Monday, 28 July 2014

කුමාරියක්ද, තාරාවියක්ද?



සඳ කුමාරි 1

මේක පුංචි කතාවක්. 
එකමත් එක... හ්ම්ම්.. නෑ එවුවා ඕනේ නෑ.
මෙහෙමයි,
හිටියා ලස්සන කුමාරිකාවක්. 
කොච්චර ලස්සනද කිවුවොත්..... 
මට නම් එයාගේ එහෙම කියන්න තරම් කිසි ලස්සනක් නෑ.
හැබැයි ලස්සන නැත්තෙත් නෑ.. 
එත් එයාට තිබුනේ ගොඩක් ලස්සන හිතක්, එත් එයා ඒ බව දැනගෙන හිටියේ නෑ. 
එයා හිටියේ ගොඩක් දුකින්.



ජිවිතේ කොච්චර අසධාරණද කියනවනම් ඒ කුමාරිකාව අවුරුදු ගානක්ම හිටියේ තනියම.
ගොඩක් පාළුවෙන්.
එයා ලග කොච්චර කට්ටිය හිටියත් එයාට පාළුව දැනුනා..
එයාගේ මුළු ජිවිතේම ගෙවුනේ හරිම දුක්බර විදියට.
හැම සැප සම්පතක්ම මැද්දේ එයාට දැනුනේ එයා ඒ ලොකේට අයිති නෑ වගේ.

එයාගේ පවුලේ අයත් එක්ක බැලුවම එයාගේ සිතුම් පැතුම් හරියට 
මී මැස්සොයි සමනළයොයි වගේ වෙනස්.
 පුංචි කුමාරිකාව ආස කලේ මුළු අහස පුරාම නිදහසේ පියාඹන්න.
අහසේ හැම ඉමක් කොනක්ම හොයාගන්න.
 වළාකුළු එක්ක ආදරෙන් ඉන්න
හරියට පුංචි කිරිල්ලියක් වගේ.
එත්,
ඒ කුමාරිකාවගේ පියාපත් කවදාවත් දිග ඇරල තිබුනේ නෑ. 
අඩුම ගානේ ඒකට උත්සාහ අරගෙනවත් තිබුනේ නෑ.
ඒ නිසාම ඒ පිහාටු තිබුනේ හොදටම ඇලිලා. අඩුම ගානේ පිහාටු කියලවත් හිතන්න බැරිම විදියට. 

***

අපේ පුංචි කුමාරිකාව එයාගේ තනිකම, පාළුව මකාගත්තේ එයාටම කියලා පුංචි ලෝකයක් හදාගෙන. එයා එයාගේ ලොකුම ලොකු , උසම උසම කුළුනේ තිබුන ලස්සනම ලොකු කාමරේ පුරාවට චිත්‍ර ඇන්දා. චිත්‍ර වලින් මුළු කාමරේම වැහුවා. ඒ හැම සිතුවමකම තිබුනේ එයා දකින්න කැමතිම, එයා ජිවත් වෙන්න ආසම තැන් වලයි මිනිස්සුන්ගෙයි රුප. ගොඩක්ම තිබුනේ ලස්සන මල් වතු, පුංචි ලස්සන ගම්මාන, සත්තු පිරිච්ච කැළැවල්, ලොකු වැලි කුණාටු තියෙන කාන්තාර, උසම උස කඳු, ගොඩක් අමුතු සත්තුත් ඇඳලා තිබුනා මේ පුංචි කුමාරිකාව. වැඩිය එහෙමෙහේ ඇවිදලා නැතත් එයා දැක්ක දේවලුත් ඒ අතර තිබුනා. ඒ තමයි එයා හදාගත්ත එයාගේ ලොකේ. ඒ හැම දෙයක්ම අතරේ එයා ආසම කලේ ලස්සන ගිණි කුරුල්ලෙක්ට.


අපේ පුංචි කුමාරිකාවට හිටියා හොදම යාළුවෙක්. එයා ලස්සන ගිණි කුරුල්ලෙක්. එකනේ කුමාරිකාව එයාගේ ලස්සනම ලස්සන චිත්‍ර වලත් රත්තරන් පාට ගිණි කුරුලෙක් අදින්නෙ නිතරම. 
 එයා ඒ තරමටම ඒ ගිණි කුරුල්ලට ආදරේ කලා.

දවසක් අපේ පුංචි කුමාරිකාව උදෙන්ම නැගිටලා එයාගේ ගිණි කුරුල්ලත් එක්ක එක්කහු වෙලා අදින්න ගත්තා ලස්සන චිත්‍රයක්. ගිණි කුරුල්ලා ලොකේ ලස්සනම තැන් වලට පියාඹලා ඇවිත් කියන විස්තර අහාගෙන තමයි මේ කුමාරිකාව ලස්සන චිත්‍ර අදින්නේ.
එදත් එයා චිත්‍රේ ඇන්දේ එයාගේ ගිණි කුරුල්ලගෙන් විස්තර අහගෙන.

" කියන්න යාළු, ඔයා තරම් හොද,

ඔයා වගේ ලස්සන,

ඔයා වගේ මට ආදරේ

හොද යාළුවෙක් ඇද්ද තව...



පියාඹන්න බැරි මට, ඔයා ගිහින් දුර

ඇවිදින් කියලා ලස්සන දේ

හීන මවන පොඩි ලස්සන කුරුල්ලෙක්

හම්බ වෙයිද කාවදාවත් මට..



