Monday, 1 September 2014

සිරකාරිය



මේ අඳුරු කාමරේට වී ගෙවෙන්නේ කී වෙනි දවසදැයි මා හරි හැටි නොදනිමි.. එය  හරියට ජීවිතෙන් වැඩිම කාලයක් ගෙවුනේ මේ කළුවර කාමරේ ඇතුලේ යැයි හැඟීමක් පමණක් නිරන්තරයෙන් මාතුල ඉතිරි කරන්නට සමත්ය.. නමුත් ඇත්තම නම්, වේදනාව කියන දේ හරියටම මා විදින්න පුරුදු වූ දවසේ සිටම මා මේ කළුවර කාමරේ සිරවී ඇති බවය.. දෑත බැද දා තිබුන විලංගු මගේ ආයිතමක් සේ දැනෙන තරමට එය මට දැන් හුරුවී ගිහින්ය.. ඒ වටා කාලයක් රත් පැහැවී තිබි දැන් දුර්වර්ණව කළුපැහැ ගැන්වුන පැල්ලම් තුලින් වේදනාව දැනෙන්නේද අඩුවෙනි.. සැබැවිනම් වේදනාව පෙර මෙන්මය.. නමුත් මා එයට හුරුවී ගිහින්ය..

ඝණ බිත්තියේ ඉහල හිඩස අතරින් වැටෙන සියුම් ආලොකය දැකිමට තරම් වත් මා වාසනාවන්ත වීම ගැන හිතින් මා සතුටු වෙමි.. නිරන්තරයෙන්ම මා ඒ දෙස බලා සිටිමි.. ඒ සමඟම එන සුළං පොද අවසන් හුස්ම මෙන් සිතා විදගන්නට උත්සාහ කරමි.. නමුත් අවාසනාවකට මෙන් එය මා විදින අවසාන හුස්ම පොද නොවන්නේය.. එසේ වුනි නම් මගේ වේදනා විදින ආත්මයටවත් නිදහසේ සැරිසරන්නට ඉඩක් ලැබෙනු ඇත.. එහෙත් සෑම දෙයක්ම මා පතනා ආකාරයට වඩා වෙන්ස්වී ගොසින්ය..

ශරීරයේ ඇට මිදුළු මතින් නැගෙන වේදනාවෙහි නිමක් නැතිය.. තුවාලව වියලී ගිය ලේ පැල්ලමක් නැති තැනක් සොයා ගැනීමටත් අපහසු තරම්ය.. අභ්‍යන්තරය මගේ කෙලෙස ගිණි ගත්තත් හදවත වෙනදා මෙන්ම ඒ සුපුරුදු ස්වරයෙන්ම ගැහෙන්නේය.. එය අවාසනාවකි.. ඇත්තෙන්ම එය අවාසනාවකි.. ඒ හඬ නවතින තෙක් මා බොහොම ඕනෑකමින් බලාගෙන හිදිමි..

ඈත අඟුළුලෑ දොරවල් විවර වන දෝංකාරය  නිරන්තරයෙන්ම හදවතේ ගැස්ම වැඩි කරන්නට සමත්ය.. එය නොනැසී තියෙන දිනක්, පැයක් නොමැති තරම්ය.. මා බලාපොරොත්තු වු පරිද්දෙන්ම මොහොතකින් ඔහු මා ඉදිරියට විත් සිට ගත්තේය.. මොහොතක් මා දෙස බලාගෙන සිටියේය.. විනාස වී ගිය සිරුර දෙස පිළිකුළක් ඇති වෙතැයි මා සිත කීය.. නමුත් මා වැරදිය.. ඒ මුවඟ රැදුන හිනාව තුල හැම දෙයක්ම රසවින්දනයක් බව සනාත විය..

ඔහුගේ බැල්ම වෙනදා මෙන්මය.. ලිහිල් වු කලිසම බිම වැටෙන්නට ඒ තරම් වෙලාවක් ගත නොවීය.. මා තුලට නැඹුරු වූ ඔහුගේ වියරු මුහුණ දෙස තවත් බලා සිටින්නට මට වුවමනාවක් නොවීය.. මා දෙපා හැකි තරම් ලං කර ගතිමි.. නමුත් එය තවත් එක් අසාර්ථක උත්සාහයක් පමණක්ම විය.. ඔහුගේ ශක්තිමත් දෑත් වලින් මට මිදිය නොහැක.. ඔහු ඔහුට වුවමනා ඉඩ සාදා ගත්තේ මා ගැන කිසිදු හැඟීමකින් තොරවය..

එය මට තවත් එක වේදනාවක්ම පමණක් වන එකාකාරි චලණයක් විය.. ඔහුට හරි රිද්මයක් නොවීය.. ඔහු සිටියේ නිරන්තර වෙනස් වන අසාර්ථක උත්සාහයකය.. ගෙවී ගිය කාලය පුරාවට බොහෝ වේදනාකාරී මතකයන් තුලින් මා ගමන් ගත් නිසාම ඔහු ගැන මට ඇති වුයේ සිනහවක්ය.. අවාසනාවකට මෙන් මට එය පාලනය කර ගත නොහැකි විය.. මොහොතකින් දත් විලිස්සා ගත් යක්ෂයකු මෙන් මා දෙස බලා හිදි ඔහු එල්ල කල කම්මුල් පහරවල් ඒ තරම්ම වේදනාවක් නොවීය.. ඒ මා දැන් ඒවාට හුරු වී ඇති හෙයිනි..

තන පුඩු අතර නතර වුන ඔහුගේ රළු ඇගිලි ඒවා තදින් ඇදී වේදනාවට දෑස් වල කඳුළු පිරෙන්නට ඒ තරම් කාලයක් වුවමනා නොවීය.. දත් හා නිය පහරවල් වලින් පිරී ගිය ළමැද සුමුදු ආදර පහසකට පවා දැන් වේදනා දෙන තරමට වෙනස් වී ගිහින්ය.. ඔහු මා මත තව තවත් වේගවත් විය.. ඒ ඔහුගේ අවසන් වෑයමයි.. මා ගත පුරා තෙත් බිදු වලින් නහවමින් නැඟිටි ඔහු මා මුහුණට කෙල පිඩක්ද විසි කරමින් නික්ම ගියේ අපාය මීට වඩා සුන්දර තැනක් යැයි මා හට තේරුම් කරමිනි..

යටි බඩ පුරාවට ඇඳුන වේදනාව විදුළියක් මෙන් සිරුර පුරාවටම දුවන්නට විය.. ඔහු කී වෙනියාදවත්, ඒ ඔහුගේ කී වෙනි වතාවද වත් යන්න මා නොදනිමි.. නමුත් තවත් වාරයන් ඔහුට ඇති බව පමණක් මා දනිමි.. බිත්තියට ඉහළින් කාමරයට වැටුන එළියේ හැඩය වෙනස් වී ගොසිනි.. කාලය ඒ තරම් වේගයෙන් ගෙවී නොගිය බව මා දනිමි.. වළාවක් ඉරට අවහිර කරනවා විය යුතුය..

මගේ ජීවිතයත් ඒ ඉරත් අතර කිසිදු වෙනසක් මා නොදකිමි.. අප දෙදෙනම අපි ඉදිරියට ආ වළාවකින් බොහෝ දේ අහිමි කර ගෙන සිටිමු.. මා අදටත් ඒ දවසට වෛර කරමි.. ජීවිතය මුළු මුනින්ම වෙනස් වූයේ ඒ දවසෙනි..

***


" ක්ලාරා, මොකද කල්පනාව?"

ජේසන් නිතරම මගෙන් මොනවා හරි දෙයක් අහන්නේ මගේ ඇඟිළි සියුම්ව පිරි මදින ගමන්.. මම ඇත්තටම ඒ පහසට කැමතියි.. අපි ආදරෙන් ලං වෙලා ඉන්න හැම වෙලාවකම වගේම මම වචනෙන් නොකිවුවත් හිත යටින් ඒ පහස ලැබෙන කන් බලාගෙන හිටියා.. හරියට පොඩි එකෙක් වගේ..

