Wednesday, 23 August 2017

Carnival of love



මේ ඒ සැනකෙළියයි. මම හැමදාම ආදරේ කරන, හැමදාම බලාපොරොත්තු පොදි බැඳන් හීන දැක්ක ඒ සැනකෙළිය. විවිධ වර්ණ රටා අතර ආදරණීය සංගීතයක මිහිරක් ජීවිතේ හරියට අළුත් කරනවා වගේ. ජීවිතේ අළුත් අරමුණකින් පුරවනවා වගේ. මම සැනකෙළියට ආසයි, ආදරෙයි. හරියටම මීට අවුරුදු විස්සකට විතර කලින් ඒ සුන්දරත්වය වින්ද පොඩි එකෙක් වගේ. අදත් ඒ සැනකෙළියම, ඒ සොදුරු හැඟීමම හිතට අළුත් පැතුම් පුරවමින් ඉන්නවා.

මම, මිනිස්සු ගැවසෙන කෑකෝ ගහන තදබදය අතරේ පුංචි ඉඩක් හොයමින් ඇවිද්දා. ඔවුන්ට නොදැනෙන්න, ඔවුන්ට නොහැගෙන්න තරමේ සිරුවක මම ඇවිදන් ආවා. සමහර විඩාපත් ඇස් වලින් වගේම රුදුරු ඇස් අතරින් හෙමිහිට ඇවිදන් ඇවිත් මම නතර වුනා. මට හුරුපුරුදු මට පහසු තැන වෙනකෙකු අත්පත් කරන් ඉවරයි. කාලය හැම දේකටම වඩා වටින්නේ අන්න ඒ නිසා වෙන්න ඇති කියලා මම හිතා ගත්තා.

වෙනස්, හුරු පුරුදු නැති ඉඩක මම මගේ දේවල් ටික පිළිවෙලක් කලා. රස්නය ඝෝෂාව හිතේ තෙහෙට්ටුව ටිකින් ටික වැඩි කරනවා වුනත් අද දවස වෙනුවෙන් බලාගෙන ඉන්න එක්කෙනෙක් හරි ඇති කියන හැඟීමක් මගේ හිතට ආවා. වර්ණ හිස් කඩදාසි පිළිවෙලක් කරන් මම සිතුවමකට අරමුණක් හොයන්න වුනා. කලින් නිමා කරපු සිතුවම් එක පැත්තක පිළිවෙලකට තිබ්බෙ ආකර්ශණයක් එන්න.

මේලා, පෙම් මේලා
විඳින්න විහින් ලංවෙලා
පීරා, සිත පීරා
හොයන්න හැඟුම් සිත් පුරා..

කැන්දාලා සිත සුව ආයේ
පාදාලා සිනහව දෑසේ
නිමවාලා සිතුවමක් ආදරේ...

කාලය බොහොම හෙමින් ගලාගෙන ගියා. ටිකෙන් ටික දැඩිව දැනුන රස්නය එක්ක හැම දෙයක්ම අත ඇරලා යන්න හිතෙන තරම් හැඟීමක හිත තනි වෙලා තිබුනා. වෙනදා අහම්බෙන් දැක්ක බොහෝමයක් දේවල් අද ඕන කමින් වත් නෙතු නොගැටෙන තරම් මගෙන් ඈත් වෙලා දුවමින් තිබුනා. ඒකාකාරී නැති සිතුවිළි බොහෝමයක් පින්සල් තුඩඟට එක දිගටම බාධා කලා.

පින්සල පැත්තකට කරපු මම ඒ ලඟ තිබුන පොඩි ලී බංකුවක වාඩි වෙලා මම කලින් නිමා කරපු සිතුවම් දිහා බලාගෙන හිටියා. ඒක හරියට භාවනාවක් වගේ. මම හිතුවා මගේ හිත ඒකාග්‍ර වෙයි කියලා. කාලයට ඉඩ දීලා මම බලාගෙන හිටියා. අවට කිසිම දෙයක් සිද්ද නොවෙන තරමට හිත නතර වෙලා හිටිය මම හදිසියේම වගේ ඒකාග්‍රතාව බිදන් නැගිට්ටෙ බලාපොරොත්තු නොවුන විදිහේ බධාවකින්.