එන්න එන්න පියාඹන්න, කියලා දෙන්න

එන්න එන්න ඇවිත් නටමු

සිංදු කියලා කැරකිලා හරි වේගෙන්

හරි ආදර ගිණි කුරුල්ලා ඔයා තමයි මගේ..."


රත්තරන් පාට ගිණි කුරුල්ලයි පුංචි කුමාරිය මෙහෙම සිංදු කියලා නටලා ඉවර වෙද්දිම.... පුංචි කුමාරි හිටිය උසසසසස කුළුණේ ජනේලෙකින් කුමාරිගේ කාමරේ ඇතුලට වේගෙන් අවා ඊතලයක්. ඇවිල්ලා ඊතලේ කෙලින්ම වැදුනේ පුංචි කුමාරි ඇද ඇද හිටපු ලස්සනම ලස්සන සිතුවම මැද්දටමයි. 
එයාලට හිතා ගන්නවත් බැරි වුනා.. 

කුමාරි ගොඩක් බය වුනා. එයා බය වෙලා ගිණි කුරුල්ලවත් බදාගෙන ඇහුවා "කොහෙන්ද මේ ඊතලේ ආවේ?" කියලා. 
 ගිණි කුරුල්ලත් පුදුම වුනා. මොකද මේ කුළුණ තියෙන්නෙ එසේ මෙසේ තැනක නෙමෙයි නේ, ලස්සන ලොකු වළාකුළක් උඩ නිසා. ඔයාලා ඉතින් දන්නවනේ වළාකුළු උඩට ලෙසියෙන් කෙනෙක්ට එන්න බැරි විත්තිය. 



කුමාරියි ගිණි කුරුල්ලයි දෙන්නම එකතු වෙලා බැලුවා අර ඊතලේ දිහා. එතකොටයි දැක්කෙ ඊතලේ පුංචි කොලේකුත් ඇමිණිලා තියෙන බව. 
ඒ ඊතලේ  තිබුන කොළ කැල්ල ගලවලා අතට අරන් බැලුවා කුමාරිකාව. ගිණි කුරුල්ලත් කුමාරිකාව ලගම හිටියා. ඉතින් ඒ කොලේ තිබුනේ මෙන්න මෙහෙමයි ලු..

" කැමති දැනගන්න. කියන්න බලන්න. 

මේ සුදුම සුදු වළාකුළු මාළිගාවේ උසම කුළුණේ ඉන්නෙ,

ලස්සනම ලස්සන සුරංගනාවියක්ද?

නැත්තන් ලස්සන කුමාරිකාවක්ද?

හ්ම්ම්.....

 එහෙමත් නැත්තන් නපුරු රාක්ෂියක්ද?

ඒ ඔක්කම නෙමෙයි නම් 

රත්තරන් බිත්තර දාන පියාඹන්න බැරි තාරාවියක්වත් ද? 

කුමාරිට නම් හොදටම හිනා ඒ පුංචි කොල කැල්ලේ තිබුනු දේ කියවලා. ඉතින් එයා කිවුවා ගිණි කුරුල්ලට "යන්න ගිහින් බලන්න කවුද කිසිම බයක් නැතුව සඳ රැජිණගේ මාළිගාවට හීයකින් විදලා ලියුම් එවලා විහිළු කරන්න තරම් දක්ෂයා කියලා." කියලා කිවුවා. 
ඉතින් ගිණි කුරුල්ලා පියාඹලා ගියා කුමාරිගේ මාලිගාවෙන් එහා ඈත තිබුන වනාන්තරේ දිහාට.



ගිණි කුරුල්ලා ගොඩක් වෙලා වළාකුළු වනන්තරේ අහස උඩ පියෑඹුවා.
කොච්චර හෙව්වත් ඊතලේ විද්ද කෙනාවනම් හොයාගන්න බැරි වුනා.
එයා ආයෙම හිස් අතින් එන්න ආවා.
 ගිණි කුරුල්ලට වගේම කුමාරිටත් ටිකක් දුකයි.
කුමාරි ටිකක් වෙලා කල්පනා කලා.
කල්පනා කරලා එයාලා කලේ පුංචි ලස්සන වළාකුලක් අරන් ඇන්දා චිත්‍රයක්. ඒකේ තිබුනේ ඒ චිත්‍ර අදින කුමාරිකාවකුයි, එයා ලගටම වෙලා ඉන්න ලස්සන ගිණි කුරුල්ලෙකුයි. 

ඇදලා ඉවර වෙලා අර ඊතලේටම වළාකුළු සිතුවම අමුණලා ආයෙම පා කලා හීය වළාකුළු මාලිගාවෙන් ඈතට.......
වළාකුළු සිතුවමත් එක්ක ඊතලේ පා වෙලා පා වෙලා ගියේ නම් හීය විද්ද හීයේ අයිතිකාරයා ලගටමයි. මොකද එක මැජික් හීයක්  නිසා. 

ඉතින් හීයේ අයිතිකාරයා කවුද?  



Thursday, 24 July 2014

සුදු නාඟ අභිරහස



බේකර් විදියේ ගෙදර බෙල් එක වැදුණේ මහ පාන්දර උදේ දහයට විතර.. නිගමනවලට අනුව හෝම්ස් දන්නවා ආවේ කවුද කියලා.. කොටින්ම ඒ වොට්සන්.. හෝම්ස්මයි උදේම එන්නයි කියලා FB එකට මැසේජ් එකක් දැම්මේ..