" මුකුත් නැහැ.."

මම ඒ ඇස් දිහා ටිකක් වෙලා බලාගෙන ඉදලා අන්තිමේ උත්තර තිබුනා.. ජේසන්ට තිබුනේ කෙල්ලෙක්ට තියෙන්න ඕන තරම් ලස්සන බළල් ඇස් දෙකක්.. එක වෙලාවකට ලෝබත් හිතුනා ඒ වගෙ ඇස් දෙකක් මටත් තිබුනනම් කියලා.. ඒ හන්දම මම ඒ ඇස් එක්ක මාව හිතින් මවා ගන්න උත්සාහ කරපු වාර ගාන කොච්චරද කියලා මටවත් මතක නැහැ..

" අපි ටිකක් ඇවිදිමුද?"

" මොකද එක පාරම?"

" නිකන්.."

මම ජේසන් එක්ක හිතුමතේ ඇවිදන් ගියා.. මට ඕන වුනේ නිදහසේ ඉන්න.. ඒ නිදහස විදගන්න.. ජේසන් වුනත් එහෙමයි.. කාලය කොච්චර ගෙවිලා ගියාද කියන්න අපි දෙන්නම දන්නේ නැහැ.. ඇත්තටම අපිට ඒ ගැන හිතන්න තරම්වත් ඕන කමක් තිබුනේ නෑ.. හවස ගැනවත් හෙමිට වැටෙන අඳුර ගැනවත් අපිට තැකීමක් නෑ.. ඒ උණුසුම, ඒ හාදුව ඇරෙන්න මතකයේ තියා ගන්න කැමති වෙන කිසිම දෙයක් අපි ලග නැතුව ඇති..

හදිසියේම වගේ ජේසන්ගේ ෆෝන් එක රිංග් වුනා.. උනන්දුවක් නැතුව ඒ කෙටි පණිවිඩේ දිහා බැළුවා වුනත් ජේසන්ගේ මුහුණ හරි ඉක්මනට වෙනස් වුනා.. ඒ වැඩි හරියක්ම එයා අකමැති මොනාම හරි දෙයක් වෙන වෙලාවට..

" ඇයි?"

" මට කැම්පස් එකට ඉක්මනට යන්න වෙනවා.. යුනියන් එකේ ප්‍රශ්ණයක්ලු.."

" හ්ම්ම්.."

මගේ හිතේ තිබුනේ අකමැත්තක්.. ඒ ජේසන්ගෙන් ඈත් වෙන්න.. ඒත්  ඒ අකමැත්ත ජේසන්ව බලෙන් නතර කර ගන්න තරම්ම හේතුවක් නෙමෙයි කියලා මම දන්නවා.. ඇත්තටම මම කවදාවත්ම එහෙම කරලා නෑ..

" යමු.. මං ඔයාව රූම් එකට දාලා කැම්පස් එකට යන්නම්.."

" එපා ජේසන්.. ඔයාට මෙතන ඉදන් කැම්පස් එක ලගට ලඟයිනේ.. ඔයා යන්න.. මම රූම් එකට යන්නම්.."

" ඔයාට පාර මතකද? හිටි ගමන් පාරවල් පැටලෙනවනේ.. කෝ යමු.. මං රූම් එකට දාලා එන්නම්.."

" ඒ ඉස්සර.. දැන් මට මතකයි.. ඔයා යන්න.."

තව වාද කරන්න කලින් මම ජේසන්ගේ තොල් සිපගත්තා.. විනාඩි දෙක තුනක්ම එක දිඟටම.. ඒ තාවකාලික සමුගැන්ම තවත් ටිකකට ලස්සන වෙන්න.. යන්තම් අඳුර අතරින් මාවත කෙලවරින් ජේසන් හැරිලා යනකන් මම බලාගෙන හිටියා..

ඒතරම්ම කළබල කාරී නැති මාවත් දිගේ මම ඇවිදන් ආවා.. ජේසන්ව යැවුවට ඒ තනිකම හැම පියවරක් ගානෙම යන්තමින්ම දැනුනා.. ඒත් එක දෙයක් හොදටම විශ්වාසයි.. මට පාර අමතක වුනේ නෑ.. ඒ ගැන මතක් වෙලා නොදැනිම වගේ ආව හිනාව එක්ක එකතු වෙලා තිබුනේ ජේසන්ගේ ආදරය..

" පිස්සු කොල්ලෙක්.."

මම මටම මිමිණුවා.. නවාතැනට තිබුනේ තව ටික දුරයි.. කලබලෙන් කැම්පස් එකට දිවුවා වුනත් ජේසන් ආයෙම මාව බලන්න එන බව හොදටම විශ්වාසයි.. ජේසන් ආසම කරපු චීන අවන්හල තිබුනෙත් මේ ලගමයි.. මම ගමන අතර මැද ටිකකට නතර වුනා..

ජේසන් කිවුවා හරි.. මට සමහරක් පාරවල් අමතකයි.. ඒත් ජේසන් කැමතිම සුශි එකක් තිබුනනම් මඟ ඇරිලා ගිය හැන්දෑව වෙනුවට සුන්දර රාත්‍රියක් අපිට ගත කරන්න පුළුවන් නේද කියලා මට හිතුනා.. ඉතින් මම මතකයෙන් ඒ පාර හොයා ගන්න උත්සාහ කලා.. එකම තැන දෙතුන් පාරක්ම කැරකුනා.. කාලයත් ගෙවිලා ගියේ මම හිතුවෙවත් නැති තරම් ඉක්මනට.. අඳුරත් එක්ක පාළුවත් ඇවිත්.. මාව පහු කරන් ගියේ බොහොම කළබලයක් නැති එක්කෙක් දෙන්නෙක් විතරමයි..

මගේ පියවර ගාවින්ම වගේ ඇහුන අඩි සද්දෙට බය වෙලා මම එහෙමම නැවතුනා.. පිටිපස්ස බලන්න තරම් ආත්මශක්තියක් ආවේ කොහොමද කියලවත් මට හිතා ගන්න අමාරුයි.. ඒත් මම ආපහු හැරිලා බැළුවා.. යන්තමට වගේ මුහුණට වැටුන විදුළි එලියෙන් මම දැක්කේ මට වැඩිය උස හැඩි දැඩි මිනිහෙක් මට පිටිපස්සෙන් ඉන්නවා විතරයි.. ඔහු හිටියේ මට වැඩිය පියවර ගානක් පස්සෙන්.. ඒත් මම නවතිද්දීම වගේ ඔහුත් නැවතිලා..

මං දිහාම බලාගෙන නොහිටියත් ඔහු හිටියේ මං ගැන උනන්දුවෙන් කියන එක තේරුම් ගන්න ඒ තරම්ම අමාරු දෙයක් නෙමෙයි.. මම ආයෙම ඇවිද්දා.. කලින්ට වඩා වේගයෙන්.. ඇත්තටම මම දිවුවා.. මට ටිකක් ඈතින් වුනත් තාමත් ඒ පියවර මට ඇහුනා.. ඒත් තව පාරක් හැරිලා බලන්න තරම් ආත්මශක්තියක් මට ආයෙම ආවේ නෑ.. ඉතින් මම දිවුවා.. මිනිස්සු ඉන්න කළබලකාරි මාවතක් එනකන් මම දිවුවා..

ඒත් නිතරම වගේ මගේ ඇස් ඉස්සරහා  ඉතිරි වුනේ අඳුරයි තනිකමයි විතරයි.. පළවෙනි වතාවට මම පුළුවන් තරම් හයියෙන් කෑ ගැහුවා.. ඒක ඒ තරම්ම සාර්ථක උත්සායක් නෙමෙයි කියලා මම දන්නවා.. ටිකින් ටික හැම තැනක්ම විදුළි එළිය අඩුවෙලා ගිය අඳුරු තැනක් වුනා ඇරෙන්න මම බලාපොරොත්තු වුන විදිහේ කිසිම දෙයක් තිබුනේ නෑ..

