Tuesday, 8 April 2014

නිදන්න සොඳුරිය



හිස පුරාවට ඇදුම් කා ගෙන යන වේදනාවත් එක්ක මම ඇදෙන් නැගිට්ටේ රෑ නින්ද අතරින්.. අඳුරට හුරු නැති යන්තමට පියවුන දෑස් අතරින් ඒ මේ අත හොයාගෙන නාන කාමරයට වැදුන මම විදුළි පහන් එළිය අතරින් කණ්නාඩියට එඹුනේ වේදනාව තද කරගෙනම.. ඇස් වල ඒ වේදනාව හොදටම පෙනුනා.. හුඟක් තදින්ම.. යන්තමට ඇර ගත්ත කරාමේ වතුර වලින් මූණ හෝද ගත්තත් මුණේ තිබුන ඒ අඳුරු බව පොඩ්ඩක්වත් මැකිලා ගියේ නෑ..

මේ වේදනාව අද ඊයේ ඉදන් නොවුනත් දැන් එක වෙනදටත් වැඩිය තදින්ම දැනෙනවා.. හුඟක් වෙලාවට ඉවස ගන්න බැරි තරමටම.. කණ්නාඩියෙන් පෙනුන මගේ මුණ දිහා මම ටිකක් බලාගෙන හිටියා.. කිසිම වෙනසක් නැහැ.. ඒත්, මට නිතරම දැනෙන්නේ නළලේ පැත්තක්  හිසේ කැක්කුම හන්දම වේදනාවෙන් දැවෙනවා වගේ.. ඒ පැත්තේ විතරයි නිතරම රිදුම දෙන්නේ.. මම යන්තමට හිස අතගෑවා.. ඇඟිලි තුඩු දැවටෙද්දී විදුළියක් දුවන්න වගේ හිස පුරාවට දැනුන හිරි වැටුම හන්දම දෙනෙත් මොහොතකට පියවුනේ ඉබේම වගේ..

" ඔයා දැන් වෙනදට වැඩිය ලස්සන වෙලා.. කොහොමද මන්දා හොර ගෙඩියා දැන් මෙච්චර ලස්සන වුනේ?"

වේදාවෙන් පියවුන දෑස් ඇරලා කණ්නාඩිය දිහා බලාගෙන ඉද්දී මට මතක් වුනේ ඇය නිතරම කියන ඒ වචන ටික.. ඇත්තටම හුඟක් දේවල් වෙනස් වෙලා.. ඉස්සරට වැඩිය.. මුලින්ම එයා එහෙම කියපු දවසේ විහිළුවට වගේ මම කියපු වචන ටිකට මාත් එක්ක හුඟක් වෙලා තරහා වෙලා හිටිය හැටි තාමත් මට මතකයි.. ඇත්තටම මම එවෙලේ කිවුවේ මෝඩ කතාවක්..

නාන කාමරේ කබඩ් එකේ තිබුන වේදනා නාශක පෙත්තක් බීගෙන ආයෙම කාමරේට ආවේ වෙලාව ගැනවත් හිතන්න තරමේ උනන්දුවක් නැතුව.. කොහොම වුනත් ඒ වෙද්දී මැදියම පහු වෙන්න ලඟයි කියන එක හිතට හොදටම විශ්වාසයි.. කාමරේ කෙලවර තිබුන පුංචි ලයිට් එකෙන් ඒ තරම්ම එළියක් නොතිබුනත් කාමරේට වෙනදටත් වැඩිය එළියක් යන්තමට වැහිලා තිබුන කවුළු අතරින් එබිකම් කරලා තිබුනා..

නැඟිටුන වේදනාවත් එක්ක නින්ද මගෙන් ටික දුරකට පැනලා ගිහින්.. හෙමිහිට තිබ්බ පිය සටහන් දිගේ කවුළුව ලගට ගිහින් ටිකක් වෙලා ඈත බලන්න හිතුවේ නින්ද ආයෙම මගේ ලගට එනකන්.. සඳ එළියක් දැක්කත් මම සඳ දැක්කේ නෑ.. බාගෙට වහල තිබුන කවුළු පියන් හෙමිහිට විවර වෙද්දී ඒ අතරින් වැටුන සඳ එළිය හෙමින් ගිහින් වැටුනේ යහනට..

සිනිදු සළුවකින් යාන්තමට ගත වැහුන මගේ සඳ යහනේ දකිද්දී වේදනාව අතරට මුහු වෙලා ආවේ හිත රදව ගන්න අකමැති තරමේ බයක්.. ඒ මගේ සඳ ගැන.. මේ කිසිම දෙයක් නොදැන වළාකුළු අස්සේ හැංගුන සඳක් වගේ නිදාගෙන ඉන්න ඇය දිහා මම බලාගෙන හිටියා.. මම හිතන්නේ හුඟක් වෙලා..