" මගේ මිත්‍රයා උදේ පාන්දරම වැඩ වගේ.."

" මොන වැඩද වොට්සන්.. වැඩට යන්න තමයි මේ එන්න කියලා මැසේජ් කලේ.. මේ එන වෙලාවද මනුස්සයෝ.."

" හරි හරි හෝම්ස්, කියන්න මොකද්ද මේ පාර ගැටලුව.. මිනිමැරුමක්ද?"

" නෑ, අතුරුදහන් වීමක්.."

" ඇත්තට, ආරංචියක්වත් ආවේ නෑනේ.."

" එහෙම වෙන්න එපැයි.. මේක ලන්ඩන් වල එකක් නෙමෙයි.."

" එහෙනම්.."

හෝම්ස් හාන්සි පුටුවට වෙලා පයිප්පෙට දුම්කොළ පුරවන ගමන් කතාව කියන්න පටන් ගත්තා..

" ලංකාවේ, සුදු නයෙක් නැති වෙලා.."

" සුදු නයෙක්.. එහෙනම් සෑහෙන වටිනවා ඇති.."

" නෑ වොට්සන්.. සුදුනයි කියන්නේ ඒ තරම් දුර්ලබවත් වටිනාකමින් වැඩි දෙයක්වත් නෙමෙයි.."

" ඔය ඇත්තමද?"

" මාත් දන්නේ නෑ.. එහේ අය තමයි කියන්නේ.. මෙහේ සුදු නයි නැහැනේ.."

" හරි ඉතින් මොකද වෙලා තියෙන්නේ?"

" මේකා මේ සූ එකේ හිටිය නයෙක්.. දැන් සතියකට විතර කලින් අතුරුදහන් වෙලා තියෙන්නේ.. කොටින්ම ප්‍රදර්ශනේට හිටිය එකෙකුත් නෙමෙයි.. අහල පහල කූඬු වල හිටිය අනිත් සත්තූ ඉද්දී මේකා විතරයි අතුරුදහන් වෙලා තියෙන්නේ.."

" එහෙනම් හෝම්ස් අපිට මේ නයා හොයන එක ලේසි වෙන එකක් නෑ.."

" නෑ වොට්සන්, ඒ ගැන කරදරයක් වෙන්න දෙයක් නෑ.. නයා හම්බුවෙලා.."

" මොකක්? කවුද උස්සලා තියෙන්නේ.."

" කවුරුවත් නෑ.. නයාම තමයි ඌ හිටිය කූඬුව ඇරගෙන ඌම එළියට ගිහින් ඒ පැත්තේ වටේ ඇවිදලා ආයෙම බඬගිනි උණාම සූ එකට ඇවිත් තියෙන්න්නේ.."

" මොනවා කවුද එහෙම කියන්නේ?"

" කියන්නේ නයාම තමයි.. ඔය පොලීසියට ප්‍රකාශයක් කරලා තියෙන්නේ?"

" මොකක්, පොලීසියට?"

" ඇයි වොට්සන් අමතක වුනාද.. මීට කාලෙකට කලින් ලන්ඩන් වලම තිබ්බ ලෝකේ හොදම පොලීසිය තෝරන තරගේ දින්නෙත් ලංකාවේ පොලීසියනේ.. ඇයි අර තඩි වලහා පිළිගත්තේ ඌ තමයි හාවා කියලා.."

" අහ් ඔවුමනේ.. මට අමතක වුනා.. දැන් හෝම්ස් ඔච්චර දක්ෂ පොලිසියක් ඉන්න රටේ අපි ගිහින් තවත් මොනවද හොයන්න තියෙන්නේ.. එයාලා අපෙන් මොනවද ඉල්ලන උදවුව.."

" නෑ වොට්සන් එයාලට අපෙන් උදවු නම් ඕන නෑ අපි එයාලගෙන් උදවු ගත්තත්.. මට මේ ඊයේ WWf එකෙන් ඊ මේල් එකක් දාලා තිබ්බා ගිහින් ඒ සතා ගැන වාර්ථාවක් අරන් එන්න කියලා.. ඒකයි මේ බැළුවේ.."

හාන්සි පුටුවේ හොදට දිගා වුන හෝම්ස් නළලත් රැළි කරන් ටිකක් වෙලා කල්පනා කලා..

" මොකද්ද හෝම්ස් ප්‍රශ්ණේ?"

" නෑ මම බැලුවේ ශ්‍රී ලංකන් එකේ ටිකටුත් ගනන්.. ඒත් නොගිහිනුත් බෑ.. මේ මාසේ ගෙවල් කුලී සල්ලි තාම දුන්නේ නෑ අපි එකේන් වත් ගිහින් එමු.."

" හා හෝම්ස්.. වෙන මොනවා කරන්නද?"