හදිසියේම වගේ මගේ දෙවුර ඇකිළුනා.. ඒ ආගන්තුක ස්පර්ශයකට.. ඔහු මාව තදින් අල්ල ගත්තා.. මට ඇහුනේ කෑ ගැහිල්ලක් විතරයි.. ඒ මගේම කෑ ගැහිල්ල.. මම ඔහුගෙන් මිදිලා යන්න උත්සාහ කලා.. ඒත් ඔහුගේ ශක්තිමත් දෑත් අතරින් මිදෙන එක ඒ තරමම් ලේසි දෙයක් නෙමෙයි.. ඒත් එක විනාඩියකට මට ඒ දේ කරන්න පුළුවන් වුනා.. ඒත් අවාසනාව.. වේගයෙන් අඩමානයට තියවුන අඩිය වැරදිලා ගිහින් මාව විසිවෙලා ගියේ හරියට අඩි ගානක් උඩ ඉදන් පහලට වැටෙනවා වගේ..

ලගම තිබුන කුණු බක්කියේ ඔළුව වැදුනේ විදුළි වේගයෙන්.. ඒත් සිද්දවෙන හැම දෙයක් ගැනම කලින් වගේම මතකේ තිබුනා.. ඒ මුහුණ මම හරි හැටි දැක්කේ ඒ වෙලාවේ.. ඒ ලගම තිබුන විදුළි පහන් එළියකට ඒ පිපාසිත මුහුණ හොදින්ම පෙනුනා.. අහම්බෙන් වගේ මගේ අතට අහු වුනේ වීදුරු කෑල්ලක්.. ඔහු ඒක දකින්න නැතුව ඇති.. ඔහු ආශාවත් එක්ක තව පියවර දෙක තුනක් ඉස්සරහට තිබ්බා..

මට දැන්නේ හැම දෙයක්ම නිසල වෙලා ගිහින් වගේ.. කිසිම හඬක් කිසිම චලනයක් නොඇසෙන නොපෙනෙන ගානයි.. ඔහු බිම වැටිලා හිටිය මගේ දිහාවට නැඹුරු වුනා.. ඉතුරු වෙලා තිබුනේ එකම එක අවස්ථාවක් විතරයි.. අත යට හංඟගෙන හිටිය වීදුරු කෑල්ලෙන් මම ඔහුට ඇන්නා.. එක වතාවක් නෙමෙයි, දෙතුන් වතාවක්ම.. නිහඬ වෙලා තිබුන හැම දේම දෙබෑකරගෙන මට ඇහුනේ ඒ විලාපය.. අතේ තිබුන වීදුරු කෑල්ල අත අරින්නේ නැතුව තව දෙතුන් පාරක්ම මම ඒකෙන් ඔහුට ඇන්නා..

හැම දෙයක්ම කලින් තිබුනා වගේම ආයෙම නිහඬ වෙලා ගියා.. එක දිගට ගැහෙන ඔහුගේ සිරුර දිහා මම බැළුවා.. ඒ එක්කම වගේ මට ඇහුනේ පොලිස් බටයෙක්ගේ විසිල් හඩ.. මගේ හිත සතුටු වුනා.. මම ඉක්මනට බැළුවේ ඒ හඬ ඇහෙන්නේ කොහෙන්ද කියලා.. ඒත් අවාසනාව.. ඔහුට ඇහුන විලාපය මගේ නෙමෙයි..


***

මුහුණට වැටුන දිය පහරකින් මම නින්දෙන් අවදි වීමි.. ඉදිමුම නිසාම අඩක් පියවී ගිය දෑස් වලින් මම ඒ දෙස බලන්නට උත්සාහ කලෙමි..

" තවත් එකෙක්.."

මා මටම කියා ගතිමි.. ඔහු හා පොර බදන්නට තරම්වත් ශක්තියක් මා තුල නොමැත.. හැකි වුවද පොර බැදීමෙන් මට පලා යා හැකි දුරක්ද නොවීය.. මා දෙපා දෙපසට විසිරුවමින් ඔහු මා තුලට විය.. වේදනාවෙන් වුවත් එය පිට කිරීමට තරම් ශක්තියක් මා තුල නොවීය.. අඩවන් වූ දෑසින් මා බිත්තියේ ඉහල වු කුඩා ආලෝකය දෙස බැලීමී.. එය සැබැවිනම් වෙනස් වී ගොස්ය.. එළිය සහ පැහැයද බොහෝ සෙයින්ම වෙනස්ය..

හැම දෙයක්ම සිහිනයක් යැයි සිතන්නට මම උත්සාහ කරමි.. නමුත් එය අසාර්ථක උත්සායකි.. සිහිනයකදී වේදනාවක් දැනෙන්නේ නැත.. ගෙවෙන හැම මොහොතකම මට දැනෙන්නේ වේදනාවක්ම පමණි.. විවර වූ සිර මැදිරියේ දොරින් පිටව පලා යන්නට සිතුනත් අඳුර ඇරෙන්නට මට පෙනෙනා මාවතක් නොවීය..

ඔහු නික්ම ගොස් සිරකුටිය වසන වන හඬ මට ඇසිනි.. ඔහු කොයි වේලේ නිමවූවාදවත් මා නොදනිමි.. නිරන්තර දැනෙන වේදනාව හැම හැඟීමක්ම වසන් කරගෙන පැතිර ගිහින්ය.. මා යලිත් එදා දවසට සාප කලෙමි.. නමුත් ඊට සාප කිරීමෙන්ද පලක් නැත.. අකමැත්තෙන් අනේක වාරයක් දූශණය වනවාට වඩා එදා කැමැත්තෙන් එක වරක් දූශණයා වුනා නම් යැයි අවසානයේ මට සිතිණි..





නිමි...





Monday, 25 August 2014

ආදරෙන් ලග ඉන්න



සඳ කුමරි - අවසාන කොටස

කලින් කොටස්

දවස් ගානක් ගෙවිලා ගියා.. කුමාරයා තනියම එයාගේ කාමරේට වෙලා ඈත වළාකුළු වනාන්තරේ දිහා බලාගෙන හිටියා.. හැබැයි ඒ හිටියේ කල්පනාවක.. එයා කල්පනා කලේ ආරක්ශකයන්ගෙන් බේරිලා පැනලා යන විදිහක් ගැන.. සූර්ය රජතුමා එයාගේ හොදම ආරක්ශකයෝ කුමාරයව බලාගන්න දාලයි තිබුනේ.. මොකද කුමාරයා හුඟක් දක්ශයි කියලා සූර්ය රජතුමා දැන ගෙන හිටියා..

කොච්චර උත්සාහ කලත් කුමාරයට එතනින් පැනලා යන්න පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ.. ඉතින් කුමාරයා හිටියේ හුඟක් කලකිරීමෙන්.. ඒ සඳ රැජින රූමුව නිම්නයෙදි පොරොන්දු වුන විදිහටම එයාගේ කුමාරියව කඩා හැලෙන තරුවක ගැට ගහලා මනුස්ස ලෝකෙට යැවුවද නැද්ද කියලා දන්නේ නැති හන්දා.. ඉතින් කුමාරයා හිටියේ හුඟක් කලබලෙන්.. එයා නිතරම වළාකුළු වනාන්තරේ දිහා බලන්නෙත් ඒ හන්දමයි..



අපේ කුමාරයට සුර්ය රජ්ජුරුවන්ට කතා කරන්න ඕන වුනා.. එයා ඒ ගැන එතන හිටිය ආරක්ශකයන්ට කියලා පණිවිඩ කොච්චර යැවුවත් සුර්ය රජතුමා කුමාරයව බලන්න ආවේ නෑ.. කුමාරයටත් ඕන වුනේ සඳ කුමාරි ගැන පණිවිඩ කරුවෙක් යවලා හරි විස්තරයක් දැන ගන්න.. ඒත් එයා එක්ක කතා කරන්න එයාගේ තාත්තා ආවේ නෑ..

