Wednesday, 8 April 2015

අසම්මත හැඟීමක්



හැඟීම් මිනිස්සුන්ගේ ජීවිතය එක තත්පරයකින් වෙනස් කරනවා කියන එක මම ඇත්තටම විශ්වාස නොකරපු දෙයක්. මම නිතරම කල්පනා කලේ එහෙම වෙන්න පුළුවන්ද කියන එක. ' නැහැ, එහෙම වෙන්න බැහැ.' මගේ හිත නිතරම විශ්වාස කලා. ඒක කොයි තරම් දුරකට සාර්ථක නිගමනයක්ද කියන්න මම දැනන් හිටියේ නෑ. ඒත් මම දවසින් දවස හිටියේ ඒ විශ්වාසය උඩ. රස්නය වැඩියෙන් දැනෙද්දී මහා ලොකු අයිස් කන්දක් හරි ඉක්මනට දියවෙලා මුහුදට කඩාගෙන වැටෙනවා වගේ මගේ අන්න ඒ විශ්වාසයත් හරි ඉක්මනට කඩාගෙන වැටුනා. මම හිතුවෙවත් නැති විදිහකට.

මම වැරදියි. මේ කතාව පුරාවටම අකුරක් අකුරක් ගානේ මම ඒක පිළිගන්නවා කියලා තේරේවි. මට ඒකට සමාව යදින්න බැහැ. ඒ, මම ඒකට සුදුසු නෑ කියලා මම හිතන නිසා. ඒත් හැම දෙයක්ම අතරේ අකුරු කරන්න බැරි හැඟීමක් මගේ හිතට වද දේවි කියලා මම දන්නවා. මම තාමත් අන්න ඒ හැඟීම තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරනවා. මගේ ජීවිතයම වෙනස් කරපු. සමහරවිට මට ඒක තේරුම් ගන්නම බැරි වේවි. අන්න ඒ නිසයි අන්තිමේ මට මේ තීරණය ඇරෙන්න වෙන කිසිම දෙයක් ඉතුරු නොවුනේ.

***

ඒ දවස මට හොදින්ම මතකයි. සති දෙකකට කලින් ගෙවුන ඉරිදාව. වෙහෙසකාරි ජීවිතයේ තවත් එක දවසක්. හැම දේකටම හේතුවක් තියෙනවා කියලා මම හිතුව නිසාම ඒ වෙහෙස ගැන ඕනාවට වැඩ්ය හිතන්න මම උනන්දු උනේ නෑ. ඉවරයක් නැතිව වැටෙන වරුසාව අතරින් මම සුපුරුදු තැනට ඇවිදගෙන ආවා. ඒ, මම වැඩකරන පෞද්ගලික රෝහලට. බාගෙට තෙමුන කඹාය පිහ දමන අතරේ මම රෝහලට ගොඩ වුනේ ඉවරයක් නැති වැස්සට සාප කරන ගමන්.

රෝහලේ ඉස්සරහා කොරිඩෝවේ තිබුනේ පරණ පුරුදු පාළු මූසල කමමයි. මෙතනින් බලාකියා ගත්ත රෝගීන් බොහෝ පිරිසක් හිටියත් එයින් වැඩි දෙනෙක් හිටියේ මෙතන නැවතිලා නෙමෙයි. ඒක මෙතන වැඩ කරන අයටනම් කියා ගන්න බැරි පහසුවක්. ඒත් මට එහෙම නෙමෙයි. එහෙම වුනේ ඒ රෝහලෙන් බොහෝමයක් ප්‍රතිකාර ගත්තේ ආබාදිත රෝගීන් වුන නිසා. හුඟක් දෙනෙක් ජීවිත කාලෙමට එක් තැන් වුන අය. එහෙම අය බලාගන්න ගෙදරට යන එක තමයි මගේ රාජකාරිය. බොහෝමයක් හැල්මේ දුවන මිනිස්සු අතරේ අසරණ වුන තමන්ගෙම කෙනෙක් වෙනුවෙන් වෙන් කරන්න තරම් කාලයක් හොයා ගන්න බොහෝමයක් දෙනෙක්ට අමාරු වුනා. එහෙම නැත්නම් ඕන කමින්ම ඒ අවස්ථාව මග ඇරියා.

මම හිටියේ ජීවිතේ වෙනසක් හොය හොය. අහම්බෙන් ලැබුන ඇරයුමකට එදා මෙතනට එද්දී අද තරම්ම බරපතල කමක් දැනුනනම් සමහර විට අද මම මේ සටහන නොලියාවි. ඒත් ජීවිතේ අපි ගන්න තීරණ අපිට වෙනස් කරන්න හරි අමාරුයි. මේ, මම මෙතනට ඇවිත් ගෙවෙන හය වෙනි අවුරුද්ද.

" ජේන්."

කවුරු හරි මට කතා කරන සද්දෙට මම ආපහු හැරිලා කොරිඩෝව දිහා බැළුවා. කෙලවර හිටියේ බ්‍රයන්. ඒ මගේ ප්‍රධානියා.

" ජේන් අදම යන්න වැඩක් තියෙනවා. සමහර විට ටික දවසක් නතර වෙලා ඉන්න වේවිද දන්නේ නෑ.  ඒක ඔයා ගිහින් කතා කරලා බලන්න. කොහොම උනත් හොද සල්ලි තියෙන මිනිස්සු. ඒ හන්දා ජේන්ට මේක හොද වාසියක්."

" කොහෙද තැන?"

" ලන්ඩන් වලම තමයි."

බ්‍රයන්ගෙන් මට ලැබුනේ ලිපිනයක් විතරයි. මම ඒකත් අරගෙනම රෝහලෙන් එලියට එන්න ආවත් ආයෙම වතාවකට වැස්ස මට හරස් වුනා. මේ වතාවේ කලින්ටත් වැඩිය වේගයෙන් වැටෙන වැහි බින්දු දිහා මම බලාගෙන හිටියේ නොසන්සුන්ව. හෑන්ඩ් බෑගයෙන් එලියට ගත්ත මුදල් පසුම්බිය මොහොතකට අරන් බැළුවේ කුලී රථයකට ගෙවන්න තරම් මුදලක් ඒකේ තියෙනවද කියලා බලන්න. ඒත් හිත මොහොතකට මාව ඒකෙන් නතර කර ගත්තා. ඒ, තිබුන සොච්චම් මුදලෙන් කරන්න හුඟක් දේවල් තියෙනවා කියලා මට මතක් වුන හින්දම.

වැස්ස පුළුවන් තරම් මඟ අරින අතරේ මම වීදි දිගේ ඇවිදන් ආවා. ඒ ගමන ටිකක් විතර දිගුයි. වැස්ස තවත් ඒ ගමන දිගු කලා වගේම හැකි තරම් මා තෙමා දමන්න සමත් වුනා. අවසානයේ මම නතර වුනේ බ්‍රයන් දුන්න ලිපිනයේ තිබුන නිවස අසල. ඇත්තෙන්ම එය මන්දිරයක්. බොහොම තේජාන්විතව ඉදිවුන ඒ මන්දිරය තරම් සුවිසල් නිවසක් ඒ වීදියට වෙන තිබුනේ නෑ.

ඔවුන්ගේ අවසරයෙන් මම ඒ නිවසට ඇතුළු වුනා. මගේ සේවා කාලයටම ඒ තරම් ධනවත් නිවසකට මම ආව පළවෙනි වතාව. ආලින්දයේ නතර වෙලා හිටිය විනාඩි කීපය මම ගෙවා දැම්මේ ඒ මොහොතේ පේන්න තිබුන සුන්දරත්වය විදගන්න. මං දකින හැටියට ඇත්තෙන්ම එය මාලිගයක්.