ඇය, මගේ සිතුවම් දිහා නතර වෙලා බලාගෙන හිටියා. මද සුළඟත් එක්ක හෙමිට නැළවෙන ඇගේ කෙස් ඇය නතර කර ගන්න හදන ඇඟිළි තුඩු අතරින් මිදිලා දඟ කරා. සල්වාරියට ඇය බොහොම හැඩට පෙනුනා. ඒකත් කහ පාට. වර්ණ මිශ්‍ර වුන ඇගේ අත්බෑගය බොහොම සැහැල්ලුවට ඇගේ කරේ රැදිලා තිබුනා.

ඇය සිතුවම් කිහිපයක් දිහා බලාගෙන හිඳිද්දි අනිත් හැමෝම වගේ එතනින් ඈත් වෙලා යන්න ගියා. ඝෝෂාකාරී සංගීතය අතරේ මිහිරකුත්, ගත දවාලපු රස්නය අතරේ සිසිළසකිනුත් හිත එක මොහොතකින් පිරිලා ගියේ හැම දෙයක්ම වෙනස් වෙලා අළුත් වුනා වගේ. ඇය සැනකෙළියේ තනියම ඇවිදන් ගියා. ඇයට නොදැනෙන්න ඇගේ පිටුපසින් මමත්.

විසිතුරු දේවල් අතරේ ඇගේ හිත නතර වෙද්දී මගේ හිත නතර වුනේ ඇගේ හැම ඉරියවුවක් දිහාටම.  ඒ ගමන, ඒ ලාලිත්‍ය අතරේ හිත හොරෙන්ම නතර වෙලා වගේ දැනුනා. මම ඇයත් එක්ක සැනකෙළිය අතරේ බොහෝ දුරක් ඇවිදන් ඇවිත්. ඇය මට පියවර කීපයක් ඉස්සරහින් ඇගේ ජීවිතෙ සුන්දරත්වය අත්විදිමින් හිටියා. මම ඒ සුන්දරත්වය රහසින් වින්දා.

ඇගේ දෑස් මගේ දෑස් එක්ක එකතු වුනේ හුඟ වෙලාවකට පස්සෙයි. ආගන්තුක හිනාවත් එක්ක ඒ මුහුණේ තිබුන අවිහින්සක කමට මම හිත යටින් හුඟක් ආදරේ කරන්න වුනා. කතා කරන ඇස් වලට එබිලා බලාගෙන ඉන්න මට ඕන වුනා. ඒත් බොහෝම කෙටි නිමේෂයක අපි නතර වෙලා හිටියා. ඇය මගේ ඒකාග්‍රතාව සුනුවිසුණු කරලා ජීවිතේට නැවුම් බලාපොරොත්තුවක් අරන් ආවා වගේ හැඟීමක් මගේ හිතට එකතු කරා.

වීනා නුඹ වීනා
වයන්න පැතුම් දල්වලා
සීමා නැත සීමා
දැනෙන්න සහන් සිත් මවා.

කැන්දාලා සිත සුව ආයේ
පාදාලා සිනහව දෑසේ
නිමවාලා සිතුවමක් ආදරේ..

සීමා නොදැනන තරම් අනන්තයක මගේ  හිත නතර වෙලා කියලා මට දැනුනා. සුන්දර සන්ද්‍යාවත් එක්ක මම ඇගේ සිතුවම සිත්තම් කරන්න පටන් ගත්තා. ඒ සුන්දරත්වයේ අංශු මාත්‍රයක් වත් මඟ අරින්න මට ඕන වුනේ නෑ. හැම ඉරියව්වකම හැම හැඟීමකම තිබුන ඒ මිහිරියාවට පින්සල් තුඩින් පණ දෙන්න මම උත්සාහ කරා.