කුමාරයට හිටියා හොද විශ්වාස වන්ත සේවකයෙක්.. කුමාරයා පොඩි කාලේ ඉදන්ම එයාව බලාගත්තේ ඒ සේවකයා.. දැන් උනත් කුමාරයට කෑම බීම අරන් එන්නේ එයාමයි.. ඒත් කුමාරයට එයා එක්කවත් ඒ තරම් වෙලාවක් කතා කරන්න ඉඩක් ලැබෙන්නේ නෑ.. ඒ, කුමාරයා වටේ ඉන්න ආරක්ශකයෝ හන්දා.. එයාලා පුළුවන් තරම් ඉක්මනට සේවකයව කුමාරයා ඉන්න කාමරෙන් එළියට ගෙනියනවා.. ඉතින් ඒ හන්දම කුමාරයා අහන දේකට හරි උත්තරයක් දෙන්නවත් එයාට වෙලාවක් ලැබෙන්නේ නෑ..

***

මනුස්ස ලෝකේ තනි වුන සඳ කුමාරියට ඒ හැම දෙයක්ම මහ අමුත්තක් වුනා.. ඒ, එයාට ඒ පරිසරය හුරු නැති එකක් හන්දා.. එයා ආව තරුව වැටුනේ මිටියාවතකට.. ඒක හරිම පාළු තැනක්.. ඒත් ඒ මිටියාවතේ තිබුන එකම ගෙදර හිටිය ආච්චි කෙනෙක් අපේ කුමාරියව එහේ නවත්ත ගත්තා.. ඒ විතරක් නෙමෙයි එයා අපේ කුමාරියව හුඟක් හොදින් බලා ගත්තා..

කුමාරි එයාගේ කතාව ආච්චි එක්ක කිවුවට එයා කුමාරිගේ කතාව විශ්වාස කලේ නෑ.. ඒත් එයා ඒ හැම දෙයක්ම අහගෙන හිටියා.. එයත් පාළුවෙන් තනියම හිටිය හන්දා කුමාරිගේ හිත රිදෙන්න එයා මුකුත්ම කිවුවේ නෑ..

" ඔයාගේ හිරු කුමාරයා ඔයාව එක්කන් යන්න ඒවි.."  එයා නිතරම වගේ අපේ කුමාරියට කිවුවා.. අපේ කුමාරියටත් ඒ ගැන ලොකු බලාපොරොත්තුවක් තිබුනා..  එයා නිතරම වගේ මිටියාවතේ අහස දිහා බලාගෙන හිටියා.. හුඟක් වෙලාවට රෑ නිදි නැතුවම කුමාරි අහස දිහා බලාගෙන හිටියා.. ඒ කුමාරයා එයාව හොයාගෙන ඒවි කියලා..

" මඟ බලාගෙන මම
තවම තනිව නුඹ නැතුව
නොවඩින්නේද හිරු කුමරුනි
මගේ අඳුරු අහස් කුසට..

ගෙවෙයි දින නුඹ නැතුව
පාළුවෙන් මම තනිව
ඉතින් තවම නුඹ කොහෙද
සුවදුක් නොඅසන්නේ කිමද?

නුඹට උරුම අහස යට
කඩා හැළුන තරුවක්ව මම
පායා එන තුරු ආයෙම
තනිවුන හිතක් මඟ බලාගෙන.."



දවස් ගෙවිලා ගියා.. අපේ කුමාරියගේ හිතේ තිබුනේ කලබලයක් දුකකටත් වැඩිය බයක්.. එයා බය වුනේ කුමාරයා ගැන හිතලා.. එයා දැන් ඉන්නේ සඳ රාජධානියෙන් කොයි තරම් ඈතකද කියලා එයාට හිතුනා.. එහෙම නොවුනනම් වළාකුළක චිත්‍රයක් ඇදලා හරි කුමාරයට පණිවිඬයක් යවන්න තිබුනා.. එහෙම නැත්නම් කුමාරයම හීයක් එවලා පණිවිඩයක් හරි එවාවි.. ඒත් දැන් ඒ කිසිම දෙයක් කරන්න බැරි හින්දා අපේ කුමාරි හිටියේ හුඟාක් දුකින්..

***

මනුස්ස ලෝකෙට වැඩිය සුර්ය රාජධානියේ දවස් හුඟක් කෙටි හන්දා කුමාරයා තනියම කාමරේට වෙලා හුඟක් කල් ගෙවිලා තිබුනා..එයාට කිසිම විදිහකින් බුරුලක් හම්බුනේ නෑ.. ඒත් එක දවසක් එයාගේ කාමරේ ජනේලේ ලගට සඳ කුමාරියේ ගිණි කුරුල්ලා පියාඹලා ආවා.. මාලිගාවේ කුමාරයාගේ කාමරේ පැත්තේ තිබුනේ රාජධානිය හරහා ගලාගෙන යන ගඟ හන්දා ඒ පැත්තට ගිණි කුරුල්ලට එන එක ඒ තරම් අමාරුවක් වුනේ නෑ.. හැබැයි ගිණි කුරුල්ලා ආවේ නිකන්මත් නෙමෙයි..

ගිණි කුරුල්ලගේ හොටයේ යතුරක් තිබුනා.. එයා ඒක ජනේලයේ තිබුන පුංචි ඉඩ අතරින් කුමාරයට දුන්නා.. " කොහෙන්ද මේක?" කුමාරයා ඇහුවා.. සඳ කුමාරිව මනුස්ස ලෝකෙට යැවුවට පස්සේ එයා කුමාරයව හොයාගෙන ආව විදිහත් එතනදී එයාට කුමාරයගේ විශ්වාසවන්තම සේවකයා හම්බුන විදිහත් ගිණී කුරුල්ලා කුමාරයට කිවුවා.. කුමාරයගේ හිතට ආවේ පුදුම සතුටක්.. ඉක්මනටම දොර ඇරන් යන්න ඕන වුනත් කුමාරයට තව ටිකක් ඉවසන්න වුනා.. ඒ එයාගේ කාමරේ ඉස්සරහා ඉන්න ආරක්ශකයෝ හන්දා..

රෑ වෙද්දී සූර්ය රාජධානියම නින්දට යන හන්දා එයාගේ කාමරේ ඉස්සරහා ඉන්නෙත් ආරක්ශකයෝ ටිකයි කියලා කුමාරයා දන්නවා.. ඉතින් එයා කලේ රෑ වෙනකන් ඉවසන් ඉන්න එක.. සඳ කුමාරියට උදවු කලා වගේම ගිණි කුරුල්ලා කුමාරයටත් උදවු කරන්න බලාගෙන හිටියා.. ටිකක් රෑ වීගෙන එද්දී එයා මාළිගාවේ ආරක්ශකයෝ ඉන්න තැන් බලන්න පියාබලා ගියා.. ඒ ගිහින් ඇවිත් හැම දෙයක්ම කුමාරයට කිවුවා..

කුමාරයත් එයාගේ වෙලාව ආවම හෙමිට කාමරේ දොර ඇරන් එළියට ආවා.. ගිණි කුරුල්ලා ඇවිත් කියපු විස්තර හරි.. හුඟක් ආරක්ශකයෝ හිටියේ නින්දේ.. එයා හෙමීට මාළිගාවේ පඩිපෙල් බැහැලා ආවේ එයාගේ අශ්වයා ඉන්න අශ්වගාලට.. ඒ යද්දී එයාගේ විශ්වාසවන්තම සේවකයත් එතන හිට්යා..

" ඔබට හුඟක් ස්තූතියි මිත්‍රයා.." කුමාර්යා ඔහුගේ උරහිස් වලින් අල්ලන ගමන් කිවුවා..

" ඔබ තවත් ප්‍රමාද නොවීම තරු දොරටුව ලඟට යන්න කුමාරයාණනි.. ගිහින් ඔබේ ආදරය හොයා ගන්න.." ඔහු කුමාරයට කිවුවා..

