Tuesday, 3 May 2016

හැමෝටම ස්තූතියි


මේ පෝස්ට් එක හරි නම් මීට සුමානෙකට කලින් ලියවෙන්න ඕන පෝස්ට් එකක් උනත් හේතු ගොඩක් නිසා මේක ටිකක් පස්සට ගියා. කොහොම උනත් හිතේ තියෙන දේ ලියලා දාන්න එපැයි ඉතින්. හැබැයි ඉතින් වැඩේ කියන්නේ කොහෙන් කොහොම පටන් ගන්නද කියන එක. ස්තූති කතා කරන එක වගේම ලියන එකත් සෑහෙන අමාරු වැඩක් බලාගෙන යද්දී.

පොතක් එළි දක්වන හීනේ පහුගිය අවුරුදු දෙකේ විතර බොහොම තදින්ම තිබුනා. ඒත් ඉතින් තියෙන වැඩ අස්සේ ඕකට වෙනමම මහන්සි වෙලා කැප වෙන්න තිබුන කාලය අඩු උන නිසාම ඒක ටිකින් ටික කල් ගියා. කල් ගියා උනත් කොහිමින් කොහොම හරි ඒ බලාපොරොත්තුවත් පහුගිය 23න් වෙනිදා හැබෑ වුනා.

ස්තූති කරන්න නම් සෑහෙන්න දෙනෙක් ඉන්නවා. ඒ හැම දෙනෙක්ම බ්ලොග් නිසා මුණ ගැහුන අය හන්දා කම්මැලි කමට කුරුටු ගාපු මේ අකුරු හන්දා අඳුන ගත්ත මිනිස්සුන්ගේ පුදුම වටිනකමක් තියෙනවා. මුලින්ම අපේ තරූ අක්කා. මේකේ හැම දේකදිම මට උපදෙස් දුන්නේ තරූ අක්කා. අකුරු අඩුපාඩු හදලා කතා තෝරන්න උදවු දීලා පොත මේ තත්වෙට ගන්න සෑහෙන්න මහන්සියක් තරූ අක්කා ගත්තා. ඒ වගේම තරූ අක්කා නිසා ලේඛන කලාවේ ඉන්න විශිෂ්ඨයෙක් දැන අඳුන ගන්නත් අවස්ථාව මට ලැබුනා.

ඒ තමයි අනුරසිරි හෙට්ටිගේ මහත්තයා. දැන් නම් අනුරසිරි අයියා. පොත කෙරෙන්න ඕන මෙන්න මේ විදිහටයි කියලා ලගම ඉඳන් උපදෙස් දුන්න සොදුරු නිහතමානි කෙනෙක් විදිහට අනුරසිරි අයියව මම දකිනවා. අනුරසිරි අයියගෙන් ඉගෙන ගත්ත දේවල් බොහොමයි. ඒ වගේම ඉගෙන ගන්න තියෙන දේවල් තව ගොඩක් තියෙනවා.

අර කොට බස්සිව ඉතින් කොහොම අමතක කොරන්නද. හැබැයි ඉතින් එදා පිළිගැනීමේ කතාව කරන්න කිවුවම අනේ බෑ බං මට ලැජ්ජයි කියලා ශේප් වෙන්න හදපු එක ඇරෙන්න අනිත් හැම දේකටම උඹ අහන පරක්කුවෙන් වැඩ අස්සේ උනත් කෝල් කරලා දුන්න සප් එක ඉතින් කොහොමටවත් අමතක වෙන්නේ නෑ. උඹට ඉතින් කියන්න ඕන ටික පර්සනලි කිවුව හන්දා මෙතන ලියන්න යන්නේ නෑ.

මේ ගෙවුන දවස් කීපයේ මුණ ගැහුන ලෙංගතුම කෙනා තමයි අපේ බෝධිනී අක්කා. කාලයක් දැනන් හිටියා උනත් කතා බහ කරලා තිබුනා උනත් මේ තරම් හිතවත්ව ලගින් කතාබහ කරන්න කලින් බැරි උනේ ඇයි කියලා මට දැන් හිතෙනවා.

බ්ලොග් අවකාශයේ හුඟක් දෙනෙක්ව මම දන්නේ බ්ලොග් ලිපි වලින් හරි ෆේස්බුක් එකේ කෙරෙන කතාබහ වලින් හරි. ඉතින් මෙච්චර කාලයක් බ්ලොග් ලිවුවට සහෝදර බ්ලොග් කරුවෝ මුණ ගැහුනේ මේ පළවෙනි වතාවට ඉතින් ඒ ගැන හිතේ තියෙන්නේ ලොකු සතුටක්. පොත එළි දැක්වීමෙදි වගේම නෙළුම් යාය සම්මාන උළේලෙදීත් හුඟක් දෙනෙක් එක්ක කතා කරන්න ලැබුනා. විශේෂයෙන්ම රසික අයියත් එක්ක.