විවර කරපු කවුළු අතරින් මැදියම් සිහින් හුළගත් එක්ක ගතට දැනෙන යන්තම් හීතලක් හෙමිහිට එඹිකම් කරමින් තිබුනා.. ඒක දැනුනේ මට විතරක්ම නෙමෙයි.. ඔයාටත් දැනිලා.. හෙමිහිට යහන මත එහා මෙහා වෙන ඔයා හොයන්නේ උණුසුමක් කියලා ඒ සඳ එළිය මට කිවුවා..

" පණ, මොකද ඔතනට වෙලා කරන්නේ?"

මම හිතුවට වැඩිය ඉක්මනට එයාට ඇහැරිලා.. ඒ උණුසුම නැතුව..

" නින්ද ගියේ නෑ බබා, ඒකයි.."

" ඔයා හොදින් නේද?"

සිනිදු සළුව ගත දවට ගෙන මං දිහාවට ආව ඇය පිටු පසින් වේලයක් වගේ දිගට සඳ එළිය වැටිලා තිබුනා..

" ඔවු බබා.. කෝ යමු අපි නිදා ගමු.."

ඒත් ඒ ඇස් තිබුනේ ඈතින් පායලා තිබුන සඳ දිහාවට.. කවුළුව අතරින් ආව හීතල හුළගත් ඇයට ගානක් නැති ගානයි.. යාන්තමට මගේ ඇඟීලි තුඬු වල එල්ලිලා කවුළුව දිහාවට බර වෙලා හිටිය ඇය හිටියේ වෙනම ලෝකෙක..

" මොකද කල්පනා කරන්නේ?"

ඇය ඉන්න සිහින ලෝකේ මම හොදටම දන්නවා.. ඒත් නොදන්නවා වගේ ඒ ගැන ඇහුවේ ඒ හැඟීම් ඇය වචන වලට පෙරලද්දී ඒකේ අමුතුම මිහිරක් තිබුණ හන්දා.. ඒ කිවිඳියට මම ආදරේ කලෙත් ඒ හන්දමයි..

" ඈත අහස දිහා බලාගෙන හිටියේ.. අද හැමදේකින්ම පිරිලා.. හඳ, තරු, හීතල හුළඟ.. හිත ප්‍රේමණිය කරන්න තව මොනවද අඩු කියලා කල්පනා කලේ.."

" අපි?"

" අපි, ඇයි අපි මේ ඉන්නේ?"

" මගේ තුරුළේ නෙමෙයි නේ.."

ඇය හෙමිහිට හිනා වුනා.. ඈත අහසින් ඉවතට ගත්ත දෑස් එඹුනේ මගේ ඇස් දිහාවට..

" මම ආස ඔය පපුවට තුරුළු වෙලා ඉන්න.."

" කෝ එන්න.."

පපුවට හාදුවක් තවරගෙන ඇය තුරුල් වෙද්දී ඒ උණුසුම හොදට දැනුනා.. ඒ උණුසුම මනින්න හිතාගෙනම සීතල හුළග සැරින් සැරේ අපි අතරට එන්න උත්සාහ කලත් අන්තිමේ පරදින්න වුනේ සීතල හුළගට.. කාමරේ පුරාවට වැටුන සඳ එළිය අතරේ අපේ හෙවනැල්ලත් ටිකක් දුරට වෙනකම්ම ඇඳිලා ගිහින්..

" කෝ, මෙහෙමම ඉන්නද දැන් කල්පනාව.."

අවසානයේ මම නිහැඬියාව බින්දා.. ඒත් ඇය තවමත් ඒ විදිහමයි..

" මට ඕන මේ පපුවට තුරුළු වෙලා නිදා ගන්න.. හැමදාම වගේ ආදරෙන්.."

එහෙමම ආදරෙන් තුරුළු කරගෙන යහනට ආව අපිට කවුළුව වහන්න තරම්ම වුවමනාවක් තිබුනේ නෑ.. සීතල හුළග තව දුරටත් අපිට භාදාවක් නෙමෙයි.. දෙතොල් අතරට දුන්න හාදුව පිළිගන්න ඇය හිටියේ පියාගත්ත දෙනෙතින්.. ඒ උණුසුමට, ඒ හැඟීමට මම නිතරම වගේ ආදරේ කලා..

වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින් ඇයට හිටියේ සුපුරුදු නින්දේ.. පපුවට දැනුන ඇගේ උණුසුම් සුසුම් ඒකට සාක්ෂි දැරුවා.. මම ආදරෙයි මේ මොහොතට.. ඇත්තෙන්ම හුඟක් ආදරෙයි.. බලාපොරොත්තු නොවෙන තරම් ඉක්මනකට මේ මොහොත හිතින් හුඟක් දුර නොඇදෙයි කියලා හිතේ ලොකු විශ්වාසයක් තියෙනවා.. ඒ විශ්වාසය එක්ක මම දෑස් මොහොතකට පියා ගන්න උත්සාහ කලා..