පරක්කු වෙන්න තරම් වෙලාවක් නැහැ කියලා කුමාරයත් දන්න හන්දම එයා ඉක්මනට එයාගේ අශ්වයා පිටට නැග්ගා.. අශ්වයත් සද්ද නොඇහෙන්න මාළිගාවෙන් පිටතට ආවා.. දැන් එයාලා ඉන්නේ වළාකුළු වනාන්තරේ මායිමේ.. තරු දොරටුව තියෙන්නේ මාළිගාවේ ඉදලා හුඟක් දුරින්.. ඉතින් කුමාරයා ඒ දිහාවට එයාගේ අශ්වයගේ පිටේ නැගලා යන්න වුනා.. ගිණි කුරුල්ලත් ඒ දෙන්නටම කලින් වේගයෙන් පියාඹලා ගියේ ආරක්ශකයෝ ඉන්නවද කියලා බලන්න..

තරු දොරටුව කියලා කියන්නේ එයාලා වැරදි කරපු අයව මනුස්ස ලෝකෙට යවන තැන.. මෙයින් තරු දොරටුවක් සුර්ය රාජධානියේ වගේම සඳ රාජධානියෙත් තියෙනවා.. ඉතින් කුමාරයා ගියේ එයාගේ රාජධානියේ තරු දොරටුව ලඟට.. තරු දොරටුව ලඟ ඉන්නේ ඒක බාරව ඉන්න දොරටු පාලකයා විතරයි.. එතනට කිසිම කෙනෙක් කැමැත්තෙන් නොඑන හන්දා කවදත් එතනට ආරක්ශකයෝ ඉන්නේ නෑ.. අනික ඒ දොරටුවෙන් ඇතුල් වෙලා සූර්ය රාජධානිට අයත් ලෝකෙට එන්න කාටවත්ම බැරිත් හන්දා අවුරුදු ගානක් ඉදන් එතන ඉන්නේ ඒ දොරටු පාලකයා විතරයි..


රත්තරන් පාට එයාගේ නිල ඇදුම ඇද ගත්ත දොරටු පාලකයා තරු දොරටුව ලගදී කුමාරයව දැකලා පුදුම උනා.. ඒ, කුමාරයා එතනට ඒවි කියලා එයා කොහෙත්තම බලාපොරොත්තු උනේ නැති හන්දා..

" මට මනුස්ස ලෝකෙට යන්න ඕන.. ඔබ මට ඒකට උදවු කරන්න.." කුමාරයා දොරටු පාලකයාට කිවුවා.. ඒත් එයා එක පාරම ඒක කරන්න කැමති වුනේ නෑ.. සූර්ය රජතුමාගේ නියෝගයක් නැතුව එයාට ඒක කරන්න කොහෙත්තම පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ.. අනික මේ ඉල්ලිම කරන්නෙත් කුමාරයම හන්දා එයාට ඒකට කැමති වෙන්න කොහෙත්තම පුළුවන් වුනේ නෑ..

" මට ඔබේ ඉල්ලීම ඉටු කරන්න බැහැ කුමාරයාණනි.." දොරටු පාලකයා කිවුවා.. කුමාරයටත් ආපහු යන්න පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ.. ඉතින් කුමාරයා හැම දෙයක්ම දොරටු පාලකයට කිවුවා.. එයත් හැම දෙයක්ම අහගෙන හිටියා..

" හොදයි, මේකෙන් මට ලැබෙන්නෙත් කාලයක් සුර්ය රජතුමාගේ නියෝගයට මම අනිත් අයට දුන්න දඬුවමමයි.. ඒත් මම ඔබට මේ උදවුව කරන්නම් කුමාරයාණනි.." දොරටු පාලකයා කුමාරයට කිවුවා..

***

මනුස්ස ලෝකෙට වෙලා එයාව බලාගන්න වයසක ආච්චිත් එක්ක දවස ගෙවුවට නිතරම අපේ සඳ කුමාරිය හිටියේ සතුටින් නෙමෙයි.. එයා හැම තිස්සෙම කල්පනා කලා.. දුක් වුනා.. ඒ එයාගේ හිරු කුමාරයා ගැන හිතලා.. එක වෙලාවකට සඳ කුමාරි බය වුනා කුමාරයට එයාට ලැබුනට වැඩිය ලොකු දඬුවමක් ලැබිලා ඇති කියලා.. ඒත් තව වෙලාවකට කුමාරිය දුක් වුනා හිරු කුමාරයා එයාව අමතක කරලා ඇති කියලා හිතලා..

කුමාරියට එයාගේ හිතේ තිබුන හැමදේම කියන්න කෙනෙක් හිටියේ නෑ.. එයාගේ යාළු ගිණි කුරුල්ලවත් හිටියනම් කියලා එයාට නිතරම හිතුනා.. ඉතින් අපේ කුමාරි කලේ එයාට පුළුවන් හැම වෙලාවකම චිත්‍ර ඇදපු එක.. එයාගේ ලස්සනම මතකයන් වගේම කුමාරයත් එක්ක ඇවිදපු තැන් එයා චිත්‍ර වල ඇන්දා..

ඒ කොහොම වුනත් එයා හැමදාම රෑට අහස දිහා  බලාගෙන ඉන්න පුරුදු වුනා.. ඒ කඩා හැලෙන තරුවක් දකිනකම්.. රෑ නිදි නැතුව එයා ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා.. හුඟක් වෙලාවට එයා කලේ චිත්‍ර අදින එක.. එදත් ඒ වගේම දවසක්.. කුමාරි චිත්‍රයක් අදින ගමන් ඉද්දී එයා දැක්කා ඈතින් කඩාගෙන වැටෙන තරුවක්.. එයා බිම වාඩි වෙලා හිටිය තැනින් නැගිට්ටා.. ඒ දිහා බලන්න..


ඒත් ඒ තරුව කඩාගෙන වැටුනේ එයාට වැඩිය හුඟක් ඈතින්.. කුමාරියට හිතුනෙම ඒ දිහාවට දුවලා යන්න.. ඒත් එයාට එහෙම කරන්න බෑ.. ඒ දුර හුඟක් වැඩියි කියලා එයා දන්නවා.. ඉතින් එයා දුක් වුනා.. මොකද එයාට ඕන වුනේ ඒ එයාගේ කුමාරයමද කියලා දැනගන්න නිසා..

***

මනුස්ස ලෝකෙදි කුමාරියව හොයන එක ඒ තරම්ම ලේසි දෙයක් නෙමෙයි කියලා කුමාරයට හිතුනා.. ඒ මොකද එයා දන්නේ නැහැ සඳ කුමාරිය දැන් ඉන්නේ කොහේද කියලවත්.. ඉතින් කුමාරයා ටිකක් වෙලා කල්පනා කලා.. එයාට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුනේ නෑ.. ඉතින් කුමාරයා කලේ ඇවිදන් එන එක.. එයාට මුණ ගැහෙන හැමෝම අතරේ එයා සඳ කුමාරියව හෙවුවා..

දවස් ගානක්ම එක දිගටම කුමාරයා මේ විදිහට ඇවිද්දා.. හුඟක් ගම්මාන පහු කලා.. ඒත් එයාට සඳ කුමාරියව හම්බුනේ නෑ.. මේ විදිහට එයා හුඟක් දුර ඇවිද්දා.. සූර්ය රාජධානියේ ගෙවපු ජීවිතෙත් එක්ක මේ දේවල් කුමාරයට අමාරු වුනත් එයා ඒ ගැන නොහිතම ඇවිද්දා.. අන්තිමේ කුමාරයා නතර වුනේ සැනකෙළියක් ලග.. එයා ඈත ඉදන් ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා..