පැය නමයක් ගුවන් කාලය හෝම්ස් වොට්සන් දෙන්නට දැනුනේ ගමන පුරාම ගෙදර ඉන්නවා වගේ.. කිරිබත් කෑල්ලක් කන ගමන් එංගලන්ත ශ්‍රී ලංකා ටෙස්ට් මැච් එකේ හයිලයිස්ට් ටිකත් බලාගෙනම  හෝම්ස් වොට්සන් එක්ක ලංකාවට ආවා.. එයාර්පෝර්ට් එකෙන්ම ටැක්සියක් ගත්ත හෝම්ස් වොට්සන් එක්ක කෙළින්ම ගියේ දෙහිවල සූ එකට.. ගිහින් තමන්ව අදුන්නලා දීලා ආව කාරණාව ගැන හෝම්ස් අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්ට පැහැදිලි කරලා  දුන්නා..

" අහ්, මහත්තුරු ආව එක වටිනවා.. ඒත් දැන් ඒකේ හොයන්න දෙයක් නෑ.. නයා වරද පිළිගත්තා මහ රෑ පැනලා ගියේ ඌමයි කියලා.."

" ඒකනම් අපිත් දන්නවා.. ඒ උනාට අපිට නයාව බලන්න ඕන.. මොකද WWf එකට වාර්ථාවක් දෙන්නත් ඕනනේ.."

" එහෙනම් ඉතින් මෙහේ බලලා වැඩක් නෑ.. ගල්කිස්ස පොළිසියේ ගිහින් බලන්න වෙනවා.."

" ඒ මොකද?"

" වැඩිදුර පරීක්ෂණ වලට අරන් ගියා.."

හෝම්ස් වොට්සන් එක්ක ආයෙම ටැක්සියේ නැගලා ගල්කිස්ස පොලීසියට එන්න ආවා.. විස්තර පැහැදිළි කරාම ඔවුන්ට සුදුනයාව බලන්න විනාඩි පහක් හම්බුනා.. කළුවර කාමරේ හරි මැද පැද්දී පැද්දී තිබුන බල්බ් එකක් යට මේසෙක සුදු නයා දරණේ ගහන් හිටියා.. ඒ පෙනේ "ප" යන්නක් නැති තරම්..


" මොකද ඔය බෙල්ලේ තුවාල.. හරියට කාට හරි ලේ දීලා වගේ.."

හෝම්ස් පුටුවේ වාඩි වෙන ගමන් ඇහුවා.. සුදු නයා යන්තන් ඔළුව උස්සලා බැළුවා.. උගේ මූණේ තිබුනේ සෑහෙන්න මහන්සි පෙනුමක්.. එක අතකට කී දෙනෙක්ට කියලා ප්‍රකාශ නිකුත් කරන්නද..

" මට මතකත් නෑ හරියට මොකද උනේ කියලා.. මම යද්දී නම් මෙහෙම තිබුනේ නෑ.."

" ඇත්තටම තමන්මද කූඬුව ඇරගෙන ගියේ?"

" පිස්සුද මහත්තයෝ.. මම එහෙම කිවුවේ අර උදේ හවස මට කන්න මී පැටියෙක් හරි ගෙනත් දාන මිනිස්සු හතර දෙනාගේ රස්සාවල් ගැන හිතලා.. අර නිදන් හාරපු STF කට්ටියට වගේ තව ටික දවසකින් ඒ ගොල්ලන්වත් ආයෙම වැඩට ගනීවි.. එතකොට මේ ප්‍රශ්ණ ඉවරයි.."

" එහෙනම් මොක්ද තාම බයෙන් වගේ ඉන්නේ?"

" නෑ මහත්තයෝ මම මේ කල්පනා කලේ.. මම ඇවිද්ද තැන් පෙන්නන්න කියලා පොලීසියෙන් මාව ආයෙම එළියට එක්ක යාවිද කියලා.."

------------------------------



විශේෂයි - මේ මගේ 550ස් වෙනි පොස්ට් එක :)  

Monday, 21 July 2014

අන්ධ ගීතය



මාවතේ ඈත කෙළවරකින් ඇහෙන වේගවත් සංගීතයට කාටවත්ම නොදැනීම වගේ මාවත හුරු වෙලා ගිහින්.. හැමදාම ඒකාකාරීව ඇහෙන සංගීතයට විරුද්ධ වෙන්න අය තියා ඒ සංගීතය රස විදින අයවත් ඉන්නවද කියලා හිතා ගන්න වෙලාවකට අමාරුයි.. ඒ සංගීතයත් හරියටම මේ වාතය වගේ.. අපිට නොදැනිම අපි පාවිච්චි කරනවා.. පාර දිගේ ඇවිදන් යන මිනිස්සු හැමෝම වගේ එයාලගේ ලෝක වල අතරමං වෙලා.. වැරදීමකින් පියවරක් පැටළුනොත් ඇරෙන්න ඒ දැහැන බිදෙන්න කොහෙත්තම ඉඩක් නැති තරම්..

පල්ලිය ඉස්සරහා පඩි පෙලට වෙලා මේ හැම දෙයක්ම දිහා ටිකක් වෙලා බලාගෙන හිටියා.. කකුල් දෙක ලග තියෙන තොප්පිය තාමත් හිස්.. ඒ මේ අත බැළුවත් ඔවුන් ඔවුන්ගේ ලෝක වලින් මිදෙන්න කොහෙත්ම සූදානම් නෑ.. මගේ හඬ මගේ වාදනය නෑහෙන තරමටම ඔවුන් බිහිරි වෙලා.. එහෙමත් නැත්නම් මාවතේ කෙළවරින් ඇහෙන වේගවත් සංගීතය ඔවුන්ව බිහිරි කරලා..

