Thursday, 29 January 2015

එජාපයේ මුවග රැදි සින්දුව




එජාප මන්ත්‍රී කණ්ඩායමක් අරලියගහ මැදුරේ සංචාරයක -  පුවතක්..






සෝභාව දේ මෙපුර සිරි විසිතුරු

බලනු මිතුරු අරලිය මැදුරු

වැලි කොට්ට යෙදූ පලසකි

මේ හමුදා කඳුරු.. මාහා භාදක මැදුරු.

තාප්ප දෙපැත්තේ පුංචි මල් හිටවා

ගිණි අවුවේ වතුර දමන්නේ.

අහස උසකට නැගි බදු අරගෙන

බිල් හෙමින් ගෙවන්නේ, හිනා වීගෙන ඉන්නේ..//



පනහාක් බල්ලෝ සැනින් නොසිතු විලස බුරා පනින්නා

ලක්ෂ පහක පලතුරු ටික කුණු කූඩෙට විසිවි යන්නා.//

කෝපි බොන්න ගිහින් සැළුන් දොරක් විවර කරන්නේ

ආප්පයක් නොකෑවනම් මේවා නැහැ අප දැක ගන්නේ..



සෝභාව දේ...



වැසිකිළි පුරා ඇවිත් සිසිල් සුළං ගත සිප ගන්නා

සෝපාවට බර වීගෙන එසැන පුවත් මා දැන ගන්නා.//

වීදුරු පෙට්ටි අතර රණ් කඬුවක් දිළිසි ඇත්තේ

අනාවැකි කියපු එවුන් අද කොහෙදැයි සැඟවී ඉන්නේ..



සෝභාව දේ..




තාලේ අමතක කෙනෙක්ට බලන්නත් එක්ක ඔන්න ඔරිජිනල් එකත් දැම්මා.. එහෙනම් අපි ගියා..



Friday, 23 January 2015

ලොක්කගේ අම්මගේ ලවු ස්ටෝරිය



දැන් ඉතින් මාතෘකාව දැක්ක ගමන් මේක කුණුහරපයක් කියලා එහෙම හිතන්න එපා.. දැන් මේ කියන්න යන්න අළුත්ම අළුත් ලවු ස්ටෝරියක් ගැන තමයි.. ලොක්කගේ අම්මා ගැන මට මතක හැටියට මම ඒ තරම්ම විස්තරයක් මේකේ ලියලා නෑ.. අපේ ලොක්කගේ ඕපදූපයක් කියන වෙලාවක ඒ අස්සේ මොනවා හරි ලිවුවනම් ඇරෙන්න විශේෂයෙන් යමක් ලිවුවේ නෑ කියලා තමයි මට නම් මතක.. හරි, ඒකෙන් කමක් නෑ.. ඒකටත් එක්ක අදම කියන්නම්කෝ..

ලොක්කගේ අම්මට දැන් අවුරුදු 81ක් වෙනවා.. වයස එච්චර උනාට තාම ඉන්නේ නිකන් කෙල්ල වගේ.. පොඩ්ඩක් ඉතින් ඔය සමහර දේවල් අමතක වෙන අවුල ඇරුනම් වෙන නම් කියන්න තරම් ලොකු අප්සට් එකක් නෑ.. තාමත් හවසට නිතරම වගේ ෆාමසියට ඇවිත් " අපිට කරදරයක් උනත් " එයාගේ මේසේ වාඩි වෙලා බෙහෙත් ගන්න යන එන අය දිහා බලාගෙන ඉන්න එකයි එයාගේ යාළුවෙක් ආවොත් ඕපදූප කියවන එකයි තමයි ඉතින් එයාට තියෙන එකම වැඩේ.. ලොක්කත් ඉස්සරම අම්මට ෆාමසියට එන්න දුන්නේ නැති උනාට අවුරුද්දක විතර ඉදන් ෆාමසියට ඇවිත් ඉන්න අවසර දීලා ඉන්නේ ගෙදරට වෙලා තනියම නිතරම ඉන්න ගියාම තවත් මෙමරිය අප්සට් වෙයි කියන බයට..

ලොක්කගේ තාත්තත් නැති වෙලා දැන් අවුරුදු 8ක් වගේ වෙන්න එනවා.. අපේ ලොක්කත් ඉතින් තනිකඩයා හන්දා ලොක්කගේ අම්මත් එයාගේ හස්බන්ඩගේ මරණෙන් පස්සේ ෆාමසියේ උඩ ගෙදරම ඇවිත් පුතා එක්ක නැවතුනා.. ඒ උනාට ඉතින් ලොක්කා වැඩි හරියක් ඉන්නේ කොහේ හරි රටක රස්තියාදුවක ගිහින් නිසා අන්තිමේ ඉතින් අම්මට එයාව බලාගන්න ඉන්න ගෑණු කෙනා එක්ක තනියම ඉන්න තමයි වෙලා තියෙන්නේ..

හරි දැන් පදුර වටේ තැළුවා මදැයි.. යමුකෝ අදාල කතාවට.. මේ සිද්දිය පටන් ගැනෙන්නේ මීට මාස දෙක තුනකට වගේ ඉස්සෙල්ලා ඉදන්.. ගොඩක් වෙලාවට ඉතින් ෆාමසියේ ඉද්දී ලොක්කගේ අම්මව හම්බුවෙන්න වයසක කට්ටිය එන යන එක සමාන්‍ය දෙයක්.. ඒ මොකද ෆාමසිය ලග තියෙන්න පල්ලියට හැමදාම හවසට මෙයා යන නිසා ඒකට එන ඔය අහල පහල ඔක්කොම වයසක සෙට් එක මෙයාව හම්බුවෙන්න නිතරම වගේ එනවා.. ඔය අතරේ ටික දවසක ඉදන් ආවා සීයා කෙනෙක්.. සීයා කෙනෙක් කිවුවට ඉතින් හොද හැඩිදැඩි මනුස්සයා.. කොටින්ම කියනවනම් මටත් වැඩිය උසයි.. ඒ වගේම මහතයි.. අවුරුදු 85ක් වගේ පෙනුම තියෙන ඒ සීයට ඇවිදිනකොට විතරක් ඇගේ දුර්වල කම පේනවා ඇරෙන්න ඒ පෙනුම දිහා බැළුවම නම් කිසිම ලෙඩක් නැති මනුස්සයෙක් වගේ පේන්නේ..