හෝරා කීපයකට පස්සේ ඇය ආයෙම මගේ ඉස්සරහා ජීවමාන වුනා වගේ මට දැනුනා. මම හැම කෝණයකින්ම ඇගේ සිතුවම දිහා බලාගෙන හිටියා. හැම කෝණකින්ම ඇය මාත් එක්ක සිනාසුන ඒ ආගන්තුක හිනාව වගේම ඒ අවිහින්සක මුහුණ මට පෙනුනා. මම ඒ ඇස් වලටම එබිලා බලාගෙන හිටියා. කාලය ගැන තැකිමක් නැතුව මම හැඟීම් වලට ඉඩ දීලා ඒ ඇස් දිහාම බලාගෙන හිටියා.



මේලා, පෙම් මේලා
විඳින්න විහින් ලංවෙලා
පීරා, සිත පීරා
හොයන්න හැඟුම් සිත් පුරා..

කැන්දාලා සිත සුව ආයේ
පාදාලා සිනහව දෑසේ
නිමවාලා සිතුවමක් ආදරේ...

වීනා නුඹ වීනා
වයන්න පැතුම් දල්වලා
සීමා නැත සීමා
දැනෙන්න සහන් සිත් මවා.

කැන්දාලා සිත සුව ආයේ
පාදාලා සිනහව දෑසේ
නිමවාලා සිතුවමක් ආදරේ..


ගායනය : කසුන් කල්හාර.
සංගීතය : අනුක් දිල්ශාන්.
පද රචනය : අචල සොලොමන්ස්.  


Friday, 18 August 2017

නියං සමයක් සහ සත් වසරක්

විරාමයකට ගිහින් ඉදලා ආයෙම බ්ලොග් එක පටන් ගනිද්දි හිතාගෙන හිටියේ ගැන වත් ඒකට හේතු ගැනවත් ලියන්නේ නැතුව වෙනද වගේම පුළුවන් වෙලාවට බ්ලොග් එක ලියාගෙන යනවා කියලා. ඒත් හදිසියේම අදහස වෙනස් කරලා මේ ලිපිය මේ විදිහට ලියන්න හිතුණේ පහුවුණ අගෝස්තු 10වර්ණබ්ලොග් එකට අවුරුදු 7ක් සම්පූර්ණ වුණ නිසා.
 
එක දිගට මාස 8 විතර විරාමයක් ගන්න කිසිම අදහසක් තිබුණේ නෑ. ඒත් රස්සාවයි, ඉගෙනීමේ වැඩ කටයුතුයි ඔක්කොම එක්ක පොඩි විරාමය සෑහෙන්න දිග නිවාඩුවක් වෙනකන් ඇදිලා ගියා. මොනාවා කරන්නද ඉතින්. කාලය එක්ක හැප්පෙන එකත් ලේසි පහසු දෙයක් නෙමෙයි නේ. කොහොම වුණත් බොහොම කැමැත්තෙන් කරන් යන දේවල් වලින් ඈත් වෙන එක ඊටත් වැඩිය අමාරු දෙයක්.
 
ඔය කාරණා ඔක්කොම අස්සේ දන්නේම නැතුව බ්ලොග් එකටත් අවුරුදු 7ක් වෙලා. මෙච්චර කාලයක් මම මේක ලිවුවා කිවුවමත් පුදුමයි. හැම දෙයක්ම හරියට අද ඊයේ වගේ. මුහුණු පොතට ඔහේ කම්මැලි කමට ලිවුව කවි කෑලි වලින් පටන් ගත්ත බ්ලොග් එක අද සෑහෙන්න දුරක් ඇවිත්. ගැන ඇත්තටම සතුටුයි.
 
හැමදාම වගේ මතක් කරන්න තියෙන්නේ එකම එක චරිතයයි. මාව මෙතනට ඇදලා දාපු පුබුදු මලයව. උඹ අද අපි එක්ක නැති වුණත් උබේ මගේ මිත්‍රත්වය, සහෝදරත්වයේ මට ලැබුණ වටිනාම දේ විදිහට මම අදටත් මේ බ්ලොග් එක දකිනවා. හන්දා උඹ වෙනුවෙන් කොච්චර කාල වේලා ප්‍රස්න අතරේ වුණත් මේ බ්ලොග් එකට සාධාරණයක් කරන්න මම බලාපොරොත්තු වෙනවා.
 