සඳකැන් ඇවිදින් සුපිපුන කුසුමන්
සිඹ්නා නිසළ රැයේ
සීතල උමතුව ඉදිකටු තුඩඟින්
අනිනා නිහඬ පැයේ
නිදන්න සොදුරිය නිදන්න ඔබෙ හිස
රදවා මාගේ ලයේ..

නලියන මදනල පොපියන මල් වල
සුවඳක් සොයා ඇදේ
දිදුලන තරු කැල නිල් නුබ ගැබ තුල
සද තුරුලෙහිම රැදේ..

සඳකැන් ඇවිදින්..

නැලවෙන තුරු හිස පිණි පොද ඉස ඉස
නිලඹර තුටින සැලේ
දුක් කඳුලැලි පිස උතුරන සෙනෙහස
මා හදවතට දැනේ..

සඳකැන් ඇවිදින්..


ගායනය : අමරසිරි පීරිස්
ගේය පද : උපාලි මල්දෙනිය
සංගීතය : ඩෙනිස්ටර් පෙරේරා





Thursday, 3 April 2014

සමනළයා මියැද්දෙන්



තියුණු කටු තුඩින් සිරිංජයට ලේ එකතුවෙන දිහා මම බලාගෙන හිටියා.. ඇගේ මුහුණේ තිබුනේ හැඟිම් විරහිත බවක්.. හරියට මළමිණියක් වගේ.. සමහර වෙලාවට මේ දේවල් පුරුදු හන්දම වෙන්න ඇති.. සිරිංජය පිරෙනකන්ම එකතු වුන ලේ දිහා මම බලාගෙන හිටියා.. ඒකේ තිබුනේ අවපැහැ ගතියක්.. ඇත්තම කිවුවොත් කළු පාටක්.. ලේ රතු පාටයි.. එහෙමනම් ඇයි සිරිංජයට පිරුණ මගේ ලේ වල කළු පාටක්? මට හිතුනෙම ඇගෙන් ඒ ගැන අහන්න.. ඒත් ඒ කිසිම හැඟීමක් නැති මුහුණ දිහා බලාගෙන කතා කරන්න මට ඕන වුනේ නෑ.. ඒ හන්දම මම මගේ ලේ පිරෙන සිරිංජය දිහා බලාගෙන ඉදියා..

ඒත් මට ඒ දිහා බලාගෙන ඉන්නත් අවසර නැහැ.. අපිට ටිකක් එහායින් හිටපු ඔහු මගේ අවදානය ඒ පැත්තට ගන්න අසාර්ථක උත්සාහයක යෙදිලා හිටියා.. ඔහු නිතරම පැරදුනා.. ඒත් ඔහු උත්සාහය අත ඇරියේ නෑ.. නොයෙක් දේවල් කියන්න ඔහු උත්සාහ කලත් ඒ දේවල් මගේ මතකය අතරට ගියේ අතරින් පතර.. ඒ හන්දම ඒ වචන වල ඒ තරම්ම වැදගත් කමක් මට දැනුනේ නෑ..

" දැන් හරි.."

ඇයට තිබුනේ රළු පිරිමි කටහඬක්.. මුහුණුවරින්වත්, හැසිරීමෙන්වත් ගැහැණිකගේ හැඟීමක් නොතිබුන ඇයට ඊට නොදැවෙනි වෙන්නම රළු පිරිමි හඬකුත් පිහිටලා.. ඇගේ වැඩ නිමාවෙන අතරේ මම ඒ මුහුණ දිහා බලන්න උත්සාහ කලා.. ඒ, ඇත්තටම ඇය ගැහැණියක්ද කියලා සැක හැර දැන ගන්න..

හිතට එකතුවුනේ කුතුහළක් විතරයි.. ඒ කරාඹු ජෝඩුව, යාන්තමට ගැල්වූ තොල් ආලේපන ඉවත් වුනානම් ඇය පිරිමියක් කියන්න පුළුවන් හැම දෙයක්ම සම්පූර්ණ වෙලා.. මගේ මුවගට ආවෙ සිනහවක්.. ඔවු ඒක උපාහාසාත්මක එකක්.. ඒත් ඇගේ බැල්ම ලග ඒක ඉක්මනින්ම හංඟගන්න සිද්ද වුනේ ඒ තියුණු බැල්මට හිත පොඩ්ඩක් හරි තැගැස්සුන නිසා..

" මේ විදිහට ගියොත් අපිට කලින් කියපු දේවල් කරන්න වෙයි.. ඒ හන්දා මීට වැඩිය ටිකක් මොළේ පාවිච්චි කරන්න.."