කොහොම හරි ඉතින් මේ සීයා ෆාමසියට එන්න යන්න පුරුදු වුනා..ඇවිත් ඉතින් ලොක්කගේ අම්ම එක්ක ටිකක් වෙලා කතාවක් දාගෙන ඉදලා ගන්න තියෙන බෙහෙතක් අරන් යන එක තමයි මුල් කාලේ සිද්ද වුනේ.. මෙහෙම ටික දවසක් යද්දී සීයා ෆාමසියට එන දවස් ගාන වැඩි උනා වගේම ලොක්කගේ අම්මා එක්ක කතා කර කර ඉන්න වෙලාවත් එන්න එන්නම වැඩි උනා.. අපිත් ඉතින් අපේ වැඩ අතරේ මේ ගැනත් පොඩ්ඩක් ඇහැ දාගෙන තමයි හිටියේ..

ටික දවසක් ඔහොම ගෙවිලා ගියා.. දවසක් ලොක්කත් ෆාමසියේ ඉන්න වෙලාවක සීයා පුරුදු විදිහටම ආවා.. ඇවිත් ටිකක් වෙලා කතාව දාගෙන හිටියා.. ලොක්කත් මොකද්ද වැඩකට ඔෆිස් එකෙන් එලියට ආව වෙලාවේ සීයා ඉක්මනට අපේ ලොක්කව නවත්තගෙන කතාවට වැටුනා..

" ෆ්‍රැන්චෙස්කෝ, මම අම්මව ටිකක් එලියේ ඇවිදින්න එක්කන් යන්නද?"

අපේ ලොක්කා නිකන් අන්ද මන්ද වෙලා බලාගෙන හිටියා මේ මනුස්සයා මොකක්ද මේ කියන්නේ කියලා.. ලොක්කටත් දෙන්න උත්තරයක් නැතුව කල්පනා කරද්දී නිකමට වගේ මිනිහා ඔරලෝසුව දිහා බැළුවා..

" දැන් වෙලාව 7.30නේ.. 8 වෙද්දී අපි ෆාමසිය වහනවා.. මේ ටික වෙලාවට කොහේ කියලා යන්නද, අනික ෆාමසිය වැහුවම කොහොමද එන්නේ?"

" මම අනිත් ගේට්ටුවෙන් ගෙදරටම ගෙනත් දාන්නම්.."

සීයත් වැඩේ අත අරින පාටක් නෑ.. ලොක්කටත් කර ගන්නම දෙයක් නැති හන්දා ඉතින් අම්මට සීයා එක්ක ඇවිදලා එන්න යන්න අවසර දුන්නා.. මේක දිහා බලාගෙන අහගෙන ඉද්දී මට හිතුන දේ තමයි කාලය මැවු වෙනසක අරුමේ කියලා.. අපි නම් කෙල්ල එක්ක එලියට යද්දී ගෙදරට කියලා යනවා.. මේක ඒකේ අනික් පැත්ත.. අම්මා පුතාගෙන් අවසර ඉල්ලනවා.. හරි ඉතින් ඒකත් කමක් නෑ කියමුකෝ..

ඉතින් කෝම හරි ලැබුන අවසරෙන් ටක් ගලා කුරුළු ජෝඩුව එළියට ගියා.. අපිත් ඉතින් වෙනද වගේම වැඩ ටික කර ගෙන ගියා.. ටිකකින් ලොක්කා මට කතා කලා..

" දිනේෂ්, අර මනුස්සයා කලිනුත් අම්මව ඇවිදින්න එක්කන් ගිහින් තියෙනවද?"

" නෑ.."

" ෆාමසියට ඇවිල්ලා නිතරම කතා කර කර ඉන්නවද?"

" ඒකනම් ඉතින් හරියට මතක නෑ.. මොකද අම්මව හම්බුවෙන්න දවසට කී දෙනෙක් එනවද.."

ලොක්කගේ ප්‍රශ්ණ ඇහීමේ පිළිවෙල ඒ තරම්ම හොද නැති හන්දා මම අන්තිමට අහපු එකට බොරුවක් කියලා දැම්මා.. ඒත් ඉතින් ලොක්කා දන්නවා මම කිවුවේ බොරුවක් කියලා.. මොකද ඉතින් ඒකා මගේ හැටි දන්නවනේ.. කෝම හරි ඉතින් අපිත් ෆාමසියත් වහලා එන්න ආවා.. ඒ වෙද්දී නම් ලොක්කගේ අම්මා ඇවිල්ල හිටියේ නෑ.. මම ගෙදර ඇවිත් උයලා කරලා අහවර වෙලා කන්න හදනකොටම වගේ ලොක්කගෙන් කෝල් එකක් ආවා..

" දිනේෂ්, බලපං වෙලාව.. අම්මා තාමත් නෑ.."

එතකොට වෙලාව රෑ 9.30යි.. මම හිතුවේ ඒ වෙද්දී ඇවිල්ලත් ඇති කියලා..

" දිනේෂ් උඹ පොඩ්ඩක් මෙහේ වරෙන් අපි ගිහින් බලමු මොකද නැත්තේ කියලා.."