" ජේන්, බ්‍රයන් කියපු විස්තර හරි නම් මේ ජේන් වෙන්න ඕන."

මම හැරිලා බැළුවේ ඒ කටහඬ දිහා. තේජාන්විත පෙනුමෙන් බලාගෙන හිටිය ඔහුගෙන් දෑස් ඉවතට ගන්න මම ඇත්තටම මොහොතක් දෙකක් ප්‍රමාද උනා.

" ඔවු. " මම හෙමින් උත්තර දුන්නා.

" මම අර්ල් වෙලින්ග්ටන්. මගේ ව්‍යාපාර කටයුතු නිසා මම හිතන්නේ  ජේන් මං ගැන අහලා ඇති."

අවාසනාවකට වගේ ඔහුගේ අනුමානය වැරදි උන නිසාම යන්තමින් සිනහවකින් ඔහුට පිළිතුරු දෙනවා ඇරෙන්න විදිහක් මට ඉතුරු වෙලා තිබුනේ නෑ. ඔහුත් ඒක තේරුම් ගන්න ඇති.

" මගෙන් ඔබට මොකද්ද කෙරෙන්න ඕන?"

" අහ්, හරි. අපි එහෙනම් කෙලිනම උඩ තට්ටුවට යමු."

ඔහුගේ ව්‍යාපාර ගැන දැන ගන්න තරම් උනන්දුවක් මට නොතිබුන නිසාම මම මගේ රාජකාරිය ගැන ඔහුට මතක් කලා. තරප්පු පෙල නැගගෙන ඔහු මාව රැගෙන ගිය කාමරයට යන්න විනාඩි දෙකක් විතර යන්න ඇති. ඒ, නිවස විශාල වුන නිසාත් මගේ ඇස් අහකට ගන්න බැරි තරම් ලස්සන දේවල් ඒ අතර මම දැක්ක නිසාත්.

කාමරයේ මැද තිබුන සුවිසල් ඇද මත ඈ වැතිර ඉන්නවා දැක්කේ මම කාමරේට ඇතුල් වෙද්දීම. නවීන වෛද්‍ය උපකරණ බොහෝමයක්ම ඇගේ ඇද වටා තිබුනා. ඈ ඉන්නේ කුමන තත්වෙකද කියන එක තේරුම් ගන්න මට ඒ තරම් වෙලා ගියේ නෑ. ඒත් මම ඔහුට ඉඩ දුන්නා ඒ බව කියන්න.

" මේ මිශෙල්, මගේ එකම දුව. ජේන්ට බැළු බැල්මටම පේනවා ඇති එයා ඉන්නේ මොන වගේ තත්වෙකද කියලා."

" ඔවු, කොහොමද මෙහෙම දෙයක් වුනේ?"

" ගිය අවුරුද්දේ. කැම්පස් එකේ ඉදන් එන අතර මගදි මිශෙල්ගේ කාර් එක ඇක්සිඩන්ට් වුනා. වාසනාවකට වගේ මිශෙල්ගේ ජිවිතයට ඒකෙන් බේරුනත් එයාගේ කොදු ඇට පෙලට වගේම මොළයටත් හුඟක් දරුණු තුවාල වුනා. ජේන්ට පේනවා ඇතිනේ අද මිශෙල්ට මේ ඇදෙන් නැඟිටින්නවත් බැහැ."

" එයාට කතා කරන්න පුළුවන්ද?"

" බැහැ. ඒත් දොස්තර්ලා කියන්නේ එයාට හැම දෙයක්ම පේනවා දැනෙනවා කියලා. සමහර විට ටික කාලෙකදි ආයෙම කතා කරාවි. හැබැයි ඒක අපේ විශ්වාසයක් විතරයි."

මම ඇයව ලගින් දැක්කේ පළවෙනි වතාවට. ඒ තරම් සුන්දරත්වයක් මම කලින් දැකලා තිබුනද කියලා මගේ මතකයක් නෑ. ඇත්තටම ඇය ලස්සනයි. අකුරු අතරේ විස්තර කරන්න බැරි තරම් ලස්සනක් ඇයට තිබුනේ. ඔහුගේ කතාව ඉස්සරහට මොන විදිහට ඇදිලා ගියාද කියලා මගේ මතකයක් නැත්තේ මම ඇගේ ලස්සන දිහා බලාගෙන හිටිය නිසා. මම හිතන්නේ විනාඩි  කීපයක් මම එහෙම ඉන්න ඇති.

" ජේන්."

අන්තිමේ ඔහු හඬ ටිකක් සැර කරලා කතා කලේ මම කිසි දෙයක් අහගෙන හිටියේ නෑ කියල දැනුන නිසා වෙන්න ඇති. ඒ තිගැස්මටම මම ඔහු දිහා බැළුවා.

" මම දන්නවා මේක ටිකක් අමාරු වේවි කියලා. ඒත් ජේන් කැමතිනම් මිශෙල්ව බලා ගන්න, ඒක අපිට ලොකු පහසුවක්. "

" මම එන්නම්. "

මම ඔහුට පිළිතුරක් දුන්නේ ඈ දිහා බලාගෙනම. වෙනදට කෙනෙක් බලාගන්න තීරණයක් ගන්න කලින් හුඟක් දේවල් ගැන මම හිතුවා වුනත් එදා මම ගත්තේ ඉක්මන් තීරණයක්. ඇත්තටම ඒ ඇය හන්දා.

වෙනදට වැඩිය උනන්දුවෙන් මම මට උවමනා කරන දේවල් සූදානම් කර ගත්තා. ඒ මට එහේ නවාතැන් අරගෙනම මිශෙල්ව බලාගන්න අර්ල් කරපු ඉල්ලීම නිසා. ගමන අතර තුරේ සුපුරුදු වැස්සම මට බාදා කලත් කලින් වගේ මට ඒ ගැන තරහවක් අකමැත්තක් තිබුනේ නෑ. සවස් වෙද්දී මම හිටියේ ඇයගේ නිවසේ.

මිශෙල්ගේ කාමරය අසලම තිබුන කාමරයක් එර්ල් මං වෙනුවෙන් සූදානම් කරලා තිබුනා. එතන මට ඕනවටත් වැඩිය සැප පහසුකම් තිබුනා. කොටින්ම වෙන තැන් වලින් නොලැබෙන තරම්ම. මගේ කාමරය ගැන උනන්දු වෙනවට වැඩිය මගේ හිත තිබුනේ මිශෙල් ගැන. ඒ හන්දමයි ඒ නිවසේ මගේ ගෙවුන පළවෙනි අඩ හෝරාව විතර මම ඇගේ කාමරේ ගෙවලා දැම්මේ. ඇය හිටියේ නින්දක. ඒක හරියට දෙවියෝ මගේ ඉල්ලීම ඉටු කලා වගේ දෙයක්. මම කිසිම කරදරයක් චකිතයක් නැතුව ඈ දිහා බලාගෙන හිටියා.

ඇගේ පියකරු මුහුණ දිහා ඕන තරම් වෙලාවක් බලාගෙන ඉන්න පුළුවන්. අවාසනාවන්ත විදිහට ඇයට මෙහෙම දෙයක් නොවුනනම් ඇය මීටත් වඩා ලස්සනට ඉන්න තිබුනා නේද කියලා මගේ හිතේ නිතරම මැවෙන්න පටන් ගත්තා. ඈ මගේ වයස මෙන් අඩක් පමණ වුනත් මම බලාගත්ත වෙන කිසිම කෙනෙකුට නැති තරමේ විශේෂිත කමක් ඈ වෙනුවෙන් මට දැනුනා. මම දන්නේ නෑ ඇයි කියන්න. ඒ ගැන හිතන්න මම උනන්දු උනෙත් නෑ. මම කලේ ඈ දිහා බලාගෙන ඉන්න එක.