ඔහු එක දිහටම කතා කරන්න ගත්තා.. මම කල්පනා කලේ කලින් කියපු දේවල් ගැන.. මට ඒ ගැන කිසිම මතකයක් නැහැ.. එහෙමත් නැත්නම් ඔහුට වැරදිලාද? මගෙ අවිශ්වාසයක් තිබුනත් ඔහුගේ තිබුනේ ස්ථාවර බවක්.. එහෙනම් ඔහු වැරදි නැහැ..

" මිට පස්සේ තනියම එන එක එච්චරම හොද නෑ.. ඒ හන්දා තව කවුරු හරි කෙනෙක් එක්ක එන්න.."

" මට කවුරුවත් නැහැ.."

මගේ හිත අකමැති ඒත් මට යතාර්ථයක් වුන වචන ටික මම පුරුද්දට වගේ කියලා දැම්මා.. ඒක මගේ පරාජය.. ඒත් ඔහු ඒ පරාජය බාර ගන්න සූදානම් නැහැ..

" කවුරුවත්ම නැති කෙනෙක් මේ ලෝකේ ඉන්න විදිහක් නැහැ.. අපිට කොයිම විදිහක හරි සම්බණ්දයක් තියෙනවා.. කාව හරි එක්කගෙන එන්න.. අඩුම ගානේ එක වතාවකට හරි.."

" හ්ම්ම්.."

මට කියන්න ඉතුරු වුනේ එච්චරයි.. මගේ පරාජිත හැඟීම් ඔහු පරාජයක් විදිහට බාර ගන්න කිසිම සූදානමක් නෑ.. අන්තිමේ මම වාඩිවෙලා හිටිය පුටුවෙන් නැඟිටලා එළියට එන්න හිතුවේ ඊට වඩා කතා කරන්න තරම් දෙයක් නොවුන හන්දා..

" මේ ගැන ට්කක් මීට වඩා හිතන්න.. අපිට තව අවස්ථාව තියෙනවා.."

මම ඔහුට කන් නොදීම එන්න තීරණය කලා.. ඒ තීරණේ හරිද වැරදිද කියලවත් හිතන්න මට ඕන වුනේ නෑ.. දොර ලගදි මම ආයෙම වතාවක් දැක්කේ පිරිමියෙක් වගේ පෙනුන ඇගේ මුහුණ දිහා.. හිත ඇතුලේ දුවන එකම ප්‍රශ්ණය ඇය කවුද කියන එක.. ඇත්තටම ඒක හාස්‍යක්..

රතු චතුරශ්‍රය පේන මානයට එනකනම් ඔහේ ඇවිදන් ආවා.. ඒ තරම්ම උනන්දුවක් නොදැක්කුවට ඔහු කියපු දේවල් සමහරක් හිතට සැරින් සැරේ එන්න වුනා.. එහෙමනම් තව ඉතුරු ටික කාලයයි.. රතු චතුරශය දිහා බලාගෙනම මම කල්පනා කලා.. හැම තැනම ගැවසෙන අය අතරේ මම තවක් එක්කෙනෙක් විතරයි.. හැබැයි ඒ හැමෝටම වැඩිය කුඩා මිනිසෙක්..

චතුරශ්‍රයට ටිකක් එහායින් වුන පාරක් ලග හිටියේ සජීවී පිළිරුවක්.. වෙනසකටත් එක්ක මම ඔහු දිහා ඕන කමන් බලන්න උත්සාහ කලා.. අපි ලග තිබුනේ කිට්ටු නමුත් තරමක දුරක්.. හැබැයි ඒ පරතරය අපි අතරේ හිතුවට වැඩිය වැඩියි කියලා දැනුනේ නිතරම අප අතරින් යන මිනිස්සුන්ගෙන් අපිට බාධාවක් වුන නිසා.. ඒ හන්දම මම ටිකක් ලගට යන්න තීරණය කලා..

ඔහුගේ කරේ තිබුනේ ලෝක ගෝලයක්.. උහුලාගෙන ඉන්න බැරි තරමේ බරක් ඔහු දරාගෙන ඉන්න බව මොහොතින් මොහොත කාටත් හොරෙන් වෙනස් කර ගන්න උත්සාහ කරන මුහුණේ ඉරියවු වලින්ම පේන්න තිබුනා.. ඇයි ඔහු එහෙම කරන්නේ? මම හිතුවා.. උත්තරය ජීවිතය.. ඔහුට ජීවිතය වැදගත්.. ඒත් මම?

පුරුදු විදිහටම චතුරශ්‍රය දිහා බලාගෙන මම හිටියේ කල්පනාවක.. ඒත් කවදාවත්ම නැතුව ඒ කල්පනාව මං ගැනම.. මගේ ජීවිතේ ගැනම.. අවුරුදු ගානක අතීතයට හිත දුවලා යන්න හැදුවත් මම හිත බොහොම අමාරුවෙන් නතර කරගත්ත්තා.. ඒ, දැන් අතීතයට ඉඩක් දෙන්න තරම් කාලයක් නොවෙන හන්දා..