" අපි කොහේ කියලා ගිහින් බලන්නද? යන තැනක් හරියට කිවුවෙත් නෑනේ.. මේ කතානියා අපි කොහේ කොහේ කියලා හොයන්නද? හරි අවුලක් නෑ මම විනාඩි 5න් ලෑස්ති වෙලා එන්නම්.."

ලොක්කට ඉතින් බෑ කියන්න බැරි හන්දම කන්න ගත්ත එකත් පැත්තක දාලා එලියට යන්න ලෑස්ති වෙද්දිම ලොක්කගෙන් මැසේජ් එකක් ආවා අම්මා ගෙදර ආවා උඹ එන්න එපා කියලා.. හොද වෙලාවට එහෙම වුනේ.. නැත්නම් ඉතින් මේ දෙන්නව හොයන්න කොහේ කියලා යන්නද..

එදා සිද්දියට ඒ හැටි ලොකු අවුලක් තිබුනේ නෑ.. ලොක්කත් ඒ ගැන වැඩිය කතා කලේ නෑ.. අනික් උන් නම් ඕවා ගැන කොහොමත් අහන්න යන්නේ නැහැනේ.. මමත් හැබැයි අහන්න කරන්න ගියේ නෑ පඩුවේ හිටියා.. ටික දවසක් ඔහොම ගෙවිලා ගියා.. ලොකු විශේෂත්වයක් තිබුනේ නෑ..හැබැයි ඉතින් ලොක්කගේ අම්මගේ මූණේ වෙනදට වැඩිය හොද හිනාවක් නම් තිබුනා.. මූණ එල්ලන් ඉන්න ගතිය තිබුනේ නෑ..වෙනදට මාසෙට එක පාරක් නාපු කෙනා හැම සතියෙම නාන්න, කොණ්ඩේ කපන්න පුරුදු උනා..

එදා ගමනින් ටික දවසකට පස්සේ සීයා පුරුදු විදිහටම ෆාමසියට ආවා.. වෙනද වගේම කතාබහ කලා.. ලොක්කගේ අම්මා වාඩි වෙලා ඉන්න මේසයක් තියෙනවා.. එයාට ඉතින් ඇති වැඩක් නැති උනාට ඔතන ඉදන් මුළු ෆාමසිය ගැනම ඕපේ දාගෙන තමයි ඉන්නේ.. සීයත් එතනටම පුටුවක් ඇදගෙන කතාවක් දාගෙන තමයි හිටියේ.. ටිකකින් මම දැක්කා අපේ ලොක්කත් එතනට වෙලා මොනවද කියව කියව ඉන්නවා.. මම හිතුවා අදත් දෙන්න ඇවිදින්න යන්න අහනවා ඇති කියලා..

මෙන්න ටිකකින් ලොක්කා කේක් වගයකුයි, චොක්ලට් ටිකකුයි කෝපි කෝප්ප දෙකකුයි අරන් පල්ලෙහට ආවා.. ඇවිල්ලා අම්මටයි සීයටයි දීලා ලොක්කා යන්න ගියා.. දැන් මේ දෙන්න කෝපි බොන අතරේ කේක් කකා වෙනදට වැඩිය වෙලාවක් කතාව දාගෙන හිටියා.. ෆාමසියට
බෙහෙත් ගන්න එන මිනිස්සුත් මේක දිහා නිකන් මැජික් වගේ බලාගෙන ඉන්නවා.. ඇයි ඉතින් දෙන්නා පිටිපස්සේ ටේබල් එකක ඉදන් කනවා බොනවනේ.. අපිටත් මොකෝ ඉතින් ලොක්කමනේ ගෙනත් දුන්නේ.. ඒකගේ ෆාමසිය ඒකට ඕන විදිහකට වැඩ කියලා අපිත් අපේ පාඩුවේ වැඩ කරගෙන  ගියා..

කාලෙත් එක්ක සීයගෙයි ලොක්කගේ අම්මගෙයි කනක්ෂන් එකත් වැඩි වෙලා ගියා.. ලොක්කගෙනුත් ඒකට ඒ තරම්ම අවුලක් පේන්න තිබුනේ නෑ.. හැබැයි ඊට පස්සෙනම් ආයේ දෙන්න එකට එළියේ ඇවිදින්න එහෙම නම් ගියේ නෑ..ඒත් නිතරම සීයා ෆාමසියට එනවා.. පුරුදු විදිහටම ලොක්කගේ අම්මත් එක්ක කතා කර කර ඉදලා යන්න යනවා.. ඔහොම තමයි ඉතින් තත්වේ.. මේ ලගදි තමයි තව හොදම වැඩේ උනේ..

පුරුදු විදිහට ෆාමසිය වහලා මම එන්න ලෑස්ති වෙද්දී ලොක්කගේ අම්මා මට කතා කරලා බෙහෙත් වගයක් අතට දුන්නා.. ඔය කලාතුරකින් දවසක මම ගෙදර එන අතරේ එයාගේ යාළුවෙක්ට හදිස්සියට බෙහෙතක් දීගෙන යන වැඩෙත් මට බාර වෙන හන්දා මාත් බෑ කියන්න යන්නේ නැතුව අර ගත්තා..

" කෝ මේකේ රිසිට් එක.. සල්ලි දීලද තියෙන්නේ, නැත්නම් අරන් එන්න ඕනද?" මම ඇහුවා..

" නෑ නෑ ඒවා හරි.."

" ඒත් ඉතින් රිසිට් එක ඕන නැද්ද?"

" උඹ මං දුන්නා කියලා දීපංකෝ.."