සූර්ය රාජධානිය වගේම ලස්සනට තිබුන සැනකෙළිට කුමාරයට ආස හිතුනා.. ඉතින් එයා සැනකෙළිය බලන්න ඇතුලට ගියා.. කුමාරයට මතක් වුනේ රාජධනියේ සංක්‍රාන්ති උත්සවය.. සැනකෙළියත් ඒ තරමටම ලස්සනට තිබුනා.. කුමරයා ඒ හැම දෙයක් දිහාම බලන ගමන් සැනකෙළියේ ඇවිද්දා.. එයාට එයාගේ හිතේ තිබුන මහන්සියත් ඒ වෙලාව් ටිකකට අමතක වුනා..

මෙහෙම හැම දෙයක්ම දිහා බලාගෙන යද්දී කුමාරයගේ ඇස් අහම්බෙන් වගේ නතර වුනේ එක චිත්‍රයක් ලග.. ඒකේ තිබුනේ ලස්සන රත්තරන් පාට ගිණි කුරුල්ලෙකුයි එයා දිහා බලාගෙන ඉන්න කුමාරිකාවකුයි.. ඉතින් හිරු කුමාරයටත් මේ දේවල් හොදට පුරුදු හන්දා එයා ඒක දිහ ඕන කමින් බැළුවා.. ඒ චිත්‍රේ තිබුනේ පොඩි ළමයෙක්ගේ අතේ..

" ඔයාට කොහෙන්ද මේක?" කුමාරයා පොඩි ළමයට ලං වෙලා අහුවා.. පොඩි එකා ඉක්මනට චිත්‍රේ එයාගේ ලගට කර ගත්තේ කුමාරයා චිත්‍රේ අරගනීයි වගේ බයෙන්.. හැබැයි එයා අතින් පෙන්නුවා එයාට චිත්‍රේ හම්බුනේ කොහෙන්ද කියලා..

ඉතින් කුමාරයත් ඒ දිහාවට ඇවිදන් ගියා.. එතන එයාට හුරු පුරුදු, එයා දැකලා තියෙන හුඟක් දේවල් තිබුන චිත්‍ර තිබුනා.. කුමාරයට පුදුම හිතුනා.. එයා දන්නවා ඒ විදිහට චිත්‍ර අදින්න පුළුවන් කාටද කියලා.. ඉතින් අපේ කුමාරයා කුමාරියව හෙවුවා..

චිත්‍ර තිබුන තැනට ටිකක් එහායින් පොඩි ළමයි එක්ක කතා කර කර ඉන්න කුමාරියව හිරු කුමාරයා දැක්කා.. ඒත් කුමාරි නම් තාම එයාගේ කුමාරයව දැක්කේ නෑ.. කුමාරයා හුඟක් සතුටින් කුමාරිය දිහා බලාගෙන හිටියා.. එයා හොයාගෙන ආව එයාට හුඟම වටින දේ එයාට හම්බුනා කියලා කුමාරයට දැනුනා..

" බොහොම දුර වෙහෙස ගමනක
හිරු සඳු යා නොවෙන ඉසවුවක
ලියන්න පෙර සේම ආදරේ කතාවක
නුඹ මට හමුවෙලා නුහුරු ඉසවුවක.."

කුමාරියට කුමාරයගේ කටහඬ ඇහුනා.. එයා ඒ කටහඬ අදුනනවා.. කුමාරි ඉක්මනට හැරිලා බැළුවේ ඒ කටහඬ ඇහුන දිහා.. එයා දැක්කේ කුමාරයා එයා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා.. එකපාරටම කුමාරියට හිතුනේ එයා මේ දකින්නේ හීනයක්ද කියලා.. ඒත් ඒක එහෙම නෙමෙයි කියලා අපේ කුමාරියට දැනුනා..

එයා දුවලා ගියේ කුමාරයා ලගට.. ගිහින් එයාගේ ඇස් වලට එඹුනා.. කුමාරි දිහාම බලාගෙන ඉන්න ඒ ඇස් වලින් කුමාරි එයාවම දැක්කා.. අපේ කුමාරියගේ ඇස් වල කඳුළු පිරුණේ සතුටට.. එයා කුමාරයට තුරුළු වුනා.. කුමාරයත් එයාව හොදට තුරුළු කර ගත්තේ ආයෙම වතාවකට කුමාරිය මග නොඇරෙන්නමයි...


"උණුහුමේ ගුලි වෙන්න
 නුඹේ ලඟ දැවටෙන්න
 ආදරේන් ඉතිරෙන්න
 අද ඇවිත් නවතින්න.

සඳ නුඹයි ජිවිතය
 ආදරේ හෝඩියේ
 මුල් අකුර නුඹ වෙන්න
 ආදරෙත් නුඹ වෙන්න.

ඇහි පියන් මත නටන
 සුව දසුන හැර යන්න
 අඳුර ලඟ සමුගන්න
 දිනක් යළි නොම එන්න.

මේ සොඳුරු දෙරණ මත
 අපිට අපිම හැර
 බැඳිමක් තව කොහේද
 ලතැවුලක් තව කුමට !"





නිමි.. 


විශේෂයි, මේ කතාවේ මුල් අදහස මගේ නෙමෙයි.. වෙන කාගෙද ඉතින් මගේ කම්මැලිකාර පෙම්වතීගේ තමයි ඉතින්.. මුල් කොටස් දෙක විතර ලියලා ඉවර වෙලා ඩ්‍රාෆ්ට් එකේ අවුරුද්දක් විතර අතර මං වෙලා තියෙද්දී පගාව දීලා කතාව ඉල්ලගෙන මට ඕන විදිහට වෙනස් කරලා ඔන්න ඉතින් මේ ලියලා ඉවරකලාලු... ;-)

Thursday, 21 August 2014

කඩා හැළෙන තරුවක්

සඳ කුමාරි 5

කලින් කොටස් 1 2 3 4




ඈතින් ඇහුන අශ්වයන්ගේ සද්දෙට සඳ කුමාරිත් හුඟක්ම බය වෙලා හිටියේ.. එයා තව හුඟක් කුමාරයා ලගටම ලං වෙලා වෙන කරන්නම දෙයක් නැති හන්දා බලාගෙන හිටියා.. වළාකුළු වනාන්තරේ කළබල වෙච්ච කුරුල්ලෝ සමනළ්ළු එයාලට පේන දුරිකම පියාඹලා යන්න ඉගිලෙද්දි දෙන්නම දැන ගත්තා එන කෙනා කවුරු වුනත් එයාලා ලඟටම ඇවිල්ලා ඉවරයි කියලා.. කුමාරයා කුමාරිගේ අත තදින් අල්ල ගත්තා..

වළාකුළු වනන්තරේ මල් පිපුන ගස් වල අතු දෙබෑකරගෙන එයාල හිටිය තැනට ඇවිත් නැවතුනේ අශ්වයෝ හතර දෙනෙක් ගැටගහලා තිබුන යුධ කරත්තයක්.. ඒ කළු අශ්වයන්ගේ තිබුනේ මහ භයංකාර පෙනුමක්.. කුමාරිත් කුමාරයගේ යුධ අශ්වයට ඇරෙන්න වෙන අශ්වයෙක්ට කිට්ටු වෙලා තිබුනේ නැති හන්දා එයාගේ හිතේ තිබුන බය එන්න එන්නම වැඩි වුනා..

නතර වුන යුධ කරත්තෙන් බැස්සේ මුළු ඇඟම වැහෙන්න යකඬ ඇදුමක් ඇදන් හිටිය ආරක්ශකයක්.. ඒ ආරක්ශකයා කුමාරයටත් වැඩිය උසයි.. ඔළුව වැහෙන්න දාගෙන හිටිය හිස් ආවරණය අතරින් ආරක්ශකයගේ රතු පාට ඇස් හොදටම පෙනුනා.. හිස් ආවරණය අතරින් ගලාගෙන ආවේ හුස්මත් එක්ක පිටවෙන දුමක්ද එහෙම නැත්නම් වේගයෙන් එද්දී තැවරුණ වළාකුළු වනාන්තරේ වළාකුළුද කියන්න අපේ කුමාරිටත් හිතා ගන්න බැරි උනා..