ඒත් මට මතක් වුනේ මායාව.. අවසානයේ බැදීමකට කියලා ඉතුරුවුන එකම දේ මායා.. ඒත් ඒකත් දැන් අතීතයක්.. ඒ වුනත් එකම බලාපොරොත්තුවක් හරි තියාගන්න පුළුවන් මායා ගැන විතරයි.. චතුරශ්‍රය ලගින් ඈත් වෙන්න හිතක් තිබුනේ නෑ.. මම බලාගෙන හිටියේ සජිවී පිළිරුව දිහා.. ඔහු දිනුම්.. අවසානයේ මට හිතුනේ එච්චරයි..

මායා වැඩකරපු තැනට යන්න තරම්වත් මේ ඇදුම් පිළිවෙලක් නෑ.. පරණ මතකයක් වුනත් මායා තාමත් මගේ හිතේ ඉතුරුවුන ආදරය.. ඇයට මාව පිළිකුලක් වේවි.. සමහරවිට අපි අන්තිමට හමු වුන වෙලාවේ කිවුවා වගේම තාම මට වෛර කරාවි..  පාරට වෙලා මම තව පැයක් විතර බලාගෙන හිටියා.. ඒ මායා වෙනුවෙන්..

දණහිස් වලට සුපුරුදූ වේදනාවම දැනෙනවා.. කාටවත් පිටතට නොපෙනුනාට ඉදලා හිටලා ගැහෙන ඇඟ පාලනය කරන් හිටියේ ආයාසයකින්.. මට වුනමනා දේ මට දැනුනත්, මේ ඒකට වෙලාව නෙමෙයි.. මගේ බලාපොරොත්තුව තිබුනේ මායා.. මම ඒ දිහා බලාගෙන ඉදියා..

" මිට පස්සේ තනියම එන එක එච්චරම හොද නෑ.. ඒ හන්දා තව කවුරු හරි කෙනෙක් එක්ක එන්න.."

හැමදෙයක්ම අතරින් මට ආයෙම ඔහුගේ වචන ටික ඇහුනා.. හිත දුවලා ගියේ එතනට.. මායා ඒවිද? හිතේ ඉතුරු වුනේ ප්‍රශ්ණයක්.. කල්පනාවත් එක්කම පාර දිහා බලද්දි මම ඈතින් දැක්කේ මායව.. ඒත් ඈ ඉස්සරහට යන්න හිතේ තිබුනේ චකිතයක්.. අපි අතර දුර දැන් අවුරුදු ගානකින් ඉස්සරහට ගිහින්.. හැමදෙයක්ම වෙනස් වෙන තරමටම..

" මායා.."

ඇය මාව පහුකරද්දිම මගේ මම මායට කතා කලා.. ඇය මගේ දිහාවට හැරුනේ මාව බලාපොරොත්තුවෙන් නෙමෙයි.. ඒක හරි ඉක්මනට වෙනස් වුන ඒ මුහුණුවරින්ම පෙනුනා.. ඒත් දැන් මට ඒක ඉස්සර තරම්ම වේදනාවක් නෙමෙයි..

" මාර්ක්?"

ඈ හැම දෙයක්ම දිහා බොහොම තියුණූවට බැළුවා.. හරියට ඒ දවස් වල වගේම.. කිළුටු පාටට පෙනුන ඩෙනිමත් කළු පාට ඩෙමින් ජැකට් එකත් දිහා ඇය බැළුවේ පිළිකුලින්..

" අපිට පුළුවන්ද ටිකක් කතා කරන්න?"

මායා මගේ දිහා බැළුවේ පිටස්තරයෙක් දිහා බලන විදිහට.. ඔවු, ඇත්තටම මම දැන් පිටස්තරයෙක්..

" අපිට කතාකරන්න දේවල් තියෙනවද?"

" හ්ම්ම්.."

" දැන් අවුරුදු හතරක්.. බලන්න ඔයා දිහා.. ඔයා තවත් අන්තයටම ගිහින්.."

" මම දන්නවා මායා.. ඒත්,"

" ඔයාට මම පුළුවන් හැම වෙලේම අවස්ථාව දුන්නා.. ඒත් වැඩක් වුනේ නෑ.. තවත් අපිට කතා කරන්න තරම් දෙයක් ඉතුරු නැහැ.."

ඇය ආපහු යන්න හැරුනා.. ඒ වෙනදා වගේම කේන්තියෙන්..

" මායා.."

මට ඇයව නවත්තන්න ඕන වුනත් ඇයට ඒ ගැන තැකීමක් තිබුනේ නෑ.. මං කතාකරන එක නෑහුනා වගේ සෙනග අතරට මුවා වෙලා මායා යන්න ගියා.. පස්සෙන් දුවලා ගිහින් නතර කරන්න තරම්වත් හිතක් ඒ වෙලාවේ මට තිබුනේ නෑ.. මම කලේ ඈ දිහා බලාගෙන ඉන්න එක.. නොපෙනී යනකන්ම..