ඊලග විනාඩි කීපයෙදි මිශෙල් ඇහැරිලා මං දිහා බලාගෙන හිටියා. හැම දෙයක්ම අමතක වෙලා මම බලාගෙන හිටියේ ඇගේ ලා කොල පාට ඇස් දෙක දිහා. ඒ, මම ඒ පාට ඇස් දෙකක් දැක්ක පළවෙනි වතාව වගේම ඒ ඇස් වල මහා අමුත්තක් මට දැනුන නිසා.

" මම ජේන්, අද ඉදන් ඔයා ලග ඉන්නේ මම."

මම ඇගේ නෙත් වලටම එබිලා කතා කලා. මිශෙල් දෙපාරක් ඇහිපිය සැළුවේ ඇගේ පිළිතුර දෙන්න වෙන්න ඇති. මම හිතන්නේ මිශෙල් එයාගේ කැමැත්ත කියන්න ඇති. ඒ ගැන හරියටම තේරුම් ගන්න මට බැරි උනත් මිශෙල්ගේ ඇස් වලට යටත් වෙලා තිබුන මගේ ඇස් මම ඉවතට ගත්තේ බොහොම අමාරුවෙන්.

හවස අර්ල් මට ඉස්සෙල්ලම බාර කලේ මිශෙල්ව නාවන එක. ඒක මට කියලා දෙන්න තරම් මහා අරුම දෙයක් නොවුනත් නාන කාමරයට මිශෙල්ව අරගෙන යන්න අර්ල් මට උදවු වුනා. මිශෙල් වෙනුවෙන් වියදම් කරන්න ඕන තරම් මුදල් අර්ල් ලග තිබුන හන්දම ඈ වෙනුවෙන් සැකසුන විශේෂිත නාන කාමරයක් ඇගේ කාමරේම තිබුන. අන්තිමේ එතන මිශෙල් එක්ක තනි වුනේ මම විතරයි.

මම ඇයව ඇගේ පුටුවෙන් වාඩි කරා. මට එක වෙලාවටකට දැනුනේ මිශෙල් හරියට බෝනික්කියක් වගේ. ඒ ලා කොල පාට ලස්සන ඇස් එහා මෙහා කරනවා ඇරෙන්න ඇයට වෙන කරන්න පුළුවන් දෙයක් නොතිබුන හන්දම මිශෙල් බෝනික්කියක් කියලා හිතන එකේ මහා ලොකු අරුමයක් තිබුනේ නැහැ. මම එකින් එක ඇගේ ඇදුම් ගැලවුවා. ඒ මට පැවරුන රාජකරිය ඉටු කරන්න.

පළවෙනි වතාවට මිශෙල් මගේ ඉස්සරහා නිරුවතින් හිටියා. ගැහැණූන් බොහෝමයකගේ නිරුවත මම හොදින්ම දැකලා තිබුනත් මේ වතාවේ ඒකේ වෙනසක් තිබුනා. ඒ ඇත්තටම මිශෙල් නිසා. එයාගේ ලස්සන නිසා. මලානික ඇස් වලින් මිශෙල් බිම බලාගෙන හිටියා ඇරෙන්න මං දිහාවත් බලන්න උත්සාහ කලේ නෑ. මට ඒ අවසරයම හොදට ඇති. මම ඒ රූ සපුව දිහා හොදින් බලාගෙන හිටියා. ඇත්තටම ඕනවටත් වැඩිය.

පෙන නැහැවුන සිනිදු රෙදි කඩ ඇගේ ගත පුරා නැහැවෙද්දී මම හිටියේ වෙනමම ලෝකයක. ඇගේ පිරුණ ලමැද, නිතඹ අතර වාරු නැති දෙපා මත මගේ දෑත කි වතාවක් ස්පර්ශ උනාද කියලා මම දන්නේ නෑ. මම ඒ පහස වින්දා. සමහර විට ඇයට ඒ කිසිම හැඟීමක් නොදැනෙන්න ඇති. ඒත් මගේ මුහුණේ හැඟීම් වල වෙනසක් ඇයට මඟ ඇරෙන්න විදිහක් නැති වෙන්න ඇති.

මුළු රාත්‍රියම ගෙවුනේ අමුතු හැඟීමකින්. නින්දක් නැති නිදි යහන මට සැරින් සැරේ අරගෙන ආවේ මිශෙල්ගේ මතකය. ඇත්තටම ඒ රූ සපුවේ මතකය. එක විනාඩියකට දෑස් පියා ගත්ත මට දැනුනේ හරියට මම තාමත් මිශෙල් එක්ක තනි වෙලා වගේ. මම ඒ පහස ටිකකට හිතින් විද ගත්තා. මම සතුටු වුනා. ඔවු, මම තනියම සතුටු වුනා.

***

ගෙවිලා ගියේ අර්ල්ගේ නිවසට ඇවිත් නිමා වුන දහ වෙනි දවස. මහා වරදකාරී හැඟීමක් මගේ හිත ඇතුලේ නිතරම වගේ හොල්මන් කලා. මට නිතරම ඕන වුනේ අදුරු කාමරේක මුල්ලක හැංගිලා ඉදලා හැමදේම අමතක කරන්න ඕන තරමේ හැඟීමක්. ඒත් මට එහෙම කරන්න පුළුවන් වුනේ නෑ. නිතරම මතකයට වද දෙන සිතුවිළි වලින් මට පැනලා යන්න ඕන වුනා.

නිරුවතින් හැම රෑකම මගේ ලගට එන මිශෙල් මම දන්නෙම නැතුව මගේ සිහිනයත් උදුරගෙන තිබුනා. ඒ දිගු ලස්සන දෙපා වලට වගේම මගේ ගත පුරා දැවටෙන ඒ සිනිදු දෑගිලි වලට පණ තිබුනනම් කියලා මම නිතරම හිතුවා. ඒත් සිහිනය මාව ඊට වැඩියෙන් පිනෙවුවා. කොයිතරම් වැරදි වුනත් මම ඒ හීනයට ආදරේ කලා.

" ජේන්, අද අපි දෙන්නම එන්න ටිකක් රෑ වේවි. සමහරවිට පාන්දර වෙන්න පුළුවන්. මිශෙල්ගේ වැඩ ඉවර කරලා එයා නිදා ගත්තම ඔයත් නිදා ගන්න. අපි එනකන් බලාගෙන ඉන්න ඕන නෑ."

අර්ල් ඔහුගේ පෙම්වතියත් එක්ක ගෙදරින් පිට වෙලා ගිහින් හුඟක් වෙලා යනකන් කිසිම දේක වෙනසක් තිබුනේ නෑ. මම හිටියේ මිශෙල්ගේ කාමරේ. මිශෙල් නින්දට යනකන් මම එයා ලගට වෙලා හිටියා. මිශෙල්ට අඩුගානේ කතා කරන්නවත් පුළුවන් උනානම් සමහර විට මම හිතින් වද වෙන සිතුවිළි මගේ හිතේ නොතිබෙන්න ඉඩ තිබුනා. මම ඇවිත් මගේ ඇදේ වැතිරුනා. මහා කාලයක් වගේ දැනුනත් ගෙවිලා ගිහින් තිබුනේ විනාඩි කිහිපයක් විතරයි.

සුපුරුදු හැඟීමම මගේ හිත කලඹවන්න පටන් ගත්තා. තනියම සතුටු වෙන අතරේ මගේ හිත අඩ නින්දෙන් වගේ ඇහැරුනේ එක දෙයක් මතක් වෙලා. ඒ, මිශෙල්. මම හිත තද කර ගත්තේ ඒ හැඟීම නතර කර ගන්න. ඒත් මට ඒකට පුළුවන් කමක් ලැබුනේ නෑ. මම මිශෙල්ගේ කාමරයට ආවේ කොහොමද කියන එක ගැනවත් මගේ මතකයක් නෑ. මම හිටියේ ඇගේ අද ලගට වෙලා ඇය දිහා බලාගෙන.