එහෙම කියලා මට ඇඩ්‍රස් එකත් එක්ක බෙහෙත් ටික දුන්නා.. මටත් ඉතින් මොකෝ කියලා මම ඒකත් අරන් එන්න ආවා.. මං ගෙදර එන පාරේ ලොක්කගේ අම්මට ඉන්නේ එකම එක යාළුවයි.. එහෙට කලිනුත් ගිහින් තියෙන හන්දා ඇඩ්‍රස් එක මට මතක උනාට මේක අළුත් නමක්.. ගේ හොයාගෙන ගිහින් බෙහෙත දෙන්න බලද්දී ඒ හිටියේ ෆාමසියට එන සීයා.. මම බෙහෙත දුන්නම ඒ මනුස්සයා මගෙන් රිසිට් එක ඉල්ලනවා..

" දොත්තොරෙස්සා ඕක දෙන්න කිවුවා.. ඒවා ඔක්කොම හරි.."

මම එහෙම කියලා සීයටත් ටටා කියලා එන්න ආවා.. ඒ එද්දී මට මතක් උනේ කාලෙකට උඩදී " ආටක නාටක " එකේ ගිය කතාවක්.. ඒකෙත් ජෝඩුව ලවු කලාට මොකද ප්‍රශ්ණ ආපු හන්දා අන්තිමේ බඳින්න සෙට් වෙන්නේ නාකි වෙලා.. අවුරුදු ගානකට පස්සේ මීට් වෙලා ඉස්සෙල්ලම යන්නේ ෆාමසියකට.. ගිහින් ඒකේ විසිටින් කාර්ඩ් ඉල්ලනවා ඉන්වයිට් කරන අයට කාඩ් එකත් එක්ක දෙන්න කියලා.. මොකද තෑගි වලට වැඩිය දැන් වටින්නේ බෙහෙත්ය කියලා.. මේකත් ඉතින් එහෙම සිද්දියක් වෙයිද දන්නේ නෑ.. අවුලක් නෑ ඉතින් ෆාමසිය එයාලගෙමනේ.. හැබැයි ඉතින් ලවු එක ඉලවු වෙන්නේ අම්මා බෙහෙත් තෑගි කරලා යවනවා කියලා පුතණ්ඬියට මාට්ටු වෙච්ච දවසට තමයි..

සිද්ද වෙන සමහර දේවල් එක පාරටම බලද්දී හිනා යන වැඩක් උනත් ආදරයට සීමාවල් නැහැයි කියන කාරණේ මට ආයෙම මතක් උනා මේ දෙන්නා දිහා බලාගෙන ඉද්දී.. මෙච්චර කාලෙකට ආච්චි කෙනෙක්ගේ ආදරේ නොලැබුන මට ඒ අඩුව මග ඇරුනේ ලොක්කගේ අම්මා නිසා.. ඒ නිසා මේ වැඩේට නම් මම ඉහලින්ම මනාපයි.. අනික ඉතින් තනියම ඉන්නවට වැඩිය එහෙම ඇවිත් හොයලා බලලා යන්න හරි කෙනෙක් ඉන්න එකත් කොච්චර දෙයක්ද.. දැන් මට පේන හැටියට අපිට ලොක්කගේ එකට කලින් අම්මගේ වෙඩිමට යන්න වෙයි වගේ..

ලයින් අක්කත් බැන්ඳට පස්සේ ෆාමසියේ ලවු ස්‍ටෝරියක් නැතුව තිබුන අඩුව දැන් ඒකෙන් මේකෙන් මඟ ඇරුනා..








Wednesday, 7 January 2015

සින්තියා



හුළගත් එක්ක පොරබඳින ඒ කෙහෙරැළි දිහා මම බලාගෙන හිටියා.. හුළගේ තාලයට හුළඟත් එක්ක පාවුන ඒ අක්ඹමරු කෙහෙරැලි වලට ඇත්තටම හිතින් මම හුඟක් ආස කලා.. මම ඒ දිහා කොච්චර වෙලා බලාගෙන හිටියද කියන්න මම දන්නේ නෑ.. ඇත්තටම හැම දවසකම මේ විදිහට ඒ දිහාම බලාගෙන ඉන්න කාලය කොයිතරම්ද කියලා හිතන්නවත් මම උත්සාහ කරන්නේ නෑ.. ඒ, මට ඒ ගැන හිතනවට වැඩිය ඒ හුළගත් එක්ක පාවෙන කෙහෙරැළි දිහා බලාගෙන ඉන්න එක හිතට මහ අමුතු නිදහසක් වුන නිසා..

ඈ හිටියේ මට වැඩිය ටිකක් ඈතින්.. මම ඈ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා කියලා ඈ දන්නේ නැතුව ඇති.. මම හිතන්නේ මම ඈ දිහා හැමදාම බලාගෙන ඉන්නවා කියලවත් ඈ දන්නේ නැතුව ඇති.. මම හිතින් ඒ දුරස් බවටයි නොදැනුවත් බවටයි ආස කලා.. ඒ, මට ඒ සුන්දරත්වය දකින්න කිසිම දෙයක් බාධාවක් වෙන්නේ නැති නිසා.. දවස්, සති, කොයිතරම් ගෙවුනද කියන්න මම දන්නේ නෑ.. ඒත් හැමදාම දකින්න ආස කරන සුන්දරත්වට ඒ හැමදේකටම රහසින් මගේ හිත ඇතුලටම කාවැදිලා තිබුනා.. හුඟක්ම තදින්..

ඈ නිතරම හිටියේ එකම ඉරියවුවක, එකම දෙයක් දිහා බලාගෙන.. ඒ ඇස් වල මානය දිහා මම නිතරම බලන්න උත්සාහ කලා.. සමහර වෙලාවට ඈ තරම්ම හුඟක් වෙලා මම ඒ මානය දිහාම බලාගෙන හිටියා.. ඒත් මට ඈ වෙන්න කොහෙත්තම පුළුවන් වුනේ නෑ.. මම දැක්කේ ලා නිල් පාට පරිසරය විතරයි.. එතනින් එහා වෙන කිසිම දෙයක් තිබුනේ නෑ.. ඒත් ඈ එකම ඉරියවුවක ඉදගෙන ඒ පරිසරය අතරේ මොකක් හරි දෙයක් හොයන්න උත්සාහ කලා.. මට බැරි උනත් ඈ දකින්න උත්සාහ කරන දෙයින් ලොකු වින්දනයක් ලබනවා කියලා මට ඒ හැඟීම් වලින් පේන්න තිබුනා..