ඉතින් කතා බහ කරපු සතුට බෙදා ගන්න ලෙංගතුව එකතු උන හැම කෙනෙක්ටම හුඟක් ස්තූතියි. මේ මගේ හීනයේ තවත් එක් පියවරක් විතරක්ම නිසා ඉදිරියේදිත් අපිට ආයේ මේ වගේ හමුවෙන්න පුළුවන් කියන එක නම් හොදටම විශ්වාසයි.

හරි, දැන් එතකොට පොත කොහේද තියෙන්නේ. සෑම සරසවි පොත් සාප්පුවකින්ම වගේම බොරැල්ල සදීපා පොත් සාප්පුවෙනුත් ' සමනලායා මියැද්දෙන් ' හොයා ගන්න දැන් ඕනම කෙනෙක්ට පුළුවන්. ඉතින් කියවලා වෙනදා වගේම ගුණ දොස් කියන්න අමතක කරන්න එපා.

ඔය ඔක්කොම වැඩ හමාර කරලා මම ආපහු ඉතින් විප්‍රවාසී උනා. ලංකාවේ ඉන්න ටිකේ නම් අනිත් අයගේ බ්ලොග් පෝස්ට් හරි හැටි බලන්න උනේ නෑ. ඒ ගැන සමාවෙන්න ඕන. දැන් ඉතින් සුපුරුදු ජීවිතේට ආයෙම වැටිලා නිසා අද ඉදන්ම ඒ හැම දෙයක්ම වෙන්ද වගේ බලන්නම්.

ආයෙමත් හැමෝටම ස්තූතියි.




Friday, 22 April 2016

හෙටයි ඒ දවස



ඔව්, හෙට තමයිලු ඉතින් ඔන්න ඒ දවස. අවුරුදු ගානක් තිස්සේ බලාගෙන හිටිය දවස. වැඩිය වැඩිය දේවල් කියන්න තිබුනත් කියාගන්න බැරි කමට ඉමේජ් දෙක දාලා යන්නම්. හෙට විශේෂ දවසක් හන්දම බ්ලොග් එකෙත් විශේෂයක් කරන්න එතෙක් මෙතෙක් ලියපු කෙටිම ලිපිය මේකලු ඔන්න. 

හෙට, 23 සෙසුරාදා ස 3නේ ඉදන් ස 6 වෙකන් වැලි කේන්ද්‍රට එන්න.







එහෙනම් හෙට මුණගැහෙමු.

Monday, 18 April 2016

බා කෝඩ්

ඔහු මගේ අතින් ඇදගෙන ඇවිදන් ගියා. යන්නේ කොහේදවත් යන ගමනේ අරමුණක් ගැනවත් ඔහුගෙන් වචනයක් පිට නොවුන තරම්. මම බලාගෙන හිටියේ ඔහුගෙන් එකම එක වචනයක් හරි එනකන්. දූවිලි කාන්තාරේ ඈතක් වෙනකන්ම නිහඬවම ඔහු මාව ඇදගෙන ගියා. ගමනට විරුද්ධ වෙන්නවත්, මඟ අරින්නවත් මට වුවමනාවක් තිබුණේ නෑ. , ඔහු මගේ පියා නිසා.

ගිනියම් වුණ කාන්තාරේ මැදක් වෙනවකන් ඔහු මාව ඇදගෙන ගියා. ජටාව අතරින් බේරෙන දහඬිය පිසදැම්මා ඇරෙන්න ගමන අතර තුරේදි වෙන කිසිම දෙයක් ඔහු නොකරපු තරම්. අපි එක දිගට පැයක් වත් මෙහෙම ඇවිදන් එන්න ඇති. ඔහුගේ අතට මිරිකුණ මගේ අත දැන් ටිකින් ටික වේදනාවෙන් රිදුම් දෙන්න පටන් අරන්.
 
මට ඔහුට ගැන කියන්න වුවමනා වුණත් කිසිම තැකීමක් නැති ඔහුගේ හැඟීම් එක්ක තෙරපෙන්න මට ඕනකමක් ආවේ නැහැ. ඔහුගේ හිතේ තියෙන දේ දන්නේ ඔහුම විතරයි.

ඉක්මනට යමන්.’
 
අඩියක් දෙකක් මම ඔහුට වඩා පරක්කු වෙද්දී ඔහු මාව ඇදලා ගත්තේ බලෙන්ම වගේ. ග්‍රහනය තවත් එන්න එන්නම දැඩි උණා මිසක් ඔහුගෙන් සැහැල්ලුවක් ලැබුණේ නෑ. මම බලාගෙන හිටියේ ඒකාකාරි ගමනේ අවසානයක් වෙනකන්.