රෑ අඳුරත් එක්ක දෙපා වල වේදනාව තවත් තදින්ම දැනුනා.. මම තාමත් ඉන්නේ පාරේ.. කිසිම අරමුණක් නැතුව.. හිතේ තිබුනේ එක දෙයක් විතරයි.. ඒ මායාගේ මතකය.. මතකයත් එක්කම පුරුදු පාරවල් අතරින් ඇවිදන් ආවා.. පාරේ කෙලවරක මම දැක්කේ ඔහුව.. සජීවී පිළිරුව.. ඒත් ඔහු දැන් පිළිරුවක් නෙමෙයි..

දල්වාගෙන හිටිය සිගරට්ටුව උරමින් පාරේ කෙලවරකට වෙලා ඔහු හිටියේ නිදහසින්.. මම ටිකක් වෙලා ඒ දිහා බලාගෙන හිටියා.. දවාලේ බැරි වුනත් දැන් වත් ඔහුත් එක්ක ටිකක් කතා කරන්න කියලා හිතුවත් මම ඒ අදහස අත්හැර ගත්තේ ඔහුගේ නිදහසට බාදාවක් වෙන්න ඕන කමක් නොතිබුන නිසා.. එකින් එක අහසට දුම් වළළු පිට කරමින් ඔහු හිටියේ ඔහුගේම කියලා ලෝකයක.. ඒත් මම?

මගේ ලොකය තිබුනේ වෙනමම තැනක.. ඒත් එතනට හුඟක් දෙනෙක් අකමැතියි.. මං වගේම කෙනෙක් ඇරෙන්න අනිත් හැමෝම මගේ ලෝකෙට වෛර කරනවා.. ඒත් මම එතනට හුඟක්ම ආදරෙයි.. යාන්තමට විවර වුන දොර අතරින් මම ඇතුල බැළුවේ හිතේ සැකය ඈත් කර ගන්න..

" ඇයි මොකද?"

අතේ තිබුන එකම රූබල් පනහ මම ඔහුට දික් කලා.. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුනේ සිනහවක්.. ඒක සමච්චලයක්..

" මේකට මොනවා කියලා ගන්නද?"

" පුළුවන් තරමක්.."

ඔහු ආයෙම හිනාවුනා.. ඒත් අන්තිමේ වෙනදා තරම්ම නැතත් මට ඕන දේ මට ලැබුනා.. හිතට වෙනදා තරම්ම සතුටක් නැතත් ඩෙනිම් ජැකට් එක අතරේ අත රදවගෙනම මගේ කාමරේට ආවේ මගේ ලෝකේ තනි වෙන්න.. කාමරෙ තිබුන පිළුණු ගද ගැන වද වෙන්න තරම්වත් ඕනකමක් මට තිබුනේ නෑ.. පුරුදු විදිහටම දොර ජනෙල් හැම එකක්ම වහගත්ත මට ඕන වුනේ තනි වෙන්න.. මගේම ලෝකෙක..

මායා, ජීවිතෙන් ඈතට ගිය අතීතක් විතරයි.. මං වෙනුවෙන් මොහොතක් නතර වෙන්නවත් බැරි තරමටම මාව පිළිකුල් කරන අතිතයේ එක නැවතුමක් විතරයි ඇය.. එක අතකට ඇය වැරදිත් නැහැ.. ඇය ඇගේ ලෝකෙක ජීවත් වුනා දෙන්..

කාමරෙ තිබුණ පිළුණු ගද එක වතාවකට හොදට විඳගත්තා.. ඒක මට දැන් හුරුයි.. හරියටම ජීවිතේ එක කොටසක් වගේ.. එක ලයිට් එකක් විතරක් දැල්වෙද්දී අනික් හැම එකක්ම නිමලා දැම්මේ කළුවරට ඉඩ දෙන්න මට ඕන වුන හන්දා.. ජීවිතෙත් හරි හමන් එළියක් නැති වෙලා ගිහින්.. නිතරම අහන්න ආස කරපු බීට්ල්ස්ලගේ සීඩී එකක් අරගෙන ඒක වාදනය වෙන්න දැම්මේ රූපවාහිණියට වැඩිය මම සංගීතයට ආස කල නිසා..

පැත්තකට විසි කරපු ඩෙනිම් ජැකට් එකේ සාක්කුවෙන් ඒක අර ගනිද්දී ඉබේම වගේ පිටවුනේ සුසුමක්.. නමුත් ඒක පසුතැව්ල්ලක් නෙමෙයි.. කිසිම විදිහක වටිනාකමක් නැතුව ඔහේ ගෙවෙන ජීවිතේ මට තවත් බලාපොරොත්තු වෙන්න පුළුවන් මොනවද? කිසිම දෙයක් නැහැ..

