Tuesday, 9 August 2016

අවුරුදු 6ක බ්ලොග් ජීවිතේ



බ්ලොග් අවකාශයට ඇවිත් අවුරුදු 6කුත් ගෙවිලා ගිහින් කියලා හිතාගන්නත් අමාරුයි. හරියට හැම දෙයක්ම පටන් ගත්තේ අද ඊයේ වගේ. ඒත් අපි නොදන්නවා උනාට අපිත් එක්ක කාලය පුදුම වේගෙකින් දුවලා යනවා. ඒක ජීවිතේ අනිත් හැම දේකටම වගේ පොදු කාරණයක්.

හරි, බ්ලොග් වලට මම ආවේ කොහොමද කින්ද මන්ද කියන අතීත කාරණය ආයේ ආයේ ලියන්න ඕන නැහැයි කියලා මම  හිතනවා. බ්ලොග් එකේ විශේෂිත දෙයක් වෙනුවෙන් මම ලියන එකම පෝස්ට් එක හැම අවුරුද්දෙම ලියන මේ සැමරුම් ලිපිය හන්දා හැමෝම ඒ අතීතය වගේම ඇරඹුම ගැන දන්නවා.

ඒත් හැමදාම ලියවුන ඉදිරියටත් අනිවාර්‍යෙන්ම ලියන එක දෙයක් තියෙනවා. ඒ අද මගේ ලග නැති මාව බ්ලොග් ලෝකෙට ගෙනත් දාපු මගේ සහෝදරයා පුබුදු මල්ලි. උඹ නොහිටින්න අද මම මෙතන නැහැ, මේ බ්ලොග් එකේ අකුරු හැම එකක්ම උඹ වෙනුවෙන්. ඒක හැමදාටම එහෙමයි.

අවුරුදු 6ක් කියන්නේ ජීවිතේ පැත්තෙන් බැළුවම හුඟාක් ලොකු කාලයක්. ගහක් වුනත් පොළවට තදින් මුල් ඇදගෙන ස්ථාවරව වැඩෙන්න යන තරමේ කාලයක්. එහෙම කාලයක් බ්ලොග් එකක් වෙනුවෙන් කැප කරන්න වුන එක ගැන හිතේ තියෙන්නේ ඇත්තටම ලොකු සතුටක්.

කාලයක් තිබුනා ඉස්කෝලේ සිංහල පීරියඩ් එකට වචන 250ක රචනාවක් වුනත් මහා අමාරු දෙයක් විදිහට පෙනුන. අමාරුවෙන් ලියලා ඉවර වෙලා අඩුම ගානේ වචන 250 ගානට තියෙනවද කියලා ගනන් කරලා බලපු. අද කාලය ඊට වැඩිය සෑහෙන්න වෙනස් වෙලා ගිහින්. හිතේ නිදහසයි සතුටයි තියෙනවනම් පැය ගානක් වුනත් එක දිගට ලියාගෙන යන්න හිතෙන තරමට ඒ අතීතය වෙනස් වෙලා ගිහින්.

අවුරුදු 6ක බ්ලොග් ජීවිතේ සාර්ථකම මංසළකුණක් පහුවෙලා ගියේ පහුගිය අප්‍රේල් මාසයේ. ඒ මගේ ජීවිතේ ලොකුම හීනයක් වෙලා තිබුන පොතක් කිරීමේ ආසාව. මේ වර්ණයේ ලියවුන කෙටි කතා වලට කිට්ටු කතා ටික් එකතු කරලා ‘ සමනළයා මියැද්දෙන්’ එළිදැක්වුනේ බ්ලොග් තුලින් ලබපු අත්දැකීම් එක්ක. ඒක තවත් එක ගමනක ඇරඹුමක් විතරයි.

ඉතින්, තව කියන්නනම් සෑහෙන දේවල් තිබුනත් බොහෝමයක් කාරණා කලිනුත් කියලා තියෙන නිසාම ඒවා නොලියා ඉන්නම්. මගෙත් එක්ක බොහොම හිතවත් අය අහපු එක දෙයක් තමයි බ්ලොග් වලින් ඈත් වෙන්නේ කවද්ද කියන එක. ඇත්තටම හොද ප්‍රශ්ණයක්. කලින් නම් හිතාගෙන හිටියේ අවුරුදු පහක් මේක ලිවුවම ඇති කියලා. ඒත් දැන් ඒක පහු වෙලා.

අවිවේකී බව, රස්සාවත් එක්ක හිත එක තැනක තියාගෙන ඉන්න බැරි කාරණා වගේම හැමදාම එක වගේ කාලයක් මේ වෙනුවෙන් යොදන්න බැරි ප්‍රශ්ණය පහුගිය කාලයේ ඉදන්ම හිතට වද දෙනවා. ඒත් බ්ලොග් ලෝකයේ ‘ කතන්දරකාරයා’ රසික අයියා කියන්න වගේ බ්ලොග් කියන්නෙම ඇබ්බැහියක්. වාසනාවට වගේ හොද ඇබ්බැහියක්.