ඊට පස්සේ හැමදාම මාත් එක්ක හිටිය මේ යාළුවෝ ටික. අපි හැමෝම මුණ ගැහිලා කතා කරලා නැතුව ඇති. ඒත් මේ අකුරු අතරේ බැදීමක අපි නිතරම හමු වුණා. තවමත් හමුවෙනවා. මම හිතනවා ඉස්සරහටත් එහෙම වේවි කියලා. ඉතින් මේ ගමනේ හැමදාම ශක්තියක් වුණ මේ හැමෝටමත් හදවතින්ම ස්තූතියි.
 
හරි, දැන් ඉතින් ආයෙම ආවා. ලියන්න ඕන කියලත් හිතුවා. වගේම ලියනවා. හැබැයි අර ඉස්සර වගේ නිතරම බ්ලොග් වල රැදෙන්න තරම් කාලයක් තියෙයි කියලා මට විශ්වාසයෙන් කියන්න අමාරුයි. කිවුවේ ඉතින් පුර්ණ කාලින බ්ලොග් කාරයෙක් වෙන්න බැරි වේවි. නිසා විවේකි වෙලාවට බ්ලොග් වෙනුවෙන් හැකි පමණනි කාලය යොදවන්න හිතාගෙන ඉන්නවා.
 
වර්ණයේ ගමන කවදාවත් ලේසි පහසු එකක් වුණේ නෑ. කාරණා හැමෝම දන්නේ නෑ. ඒත් තවමත් මම මෙතන. බලාපොරොත්තුව හෙටත් හමුවන්න. ඉතින් හමු වෙමු....



Monday, 31 July 2017

විරාමයෙන් පසුව

මම ඇය දිහා බලාගෙන හිටියා. සිහින් සුළං රැල්ලක් ඇගේ කෙස් අතරේ දඟකරමින් තිබුණා. ඇය හිටියේ ගැන තැකීමකින් නෙමෙයි. ඇස්, කල්පනාව තිබුණේ වෙන දිහාවකට. ඇගේ මානය, ඇගේ කල්පනාව බිද දාන තරමටම කෙහෙ රැළි දෑස් අතරම දැවටුණත් ඇය ගැන හැටි උනන්දු වුණේ නෑ. කවදාවත්ම නැති තරම් ගැඹුරු හැඟීමක ඇය බොහොම තදින් බැඳිලා හිටියා. මම, ඇයට පියවර කීපයක් මෙහායින් ඉදන් මේ හැම දෙයක් දිහාම ඕනකමින් බලාගෙන හිටියා.
 
කාලය ඔහේ ඉගිල්ලෙමින් තිබුණා. හරියට සුළඟත් එක්ක දඟකරන කෙහෙරැළි වගේ නවත්තන්න බැරි විදිහට කාලය අතරේ අපි දෙන්නා ඔහේ හිරවෙලා හිටියා. මම මේ නිහැඬියාව බිඳින්න දෙතුන් වතාවක්ම උත්සාහ කළත් මං තුළම හිර වුණ වචන අපි අතරේ නිහැඬියාව තව තවත් දිඟු කරන්න වුණා. මම බලාපොරොත්තු වුණා ඇයවත් නිහැඬියාව බිඳියි කියලා. ඒත්, මගේ හිතේ අපි ගැන ඇති වුණ තවත් එක හැඟීමක් විතරක්මයි.
 
මද්‍යහන ගෙවෙන සැන්දෑව එළඹගෙන එන හෝරාවක අපි කවුරුත් යන නොයෙන තැනක තනි වෙලා හිටියා. මෙතන අපිට ආගන්තුක එක් නොවුන නිසාම එතන නුහුරු නුපුරුදු හුදෙකලාවක් අපේ හිත් වලට වද දෙන්න වුණේ නෑ. ඊටත් වඩා අපි අපි ගැන තිබුණ නොසංසුන් කමක් අපේ හිත් නොහිතන තරමින් පාරවන්න වුණා. මගේ හිත තිබුණේ ඉවසුම් රහිත බවකින්. ඒත් ආඩම්බර කමක් එක්ක එකතු වෙලා ආව නිහැඬියාවක් මගේ හිත තදින්ම අල්ලගෙන නතර කරන් හිටියා.
 