ආදරණීය මිශෙල්, ඇය හිටියේ නින්දේ. හුස්මත් එක්ක හෙමිහිට ඉහල පහල යන ඇගේ පිරිපුන් ළමැද දිහා මම බලාගෙන හිටියා. ඊලගට ඒ ලස්සන මුණ දිහා. මම හෙමීට ඒ සිනිදු කෙහෙරැලි අතරේ මගේ ඇඟිලි අරන් ගියා. මම හිටියේ හීනයක අතරමං වෙලා. යන්තමින් ඇස් ඇරපු මිශෙල් මං දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒ මුහුණ දිහා බලාගෙන හිටිය මම අවසරයක් නැතුවම ඒ තොල් සිප ගත්තා.

ඒ ලස්සන ඇස් වල තිබුනේ බයක්. ඊලගට මොනවද වෙන්නේ කියලා දන්නවා වුනත් කිසිදෙයක් කරන්න බැරි හන්දම අසරණ වුන බයක්. මම තව කීපවරක්ම ඇයව සිප ගත්තා. ඇගේ ඇස් වල අකමැත්තක් තිබුනත් ඊලග මොහොත වෙද්දී ඇය නිරුවත් වෙලා හිටියා. ඒ ළමැද නිතඹ අතරේ සුවද විද ගත්ත මම අවසානයේ නතර වුනේ ඇගේ වාරු නැති දෙපා මැද. සිහිනයෙන් විදි දෙය සැබෑවක් වෙන්න ගත වෙලා තිබුනේ බොහොම පොඩි කාලයක් විතරයි.

මිශෙල්ගේ ඇස් වලින් ගලාගෙන ඇවිත් තිබුන කඳුළු මම දැක්කේ අවසානයේ. මට ඒක ගැන හිතන්න තරම් ඕන කමක් තිබුනේ නෑ. මම හිටියේ සුරංගනා ලෝකෙක අතර මං වුනා වගේ හැඟීමක විතරයි. ඒත්, ඒ පුංචි වෙලාවකට විතරයි.

මම පියවි සිහියට ආවේ අර්ල් එයාගේ පෙම්වතියත් එක්ක නිවසට ආවයින් පස්සේ. අර්ල්ට එයාගේ දුවගේ මුණේන් වෙනසක් පේන්න ඇති. මගේ හිත බය වුනා. ඒ, මගේ අතින් වුන දේ ගැන. උදේ මගේ ගෙදරට  මම දුවලා ආවේ කාටත් හොරෙන්. මට ඕන වුනේ තනි වෙන්න. හැම දොරක්ම අගුළු දාගත්ත මම කළුවරේම තනි වුනා. ඉදලා හිටලා අසල්වැසියෙක් තරප්පු පෙල නගින සද්දේ උනත් මගේ හිතට ගෙනාවේ බයක්.

කිසිම දවසක සිද්දවෙයි කියලා හිතුවෙවත් නැති තරමේ වැරැද්දක් මගෙන් සිද්ද වෙලා ඉවරයි. ඒ ගැන මතක් වෙද්දිත් හිත හුඟක් කළකිරෙන තැනට මම දන්නෙම නැතුව වැටිලා.  මොහොකතක ලබපු සතුට මට දැන් දැනෙන්නේ මහා වේදනාවක් වගේ. මේ හැමදෙයක්ම අතරේ කැරකෙමින් තිබුන විදුළි පංකාව දිහා මම මොහොතක් බලාගෙන හිටියා.

***

දිගු හුස්මක් පිට කරපු ඔහු කාමරේ දිහා බැළුවේ අප්‍රසන්න හැඟීමකින්. ඔහුගේ අතේ තිබුන ලියුම සාක්කුවට දා ගන්න අතරේ ඔහු එක වරක් ඇය දිහා බැළුවා. බයෙන් විශාල වුන ඇස් තාමත් විවර වෙලා තිබුනා. ඒ බය මොන වගේ එකක්ද කියලා ඔහුට තේරුම් ගන්න අමාරු වුනේ නෑ.

" සාජන්, බොඩි එක ඉස්පිරිතාලෙට යවන්න. මම හිතන්නේ නෑ මරණ පරීක්ෂනෙන් පස්සේ අපිට මේ ගැන ලොකු දෙයක් කරන්න ඉතුරු වෙලා ඇති කියලා." 

ඔහු තව එක වතාවක් ඇගේ නිසළ සිරුර දිහා බලාගෙන නිවසින් පිට වෙන අතරේ කිවුවා.
 


නිමි....

Wednesday, 1 April 2015

ඉස්සෙල්ලාම ඉස්ටේජ් නැග්ග හැටි



කට්ටියට මතකද ඉස්සෙලාම ස්ටේජ් එකකට නැගලා කට්ටියක් ඉස්සරහා ඉදන් සින්දුවක් කියපු හරි කතාවක් කරපු හරි පළවෙනි දවස.. දැන් මේකට පවුලේ අය ඉස්සරහා පොඩි කාලේ සිංදු කියපුවා අදාල නෑ හරිද.. දැන් මේ හදිස්සියෙම පරණ මතකයන් ටිකක් අවුස්සලා මේ පෝස්ට් එක ලියන්න හිතුනේ ගිය සතියේ දවසක අපේ පැතුම් හේරත් අයියා එයාගේ බිත්තියේ එල්ලලා තිබුන මෙන්න මේ පෝස්ට් එක කියෙවුවයින් පස්සේ..

ඇත්තටම අපි කවුරු උනත් පුරුද්දක් නැති වෙනකන් ස්ටේජ් එකකට නගින්න කොච්චර බයද කියලා ඉතින් අමුතුවෙන් මතක් කරන්න ඕන නැහැනේ.. කවුරු කවුරුත් ඉතින් ඔය දේට මූණ දීලා ඇති.. වැඩේ කියන්නේ ඉතින් ඔය බය හන්දම ජීවිතේට තැනකට ගිහින් කතාවක් නොකරපු අයත් ඕන තරම්ම ඇතිනේ.. උඩින් කියපු පෝස්ට් එක බැළුවනම් ඒකේ හොදටම ලියවිලා තියෙනවා මෙන්න මේ බය හරි ලැජ්ජාව හරි ඒ වෙලාවට හිතට එන එක නැති කරන් ස්ටේජ් එකකට නගින්නේ කොහොමද කියලා.. ඒ හන්දා පොඩි වෙලාවක් තියෙනවනම් ඒ පැත්තට ඔළුව දාලා පොඩ්ඩක් ඒක කියවන එක හොදයි මොකද ලංකාවේ ඉස්කෝල වලවත් ඔහොම දේවල් උගන්නන්නේ නැති නිසා..