ජීවිතේ සමහර අවස්ථාවන් එනවා අපිට අනාගතය අනුමාන කරන් වැඩ කරන්න බෑ වගේම යම් කිසි දෙයකට ස්ථාවර කාලයක් තීරණක කරන්න බැරි. මට බ්ලොග් ගැන කියන්න තියෙන්නෙ අන්න ඒ වගේ දෙයක්. ඒ නිසා ඉස්සරහටත් පුළුවන් හැම වෙලාවකම බ්ලොග් වෙනුවෙන් කාලය වෙන් කරන්න උත්සාහ කරනවා.

අවුරුදු 6ක ගමනේ හැමදාකම ශක්තියක් වුනේ වර්ණය දකින, වර්ණය විදගන්න එන ඔබ හැම දෙනාම. ඉතින් ඒ සහෝදර කමට ඒ හිතවත් කමට හැම දාමත් වගේම බොහෝම ස්තූතියි. ඉතින් හෙටත් මේ වගේම අකුරු අතරෙම අපි නිතරම හමුවෙමු.

Tuesday, 2 August 2016

පතිනිවත


ඇය බොහෝම තදින් මට තුරුළු වුණා. මම ඇගේ නළල සිප ගත්තා. ඇය හිටියේ ඒකට හුඟක් ආශාවෙන්. ඇගේ පියවිලා තිබුණ දෑස් දිහා මම ටික වෙලාවක් බලාගෙන හිටියා. මේ යහනේ අපි මේ තුරුළු වෙන්නේ කී වෙනි වතාවටද කියලා දන්නේ නෑ. ඒත් ඇය වගේම මමත් ඒක විඳිමින් හිටියා.

අපි අපේ ශරීරයන් බොහෝම ආශාවෙන් පිනවමින් හිටියා. එක එක ඉරියවු, වෙනස් තෘප්තීන් එක්ක අපි ඔහේ පාවුණා. මම ඇය වගේම ඇය මාවත් විඳගනිමින් හිටියා. ඇගේ පියවුණ දෑස් අතරම වේගයෙන් ගැහුණ මගේ හදවතත් අපි දෙන්නගේ සිරුරු එකට තද කරලා නතරකර ගත්තා. ඇය ඇස් ඇරලා මං දිහා බලද්දී මම ආයෙම වතාවක් දෙතොල් සිප ගත්තා.

රාත්‍රි වෙනදා වගේම ගෙවෙමින් තිබුණා. ඇදේ පැත්තක ඇය ඇය විවේකීව වැතිරිලා හිටියේ වෙනදට වඩා වෙනස් හැඟීමකින් කියන එක මගේ හිතට දැනුණා. මේසේ උඩ ඉතිරි වෙලා තිබුණ වයින් වීදුරු දෙකට තව ටිකක් වයින් එකතු කරන් මම ඇගේ ළගට ආවා. වීදුරුව අතට ගත්තත් ඇය හිටියේ ඒක රසවිඳින්න තරම් ඕන කමක නෙමෙයි.

ඇයි මොකද්ද ප්‍රශ්නේ?’

මම ඇය ළඟින්ම වාඩි වුණා. ඇගේ නිරුවත් සිරුර පුරාම තැවරුණ දහඬිය බිඳු හිත ආයෙම හැඟීම් වලින් පුබුදුවන තරම්. ඒත් ඇය හිටියේ ළගම තිබුණ කවුළුවෙන් ඈත බලාගෙන. හරියට මගේ වචන නොඇසුන ගානට. මම හෙමීට ඇගේ කෙටි කෙස් කළඹ අතරින් අතැගිලි ගෙනියන අතරේ ඇගේ පිට සිප ගත්තා.

මට ඔයා එක්ක දෙයක් කියන්න තියෙනවා.’

ඇය අන්තිමේ ඇගේ කටහඬ අවදිකලා. හඬේ තිබුණේ වෙනදට වැඩිය බිඳුණ බවක්. අස්ථාවරකමක්. ඇය එහෙමම ටික වෙලාවක් කවුළුවෙන් එපිට බලාගෙන හිටියා. මම නිහඬවම දිහා බලාගෙන හිටියා.

මම ප්‍රෙග්නන්ට්.’

ඇය මගේ ඇස් දිහා බලාගෙනම උත්තර දුන්නා. හැමදෙයක්ම නිහඬවෙලා ගියා වගේ හැඟීමක් අපි දෙන්නා අතරේ රැදුනා. මම ඇස් දිහා වගේම ඇස් මගේ දිහාත් බලාගෙන හිටියා. හිතේ සතුටක් රැදුණත් ඇස් වල මහා අමුත්තක් තිබුණා.

කෝ එන්න.’

මම ඇයව ළඟට තුරුළු කර ගත්තා. නිරුවත් සිරුරු අතරි අපේ හදවත් ගැහෙන හැටි අපි දෙනටම දැනුණා.