ඈ විටෙක හිනාවුනා.. ඒ මද සිනහවේ හැංගිලා තිබුන අරුත මට කොහෙත්තම තේරුම් ගන්න පුළුවන් එකක් නෙමෙයි.. ඒ වගේමයි කඳුළත්.. ඈ හිටිගමන් අඬන්නේ ඇයි කියන එක මට තිබුන ලොකුම ප්‍රශ්ණයක්.. ඒත් මගේ ඒ ප්‍රශ්ණ වලට උත්තර මං ලග තිබුනේ නෑ.. මං හිතන්නේ කා ලගවත් ඒ ප්‍රශ්ණ වලට උත්තර නැතුව ඇති.. ඒත් හැමදෙයක්ම ඒ හිත හොදින්ම දන්නවා ඇති..

ඒ මම සරසවි ජීවිතෙන් සමුඅරන් ආව දවස.. පියවර තියපු මාවත ගැන යටි හිතේ පුංචි දෙඟිඩියාවක් තිබුන වුනත් අහම්බෙන් වගේ ඈ දැක්කම හිත අස්සේ හොල්මන් කරපු හැම හැඟීමක්ම මටත් හොරෙන් කොහේද හැංහිලා ගිහින් කියලා මටත් තේරුම් ගියේ හුඟක් වෙලාවකට පස්සේ.. ඒ තරමටම එක මොහොතකදී ඈ මගේ හිතට ලං වෙලා තිබුනා..

" මොනවද තනියම ඈත බලාගෙන කල්පනා කරන්නේ?"

හදිසියේම වගේ මගේ කල්පනාව බිදගෙන ඇහුනේ ඒ වචන ටික.. මං ලගම දැවටුන ඒ හිනාව මට ආගන්තුක එකක් නෙමෙයි..

" මුකුත් නැහැ.."

මම ඔරලෝසුව දිහා බලන ගමන් ඕනාවට එපාවට වගේ උත්තර දුන්නා.. ඒත් මගේ ඒ උත්තරෙන් සෑහීමකට පත්වුන බවක් ඒ මූණේ තිබුනේ නෑ..

" රිචර්ඩ්, මට බොරු කරන්න එපා.."

මට ඒ හැඟීම් වලින් පැනලා යන්න අමාරුයි.. ඒ හිතට මාව හොදාකාරවම දැනෙනවා කියලා දන්න හින්දම මට තවත් ඒ ගැන හංඟන්න ඕන කමක් තිබුනේ නෑ..

" මම බලාගෙන හිටියේ අරයා දිහා.."

මම අතදිගු කරලා ඇයව පෙන්නුවා.. අපේ කතාබහක්වත් අවට වෙන කිසිම දෙයක් ගැනවත් ඒ හැටි තේරුමක් නොතිබුන ඇය එතකොටත් හිටියේ කලින් විදිහටම එකම දිහාවක් බලාගෙන..

" සින්තියා.."

" සින්තියා?" 

මම ඇහුවේ පුදුමයෙන් වගේ.. ටික දවසක ඉදන් දැන ගන්න ඕනම කරලා තිබුන දෙයක් අහම්බයෙන් වගේ ඒ විදිහට දැන ගනිද්දී මගේ හිතේ තිබුනේ පුදුමාකාර කුතුහලක්.. මම බොහොම ඕන කමින් ඒ මුහුණ දිහා බලාගෙන හිටියා.. ඒ තව මට ඕන කරන විස්තර දැන ගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා හිතලා..

" අපි යමු ඔෆිස් එකට.. මම සින්තියාගේ ෆයිල් එක අරන් දෙන්නම්.."

ඇය මටත් කලින් හිස් කොරිඩෝව දිගේ ඇවිදන් ගියේ මට ඕන කරන දේ අරන් දෙන්න වුනත් මගේ හිත තව මොහොතකට දෙකකට නැවතුනේ සින්තියා ලග.. සති ගානකට පස්සේ ඇය කවුද කියන්නවත් දැන් මම දන්නවා.. ඒත් සින්තියා ගැන දැනගන්න යන කතාව මොන වගේ එකක් වේවිද? මගේ හිතේ තිබුනේ කලින් තිබුනටත් වැඩිය බයක් වගේම දෙගිඩියාවක්.. කොරිඩෝවේ බාගයක් දුර ඇවිදන් ගිය ඇය අතර මග නැවතිලා මං දිහා බලාගෙන හිටියේ කොයි වෙලාවේ මම ඇය පසුපසින් එනවද කියලා අහන්න වගේ.. අවසානයේ හිතට ලං කර ගත්ත දිග හුස්මකුත් එක්ක මම ඇය පිටුපසින්ම ආවා.. ඒ, සින්තියා ගැන දැන ගන්න..

" මේ තියෙන්නේ සින්තියාගේ ෆයිල් එක.."

ටික වෙලාවක් ඔෆිස් එකේ ලිපිගොණු අතර හිරවෙලා හිටිය ඇය අන්තිමේ මගේ ලගට ආවේ සින්තියාගේ ෆයිල් එකත් අරගෙන.. ඒක අතට ගන්න අතරේ මම බැළුවේ ඈ දිහා..

" මොකද්ද එයාගේ අසනීපේ?"