හරි, ඒවා එහෙම තිබුන දෙන්.. දැන් යමුකෝ පරණ මතකය අවුස්සන්න.. ඒ දවස් වල, ඒ කියන්නේ හිච්චි එකා සන්දියේ මාත් පරාණ බය දෙයක් තමයි ඔය ස්ටේජ් එකකට නගින එක.. ඉස්සරම ඔය ඉස්කෝලේ කණ්ඩායම් රැස්වීම් එහෙම තියෙන කාලේ ඊට කලින් දවසේ නම් ගන්න ලොකු පන්තිවල අක්කලා එද්දී මං තුමා ඉන්නේ ඔළුව ඩෙස් එකේ හංඟගෙන.. මොකද ඉතින් මට ඒ වගේ වෙලාවට හදිස්සියේ හැදෙන ඔළුවේ කැක්කුම් වගේ අසනීප එහෙම තියෙනවනේ.. ඔළුව ඩෙස් එකේ තියන් අසනීපයි වගේ හිටියට මොකද හොදට අහගෙන ඉන්නේ කාගෙද නම් දෙන්නේ කියලා.. මොකද ඉතින් අපිට ඉන්න යාළුවෝ ගැන අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නැහැනේ.. කතාවට දක්ශ හැමදාම ඕවට ඉදිරිපත් වෙන එකා දෙන්නගේ නම් අරන් යන්න ගියාට පස්සේ තමයි ඉතින් ඇගට ටිකක් ෆිට්.. එතකොට අර කලින් තිබුන අසනීප ඔක්කොම හරි ඉක්මනට සනීපයි..

හැබැයි ඉතින් ඒවා කොහොම මග ඇරියත් ඉදලා හිටලා පන්තිභාර ටීචර්ට අපිට උගන්නන්න කම්මැලී වගේ හිතුන දවසට පන්තිය ඇතුලෙම සමිතියක් කරන දවස් තියෙනවනේ.. ඔන්න ඉතින් එදාට නම් වැඩෙන් පැනලා යනවා බොරු.. අපේ කපටිකම් ටීචර් දන්න හන්දම ඔය අසනීපයි වගේ රඟපෑම් එදාට හරි යන්නේ නෑ.. හැබැයි ඉතින් පොඩි චාන්ස් එකකුත් තියෙනවා.. මොකද ටීචර් නම් කතා කරන්නේ රෙජිස්ටර් එකේ පිළිවෙලටනේ.. කොල්ලෙක්ගේ නමක් ඊට පස්සේ කෙල්ලෙක්ගේ නමයි යන විදිහට පිළිවෙලටනේ.. මං තුමාගේ නම තියෙන්නේ රෙජිස්ටරේ අන්තිමට.. ඒ හන්දම හැමදාම වගේ රෙජිස්‍ටරේ අන්තිමට ඉන්න දහදෙනා විතර වැඩෙන් අනිවාර්යෙන්ම ශේප්.. ඒ කාලේ කවි පාඩම් දෙන්න එහෙම තියෙනවනම් ටීචර් කිවුවොත් හෙට පාඩම් ගන්නවා බලාගෙන එන්න කියලා මම ලෑස්තිවෙලා යන්නේ අනිද්දට.. හෙහ්, අන්න එහෙමයි අන්තිමයා වීමේ වාසි..

ඉතින් ඔය සන්තෑසියම තමයි දහම් පාසලටත්.. පුළුවන් හැම දවසෙම වැඩේ මග ඇරියා.. හැබැයි එදා තමයි එදා.. එදා තමයි මහ භයානකම වැඩේ සිද්ද වුනේ..

ඉස්සර අපේ දහම් පාසලේ හැම මාසෙම අන්තිම සතියේ තමයි සමිතිය තියෙන්නේ.. එදාට ඉතින් ඉන්ටර්වල් එකෙන් පස්සේ කෙලින්ම පටන් ගන්න සමිතිය ආයේ තියෙනවා දහම්පාසල ඉවර වෙනකන්ම.. ඉස්කෝලේ වගේම කලින් සතියේ ලොකු පන්තිවල අක්කලා ඇවිත් නම් ටික අරගෙන යනවා.. ඉතින් කලින් සතියේ සුපුරුදු වැඩේම කරලා ඒක මග ඇරපු හන්දා ගියා රැස්වීමට කොල්ලා කිසි බයක් සැකක් නැතිව.. අහ්, එතකොට මම පහ වසරේ හිච්චි කොල්ලෙක් හරිය..

දැන් ඉතින් මම රැස්වීමේ වාඩි වෙලා ඉන්නවා අපේ පන්තියේ එවුන් ටිකත් එක්ක.. අරහේ රැස්වීමත් යනවා හොදට.. යන්තම් ඒකත් අහගෙන ඉන්න ගමන් අපිත් ලාවට වගේ කයියක් දාගෙන ඉන්නවා.. ශිෂ්‍ය නායක අයියලා එද්දී හොද ළමයි වගේ ඉන්නවා.. පැය බාගයක් විතර ගියා.. දහම් පාසලේ සමිතියේ කවි කතා සිංදු කියන්න ලමයින්ට කතා කරන්නේ පන්ති පිළිවෙලට.. ඔන්න ඉතින් පහේ පන්තියේ වාරය.. අපේ පන්තියේ හිටිය හොදටම කවි ගායනා කරන්න පුළුවන් කොල්ලා ගියා.. මොනා උනත් අපේ එකානේ කියලා අපි ඒකගේ කවි ටික අහන් ඉදලා හයියෙන් අත්පුඩියක් ගැහුවා.. ඊලගට අනිකාගේ වාරය..

" මීලගට රැස්වීමේ අංගයක් ඉදිරිපත් කිරීම සදහා අපි දිනේෂ් උමගිලිය මල්ලියාට ආරාධනා කර සිටිනවා.."

මොකක් කිවුවා?? මාව නිකන් කරකවලා අත ඇරියා වගේ.. බොලේ
මගේ නම කෝමද මේකට ගියේ.. දැන් නිකන් මාව කැරකෙනවා කැරකෙනවා වගේ.. ඉස්ටේජ් එකේ අපේ අම්මා ඉන්නවා පේනවා.. අහ්, කියන්න අමතක උනා.. අපේ අම්මා ටීචර් කෙනෙක් හරි.. දැන් ඉතින් මොනා කරන්නද, මගේ නම්බුව කෝම වෙතත් අම්මගේ නම්බුව බේරන්න එපැයි.. ඒ හන්දා නැගිට්ටා.. මට නිකන් පෙනුනේ මම ඉන්න තැනට ඉස්ටේජෙ එක සෑහෙන්න දුරයි වගේ.. ඊටත් වැඩිය මගේ ඔළුව දැන් යකාගේ කම්මල වගේ.. ඉස්ටේජ් එකට ඉබි ගමනින් යන ගමන් මම දැන් කල්පනා කරනවා මේකට නැග්ගා වගේ නෙමෙයි දැන් මොකද්ද කොරන්නේ කියලා..

කතාවක් නම් කරනවා කියන්නේ ආයේ මූණ සරමෙන් වහගෙන තමයි ඉස්ටේජ් එකෙන් බහින්න වෙන්නේ.. මොකද කරන්නේ කවියක් කියනවද සිංදුවක් කියනවද.. කවි ඔක්කොම පාඩම් කාටද.. ඕක අතර මැද හිර උනොත් එහෙම ඒකත් ප්‍රශ්ණේ.. එහෙනම් සිංදුවක් කියනවා.. සිංදුවක් නම් ඉතින් මෙතනට ගැලපෙන්නත් එපැයි.. එහෙනම් මවුගුණ ගීයක් හරි ලමා ගීයක් හරි වෙන්න ඕන.. ඉතින් මම සෑහෙන්න වේගෙන් හිතුවා.. වචන ඔක්කොම මතක සිංදු මොනවද තියෙන්නේ කියලා මම තනියම හිත හිත කොහොම හරි ඉස්ටේජ් එකට නම් යන්තම් නැග ගත්තා.. මං හිතන්නේ ඒක කෙනෙක්ට ඉස්ටේජ් එකට නගින්න ගිය වැඩිම වෙලාව වෙන්න ඇති.. හෙහ්.. අන්තිමේ ගියා මයික් එක ලගට..