කබඩ් ලාච්චුවේ තිබුන සිරිංජයකුත් අරගෙන පුටුවක වාඩි වුනේ නිරුවතින්.. ඒක මගේ නිදහස.. මගේ ලෝකය ඇතුලේ තිබුන නිදහස එක්ක ජීවත් වෙන්න මට නිතරම ඕන වුනා.. සිරිංජයට ආශ්වාදය හෙමින් පිරෙද්දී මගේ මතකයට එක පාරම ආවේ උදෑසන දැක්ක ඇය..

ඇගේ පිරිමි හුරුව හරියට මායාවක් වගේ මං ඉස්සරහා මැවෙන්න වුනා.. ඒ කිසිම හැඟීමක් නැති මුහුණ, ගැහැණු ලාලිත්‍යක් නොතිබුන කම්බුල්  එකින් එක මතකයට ආවේ උදේ තිබ්බා වගේම කුතුහලයත් එක්කම.. ඒත් දැන් ඒ දේවල් වලින් වැඩක් නැහැ.. මට ඇයව අනිවාර්‍යෙන්ම ආයෙම මුණ ගැහේවි.. සමහරවිට අවසන් හුස්මකට කලියෙන්..

බීට්ල්ස්ලගේ සංගීතයයි ඇඟට මුසු වුන ආශ්වාදයයයි එක්ක මම හිටියේ හැම දෙයක්ම අමතක වෙලා යන තැනක.. වේදනා දුන්න දණහිස් වත්, ඉදලා හිටලා ගැහුන ඇඟත් දැන් ඒ හැම දෙයක්ම අමතක කරපු ගානයි.. මම පුටුවෙන් නැඟිට්ටා.. ඒ, මට පියාඹන්න ආස වුන හන්දා.. මම සමනළයෙක්.. පියාපත් නොලද සමනළයෙක්.. ඉතින් මම ජීවත් වුන දෙන්.. එහෙම නැත්නම් මියැදුනාදෙන්.. ඒකේ අඩුවක් වත් වැඩියක්වත් කොයිම වෙලාවකවත් නොදැනේවි..



නිමි..
 

Thursday, 6 March 2014

නුඹ නොමැති හද ගැස්ම



ඇත්තටම අපි හුඟක් දුරයි.. සමහර විට මම මේ කියන දේ පිළිගන්න ඔයා සූදානම් නැති වේවි.. ඒ ඔයා මට ආදරේ හන්දා.. ඔයා මගේ ලගම ඉන්න කැමති හන්දා.. ඒ වුනත් ගෙවිලා ගියපු කාලයත් එක්ක බලද්දී අපි දන්නෙම නැතුව අපෙන් හුඟක් දුරකට ඇදිලා ගිහිල්ලා.. ඇත්ත, හුඟක් දෙනෙක් කිවුවේ අපි තරම්ම ගැලපෙන කවුරුවත් නැහැයි කියලා.. ඔවු, ඒක ඇත්ත.. කාලයත් එක්ක හැමදෙයක්ම වෙනස් නොවෙන්න අපි තාමත් අපි ලගම ඉන්න තිබුනා.. හැමෝම බලාපොරොත්තු වුන විදිහට.. ඒ වුනත් කලය හුඟක් වෙනස් වෙලා..

මතකද අපි අපේ වුන මුල්ම දවස් වල.. එතකොට අපි හිටියේ හුඟක්ම ලගින්.. නිතරම වගේ අපිට අපිව දැනුනා.. ඒ හැඟීම කොයි වගේද කියන්න ඔයත් මාත් හොදටම දන්නවා.. අපි ඒකට ආස කලා.. හැම තැනකම වගේ අපි ගොඩක් නිදහසින් ඇවිදගෙන ගියා.. අපි දිහා බලපු හුඟක් අය ගොඩක් වෙලාම අපි දිහා බලාගෙන හිටියා.. අපි ඒක ගැන ඒ තරමටම නොහිතුවට ඔවුන් අපි ගැන කතා වුනා..

ඒත් දැන් කාලය ඒ තරම්ම සුන්දර නැහැ.. ඇත්ත අපි තාම එක ලගින් ඉන්නවා.. ඒ වුනත් අර ඉස්සර වගේම ලගින් ඉද්දී දැනුන සතුට අපේ හිත් වල තැනක ඉතුරු වෙලා තියෙනවද කියලා මට නිතරම හිතෙනවා.. මම තාමත් ආදරෙයි, මේ ලෝකේ අපි  දෙන්නවම දැක්කේ එක්කෙනෙක් විදිහට.. අපි ගැන ඔවුන් කතා කලේ එකට.. ඒත් අපි? මට හිතෙනවා අපි දැන් අපිට අයිති නෑ කියලා..