සින්තියාගේ නමින් තිබුන කොල වලින් පිරුණ ලිපි ගොණුව කියවන්න පුළුවන් කම තිබුනත් මම ඇගෙන් ඒ ගැන ඇහුවා.. ඒ, මට ඒ වෙලාවේ ඒක කියවලා දැන ගන්න තරම් හිතේ හයියක් නොතිබුන හන්දා.. එහෙම උනේ ඇයි කියන්න මම දන්නේ නෑ.. මම ඈ දිහා බලාගෙන හිටියේ ඇගෙන් පිළිතුරක් ලැබෙනකන්.. ඒත් ඒ ඇස් වල තිබුනේ මාව තේරුම් ගන්න බැරි හැඟීමක් මිස මට ඕන උත්තර දෙන්න සූදානම් කෙනෙක් නෙමෙයි..

" ඔයාම නිදහසේ බලන එක තමයි හොද.."

ඇය කිසිවක් කියන්න උත්සාහ නොකරම යන්න ගියේ මට ඕන කාලය ලබා දෙන්න හිතාගෙන වෙන්න ඇති.. යන්තමට දොර වහගෙන ඔෆිස් එකෙන් පිටවෙලා ගිය ඇය දිහා මොහොතක් බලාගෙන හිටිය මම ආපහු හැරුණේ සින්තියාගේ ෆයිල් එක දිහාවට.. ඒකේ පිටු අතරේ කොයිතරම් වෙලාවක් ගෙවුනද කියන්න මම දන්නේ නෑ.. මම තවමත් හැඟීම් දැනෙන තැනක හිටියා කියලා දැනුනේ ඇස් වලින් ගලාගෙන ගිය කඳුළු බිදූ කීපයක ලුණු රස මගේ තොල් වලට දැනෙද්දීයි..

***

පුරුදු විදිහටම මම හිටියේ ඈ දිහා බලාගෙන.. සින්තියා ගැන දැන ගන්න ඕන හැම දෙයක්ම වගේ මම දන්නවා වුනත් තවමත් මගේ හිත ඈ ලගට යන්න නොදී නතර කරගන්නේ ඇයි කියන එක මට තේරුම් ගන්න අමාරුයි.. සමහර විට ඒ වේදනාව නිසා වෙන්න ඇති.. ඒත් ඒ හැම මොහොතකම ඇය විදින වේදනාවද එහෙමත් නැත්නම් ඒ ගැන හිතලා මගේ හිතට දැනෙන වේදනාවද කියන එක තේරුම් ගන්න මට හුඟක් අමාරුයි..

වෙනස් වෙන හුළගත් එක්ක වෙනස් විදිහට පා වෙන්න දඟලන සින්තියාගේ අක්ඹමරු කොණ්ඩේ දිහා මම එක එල්ලේම බලාගෙන හිටියා.. හරියට ඇය, ඇයට හුරු නිල් පාට පසුබිම දිහා බලාගෙන ඉන්නවා වගේ.. වේලාව ගැන මට ඒ හැටි උනන්දුවක් තිබුනේ නෑ.. කොහොමත් මේ මගේ විවේකී කාලය හන්දම මම ඒ ගැන හිතන්න උත්සාහ කලෙත් නෑ.. කාලය ඔහේ ගෙවිලා ගියා.. මට ඕන වුනේ ඈ එක්ක කතා කරන්න..

තමන්ගෙම ලෝක වල කැමැත්තෙන්ම හිර වෙලා හිටිය බොහෝමයක් දෙනෙක් අතරේ සින්තියා වගේම මාත් තනිවෙලා හිටියා.. දිඟු සුසුම් කීපයකට පස්සේ මම ඒ තීරණය ගත්තා.. පියවර කීපයක තරප්පු පෙල බැහැගෙන මම ආවේ සින්තියා වගේම අනිත් අය තනිවෙලා හිටිය උද්‍යාන කෙළවරට.. මගේ ගමන ගැන උනන්දු වෙන්න තරම් ඕන කමක් තියෙන කෙනෙක් එතන හිටියේ නෑ.. මම හෙමීට ඇවිදන් ගියා.. ඒ සින්තියා ලඟට.. මම ලග නැවතුන බවක්වත් නොදන්න ඇය තාමත් එක දිගටම බලාගෙන හිටියේ නිල්පාට පසුබිම දිහා..

" ඒ අහසද, එහෙමත් නැත්නම් මුහුදද?"

සින්තියා බලාගෙන හිටිය දිහාවම මාත් බලාගෙන ඇගෙන් ඇහුවා.. ටික වෙලාවකට තිබුනේ නිහැඬියාවක් විතරයි.. ඇයට මට උත්තරයක් දෙන්න තරම් ඕන කමක් තිබුනේ නෑ.. ඒ හන්දම මම ආයෙම ඒ ප්‍රශ්ණේම ඇහුවා..

" දෙකම.."

සින්තියා බොහොම හෙමීට උත්තර දුන්නා.. ඒත් ඇගේ ඇස් එක විනාඩියකටවත් ඒ පසුබිමෙන් ඉවත් වුනේ නෑ.. කොටින්ම ඇය ඇගේ ඉරියවුවවත් වෙනස් කලේ නැති තරම්..

" මම මෙතනින් වාඩි වෙන්නද?"

සින්තියාගෙන් හරි හැටි උත්තරයක් තිබුනේ නෑ.. ඇගේ අවසරයක් නැතුවම මම ඇය වාඩි වෙලා හිටිය බංකුවේ කෙලවරක වාඩි උනා.. අපි එහෙමම නිල් පාට පසුබිම දිහා බලාගෙන හිටියා.. මට තේරුම් ගන්න බැරි උන එකම දේ උද්‍යානයේ පැත්තක බිත්තියක් මේ වගේ පාට කලේ ඇයිද කියන එක.. එක්කෝ ඒක ඉවර කරන්න බැරි උන චිත්‍රයක් වෙන්න ඇති.. කොහොම නමුත් දැන් ඒකට කාටත් වැඩිය ආස කරන්නේ සින්තියා.. සමහර විට ඈ හන්දම මාත් ඒකට ආස කරනවා වෙන්න ඇති..