මයික් එකේ තිබුන රස්නෙටයි හිතේ බයටයි දැන් නම් නිකන් ලාවට වගේ දාඬිය දාගෙන එන්න ගත්තා.. කකුල් දෙකත් නිකන් මැන්ඩලින් ගහනවා වගේ.. පපුව ගැහෙනවා හෝ ගාලා.. මයික් එක ලං කලානම් සද්දෙත් ඇහෙන සයිස්.. ඔය අස්සේ මම දැක්කේ පල්ලෙහා ඉන්න එවුන් ටික..  ඉස්ටේජ් එකෙන් පල්ලෙහා ඉදන් කට ඇරන් බලාගෙන ඉන්න එවුන් ටික මට පෙනුනේ හරියට මට දැන් හිනාවෙයි දැන් හිනාවෙයි වගේ.. හෙමිට මයික් එක ලගට ලං වුනා..

" ස... සභාවෙන් අවසරයි.. මා මෙතනට පැමිණියේ ගීතයක් ගායනා කිරිමටයි.."

පන්සලේ ප්‍රධාන ශාලාව තිබුනේ පාර ලගමයි.. පාරෙන් එහා පැත්තේ තිබුනේ වෙලක්.. හෝල් එකේ ජනෙල් ඇරලා දාලා තිබුන හන්දා ඉතින් කෙලවරක් නැති වෙල් යායම පේනවා හරි ලස්සනට.. ඉස්සරහා ඉන්න යක්ශයන්ගේ මූණවල් දිහා බලාගෙන ඉදලා මොනා කියවයිද දන්නේ නැති හන්දා මම ඒ ලස්සන වෙල් යාය දිහා බලාගෙන මගේ සිංදුව පටන් ගත්තා..

" පහන තියා බුදුසාදුට හිමිදිරියේ......."


පෙර වාසනාවකටද කොහෙද වචන අමතක වෙන්නෙවත් නැතුව පැටලෙන්නෙත් නැතුව සිංදුව කියලා ඉවර කලා.. පල්ලෙහා හිටිය එවුන්ගෙන් හොද අත්පුඩි පාරක් හම්බුනා.. ඒක දෙයියනේ කියලා සිංදුව ඉවර වුනා කියන සතුටටද නැත්නම් වෙන මොනාහරි එකක් හන්දද කියන්නනම් දන්නේ නෑ ඉතින්.. මම ශේප් එකේ ඉස්ටේජ් එකෙන් බැහැලා ගිහින් වාඩි වෙලා හිටිය බංකුවෙම වාඩි උනා.. තාම පවුව ගැහෙනවා.. හැබැයි කලින් තරම් නෑ.. ලග හිටිය එකා මොනවා හරි කිවුවා වගේ ලාවට ඇහුනා.. ඒත් ඒක ගැන සිහියකින් නෙමෙයි හිටියේ.. සමිතියත් කොහොම කොහොම හරි ඉවර වෙලා ගියා.. අම්මා එයාගේ වැඩ ඉවර වෙලා එනකන් ඉදලා ගෙදර ආවා..

" මගේ පුතා හොදට සිංදුව කිවුවනේ.."

අම්මා මගේ ඔළුව අතගාලා කිවුවා.. ආයේ ඉතින් ලොකුවට හිතන්න දෙයක් නෑ මගේ නම එතනට ගිය හැටි මම තේරුම් ගත්තා.. මම මුකුත්ම නොකියා එන්න ආවා..

එදා ඒ සිංදුව කියපු පින් මහිමයෙන් මාව දහම්පාසලේ භක්තිගීත කණ්ඩායමට තෝර ගත්තා.. ඒකටත් ඉතින් බෑ කියන්න බැරි හන්දම යන්න වුනා.. බොරුවක් කියලා මඟ අරින්නවත් විදිහක් නැහැනේ අම්මා හන්දා.. කොහොම කොහොම හරි අවුරුදු ගානක්ම ඔය කට්ට කන්න වුනා.. දහම්පාසලේ ඔහොම උනාට ඉතින් ඉස්කෝලේ නම් දහයේ පන්තියට එනකන්ම මම බේරිලා හිටියා.. ශිෂ්‍ය නායකයෙක් වුනාට පස්සේ ඒ සෙල්ලම කරන් යන්න බැරි උනා.. මොකද අපේ ඉස්කෝලේ හැම සිකුරාදම උදේට තිබුනේ ශිෂ්‍ය නායක රැස්වීම.. ඒකේ නම් සිංදු කියනවා කියන්නේ කලිසම ඔළුවෙන් ගලවා ගන්නවා වගේ වැඩක්.. ඒ හන්දා බොහොම අමාරුවෙන් කතාවක් ලෑස්ති කරන් ගියා..

ඉස්කෝලේ ඉස්ටේජ් නැගිල්ල වෙන දවසක කම්මැලි නොහිතුනොත් ලියන්නම්.. ඒ මොකද ඒකේ රසමුසු කතා සෑහෙන්න තියෙනවවා.. මේකටම අමුණන්න ගියොත් මේක මහ හෑල්ලක් වෙනවා නිකන්ම.. එහෙනම් අපි ගියා..

                                                                        



Tuesday, 24 March 2015

අම්මගේ පියර්සිං එක



එදත් ෆාමසියේ වෙනදා වගේම දවසක්.. කියන්න තරම් මහ ලොකු දෙයක් සිද්ද නොවී ඔහේ කම්මැලි කමේ ගිය දවසක්.. ලොක්කගේ අම්මගේ බෝයියටත් මේ ටිකේ උණ ගැනිලා හන්දා ෆාමසිය පැත්තට ආවෙත් නෑ.. ඒ හන්දමද මන්දා ලොක්කගේ අම්මා ආවෙත් නෑ.. අම්මා නෑ කියන්නේ ඉතින් අපිටත් කන්න බොන්නත් නෑ වගේ තමයි ඉතින්.. නැත්නම් ඉතින් බඩ රිද්දන පුඩිං හරි අපිට හම්බුවෙනවනේ.. හරි හරි ඒ කතා වැඩක් නෑ.. කියන්න ආව කතාවට යමුකෝ..

ඔන්න ඉතින් හවස 7.30යි වෙලාව.. ෆාමසිය වහන්නත් වෙලාව හරි හන්දා මම ඉස්සරහා පැත්තට ආවා.. බෙහෙත් ගන්න ආව කවුරුවත් නෑ.. ඒකත් හොද වෙලාව.. නැත්නම් ඉතින් ඒ ඉන්න අය යනකන් තව විනාඩි 10ක් 15ක් බලාගෙන ඉන්නත් වෙනවනේ.. කවුරුත් නෑ කියලා දැක්ක ගමන් මන් ටක් ගාලා ගිහින් දොර ලොක් කරලා ලොකු යකඩ දොර පහලට දාන්න පටන් ගත්තා.. සමහර වෙලාවට අනිත්ම මොහොතේ දුවන් එන හදිස්සි කාරයෝ එහෙන් මෙහෙන් අත් කකුල් ඔය දොර අස්සෙන් දාන හන්දා මම කෝකටත් කියලා කල්පනාවෙන් තමයි වහන්නේ.. මොකද ඉතින් වෙන තැනක් වගේ නෙමෙයි.. ෆාමසියකට දුවන් එන්නේ ලෙඩෙක් බෙහෙතක් හොයාගෙන කියන එක ඉතින් හොදාකාරවම දන්න දේ හන්දා අන්තිම විනාඩියේ උනත් ඒ දේ කරන එකනේ යුතුකම..

කොහොම හරි ඉතින් මම යකඩ දොර පහලට දාද්දීම  මෙන්න පොඩි එකෙක් එකෙක් ඇවිත් බෙල්ල දැම්මා.. හොද වෙලාවට වගේ මම බලාගෙන හිටියේ.. නැත්නම් ඉතින් මේ පෝස්ට් එක අද මට ලියන්න වෙන්නේ මේ විදිහට නෙමෙයි.. මම ඉතින් දොර ඇරලා " ඇයි? " කියල ඇහුවා..  අවුරුදු 12ක විතර පොඩි එකෙක්.. මේ කෙල්ල හති දානව කතා කරන එක කොහොම වෙතත්..