" කුමාරයාණනි, ඔබට පිය රජතුමා වහාම එන්න කිවුවා.." ඒ කටහඬේ තිබුන ගැඹුරු සද්දෙට කුමාරි ගැස්සිලා ගියා.. ඒත් කුමාරයනම් පොඩ්ඩක් වත් බය වුන බවක් පේන්න තිබුනේ නෑ..

" ඔබට යන්න පුළුවන්.. මම එන්නම්.." කුමාරයා බය නැතුව කතා කලා.. ඒත් කුමාරයගේ අණට කීකරු වෙන බවක් ආරක්ශකයගෙන් පේන්න තිබුනේ නෑ.. ආරක්ශකයා කුමාරයගේ අතින් බලෙන්ම වගේ අල්ලන්න උත්සාහ කලත්  කුමාරයා ඒක වැලැක්කුවා..

" සමාවෙන්න කුමාරයාණනි.. ඔබට මාත් එක්ක එන්නම වෙනවා.. රූමුව නිම්නයෙදි පිය රජතුමා ඔබව මුණ ගැහේවි.. ඇයටත් ඔබත් එක්කම එන්න පුළුවන්.." ආරක්ශකයා සඳ කුමාරි දිහා බැළුවේ කුමාරයා දිහා බලන තරම් කාරුණික විදිහට නම් නෙමෙයි.. අපේ සඳ කුමාරි තාමත් බයෙන් කුමාරයට හුඟක් ලං වෙලයි හිටියේ..

" හරි යමු.." වෙන කරන්නම දෙයක් නැති තැන කුමාරයා කිවුවා.. සඳ කුමාරි ඇස් වල කඳුළු පුරෝගෙන කුමාරයා දිහා බලාගෙන හිටියා.. කුමාරයා සඳ කුමාරිගේ අතින් අල්ල ගෙන යුධ කරත්තයට නැග්ගා.. ඒ එක්කම වගේ ආරක්ශකයත් කරත්තේ උපරිම වේගයෙන් පදවගෙන රූමුව නිම්නය දිහාවට යන්න ගියා..

අපේ කුමාරිත් රූමුව නිම්නය ගැන අහලා තිබුනට කවදාවත් ඒක දැකලා තිබුනේ නෑ.. ඒක තිබුනේ රාජධානි දෙක මායිමේ වළාකුළු වනාන්තරය නැති තැනක.. එතනදි තමයි සුර්ය රජ්ජුවුවොත් සඳ රැජිනත් එයාලගේ රාජධානි ගැන කතා කරන්න ඕන වුනාම මුණ ගැහෙන්නේ.. ඒත් ශත වර්ශ ගානකින්ම එතනට කවුරුවත්ම ගිහින් නෑ.. ඒත් රූමුව නිම්නය හැමදාම ඒ වගේම තිබුනා.. එතන්ට දහවල් එළියත් රෑ කළුවරත් යාන්තමට වැටුනා.. ඒකයි ඒ තැන ඒ තරම්ම විශේෂිත වුනේ..


අපේ සඳ කුමාරියි කුමාරයි යුධ කරත්තේ නැඟලා නිම්නයට එන්න ඒ තරම් වෙලාවක් ගියේ නෑ.. කුමාරිගේ ඇස්  කඳුළු වලින් පිරිලා තිබුනා.. කුමාරයා ඒවා පිහදාන්න කොච්චර උත්සාහ කලත් කුමාරිට එයාගේ කඳුළු නවත්ත ගන්න පුළුවන් වුනේ නෑ.. එයා හිටියේ හුඟාක්ම බයෙන්..

රූමුව නිම්නයේ දෙපැත්තෙම රාජධානි දෙකේම ආරක්ශකයන්ගෙන් පිරිලා තිබුනා.. හරියටම එයාලා අහලා තිබුන අන්තිම යුද්ධයෙදි වගේ.. ඒක දැක්කම කුමාරයගේ හිතට පොඩි බයක් ඇති වුනා.. එයාලා හන්දා ආයෙම යුද්ධයක් ඇති වෙයිද කියලා..

සූර්ය රාජධානියේ රත්තරන් පාටයි සඳ රාජධානියේ රිදී පාටයි එකතු කරලා හදපු මණ්ඩපේ සූර්ය රජ්ජුරුවෝ වාඩි වෙලා හිටියා.. එයාට තිබුනේ මහා ප්‍රතාපවත් බවක්.. සුදට හැරුන දිග රැවුල එයාගේ රාජකීය ඇදුමේ බාගයක් විතර දිගට එනකන් වැහිලා තිබුනා.. එයා කුමාරයා දිහා බලන් හිටියේ හුඟක් තරහින්.. ඒ ඇස් වලත් ආරක්ශයකගේ රතු පාට ඇස් වලත් ඒ වෙලාවේ ලොකු වෙනසක් තිබුනේ නෑ.. කුමාරි බයේම බිම බලාගත්තා..


" පිය රජතුමනි, මම කියන දේ අහන්න.." කුමාරයා කතා කරන්න හැදුවත් සූර්ය රජතුමා එයාව නැවැත්තුවා.. තරහින් එයා වාඩි වෙලා හිටිය රත්තරන් සිංහාසනේම ඉදන් කුමාරයා දිහා බලාගෙන හිටියා..

" ඔබට කතා කරන්න වාරය එන්න තව වෙලාව තියෙනවා.. සඳ රැජින ආවම දෙන්නාටම කතා කරන්න ඉඩ ලැබේවි.." සූර්ය රජතුමා කිවුවා..
 අපේ සඳ කුමාරි ඒක අහලා තවත් බය වුනා.. එයා දන්නවා එයාගේ පොඩි දඟකාරකම් වලට සඳ රැජින මුකුත් නොකිවුවට අද එයා ඉන්නේ හුඟක් තරහින් කියලා.. කුමාරිට හිතුනේ එතනින් පැනලා දුවල යන්න ඇත්නම් කියලා.. ඒත් එයාට එහෙම කරන්න පුළුවන් කමක් නෑ..

රූමුව නිම්නයේ සඳ රාජධානියට අයිති පැත්තෙන් ඈත තියලම එන සුදූ පාට අශ්ව කරත්තය අපේ සඳ කුමාරි හොදටම අඳුනනවා.. එයා හිටියේ හුඟක් බයෙන්.. කුමාරයගේ උරහිස පිටිපස්සේ හැංගිලා එයා කුමාරයගේ අත තදින් ඇල්ලුවා.. ඒ හරියට එයාව පුළුවන් නම් මෙතනින් අරන් පැනලා යන්න කියන්න වගේ.. කුමාරයටත් ඒක තේරුණා..

සුදුම සුදූ වළාකුළකින් හැඩ කෙරුන රාජකීය ඇදුම ඇදපු සඳ රැජින මණ්පය ලගට ආවේ කුමාරි දිහා බලාගෙනමයි.. එයාගේ ඇස් තරහින් රතු වෙලා තිබුනා.. හරියට කුමාරියි කුමාරයි එක්කන් ආව ආරක්ශකයගේ ඇස් වගේ.. සඳ රැජින මණ්ඬපය ලග නතර වුනා..



" මගේ කුමරියව මගේ රාජධානියට අරන් යන්න අවසරයි රජතුමනි.."  සඳ රැජින එක පාරටම කිවුවා.. සුර්ය රජ්ජුරුවොත් ඒක අහලා එක පාරටම පුදුම උනා..

" ඒත් අපි මේ ගැන තවමත් තීරණයක් ගත්තේ නෑ රැජිණ.."  සුර්ය රජ්ජුරුවෝ එයාගේ සිංහාසනයෙන් නැගිටින ගමන් කිවුවා..

" වෙලා අරන් කතා කලත් ගන්න තියෙන එකම තීරණය කියලා ඔබ වගේම මමත් දන්නවා රජතුමනි.. ඒ හන්දා ඒ තීරණය ඒ විදිහටම ඉටුවේවි.. ඒක මගෙන් පොරොන්දුවක්.."  සඳ රැජින හුඟක් කේන්තියෙන් කිවුවා..