පල්ලියේ සීණුවේ උදේ එකොලහා වදින සද්දේ ඇහුනා.. ඒත් එක්කම වගේ මගේ මුවින් දිග හුස්මක් පිටවුනේ තාමත් හිස් වෙලා තියෙන මගේ තොප්පිය දැක්කම.. උරහිස් අතරට ආව වේදනාවත් එක්ක වයලීනය දැනුනේ මේ ජීවිතේටත් වැඩිය මහ බරක් විදිහට.. මම ඒක පැත්තකින් තිබ්බා.. ටික වෙලාවකට.. කොටින්ම ඒක කාටවත් ප්‍රශ්ණයක් නෙමෙයි.. සංගීතය වැයුනත් නැතත් ඒක ගැන අහන්න ඕන කමක් තියෙන කවුරුවත් හිටියේ නෑ.. මගේ හිත ඇරෙන්න..

වයලීනය සීරුවට පෙට්ටියට දා ගත්ත මම එතනින් නික්මුනා.. ඈතින් ඇහෙන ඝෝශාකාරි සංගීතය එක්ක මට තරඟ කරන්න තරම් පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ.. මම පැරදුනා.. ජීවිතේ හුඟක් තැන් පැරදුනා වගේ අදත් මට පරාජය බාර ගන්න වුනා..

මේ වසන්තයේ මුල.. තැනින් තැන වැටිලා තිබුන චෙරි බ්ලෝසම් මල්
වලින් පාරේ තිබුනේ අමුතුම ලස්සනක්.. මම ඒ අතරින් ඇවිදන් ගියා.. තාමත් ඉදලා හිටලා හුළඟකට පාවෙලා එන මලක් ලස්සන හැඩ රටා මවාගෙන පොළවට වැටුනා.. ඒක කාටවත් නොදැනෙන්න ඇති.. මල් අතරින් හෙමීට අඩි තියාගෙන මම ඉස්සරහට ඇවිදන් ගියා.. ඒ බලාපොරොත්තුවක් නැතුව..

කලින් ඇහුන ඝෝෂාකාරී සංගීතය දැන් නෑසෙන තරම්.. ඒ කියන්නේ මම හුඟක් දුර ඇවිදගෙන ඇවිත්.. සෙනඟ වැඩියෙන් ඉන්න හරියක් දිහා මම වට පිට බැළුවා.. මාවත් හැම එකක්ම එක වගේ.. කලින් මම මේ හරියට ඇවිදන් ඇවිත් නැති හන්දා හිතේ චකිතයෙන් මම අවට දිහා බැළුවා..

හොදට ලොකුවට වැවිලා තිබුන චෙරි බ්ලෝසම් ගහක් ලගට ගිහින් මම නැවතුනා.. මෙතන තමයි හොදම තැන.. මම ඒ තීරණයට ආවා.. පැත්තකට හේත්තු කරපු වයලීන් පෙට්ටියෙන් මගේ ජීවිතේ සවිය අතට ගත්ත මම ඒක වයන්න සූදානම් වුනා.. ඒත් හිත තිබුනේ කොහේදෝ මන්දා ඈතක.. අමාරුවෙන් හිතේ සත්සර ගලපගෙන වයන්න උත්සාහ කලත් ඇඟිළි තුඩු අතරට ඒ රිද්මය ආවේ නැති තරම්.. මම හිටියේ අසාර්ථක උත්සාහයක..

කලින් සංගීතය අහන්න මිනිස්සු නැති වුනත් මගේ අසාර්ථක වාදනය දිහා බලන්න ඇවිදන් යන කීපදෙනෙකුට ඕන වුනා.. ඔවුන් හිනාවුනා.. මම මොහොතකට ඇස් දෙක පියාගත්තා.. ඒ මට, මම වෙන්න ඕන වුන නිසා.. මගේ හිත කොතනක කොයි විදිහකට කඩන් වැටුනද කියලා මට හිතා ගන්නත් අමාරුයි..

ඒ ලගම තිබුන යකඩ වැට ගාව මම ටිකකට වාඩි වුනා.. ඒ දුවන හිත නතර කර ගන්න.. ඒත් මම අසාර්ථකයි.. දිගු හුස්මක් එක්ක පාරේ එහා කෙළවර දිහා බැළුවේ අහම්බෙන් වගේ.. මිනිස්සු වැඩියෙන් ඇවිදන් යන පාරේ කෙළවරක ඔහු වාඩි වෙලා හිටියා.. ඔහු හිටියේ හුදෙකලාවක.. කොයිතරම් මිනිස්සු ඔහුව පහු කරන් ගියත් කාටවත් ඔහු දිහා බලන්න ඕන කමක් තිබුනේ නෑ.. හැමෝම තමන්ගෙම ලෝක වල.. හරියට ටිකකට කලින් මම මුණ දුන්නා වගේ..

ඒත් ඔහුගේ විශේෂයක් තිබුනා.. වාසනාවට වගේ ඔහුව පහුකරන් යන මිනිස්සුන්ගේ ආඩම්බර මුණු ඔහුට දකින්න පුළුවන් කමක් නෑ කියලා මට ටිකකින් තේරුනා.. ඒ, තරුණියක් ඔහු ඉස්සරහා තිබුන හිස් වැසුමට විසි කල කාසිය එහි නොරැදි පිටතට වැටුන වෙලාවේ.. ඔහුට ඒක හොයාගන්න ටිකක් මහන්සි වෙන්න උනා.. ඒ හිස් වැසුම බර වෙන්න තරම් වත් සල්ලි ඒකට වැටිලා නෑ..මාවත් අතරින් හමාගෙන යන හුළගත් වාහන වල වේගයත් එක්ක එකතු වුනාම ඒ හිස් වැසුම සමහර වෙලාවට ඉගිල්ලෙන්න උත්සාහ කරනවා..