" පොඩ්ඩක් ඉන්න... අම්මා එනවා.."

ඒ ගමන බලද්දී මෙන්න අම්මා කෙනෙක් එනවා තව පොඩි එකෙකුත් අතින් අල්ලගෙන.. ඒ ගමන ඉතින් ඔක්කොටම ෆාමසියට එන්න ඉඩ දුන්නා.. ලගම කවුන්ටර් එකේ හිටියේ ලයින් අක්කා.. මේ අම්මත් කලබලේ එතනට දුවගෙන ගියා.. මමත් ඉතින් වැඩිය ඒකට උනන්දු නොවී දොර ගාවම හිටියා.. ටිකකින් අමුතු විදිහක කතාබහක් මට ඇහුනා..

" මට මේක කොහොම හරි ගලවන්න ඕන.. දැන් ඉන්න බෑ අමාරුයි.."

මම එක පාරම බැළුවා මේ මනුස්සයා මොනවද මේ ගලවන්න ට්‍රයි කරන්නේ කියලා.. ඒ බලද්දී තමයි වැඩේ තේරුණේ.. මේ ගෑණු කෙනා දිවත් එළියට දදා කතාව.. බැලින්නම් දිවට පියර්සිං එකක් දාලා.. එච්චර වෙලා අමුතු විදිහට කතා කලෙත් ඒක තමයි කියලා එවෙලෙයි මටත් තේරුණේ.. මාත් ඉතින් පොඩ්ඩක් ඕප දූපෙට ඇහුන් කන් දුන්නා මොකද වෙන්නේ කියලා බලන්න.. වෙන මොකටවත් නෙමෙයි ඉතින්.. කට්ටියට කියවන්න මේකේ ඇවිත් ලියන්නත් එපැයි  ඉතින්.. 



මේ ගෑණු කෙනා අවුරුදු ගානක හිතේ තිබුන ආසාව සපුර ගන්න කියලා දවාලේ ගිහින් පියර්සිං එකක් ගහගෙන දිවේ.. ඒ වෙලාවෙ නම් කිසිම අවුලක් තිබිලා නෑ.. හවස් වී ගෙන එද්දී තමයි වැඩේ අල වෙලා තියෙන්නේ.. පියර්සිං  එක ගහපු තැන වටේම ටිකක් ඉදිමිලා ඇවිල්ලා වගේම දිවම ටිකක් ලාවට වගේ නිල් පාට වීගෙන ඇවිත්.. මේ මනුස්සයා දැන් ඉන්නේ නිකන් දිවට මී මැස්සෙක් විදලා වගේ අමාරුවෙන් කට වහගන්නත් බැරුව ඒක එලියේ දාගෙන අමාරුවෙන් කතා කරනවා.. ( හිනා වෙන්න එපා බොලවු මනුස්සයෙක්ට කරදරයක් උනාම.. )

දැන් ඉතින් මේ ගෑණු කෙනා මෙහේ දුවන් ඇවිත් තියෙන්නේ මේක ගලව ගන්න විදිහක් තියෙනවද කියලා බලන්න.. ඇයි හත්දෙයියනේ ඉතින් වේදනාවටනම් මොකක් හරි බෙහෙතක් දුන්නා කියමු.. ඕක ගලවන්න පුළුවන්යැ ෆාමසියේ එවුන්ට.. කට්ටියටම ඒක මේ ගෑණු කෙනාට තේරුම් කලා.. වැඩේ කියන්නේ හවස 6 වගේ වෙද්දී තමයි මෙයාට අමාරු වෙලා තියෙන්නේ.. එවෙලේ කෝල් එකක් දාලා බලද්දී පියර්සිං එක ගහපු ටැටූ කඩෙත් වහලා.. අප්සට්ම වැඩේ එදා හරියටම සිකුරාදා.. ආයෙම ඉතින් අරින්නේ සඳුදනේ.. අනික ඒ දිව තියෙන විදිහ දැක්කම සඳුදා තියා පහුවදා වෙනකන්වත් ඒ මනුස්සයා ඉන්නවා බොරු..

දන්නේ නැති රෙද්දවල් කරලා ආයේ මේ මනුස්සයගේ දිව කපන තැනට වැඩේ සෙට් කරන්න හොද නැති හන්දා අපි කිවුවා ලේසිම වැඩේ ඉස්පිරිතාලෙට යන්න කියලා.. එතකොට ඉතින් ඔය පියර්සිං එක කපලා හරි ගලවලා හරි හොද හැටි බෙහෙත් දාවිනේ.. වැඩේ කියන්නේ මේ මනුස්සයා ඒකට යන්නත් බයයි.. කොහොම හරි ඉතින් දේවල් තේරුම් බේරුම් කරලා දීලා අමරුවෙන් වගේ යැවුවා ඉස්පිරිතාලෙකට යන්න කියලා.. මොකද ඉතින් මෙතන ඉන්න ඉන්න තවත් අමාරු වෙන්නේ ඒ මනුස්සයටමනේ.. අනික ඉතින් ඉදිමුම තියාගෙන ඔහොම ඉන්නත් බැහැනේ.. කොහොමින් කොහොම හරි අන්තිමේ ඒ ගෑණු කෙනාව ඉස්පිරිතාලෙට ඉක්මනට යන්න කියලා ෆාමසියෙන් පිටත් කලා..

බැරි වැඩ එක්කෝ නොකර ඉන්න ඕන.. හැබැයි ඉතින් ඒ ගෑණු කෙනාට එච්චර වයසකුත් පේන්න තිබුනේ නෑ.. ඒ හන්දා පියර්සිං එකක් ගහන්න හිතුන එක අවුලකුත් නෙමෙයි.. එක්කෝ මෙයාගේ දිවේ අප්සට් එකක් එහෙමත් නැත්නම් ගහපු එකාගේ වැරැද්දක්.. කොතන කොහොම අවුලක් උනත් ඉතින් ඉල්ලන් ටින්කිරි ගාගන්නවා වගේ වැඩක් තමයි මෙයාටත් උනේ.. අපිට නොදැනුනාට ඉතින් කොහොම වේදනාවකුත් තියෙන්න ඇත්ද?

දැන් එතකොට කියාගෙන ආව කතාව ඉවරද? මොන පිස්සුද.. ඉන්නකො ක්ලයිමැක්ස් එක කියනකන්..

කොහොම හරි මේ ගෑණු කෙනත් ගියාට පස්සේ අපි අපේ වැඩ ටිකත් ඉවර කරලා දාලා වෙච්ච දේ ගැන කතා කර කරම ආවා යුනිෆෝර්ම් ගලවලා දාලා ගෙදර එන්න ලෑස්ති වෙන්න.. එතකොටනේ අපේ දෙකොන රත් වුනේ.. මෙන්න බොලේ පොඩි එකෙක් ඉන්නවා ෆාමසියේ බාත් රූම් එකේ.. මොනා කරන්නද ඉතින් හෙමින් සීරුවේ පොඩි එකාට කතා කලා.. හොද වෙලාවට වගේ පොඩි එකා බය වෙලා එහෙම නෙමෙයි හිටියේ..

" අක්කට හොයන්න කියලා මම හැංගුනා.."