" ඇත්තටම අහසයි මුහුදයි එකතු වෙද්දී මේ වගේම ලස්සන ඇති නේද?"

හිටි හැටියෙම ඇගෙන් ඇහුන වචන ටිකට මගේ කල්පනාව බිඳිලා ගියා.. ඇය හිටියේ මං දිහා බලාගෙන.. පළවෙනි වතාවට ඇගේ ඇස් ඒ නිල් පාට පසු බිමෙන් ඈත් වෙලා තියෙනවා මම දැක්කමයි.. ඒ ඇසුත් ලා නිල් පාටට දිළිසුනේ හරියට බලාගෙන හිටිය පසුබිමටම අවනත වෙලා වගේ..

" ඔවු, හුඟක් ලස්සනයි.."

මම මොහොතකට දෙකකට පස්සේ උත්තර දුන්නා.. මගේ උත්තරෙත් එක්ක ඇගේ මුහුණේ තිබුන අඳුරු බව තවත් වැඩි උනාද කියලා මට එක පාරටම හිතුනා.. ඒ හන්දම මම ඇයත් එක්ක කතා කරන්න උත්සාහ කලා..

" ඇයි මගෙන් ඒ වගේ ප්‍රශ්ණයක් ඇහුවේ?"

" මට දැනගන්න ඕන වුනේ මම හිතන් ඉන්න දේ හරිමද කියලා.."

" ඇයි ඔයා ඇත්තටම ඒ දේ දැකලා නැද්ද?"

" නැහැ.."

සින්තියා ආයෙම හැරුනේ එයා හුඟක් ආස කරන පසුබිම දිහාවට.. සින්තියා දිහා බලාගෙන ඉන්න අතරේ මගේ හිත දුවලා ගියේ එයා අහපු දේ ගැන.. ඇයි සින්තියා මගෙන් එහෙම දෙයක් ඇහුවේ? මගේ හිත නතර වුනේ ආයෙම ප්‍රශ්ණයක් ලග.. ඒ ගැන මට අහන්න ඕන කියලා හිතුනා වුනත් සින්තියා හිටියේ මාත් එක්ක කතා කරන්න තරම් ඕන කමක නෙමෙයි.. මාත් සින්තියා ලගට වෙලා ඒ නිල් පාට පසුබිම දිහා බලාගෙන හිටියා.. ඒ කොච්චර වෙලාවක්ද කියන්න මම දන්නේ නෑ.. හුළගට හිතුමතේ පාවුන සින්තියාගේ කෙහෙරැළි වල පහස සමහර වෙලාවල් වල මට දැනුනා.. ඒක මගේ හිත මගේ හැඟීම් මටත් නොතේරෙන තැනකට අරන් ගියා මිස කිසිම වෙලාවක කරදරයක් වෙලා මට දැනුනේ නෑ..

***

හවස ගෙවිලා ගියේ මම හිතුවෙවත් නැති විදිහකට.. සින්තියත් එක්ක ගෙවුන හෝරා කීපයේ හැඟීම් හිත අස්සටම කා වැදිලා තිබුනා.. අපි අතර වැඩියෙන්ම තිබුනේ නිහඬ බව වුනත් ඒ නිහඬ බව අතරේ කතා කෙරුන හුඟක් දේවල් තිබුනා.. ඒත් ඒ බොහෝමක් දේවල් වල තේරුම දන්නේ සින්තියා විතරක්මද කියලා මට එක වෙලාවකට හිතුනා.. ඒ තරමටම එයාගේ අදහස් ගැඹුරුයි..

මම හිටියේ කාමරේ තනිවෙලා.. යන්තමින් එළිය වුන විදුළි ආලෝකයට අතේ තිබුන ෆයයිල් එකේ සින්තියගේ නම ලියවිලා තිබුන කළු තීන්ත පැහැය යන්තමට වගේ දිළිසුනා..

" මම තව මොනවා බලන්නද?"

ෆයිල් එක දිහාවට නෙත් යොමාගෙන ඉද්දි මගේ සිතුවිළි අතරට ආවේ ඒ හැඟීම.. කලින් වතාවේ ෆයිල් එකේ තිබුන හැම අකුරක්ම කියවලා තිබුන මට සින්තියා ගැන අළුතින් දැන ගන්න තරම් දෙයක් ඒ අතරේ තිබුනේ නැහැ.. සින්තියාගේ ජීවිතේ මොන වගේද කියන එක දැනන් හිටිය නිසාම හිතට සැරින් සැරේ දැනුන වේදනාව කොහෙත්තම අමතක කරන්න පුළුවන් කමක් නැහැ..

අඬ අඳුරත් එක්ක නිදහසේ වාඩි වෙලා ඉද්දී නින්ද යාන්තමට මාව හොයාගෙන එන්න ඒ තරම්ම වෙලාවක් ගතවුනේ නෑ.. ඒත් ඒ නින්දට මගේ හිතේ අවසරයක් තිබුනේ නෑ.. මගේ හිත කලබලෙන් දුවලා ගියේ සින්තියා එක්ක වුන කතාබහ අතරට.. සින්තියා කියපු හුඟක් දේවල් එයා හිතලා කතා කරාද එහෙමත් නැත්නම් හිතුමතේට කියවුන දේවල්ද කියන කුතුහලය මගේ හිතේ තිබුනා..

" සින්තියා ඇත්තටම මුහුදු වෙරළකට ගිහින් නැද්ද?"