ඔහුගෙත් මගෙත් ජීවිතය හිස්.. හරියටම ඒ හිස් වැසුම වගේ.. කොයි වගේ හුළඟකට කොයි පැත්තකට පාවෙලා යාවිද කියලා හිතාගන්න බැරි තරමටම ජීවිතේ හිස් වෙලා ගිහින්.. ඒත් ඒ හිස් කම සැහැල්ලුවක් නෙමෙයි.. ඒ අසරණකම.. මම ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා.. මගේ වාදනය ගැන උනන්දුවක් එනකන්ම මම ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා..

පොළවේ අල්ලපු ගල් මතට පිය ගැටෙන හඬක් එක් වෙද්දී ඔහු ඒ දිහා ඕන කමින් බැළුවා.. ඔහු සංවේදී වුනේ ඒ හඬට.. පිය ගැටෙන හඬවල් දිගේ ඒ මේ අත බලපු ඔහු ටික වෙලාවක ඉදන් නිසොල්මනේ ඉන්නේ ඒකෙන් වෙහෙස වෙලා නිසා කියලා මට හිතුනා.. අතේ තිබුන වයලීනයත් අනෙක් අතට ඒකේ පෙට්ටියත් අර ගත්ත මම ගියේ ඔහු ඉන්න දිහාවට.. ඔහුට මගේ දෙපා ගැටෙන හඬත් ඇහෙන්න ඇති.. ඒත් ඔහු ඒ ගැන විමසිළි කලේ නෑ..

කිසිවක් නොපෙනෙන බිම දිහාවටම නෙත් යොමාගෙන ඔහු ඔහේ බලාගෙන හිටියා.. හරියටම හැඟීම් දැනීම් නැති මනුස්සයෙක් වගේ.. නෑ ඔහුව පහුකරන් යන අයටත් නොදැනෙන හුඟක් දේවල් ඔහුට දැනෙනවා.. ඔහුත් මාත් අතර තියෙන්නේ වයසේ වෙනස විතරක්ම නිසා ඒ හැඟීම මටත් දැනෙනවා.. අතේ තිබුන වයලීන් පෙට්ටිය හෙමීට පැත්තකින් තිබ්බ මම ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා.. මිනිස්සු ඇවිදන් ගියා.. ඔහුත් මමත් එකම ලෝකෙකට රිංගන්න උත්සාහ කරන අතරේ හැමදේම සාමාන්‍ය විදිහට ගලාගෙන ගියා.. කාටවත් ඒකේ කිසිම අමුත්තක් නැහැ..

උරහිසට තද කර ගත්ත වයලීනයේ සංගීතය මැවුනේ ආයාසක් නැතුවම.. ඇඟිලි තුඩු නිදහසේ තත් අතර දිවුවා.. වේගයෙන්.. හැමදෙයක්ම නිහඬව නිසංසල වෙලා ගියේ මගේ සංගීතයට ඕන ඉඩ අරන් දෙන්න වගේ.. නොපෙනෙන දෑස් මගේ දිහාට හරවලා ඔහු බැළුවේ ඒ වාදනය අතරින්.. ඔහුට මගේ වාදනයේ මිහිර දැනුනා.. හඬ දිහාවට දෑස් යොමු කරගෙන ඔහු මගේ දිහා බලාගෙන හිටියේ හරියට මාව දකින්න පුළුවන් කෙනෙක් වගේ..

අපි අතර තිබුනේ පියවර කිහිපයක දුරක් විතරයි.. මම ඔහු ලඟටම ඇවිදන් ගියා.. ඔහුට ඒක දැනුනා.. ඔහුගේ මුහුණ අතරින් යාන්තමට සිනහවක් මතු වුනා.. මම ඒ දිහා බලාගෙන හිටියේ සතුටිනි.. මට ඔහුව නෙත ගැටිලා ගෙවුන පැයක විතර කාලෙට ඒ ඔහු හිනා වුන පළවෙනි වතාව.. ඒක අව්‍යාජ හිනාවක්.. වයලීනයේ තත් අතරේ වේගයෙන් දුවපු ඇඟිලි තුඩු වලට කලින් තරම්ම වෙහෙසක් දැනුනේ නෑ..

ඔහු එක පාරම ගයන්න පටන් ගත්තා.. ඒ කටහඬ මිහිරියි.. රළු වෙන තැන් අතරින් පතර තිබුනත් ඒ කටහඬ මගේ සංගීතයට හොදින්ම ගැලපුනා.. ඔහුට අවට ගැන ගානක් නැති තරම්.. මගේ ස්වර දිගේ හිතු මතේ දුවන්න ඔහුටත් ඕන වුනා.. මම ඔහුට ඒකට ඉඩ දුන්නා.. හැඟීම් නැතුව ඇවිදන් යන මිනිස්සු එකා දෙන්නට අපිව මොහොතකට අරුමයක් වෙන හැටි මේ හැම දෙයක්ම අතරෙදි මම දැක්කා.. ඒ මුහුණු වල තියෙන ව්‍යාජ කමට ඉඩක් දෙන්නේ නැතුව මම දෑස් පියාගෙන මම මගේ වාදනයේ හිටියා.. ඔහු, ඔහුගේ ගීතයේ..