ඇය හිටියේ සංසුන්ව. බොහෝම නිසොල්මන්ව. ඇහි පියක් ගැටෙනවද කියන එක සැක හැරලා දැන ගන්න හිතෙන තරමකම නිසොල්මනක. මම පියවර කීපයක් ඇවිද්දා. අපි අතර තිබුණ දුරස නැති කර ගන්නවාට වැඩිය අපි තාමත් මෙතන ජීවත් වෙනවයි කියන එක ඇයට වගේම මටත් තේරුම් කරලා දෙන්න. අපි අතර තිබුණ දුරස අඩු නොකරම මම ඇය බලාගෙන හිටිය මානය පේන කිට්ටුවට ඇවිත් නතර වුණා.

අපි දැන් මොකද කරන්නේ?’

අපි හිටිය තැනට පහළින් නගරය බොහොම ලස්සනට පෙනුණා. අත් වැටට බර දීලා සුන්දරත්වය විදපු ළමා කාලයේ ඉදන් කීප දෙනෙක් එක්කම පෙම්බස් දොඩපු තාරුණ්‍යයට වෙනකම් මතකය හිත ඇතුළේ හොල්මන් කරා. ඇය අන්තිමයා. මතකය, ජීවිතය රවට්ටන මතකය. මම මටම කියා ගත්තා.

සංසුන් කම බිඳිමින් ඇගේ ඇස් මගේ දිහාවට යොමු වෙලා තිබුණා. මම දන්නේ නෑ කොයි තරම් වෙලාවක ඉදන්ද කියලවත්. ටිකකට කලින් තිබුණ ඇගේ සංසුන් කම නිසොල්මන මට ආරුඬ වෙලා වගේ මම නිහඬවම නගරය දිහා බලාගෙන හිටියා. ඇය දිගු හුස්මක් පහළට දාන හඬ මට ඇහුණා. නිහැඬියාව බිදින්න ඕනයි කියන ඉඟියක් දිගු හුස්ම අතරේ හැංගිලා තිබුණා.

ඔයාම කියන්න.’

මම තීරණය ඇයටම භාර කරලා අත් වැටට බර දීලා නගරය දිහා බලාගෙන හිටියා. පොඩි එවුන් වගේ එකිනෙකාට වගකීම් පවර ගන්න බොළඳ කමකින් අපි හෝරාවකට වැඩිය ඔහේ ගෙවලා දලා තිබුණා. තව ඉස්සරහටත් එහෙම වේවිද නැද්ද කියන එකත් අපේ බොළඳම තීරණයක් වේවි.

ඇය මගේ ළඟට හෙමින් ඇවිදන් ඇවිත් මං දිහාම කෙළින් බලාගෙන හිටගත්තා. ගමනේ බැල්මේ තිබුණ තියුණු බව එක්ක මට තව දුරත් ඇයව මඟහැරලා බලාගෙන ඉන්න පුළුවන් කමක් තිබුණේ නෑ. මමත් ඇගේ ඇස් දිහා කෙළින් බලාගෙන හිටියා. අපි අපිට තේරුම් ගන්න බැරි, එහෙම නැත්නම් තේරුම් ගන්න කැමැත්තක් නැති ලොකු කතාන්දරයක් අපේ ඇස් වල ලියවිලා තිබුණා.

මට කියන්න බෑ මට සමාව දෙන්න කියලා. ඒත්, කාලය මේ හැම දෙයක්ම වෙනස් කළා.’