හිරු රැස් තදින්ම ඇඟට දැනුණා. කාන්තාරයේ ගමන හුරුපුරුදු එකක් වුණත් හිතට දැනුණ අසහනකාරී හැඟීම නිසාම රස්නයත් ගතට බොහොම තදින දැනුණා. පාළුවට ගිය ඈත වැලි කතර අතරින් අනපේක්ෂිත මිනිස් පුළුටක් ඡායාවක් වගේ ඈතින් පෙනුණා. මිරිඟුවක්ද කියන හැඟීම මගේ හිතේ සැරින් සැරේ මිනිස් ඡායාව ගැන මැවෙන්න උණා.
 
ඔහු හිටියෙත් දිහාම බලාගෙන. එක මොහොතකට මට හිතුණේ ඔහුත් මම දකින දේම දකිනවා කියලා. එහෙනම් මිරිඟුවක් නෙමෙයි. වැලි කතර අතරින් අපි තවත් දුර ඇවිදන් ගියා. ටිකින් ටික ඡායාව තවත් පැහැදිලි වෙන්නත් විශාල වෙලා පේන්නත් පටන් ගත්තා. මගේ හිත තිබුණේ එතන.
 
නහට දැනුණේ බොහෝම අප්‍රසන්න දුඟදක්. හිතේ තිබුණ හැඟීම් හැම එක්ම වගේ මොහොතෙම හරි ඉක්මනට වෙනස් වෙලා ගියා. ඈතින් පේන ඡායාව වත්, දැනුණ හිරු රශ්මියටත් වැඩිය නාස් පුඩු අතරේ හිර වුණ දුඟද හිතේ හොල්මන් කරා. ඔහු කිසිම දෙයක් ගැන ගාණක් නෑ වගේ ඉදිරියටම ඇදුණා. තාමත් ඔහුගේ ග්‍රහනය නිසා මගේ අත රිදුම් දෙනවා.

වැලි කතර මැද තිබුණ කූඩාරම් පේළිය මම ඈත ඉදන් දැක්කේ මිරිඟුවක් නෙමෙයි කියලා හිතට ඔප්පු කළා. ඒත් ඊටත් වඩා මම හිටියේ දුඟද මග අරින්න ඕන වුවමනාවක. ඔහුගෙ ග්‍රහනය දැන් කලින් තිබුණට වඩා ටිකක් අඩු වෙලා ගිහින්.

උඹට මේ දේවල් ඉගෙන ගන්න දැන් කාලේ හරි.’

ඔහු මගේ දිහා එක වතාවක් බලලා කිවුවා. ඉගෙන ගන්නේ මොනවද? මේ ගමන පටන් ගත්ත වෙලාවේ ඉදන් ඔහු මගේ හිතට එකතු කළේ කුතුහලයෙන් යුතු ප්‍රශ්න විතරයි. ඒත් එකකටවත් උත්තර මම හොයා ගත්තා මිස ඔහුගෙන් වචනයක්වත් ලැබුණේ නැහැ. තරමක් විශාල කූඩාරමකට ඔහු ඇතුළු වුණේ තනියම.

මම තනියම කියන එක ගැන ඔහුට තරම් උනන්දුවක් තිබුණේ නෑ. එහෙම නැත්නම් මට මෙතනින් පැනලා යන්න බෑ කියලා හිතේ ලොකු විශ්වාසයක් ඔහුට තියෙන්න ඇති. කොහොම උණත් ගිනියම් අවුවට වෙලා යන්තම් වැහුණ තිර රෙද්ද අතරින් ඔහු කාත් එක්කහරි කතා කරන දිහා මම බලාගෙන හිටියා.

දැන් කොල්ලට වයස කීයද?’

දා හතරයි.’

හරි, එහෙනම් මම පුරුදු කරලා ගන්නම්.’

කූඩාරමට මෙහායින් ඉදන් මම ඔවුන්ගේ කතාව අහගෙන ඉන්න උත්සාහ කළා. යන්තමට ඇහුණ වචන පෙළි දෙක තුනෙන් ඔවුන් කතා කළේ මොකක් ගැනද කියලා තේරුම් ගන්න පුළුවන් කමක් මට තිබුණේ නෑ. ටිකකින් මගේ ඉස්සරහට ඇවිත් හිට ගත්තේ හැඩි දැඩි පිරිමියෙක්. මහලු වෙලා ගියත් ඔහුගෙන් පේන්න තිබුණේ රළු යෝධයෙක්ගේ වගේ පෙනුමක්.

යමු.’

ඔහු කිවුවේ එච්චරයි. කූඩාරම් දෙක තුනක් පහු කරන් ඔහු මාව ඇදගෙන ගියා. තාත්තගේ අතට වඩා රළුවට මට ඔහුගේ අත දැනුණා. පළවෙනි කූඩාරම ළග තාත්තා නතර වුණේ ඇයි කියන එක ගැන හිතනවට වැඩිය මට වුවමනා වුණේ ඔහු මාව අරගෙන යන්නේ කොතනටද කියන එක.