වාදනය නිමා වෙන්න විනඩි දෙකක් විතට යන්න ඇති.. මම හෙමිහිට ඇස් ඇරියා.. අපි වටා හිටිය කීප දෙනා අපි දෙන්නව අගය කලේ හුඟක් සතුටින්.. ඒ එක්කම වගේ අහම්බෙන් මම ඔහුගේ හිස් වැසුම දැක්කා..
මොහොතකට කලින් හිස් වෙලා තිබුන ඒක කාසි කොළ වලින් පිරිලා.. මම බැළුවේ ඔහුගේ මුහුණ දිහා.. ඒ කිසිම දෙයක් ගැන ගානක් නැති ඔහු තාමත් කලින් වගේම හිනා වෙනවා.. අපි වටේ හිටිය අයට මම හිස නමලා ආචාර කලේ ඔහුට ඒක දකින්න පුළුවන් කමක් නොතිබුන නිසා.. මොහොතකින් මාවතේ ආයෙම තනි වුනේ අපි දෙන්න විතරයි..

" ඒක හරිම අපූරුයි මිත්‍රයා.."

ටික වෙලාවකට පස්සේ ඔහු ඔහුගේ හඬ අවදි කලා.. ඔහුගේ මුණේ තාමත් තියෙන්නේ ටිකකට කලින් තිබුන හිනාවමයි.. ඔහු තාමත් ඒ මතකයේම ජීවත් වෙනවා..

" ඔවු ඇත්තටම ඒක අපූරුයි.."

මම පිළිතුරු දුන්නා.. තාමත් ඔහු ඔහුගේ ගීතයේ කොටස් හෙමීට මුමුණනවා.. නිහඬවම මම ඒ දිහා බලාගෙන ඉන්න උත්සාහ කලත් ඔහුගෙන් මට ඒකට ඉඩක් ලැබුනේ නෑ..

" ඇයි බලාගෙන ඉන්නේ? මෙතනින් වාඩි වෙන්න.."

ඔහුගෙන් ලැබුනේ ලෙංගතු ආරාධනාවක්.. වයලීනයක් තුරුළු කරගෙනම මම ඔහු වාඩිවෙලා හිටිය පඩියෙන්ම වාඩි වුනා.. ඔහුගේ හිස් වැසුමේ පිරුණ මුදල් ගැන ඔහුට දැනීමක් නෑ..

" ඔබේ හිස් වැසුම මුදල් වලින් පිරිලා.."

" අහ්, ඔවුමයි.."

ඔහුගේ අත ගැටෙන මානයෙන් තිබුන හිස් වැසුම අතට ගත්ත ඔහු මුදල් අතගලා බලන්න වුනා.. මම බැළුවේ ඔහුගේ මුහුණ දිහා.. ඒ හිනාව ඒ නිදහස් බව තාම ඔහුගෙන් ඈතට දුවලා නැහැ..

" අහ් ගන්න.."

ඔහු හිස් වැසුම යොමු කලේ මං ඉන්න දිහාවට.. මොහොකතකට මට කරන්නේ මොකද්ද කියන එක ගැන හිතා ගන්න බැරි වුනා..


" ඇයි?"

" ඔබේ කොටස අරගන්න.."

" මට? එපා මං ලග මුදල් තියෙනවා.."

" ඔබ මහ බොරුකාරයෙක්.."

ඔහු හිනාවෙන්ම පිළිතුරු දුන්නා..

" ඇයි? මම ඇත්ත කිවුවේ.. මං ලග  මුදල් තියෙනවා.."

මං දිහාවට යොමු කරපු හිස් වැසුම ඔහු අප අතරින් වුන ඉඩක ඒ විදිහටම තිබ්බා..

" පල්ලිය ලග ඔබේ වයලීන් වාදනය මම හවසට අහන් ඉදලා තියෙනවා.. ඔබ ඒක හැමදාම කරන දෙයක්.. ඒක ඔබේ විනෝදාංශය වෙන්න විදිහක් නැහැ.. ඔබත් මං වගේම කෙනෙක්.. ඒ හන්දා මේකෙන් කොටසක් ඔබටත් අයිතියි.."

" ඔබ කොහොමද මාව දන්නේ?"

හිතේ තිබුණ කුතුහලයටම මම ඒ ගැන ඔහුගෙන් ඇහුවා.. මුලින්ම ඔහුගේ මූණට ආවේ සිනහවක් විතරයි..

" මට ඔබේ මේ වාදනය හොදට පුරුදුයි.. හැමදාම හවසට ඔබේ වාදනය අහන් ඉද්දී මගේ හිතට ආව ගීයක් තමයි මම මේ ගැයුවෙත්.."

" ඔබ දක්ෂයෙක්.."

" එහෙමනම් ඔබ මටත් වැඩිය දක්ෂයෙක්.."

ඔහුත් මමත් දෙන්නම එකම දෙයක් වෙනුවෙන් හිනාවුනා.. මද්දහන ගෙවෙමින් තිබුනා..

" ඔබ ඇයි මේ පැත්තට ආවේ අද?"