ඇය පහුගිය අවුරුද්දක විතර කාලය සාධාරණිකරණය කරන්න වුණා. තර්ක වල හරි වැරැද්දට වඩා මම හිතුවේ කාලයේ අපිට අහිමි වුණ දේ ගැන විතරයි. ඔවු, ආදරය. මෙතන මේ සුන්දරත්වය විදින අතරෙම අවුරුදු ගාණකට කලින් කතාබහ කල විඳගත්ත ආදරය. ඇය වචන අමුණන දෙතොල් නිමාවක් නැතුවම සිපගත්ත ආදරය. පාරිශුද්ධ බවේ සොදුරු හැඟීම ගතට කාවැදගත්ත ආදරය.

ජීවිතේ ලස්සන වගේම අවලස්සන තැන් තියෙනවා. අපේ ජිවිතේ අවලස්සන වුණේ අපි අතින්මයි.’

මෙච්චර වෙලාවක් තමන්ගැනම කතා කරපු ඇය අන්තිමට වචන අතරට 'අපි' කියන වචනය එකතු කළා. පසුතැවෙන, පැකිළෙන හැඟීමක් නැති බව පෙන්නන තරම් තියුණු බැල්මක් ඇගේ ඇස් වල තිබුණා. පියවරක් පසු බසින තරම් තියුණු කමක් හැඟීමේ තිබුණා.

අපි.’

මම හෙමින් මිමිනුවා. ඇය ඒක නෑහුණ ගානට මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. විවාහය, කාලය, වගකීම් ජීවිතය කොයිතරම් වෙනස් කරනවද කියන එක ගැන හරි හැටි දැනීමක් නැති ආදර පොරොණ්ඩුවක් කඬවුන ඉස්කෝලේ යන කෙල්ලෙක් ළග තියෙන බැල්මකින් ඇය මගේ දිහා බලාගෙන හිටියා. මම ඇස් වලින් ඈත් වෙලා අත් වැටට බර වුණා.

සමහර විට මේ හොදම කාලය වෙන්න ඇති. නැත්නම් නරකම කාලය වෙන්න ඇති.’

මඟහැරීම්, රැවටීම්, දුරස්වීම් වලින් පස්සේ ජීවිතේ වෙනස් වුණ හැටි ගැන මම කල්පනා කළා. වෙන්වීම පහසුම උත්තරේ වුණත් හොදම කාලය, නරක කාලය අතරේ වෙනස ගැන මම තනියම හිතුවා. ඇය හිටියේ ගැන හිතන්න තරමේ පුළුවන් කමක නෙමෙයි කියන එක මම හොදටම දැනන් හිටියා. ඇස්, හැඟීම් කලින් තිබුණ තියුණු කමට වැඩිය බොලද වුණ හැඟීම් ගොඩකින් පිරිලා තිබුණා.

මම පල්ලෙහායින් පේන නගරය දිහා බැලුවා. මෙතනට උස අඩි කීයක්ද කියන එක මගේ මතකයේ නැහැ. ඒත් හැම දෙයක්ම සදහටම උදුරුගන්න පුළුවන් කමක් එතන තිබුණා. මම අත්වැටෙන් ඈත් වෙලා ඇය ළගට ආවා. හැඟීම් විරහිත ඇස් වලට මම තව එකම එක පාරක් එබිලා කල්පනා කළා. අවුරුදු හතක අතීතයේ බොහෝම සුන්දර හැඟීම් තාමත් මතකයේ තැනක ඉතුරු වෙලා තියෙනවා කියලා මම වගේම ඇයත් හොදින්ම දැනන් හිටියා.

සමහර විට මේ අතර මැද කාලයක් වෙන්න ඇති.’

මම පියගැට පෙළ දිගේ පහළට ඇවිදන් ආවා. මගේ ගමන වේගවත් නැහැ. ආපහු හැරිලා බලන්න තරමේ බොලද සිතුව්ලි වලින් මගේ හිත පිරිලා තිබුණේ නෑ. ඒත් අවසානයට කලින් ඇය ආපහු ඇවිත් මගේ අතින් අල්ල ගන්නවා කියන හැඟීම විතරක් මගේ හිතේ තිබුණා...




නිමි...