මම ඔයාට හුඟක් රිද්දනවා.. ඒක හැම වෙලාවකම හිතලා කරන දෙයක් නොවුනත්, මම දන්නවා මම හින්දා ඔයාට ගොඩක් රිදෙනවා.. මගේ ලගට ඔයා ආදරෙන් දුවන් එන හැම වෙලාවකම මම හිතන්නෙවත් නැතුව ඔයාව හුඟක් ඈතකට තල්ලු කරනවා.. එතකොට ඔයාට රිදෙනවා.. ඒත් ඒක ගැන හිතෙන්නෙවත් නැතුව ඔයා ආයෙම මං ලගට එන්න උත්සාහ කරද්දී එක වෙලාවකට මට අපි ගැනම පුදුම හිතෙනවා..

වෙලාවකට හිතෙනවා කෑ ගහලා කියන්න, මට ඔයාව එපා කියලා.. මට ඔයාව අයිති නැහැ කියලා.. ඒත් ඔයා ලගදි ඒ කිසිම දෙයක් මට වචන කර ගන්න බැහැ.. ඒ ආදරේ නිසා.. ඒත් මට හිතුනා වෙලාවකට ඔයාට මාව එපා වෙයි කියලා.. ඒත් ඔයාට එහෙම වුනේ නෑ.. නිතරම ඇවිත් නැවතුනේ මගේ ලගම.. ඒ වෙලාවට කියන්න ඕන දේවත් කියා ගන්න මේ හිතට පුළුවන් කමක් නෑ.. මටත් ඕන ඔයා ලගටම වෙලා ඉන්න..

මතකද මේ ගෙවිලා ගිය මාස දෙක..  ඒ වගේම අද.. අපි අපේ ලග හිටියත් අපි අපේම නොවුන මහා අවාසනවන්තම කාලයක්.. මූණට මූණ බලාගෙන ඔහේ ගෙවිලා ගිය දවස් තරම් කාලකණ්නි කාලයක් තවත් තිබුනද කියලා මට හිතා ගන්න බැරි තරම්.. ඔයා නිතරම හිටියෙ කළකිරිලා.. ඈතින් හිටියා වුනත් මට ඒ දිහා බලාගෙන ඉන්න පුළුවන් වුනේ නෑ.. මට වෙලාවකට හිතුනා ඔයාගේ හුදෙකලාවට ඉඩ දිලා ආයෙම හැරිලා යන්න.. එතකොටවත් අඩු ගානේ ඔයා හිනාවෙයි කියලා මට හිතුනා..

මම දන්නවා, ඒක කරන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි කියලා.. ඒත් මං ගාවට එන හැම වෙලාවකම ඔයාගේ හිතට රිදෙනවා වෙනුවට ඒක ටිකක් හරි හොදයි කියලා මම හිතුවා.. ඔයාගෙන් ඈත් වෙලා ඉන්න මට හිත හදාගන්න අමාරුයි.. ඒත්, ඔයා වෙනුවෙන් එහෙම දෙයක් වුනත් කරන්න බැරි කමක් ඇත්තටම මට තිබුනේ නෑ.. ඒත්, ඔයාගේ ඔය හැඟීම නිතරම මාව ඔයා ලගටම ඇදලා ගන්නවා.. මට හිතා ගන්න බෑ..

සමහර විට මේ වේදනාවම අපිව ලඟින් තියාවි.. මට වෙලාවකට එහෙම හිතෙනවා.. මගේ ලගට එන ඔයාව රිද්දලා ආයෙම ඈතට එලවද්දී ඔයාට තරමටම මටත් හුඟක් රිදෙනවා.. ඒත් ඒක මේ දෑත් වල බරට, වේගයට කොහෙත්තම නොදැනේවි.. මේ අඳුරු සිතුවිළි අස්සේ හැංගිලා මම ඔයාගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා.. සමහර විට ඔයාට ඒක නොපෙනෙනවා ඇති.. එත් මම ඔයාට ආදරෙයි.. ඇත්තටම මට ඔයාගෙන් ඈතට වෙලා ඉන්න තරම් හිතේ ශක්තියක් නෑ..

රිදුම් දුන්නත් මේ ආදරේ අපිට ඕන.. එහෙම නේද? මම හිතනවා ඔයත් ඒ විදිහටම හිතනවා ඇති කියලා.. නිහැඬියාව බිදෙන මොහොතක් වෙනකන් මම ඔයා දිහා බලාගෙන ඉන්නවා.. මට හිතෙන්නේ මට දැන් කරන්න පුළුවනුත් එච්චරයි කියලා..

............................

" ඒ උඹේ එක්සෑම් ඉවරද බං?"



" ඔවු මචං ඇයි?"



" එහෙනම් ඔය බැට් එකයි බෝලෙයි අරන් වරෙන්.. මාස දෙකකින් විතර සෙල්ලම් කරන්න බැරි වුනා.."

............................