ටික වෙලාවකට පස්සේ ඔහු මගෙන් ඇහුවා.. රසයක් නොලද වේගවත් සංගීතය ගැනත් අනික් දේවල් ගැනත් මම ඔහුට කිවුවා..

" දන්නවද? මම විතරක් නෙමෙයි අපි හැමෝම අන්ධයි කියලා.."

" ඒ මොකද?"

" හැමෝම ඉන්නේ හීනයක.. කවුරුත් කැමති නෑ ඒ හීනයෙන් ඇහැරෙන්න.. වැඩකරන්නෙත් කන්නෙ බොන්නෙත් ඒ හීනයේ ඉදන්මයි.. ඒ හීනේ හන්දම මිනිස්සු අන්ධ වෙලා.. හැබැයි ඒ අයවත් ඒක ගැන දන්නේ නෑ..ඇත්තටම නොපෙනෙන මට වැඩිය ඔබට ඒක පේනවා ඇති.."

ඔහුගේ කතාවේ ඇත්තක් තිබුනා.. මම බැළුවේ අපිව පහුකරන් යන අය දිහා.. ඇත්ත, ඔවුන් ඔහුටත් වැඩිය අන්ධයි.. වයලීනයත් අරගෙන මම වාඩිවෙලා හිටිය තැනින් නැගිට්ටේ ඔහුට සමු දෙන්න හිතාගෙන..

" ඔබ යන්නද?"

" ඔවු.."

ඔහුට හැමදේම හුඟක් ඉක්මනින්ම තේරෙනවා.. එච්චර වෙලා ඔහුගේ මුණේ තිබුන සිනහව ඔහුගෙන් ඈතට ගිහින්..

" ඔබ ඔබේ කොටස නොගත්ත එක මට ප්‍රශ්ණයක්.."

ඔහු බොහොම ඉවසිලිවන්තව කිවුවා.. ඒ හඩේ තිබුනේ කලින් තිබුනට වැඩිය මහ ගැඹුරක්..

" ඒකට කමක් නෑ.."

" නෑ, ඔබේ කතාවත් මට වැඩිය හුඟක් වෙනස් වෙන්න විදිහක් නැහැ.. ඒ නිසා ඔබ ගැන හිතද්දි මට මේක තනියම පාවිච්චි කරන්න හිත දෙන්නේ නෑ.."

" ඔබ හිතනවා වැඩියි.. එහෙම ප්‍රශ්ණයක් නෑ.."

" ඔබ බොරු කියනවත් වැඩියි.."

මම නිහඬ වුනා.. ඒ ඔහුත් එක්ක ජය ගන්න පුළුවන් කමක් මට නොතිබුන හන්දා.. වාඩිවෙලා හිටිය තැනින් නැගිට්ටත් මම එහෙමම බලාගෙන හිටියා..

" ඔබ කැමතිනම් මම යෝජනාවක් කරන්නද?"

අවසානයේ ඔහු මගෙන් ඇහුවා..

" මොකද්ද?"

" ඔබ ආයෙම සැරයක් වාදනය කරන්න.. මම ගයන්නම්.. මේ වතාවේ මේ හිස්වැසුමට වැටෙන මුදල ඔබේ.. මාත් එක්ක ඒ ගැන වාද නොකරම ඔබ ඒක අර ගන්න ඕන.."

මට ඔහු ගැන පුදුම හිතුනා.. අපිව පහුකරන් හීන ලෝකේ දිගේ ඇවිදින මිනිස්සු ලඟවත් නැති තරම් උතුම් හදවතක් ඔහු ලග තිබුනා.. ඒක අනිත් හැමෝටමත් දැනුනනම් කියලා මට එක මොහොතකට හිතුනා..

" ඇයි ඔබ කතා නැත්තේ?"

" හරි මම කැමතියි.."

ඔහුගේ මුහුණට ආයෙම අර කලින් හිනාවම ආවා.. අතේ තිබුන වයලීන් එක උරෙස් අතරට අර ගත්තේ ඔහුගෙත් මගෙත් ජීවිතේ සංගීතයට තව එක පාරක් පණ දෙන්න..

" මම විල්ෆ්‍රඩ්.."

මගේ ඇඟිළි තුඩු තත් අතර රැදෙද්දිම වගේ ඔහු කිවුවා..

" මම ජේසන්.."

ඔහුගෙන් දෑස් ඉවතට ගත්ත මම මගේ තනුව දිගේ ඇවිදන් යන්න වුනා.. මිනිස්සු ගැන මට ඒ තරම්ම තැකීමක් තිබුනේ නෑ.. මම දෑස් පියා ගත්තා.. හොද පුරුදු කාරයෙක් වගේ මගේ තනුවේ ඔහුට හිමි තැන හොයාගෙන ඔහු ගායනය පටන් ගත්තා.. හැම දෙයක්ම අතරින් මට ඇහුනේ ඒ හඬ විතරයි.. මට අහන්න ඕන වුනෙත් ඒ හඬ විතරමයි.. 


නිමි...




විශේෂයි, ඇදලා තියෙන චිත්‍ර ඔක්කොම මට ඇදලා දුන්නේ මදාරා.. අදින් පස්සේ මට කෙටි කතාව ලියනවට වැඩිය අමාරු වුන පින්තූර හොයන එක පහසුවක් වේවි.. ;-)