පොඩි එකා කියපි.. හත්දෙයියනේ මේක හැංගිමුත්තම් කරන තැනක්ද? පොඩි එකාව ඉස්සරහට එක්කන් ඇවිත් පුටුවක වාඩි කරවලා කවුද කින්ද මන්ද විස්තර ඇහුවා.. බැලින්නම් මේ අර පියර්සිං එක ගහගෙන මෙලෝ සිහියක් නැතුව ආව ගෑණු කෙනාගේ පොඩි කෙල්ල.. ඒ මනුස්සයා අපි එක්ක ඒ ගැන කතා කරද්දී මේ ලමයා අක්කා එක්ක සෙල්ලම් කරලා.. දැන් ඉතින් මොනවා කියලා කරන්නද.. පොඩි එකාගෙන් විස්තර ඇහුවට අම්මගේ නමවත් හරියට කියාගන්න දන්නේ නෑ.. කෙල්ලට අවුරුදු පහයි තාම.. ඇඩ්‍රස් එකක් තියා අම්මගේ ටෙලිෆෝන් නම්බර් එකක් වත් මේ ලමයා දන්නේ නෑ.. එක අතකට ඉතින් ඔය වයසට ඔවුවා ඔක්කොම මතක තියෙනවා කියලද..

දැන් ඉතින් මොකද කරන්නේ කියලා දහ අතේ කල්පනා කරා.. අපිට ඉතින් පොඩි එකාගෙන් හරි විස්තරයක් අහ ගන්නවත් නැතුව මුකුත් කරන්න විදිහක් නැහැනේ.. තිබුන එකම විසදුම අම්මා එනකන් බලාගෙන ඉන්න එක.. දැන් ඒ ගෑණු කෙනා ගිහිල්ලත් වැඩිම උනොත් විනාඩි දහයක් විතර වගේ වෙන්න ඇති.. ඒ කියන්නේ ඉතින් ශුවර් එකටම මේ වෙද්දී අම්මා ලමයා හොයාගෙන එන්න ඕන.. ෆාමසියේ ඉතින් දොර ඇරන් බලාගෙන ඉන්නත් බැහැනේ, අපේ හොරු පැනීමේ ඉතිහාසය හරි හොද හන්දා.. ඒ හන්දා එළියේ තිබුන කැමරා වලින් බලාගෙන හිටියා අම්මා දැන් ඒවි දැන් ඒවි කියලා..

තව විනාඩි පහක් දහයක් වගේ ගෙවිලා ගියා.. අම්මා නම් එන පාටක් නෑ.. ලොක්කගේ අම්මා පොඩි එකාට ලග තිබුන කඩෙන් පීත්සා එකක් ගෙනත් දුන්නා.. ඒ පොඩි එකත් දවසම නොකා ඉදලද මන්දා පීත්සා එකට වග කියන්න ගත්තා මෙලෝ සිහියක් නැතුව.. වෙලාව 8.30 වගේ උනා.. ෆාමසියේ හිටියේ ලොක්කයි, ලොක්කගේ අම්මයි මමයි විතරයි.. මේ අම්මට ලමයව මෙච්චරම සිහියක් නැද්ද කියලා අපි කල්පනා කලා.. එක්කෝ ඉස්පිරිතාලෙන් අල්ලගෙන පියර්සිං එක ගලවනවද දන්නේ නෑ.. අපි එහෙමත් කල්පනා කලා..

තවත් බලන් ඉන්න එක හොද නැති හන්දා ලොක්කා පොලීසියට කතා කලා.. කතා කරලා විස්තරේ කිවුවා.. විනාඩි දහයක් යන්න කලින් පොලිස් කාර් එකක් ආවා.. පොලීසිය ඉන්න හන්දා දැන් අවුලක් නැති නිසාම ෆාමසියේ දොරවල් ඇරලම අපි බලාගෙන හිටියා ලමයගේ අම්මා එනකන්.. පොලිස් කාරයෝ දෙන්නත් ලමයගෙන් ශේප් එකේ එක එක ඒවා ඇහුවට " දන්නේ නෑ " කියනවා ඇරෙන්න පොඩි එකාගෙන් වෙන උත්තරයක් නම් ලැබුනේ නෑ..

" කරන්න දෙයක් නෑ තව ටිකක් බලමු.. මේ ලමයට මොන්ටිසෝරියේ නම විතරනේ මතක.. මම තව දෙන්නෙක්ව දැන් යවනවා එතන ප්‍රින්සිපල්ගේ විස්තර හොයාගෙන ඒ කෙනා මාර්ගෙන් හරි ලමයගේ විස්තර හොයා ගන්න.. ඒකටත් ඉතින් ටිකක් වෙලා යාවි.. එතකන් අපි මෙතනම ඉමු.."

පොලිසියෙන් කිවුවා.. වෙන කරන්න දෙයක් නැති හන්දා අපිත් ඔන්න ඔහේ කියලා බලාගෙන හිටියා.. වෙලාව 9.30යි.. කලබලෙන් ආව කාර් එකක් පොලිස් කාර් එකේ හැප්පෙන්නේ නැතුව බ්‍රේක් ගහලා නවත්ත ගත්තේ බොහොම අමාරුවෙන්.. ඔන්න ඒකෙන් බැස්සේ ලමයගේ අම්මා.. පිස්සුවෙන් වගේ ඇස් දෙකත් රතු කර ගෙන දුවන් ආවේ ලමයා ලගට.. පියර්සිං කේස් එක හන්දා අපිටත් ඒ මූණ හොදට මතක නිසා මේ ලමයගේ අම්මා කියලා අඳුනගන්න අමාරු උනේ නෑ.. දැන් පොලිසියෙන් ප්‍රශ්ණ අහනවා.. මේ මනුස්සයා බැරි බැරි ගානේ උත්තර දෙනවා.. බැලින්නම් තාම පියර්සිං එක ගලවලත් නෑ.. තාම ගොත ගහනවා..

" මට මතක නෑ ලමයව මග ඇරුනේ කොතනදිද කියලා.. ඒ හන්දා මේ මම ගිය හැම තැනටම ගිහින් බලලයි මෙතනට ආවේ.."

ලමයගේ අම්මා කියපි.. හරි සංතෝසයි ඉතින්.. දැන් ඉතින් පොලීසියෙන් බනිනවා අම්බානෙකට.. සාදාරණයි ඉතින්..

" පොලිසියට ගිහින්ම යමු.."  පොලිස් කාරයා කිවුවා..

" මට මේ පියර්සිං එක ගලවගන්න ඕන.."

" ව ෆන් කූලෝ, අපි ගලවන්නම් ඒක.."

හයියෝ සල්ලි කිවුවලු.. ඒ අම්මට මෙච්චර දෙයක් වෙලත් පියර්සිං එකේ සිහිය.. අපි එහෙම කිවුවට ඉතින් ඒකේ අමාරුවත් නැතැයි.. ඒ අස්සේ ලමයා මිසින් කියලා මතක් උනාමත් කොහොමට තියෙන්න ඇත්ද කියලා ඉතින් අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නැහැනේ.. මෙහේ ඉතින් ඔහොම ලමයි අමතක වෙන එක ලේසියෙන් අත අරින කේස් නෙමෙයි.. ඒ හන්දා ඉතින් අම්මවත් එක්කන් පොලිසියෙන් යන්න ගියා..

පියර්සිං එක පොලීසියෙන් ගැලෙවුවද නැත්නම් තව එකක් ගැහුවද කියලා ඉතින් අපි නම් දන්නේ නෑ.. රෑ වෙච්ච හන්දා ලොක්කගේ අම්මා ගානෙම මාත් පීත්සා එකක් කාලා ගෙදර එන්න ආවා.. ඊයේ පෙරෙදා දවස් දෙකේ නම් ඒ මනුස්සයව ෆාමසිය පැත්තේ දැක්කේ නෑ.. දැන් ඉතින් ඒ මුණ කොහොම අමතක වෙන්නද? හෙහ්..