මගේ හිත මගෙන්ම ඇහුවා.. ඒ ප්‍රශ්ණේට උත්තරේ මට වැඩිය හොදින්ම දන්නවා ඇත්තේ සින්තියා.. ඒත් මට හොදටම විශ්වාසයි එයා කවදාවත් ඒ ප්‍රශ්ණේට මට උත්තරයක් දෙන්නේ නැහැයි කියන එක.. මගේ ඇඟිළි තුඩු කළබලෙන් වගේ සින්තියාගේ ෆයිල් එකේ පිටු අතරේ දිව ගියා.. ඒ එක අරමුණක් එක්ක.. සින්තියාගේ වයසත් ඇය මෙහේ නතරවෙලා ඉන්න කාලයත් එක්ක මම ඇගේ තොරතුරු හිතින් ගලපන්න උත්සාහ කලා.. හිත කීරි ගැහෙන වේදනාවක් මගේ හිත ඇතුළේ පිරිලා යන්න ඒ තරම්ම වෙලාවක් ගතවුනේ නෑ.. මම හරි.. ඇය මුහුදු වෙරළක් දැකලා නැහැ..

සින්තියාගේ ෆයිල් එක පැත්තකින් තියපු මට කල්පනාවක වැටෙන්න ඒ තරම්ම වෙලාවක් ගියේ නෑ.. මම හිතුවේ සින්තියා ගැන. ඇගේ ජීවිතේ එක්ක ඇගේ ගෙවෙන දවස් එක්ක ඇගේ එකම එක ආශාවක් ඉශ්ඨ කරන්න මට පුළුවන් වෙයිද කියන එක ගැන විතරක් මගේ හිත තැවෙන්න පටන් ගත්තා.. මගේ ඔළුවට ආව එකම දේ වුනේ ජේන්.. මම ඇයව අමතන්න ඒ තරම්ම වෙලාවක් ගත්තේ නෑ.. මගේ හිතේ තිබුන හැම දෙයක්ම ගැන ඇය බොහොම ඉවසීමෙන් නිහඬව අහගෙන හිටියේ මාව තේරුම් ගන්න පුළුවන් වුන එකම කෙනත් ඇයම නිසා වෙන්න ඇති..

" ඔයා කියන දේ කරන්න නම් ටික කාලයක් යාවි රිචර්ඩ්.. දන්නවනේ ඉතින් මේවයේ නීතිරීති ගැන.."

" මම දන්නවා.. ඒත් මට ඕන ඒ දේ ඉක්මනට වෙන්න.. සින්තියා ලග ඒ තරම්ම කාලයක් ඉතුරු වෙලා නැහැ.."

" හරි, මම පුළුවන් තරම් උත්සාහ කරන්නම්.."

ඇය දුරකථනය විසන්දි කලා.. හිතේ තිබුනේ පුංචිම පුංචි බලාපොරොත්තුවක් විතරයි.. ඒ සින්තියගේ අහිංසක ආශාව ඉශ්ඨ කරන එක.. ඒක මම බලාපොරොත්තු වෙන තරම්ම ලේසි දෙයක් නෙමෙයි කියලා මම දන්නවා.. ඒත් සින්තියා වෙනුවෙන්, ඒ ලෙංගතු හිනාව වෙනුවෙන් මට ඒ දේ කරන්න ඕන වුනා..

රැය උදා වුන විදිහවත් ඒක ගෙවිලා යන විදිහ ගැනවත් මගේ හිතේ ඒ හැටි දැනුමක් තිබුනේ නෑ.. අවට තිබුන අඳුර හන්දම කාලය ගෙවිලා යන බව විතරක් මම දැනගෙන හිටියා.. හිත තිබුනේ සින්තියා ලග.. ඒ හෙට අපේ හමුවීම ගැන.. මම බෙදාගන්න හදන හැඟීම සින්තියාට කොයි විදිහට දැනේවිද.. සතුටත් දෙගිඬියාවත් මුහුවුණ හැඟීම් ගොන්නක මම පැටලිලා හිටියේ මටත් නොදැනුවත්තම වගේ..  අඳුර අතරින් මම මොහොතකට දැක්කේ අහස.. ඔවු, ඒ අඳුරු අහස..

ජීවිතේ හුඟක් දේවල් හොරාගෙන හැංගිලා ඉන්න හිතක් වගේ ඒ අහසත් අඳුරින් වැහිලා ගිහින් තිබුනා.. අකමැත්තෙන් වුනත් මම මොහොතකට දෙකකට බැළුවේ ඒ අඳුරු අහස දිහා.. ඒත් ඒ මොහොත දෙක ඝණ කළුවරට ඇස් හුරුවෙලා යන තරම් දිගු එකක් වේවි කියලා මම කොහෙත්තම බලාපොරොත්තු වුනේ නෑ.. ඒ තරමටම මම ඒ තුලට නොදැනුවත්වම ඇදිලා ගිහින් තිබුනා.. ඒ අඳුරින් මම මිදුනේ දුරකථනයේ නාදයට.. ඒ ජේන් බව මට හොදටම විශ්වාසයි.. අඳුරු හිස් අහසින් ඇස් ඉවතට ගනිද්දිම වගේ මම දැක්කේ තරුවක්.. ඒත් අවාසනාවට වගේ ඒ කඩාහැලෙන තරුවක්.. මගේ ඇස් ඉදිරියේ අහසේ ඒ තරුව හැංගිලා යන්න වැඩි වෙලාවක් යන්න නැතුව ඇති.. මට දැනුනේ හරියට හැම දෙයක්ම නැවතිලා ගිහින් වගේ.. ඒ අතරේ යාන්තමට වගේ මට ඇහුනේ නොනවත්වාම නාද වෙන දුරකථනයේ හඬ විතරක්මයි..





නිමි..

 පිළිගැන්ම, රෝහලේදී හමු වුන ඒ පුංචි සුරංගනාවිය නමට...