මේක බැද ගනින්.’

ඔහු මට දිගු රෙදි කඩක් විස් කළා. බැඳගෙන හිටිය ජටාවෙම කොටසිකින් ඔහු මුහුණ ආවරණය කර ගත්තේ මමත් විදිහටම කල යුතුයි කියලා හඟවන පරිද්දෙන්. අවටින් දැනුණ පිළිකුල් දුඟඳට නම් නාසය හුරු වෙලා ගිහින්. ඒත් ඔහුගේ වුවමනාවට මම ඉඩ දුන්නා.

ඔහු එක කූඩාරමකට ඇතුළු වුණා. වට වෙලා තිබුණ තිර රෙදි වලින් කූඩාරම ඇතුළට ගෙනාවේ අඳුරක් වුණත් ඇතුළේ තියෙන්නේ මොනවද කියලා බලාගන්න අමාරු වුණේ නෑ. තැනින් තැන වැටිලා හිටියේ මිනිස්සු දෙතුන් දෙනෙක්. සම්පූර්ණයෙන්ම ඇඟ වැහෙන්න පොරවගෙන හිටිය රෙදි වලින් ඔවුන්ව පෙනුණේ ඔත්තුකාරයෝ වගේ.

ඔහු පසෙකින් තිබුණ දිග කඩුවක් අතට ගත්තා. තැනින් තැන වැටිලා හිටිය මිනිස්සු කලබලෙන් වගේ නැගිට්ටේ මට නොතේරෙන දෙයක් ඔවුන් දන්න නිසා වෙන්න ඕන. ඔහු අතේ තිබුණා වගේම දිග කඩුවක් ඔහු මට දික් කළා. නිහඬවම මම ඒක අර ගත්තා.

ගලවපියවු ඔය ඇදුම්.’

ඔහු කූඩාරම ඇතුළේ හිටිය අනිත් අයට උස් හඬින් කෑ ගැහුවා. ඔවුන් එයට අවනත වුණත් එය එසේ නොවූවානම් යැයි ඊළග මොහොතෙදි මගේ හිත මටම කියන්න වුණා. තැනින් තැන මස් වැදලි එල්ලෙමි තිබුණ සිරුරු වල තිබුණේ මහා පිළිකුල් බවක්. ඔවුන්ට සිදුවන්න ඇත්තේ කුමක්දැයි යන්න හිතාගන්න අතරම්ම අමාරු නැහැ.

ඊළග මොහොතෙදි එල්ල වුණ කඩු පහර එක් අයකුගේ හිස කඳින් වෙන් කළේ මම බලාපොරොත්තු උනාටත් වැඩිය ඉක්මනින්. තිගැස්ම මට තදින්ම දැනුනත් කූඩාරමේ හිටිය අනිත් එයට ඒක තවත් එක් දෙයක් විතරක් වගේ හැඟීමෙන් මැරි වැටුණ මිනිහගෙන් ගලාගෙන ගිය කළු ලේ දිහා බලාගෙන හිටියා.

දැන් උඹේ වාරය

ඔහු බොහොම දරුණු විදිහට මං දිහා බලන ගමන් කිවුවා.

මොකටද ?’

අර මිනිහගේ බෙල්ල කඳෙන් වෙන් වෙන්න ගහන්න.’

හිතේ ඇති වුණ තිගැස්මට මට වචන එකතු කර ගන්න බැරුව බලාගෙන හිටියා. ඇයි මම මිනිහව මරන්නේ? මට කිසිම විදිහක වරදක් නොකරපු මරණයට නියම වෙලා හිටිය මිනිහෙක් මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා.

ඇයි?’

මම අවසානයේ ඇහුවා. ඔහු මගේ පැත්තට හැරුණේ දරුණු ව්‍යාග්‍රයෙක් වගේ.

මේක තමයි උබේ ඉගැන්වීම. මිනිහෙක් මරන්න දැනගෙන ඉන්න එක පිරිමිකම. එතකොට දවසක ඒක වුවමනා වෙද්දී උඹේ අත වෙවුලන එකක් නෑ. මේක උඹේ ධර්මය. නිසා උඹ මේක කරන්නම ඕන.’

මම බලාගෙන හිටියේ එක් ඇසක් යාන්තමින් ඇස් කුහරයේ එල්ලෙමින් හිටිය මිනිහා දිහා. මම කෙසේ වෙතත් ඔහු නම් මේ මරණයට බොහෝම කැමති වේවි. ඔහුත් දේ බලාපොරොත්තු වෙනවා වගේ හැඟීමකින් මං දිහා බලාගෙන හිටියා. මම දිගු හුස්මක් පපුවට එකතු කර ගත්තා.





නිමි...