තව දෙයක් මට ඔයාට කියන්න ඕන.’

ඇය මගෙන් ඈත් වුණා. අතේ තිබුණ වයින් වීදුරුවෙන් ටිකක් බිවුව ඇය නැඟිටලා ගිහින් තරවුණේ කවුළුව ළග. යන්තම් එළියත් එක්ක ඇගේ නිරුවත් ගතේ අමුතුම සුන්දරත්වයක් හැංගිලා තිබුණා.

මම ඒක නැති කර ගත්තා. මට සමාවෙන්න.’

විඳුලියක් වගේ හැඟීම් බොහෝමයක් මගේ මනසත් හදවතත් අතරේ ගමන් කරන්න වුණා. අනපේක්ෂිත සතුටක් එක්ක ආව බලාපොරොත්තු නොවුන හැඟීම් කීපයක් මගේ සිතුවිලි නතර කරලා තිබුණා.

ඇයි?’

මට අහන්න පුළුවන් වුණේ එච්චරයි. මම ඇය ළඟට ගියා. ඇගේ මුහුණේ තිබුණේ තේරුම් ගන්න ආමාරු හැඟීම් ටිකක්.

මම දැන්ම ඒකට සූදානම් නෑ. මගේ කසාදය වෙනස් එකක්. මෙලීසා කැමති එයා ළමයෙක් හදන්න. අපි දෙන්නම පොරොන්දු උණේ ඒකට. දැන් මම ප්‍රෙග්නන්ට් කියලා දැන ගත්තොත් එයාගේ හිත හුඟක් රිදේවි. අනිත් දේ මම මෙහෙම මගේ හොදම යාළුවා එක්ක නිදාගන්නවා කියලා එයා දන්නෙත් නැහැ.’

ඇය අගේ තීරණය සාධාරණිකරණය කරමින් හිටියා. හඬේ තිබුණේ ස්ථාවර බවක්. එක් මොහොතකටවත් ඇය මගේ දිහා බලන්න උත්සාහ කළේ නෑ. අඳුරු රාත්‍රී අහස දිහා ඇය බලාගෙන හිටියා.

මට බැහැ ඔයාටත් බරක් වෙන්න. මට ඕන වෙලාවට මාව සම්පූර්ණ කරන්නේ ඔයා. ඒකේ සීමාව මම දැනන් ඉන්න ඕන.’

ඒක හරි ඒත්,’

මන් දන්නවා ඔයා හිතන දේ. මම මේ තීරණේ ගන්න කලින් ගැන දැන ගන්න අයිතියක් ඔයාටත් තියෙනවා. ඒත් මට සමාවෙන්න.’

මම ඇගේ ඇස් දිහා මොහොතක් බලාගෙන හිටියා. කවුළුව ළග ඇය තනි වෙද්දී මේසය උඩ ඉතුරු වෙලා තිබුණ වයින් බොතල්න් තව ටිකක් මගේ වීදුරුවට දා ගත්තා. හිත තිබුණේ වෙන කොහේදෝ ඈතක. වරදකාරි හැඟීමක් මගේ හිතට හෙමීට තට්ටු කරන්න වුණා.

මගේ දරුවෙක්.’

මගේ හිත මටම හොරෙන් මුමුණන්න වුණා. සතුට වගේම දුක මුහු වුණ වේදනාකාරි හැඟීමකින් හිත පිරිලා යද්දී ඉතුරු වයින් ටික බොහොම ඉක්මනින් මගේ විදුරුවෙන් හිස් වෙමින් තිබුණා.

ඔයා දැන් ඕක ගැන හිතන්න එපා.’

ඇගේ ස්ථාවර සැහැල්ලු කටහඬ ටික වෙලාවකට පස්සේ මට ඇහුණා. ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට පීතෘත්වයක හැඟීමකින් මගේ හිත පිරිලා තිබුණා. මගේ හිතේ තිබුණේ හිමි වී ගිය කළලය. ඇයටත් මටත් වැඩිය ජීවිතේ ලොකුම අසාධාරණයට මුණ දුන්නේ කළලය කියන එක මතක් වෙද්දී මධුවිතට වඩා සැරකින් මගේ ආත්මයමම පිච්චිලා යන්න වුණා.

දෑස් වලට නැඟුණ කඳුළු මම ඇයට නොපෙන්න හංඟගත්තේ ඇගේ නිරුවත් සිරුර මගේ ඇග වටා වෙලෙද්දී. මගේ හිත හුඟාක් වේගෙන් ගැහෙමින් තිබුණා. වේදනාවෙන්. මගේ දෙතොල් වලට ලං වුණ ඇය මාව සනසන්න වුණා.

අපි තව පාරක් ඉමු. මේ හැමදේම අමතක වෙන්නත් එක්ක.’

ඇගේ කැමත්තට යහන් ගත වුණ මම හැඟීම් විරහිත වේදනාකාරි රමනයක ඇය සමඟින් එකතු වෙමින් හිටියා.


නිමි.