නමුත් එය ඉක්මනින්ම අවසන් වනු ඇතැයි මා විශ්වාස කරමි..

ජීවිතේ බැහැර කිරීමට අපහසු දේවල් අතර මේ අකුරු මගෙන් යලි පණක් ඉල්ලමින් කෑ ගහන හඩට සවන් දීමට තරම්වත් මා දැන් ශක්තිමත් නොවෙමි.. මා ජීවිතේ බොහෝ අපහසු තැන් පසු කලෙමි.. මෙයද තව එක් එවන් අවස්ථාවක් හෝ අවසන් අවස්ථාවද විය හැක.. එය කාලය පමණක් දැන හිදියි මා විශ්වාස කලෙමි.. ඇඟිලි තුඬු අතර තෙරපෙන රුධිරය හා ආත්මිය බැඳිමක් නිතරම මේ අකුරු හා මුසු විනි.. නමුත් සියල්ල අත හැර දැමීමට කාලය එළඹ ඇත..

ඉතින් මා සබඳ, නුඹ මා හා බොහෝ කල් පසු කර ජීවිතේ බොහෝ දුරක් මා සමඟ සිටියත් මේ හැර යන්නට කාලයයි.. එය මා විඳින වේඳනාවන් අතරේ තවත් එක වේදනාවක් පමණක්මැයි මා සිතමි.. ජීවිතය මා අවසාන මංසළකුණ කොතනකට ගෙනයාවිදැයි මා නොදනිමි.. මා ඒ ගැන සිතන්නටද වද නොවෙමි.. මේ ලොකය බොහෝ කුඩා තැනක්යැයි මා විශ්වාස කරමි.. එහෙයින් නුඹ මා යලි කොතැනක හෝ මේ අකුරු අතර හමුවීමට ඇත්නම් එය එලසින්ම සිදුවේවි..

ඉතින් අවසරයි සමුගෙන යන්න.. මේ මාගේ අවසන් සටහනයි.. ජීවිතය, වේදනාව, මරණය අතර තැනක ඔහේ අතර මං වුන මම ඔබේම ආදරණිය දිනේෂ් උමගිලිය.. " වර්ණ " මගේ ජිවිතට වර්ණවත් කලාට නුඹට මා ණය ගැතිය..