සූර්ය රජ්ජුරුවන්ටත් වෙන කියන්න දෙයක් තිබුනේ නෑ.. එයා ආරක්ශකයන්ට විධාන කලා කුමාරියට යන්න දෙන්න කියලා.. ඒත් කුමාරිය හිටියේ කුමාරයගේ අතේ එල්ලිලා.. අපේ කුමාරියගේ ඇස් වලින් කඳුළු එක දිගටම වැටුනත් කුමාරයා ඇරෙන්න ඒ ගැන වදවෙන්න එතන කවුරුවත් හිටියේ නෑ..

***

අපේ අහිංසක සඳ කුමාරි එයාගේ පාළු කුළුණට වෙලා හුඟක් ඇඬුවා.. එයා හිටියේ වෙනදටත් වැඩියෙන් තනි වෙලා.. එයාගේ කුළුණ වටේම වෙනදටත් වැඩිය ආරක්ෂකයෝ සද රැජින දාලයි තිබුනේ.. කුළුනේ ජනෙල් පවා හොදටම වහලයි තිබුනේ.. කොටින්ම එයාගේ යාළු ගිණි කුරුල්ලටවත් එයා ලගට එන්න පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ.. ඒ හන්දම අපේ කුමාරි හිටියේ හුඟක් දුකින්.. එයා කලේ එයයි කුමාරයයි ඉන්න චිත්‍ර දිහා බලාගෙන හුඟක් අඬපු එක.. එයාගේ හිතට බයක් දැනුනා කුමාරයට මොනවා වෙයිද කියලා..

කොච්චර වෙලාවක් කුමාරි මේ විදිහට ඇඬුවද කියලා එයාවත් දන්නේ නෑ.. අඬලා මහන්සියටම එයාට හොදටම නින්ද ගිහින්.. ඒත් එයා එකපාරම ඇහැරුනේ කුළුණේ එයා හිටිය කාමරේ අඟුල් ඇරෙන සද්දෙට.. ඒ ආවේ සඳ රැජින.. එයාගේ අම්මා..

එයා ඇදලා හිටියේ අළුපාට වළාකුළකින් හැඩවුන එයාගේ ගවුම.. එයා ඒක අඳින්නේ හුඟක් තරහා ගිහින් ඉන්න වෙලාවට කියල අපේ කුමාරි හොදටම දන්නවා.. සද රැජින මුකුත් නොකියම කුමාරිගේ කාමරේ ඇවිද්දා.. අපේ කුමාරි ආසාවෙන් ඇදලා තියෙන චිත්‍ර දිහා එයා ඕන කමින් බැළුවා.. කුමාරයත් එක්ක ඉන්න එයාගේ ඇද ලගම තිබුන චිත්‍රේ දැක්ක සඳ රැජිනගේ මුණ තවත් අඳුරු වෙලා ගියා..

මුකුත්ම කියන්නේ නැතුව එයා කාමරෙන් එළියට යද්දී කුමාරිගේ කාමරේට ආවේ සඳ රැජිනගේ යාතිකාවියන් දෙන්නෙක්.. අපේ කුමාරිගේ හිත හොදටම ගැහෙන්න ගත්තා.. එයා බැළුවේ සඳ රැජින දිහා.. කොටින්ම එයාගේ අම්මා දිහා.. සඳ රැජින කුමාරිකාව දිහා බලන්නෙවත් නැතුව එයා හිටිය කාමරෙන් එලියට ආවා..

***

ලොකු මුරකාවල් තියෙන කාමරේක කුමාරයා විතරක් ඉද්දී ඊට පිටින් වෙනදට වැඩිය ආරක්ෂයෝ යොදවන්න සූර්ය රජ්ජුරුවෝ අමතක කලේ නෑ.. පැය ගානක්ම ගෙවිලා ගියත් සූර්ය රජ්ජුරුවොවත් වෙන කවුරුවත්ම එයා එක්ක කතා කරන්නවත් ආවේ නෑ.. කුමාරයට ඒ ගැන පුදුමයි.. ඒයා හිතුවක්කාරයි.. දෙතුන් වතාවක්ම මුරකාවල් දාලා තිබුන කාමරෙන් බලෙන් එළියට එන්න හැදුවත් කුමාරයට ඒක කර ගන්න බැරි උනා..



කුමාරයගේ හිටියේ සඳ කුමාරි ගැන හුඟක් බයෙන්.. කුමාරයා බයෙන් හිටියේ සඳ කුමාරියගේ දඬුවම මොන වගේ එකක් වේවිද කියලා.. කුමාරයා නිතරම වළාකුළු වනන්තරේ දිහා බැළුවා.. ඒ වළාකුලක ඇදලා එවුව සඳ කුමාරිගේ පණිවිඩයක් තියෙයිද කියලා.. කුමාරයා කාමරේ එහා මෙහා කල්පනා කර කර ඇවිද්දා.. ඒ මෙතනින් එළියට යන විදිහක් ගැන හිතන්න.. කුමාරයාට ඕන වුනේ කොහොම හරි වළාකුළු වනාන්තරේට ගිහින් කුමාරියගේ කුළුණ දිහා බලන්න.. එයා හොදින්ද කියලා දැන ගන්න..

කල්පනාව අතරේ ඉද්දී කුමාරයට කටහඬක් ඇහුනා.. ඉතින් කුමාරයා ඕන කමින් ඒක අහගෙන හිටියා..

" සූර්ය රජතුමා කුමාරයටත් ඒ දඬුවම දේවිද?"  ආරක්ෂකයෝ කතා කරන දේ කුමාරයා එයාගේ කාමරේට වෙලා ඕන කමින් අහගෙන හිටියා.. ඒ මොකද එයාට දැන ගන්න ඕන වුනෙත් ඒකම  හන්දා..

" නැහැ, සූර්ය රජතුමාට ඉන්නේ එකම කුමාරයෙක් හන්දා එයා ඒ දඬුවම දෙන එකක් නෑ.. කාලයක් යනකන් මේ කාමරේම හිර කරලා තියාවි.. මෝඩ සඳ රැජින.. එයා එයාගේ පොරොන්දුව ඉශ්ඨ කරාවි.."  තව ආරක්ෂකයෙක් කිවුවා.. ඒකට ඒ ලග හිටපු හැමෝම වගේ හිනා වුනා..

කුමාරයට තේරුණා වෙන්න යන දේ ගැන.. එයාගේ හිතේ තිබුණ කලබල ගතියට වැඩිට එයාට ආවේ ලොකු කේන්තියක්.. කොටින්ම එයාගේ තාත්තා සුර්ය රජ්ජුරුවෝ එක්ක.. කුමාරයා ආයෙම වතාවක් කාමරේ දොරට මහ හයියෙන් ගැහුවා.. ඒත් ඒකෙන් වැඩක් උනේ නෑ.. එයා ගිහින් බැළුවේ වළාකුළු වනන්තරේ දිහා..

කුමාරයා හුඟක් වෙලා වළාකුළු වනාන්තරේ දිහා බලගෙන කල්පනා කලා.. ඒ මෙතනින් පැනලා යන්නේ කොහොමද කියලා.. සූර්ය රජ්ජුරුවන්ගේ පුතා වුනත් එයාට ඒක මේ වෙලාවේ කරන එක ලේසි වැඩක් නෙමෙයි කියලා කුමාරයට හොදටම තේරුණා..

එයා ඒ එක්කම වළාකුළු වනාන්තරේට ඈතින් දැක්කේ ලස්සන ලා නිල් පාට එළියක්.. ඒ එක්කම ඒ එළිය අතරින් කඩා හැලෙන වල්ගා තරුවක්..




හිරු කුමාරයට සඳ කුමාරියව හැමදාටම අහිමි වේවිද??
ඒක ඊළග අවසාන කොටසින් මම කියන්නම්.. 


* රූමුව කියන්නේ සන්ද්‍යාවටම කියන තවත් වචනයක් බව හොයද්දී සම්බ විය..