Monday, 21 July 2014

අන්ධ ගීතය



මාවතේ ඈත කෙළවරකින් ඇහෙන වේගවත් සංගීතයට කාටවත්ම නොදැනීම වගේ මාවත හුරු වෙලා ගිහින්.. හැමදාම ඒකාකාරීව ඇහෙන සංගීතයට විරුද්ධ වෙන්න අය තියා ඒ සංගීතය රස විදින අයවත් ඉන්නවද කියලා හිතා ගන්න වෙලාවකට අමාරුයි.. ඒ සංගීතයත් හරියටම මේ වාතය වගේ.. අපිට නොදැනිම අපි පාවිච්චි කරනවා.. පාර දිගේ ඇවිදන් යන මිනිස්සු හැමෝම වගේ එයාලගේ ලෝක වල අතරමං වෙලා.. වැරදීමකින් පියවරක් පැටළුනොත් ඇරෙන්න ඒ දැහැන බිදෙන්න කොහෙත්තම ඉඩක් නැති තරම්..

පල්ලිය ඉස්සරහා පඩි පෙලට වෙලා මේ හැම දෙයක්ම දිහා ටිකක් වෙලා බලාගෙන හිටියා.. කකුල් දෙක ලග තියෙන තොප්පිය තාමත් හිස්.. ඒ මේ අත බැළුවත් ඔවුන් ඔවුන්ගේ ලෝක වලින් මිදෙන්න කොහෙත්ම සූදානම් නෑ.. මගේ හඬ මගේ වාදනය නෑහෙන තරමටම ඔවුන් බිහිරි වෙලා.. එහෙමත් නැත්නම් මාවතේ කෙළවරින් ඇහෙන වේගවත් සංගීතය ඔවුන්ව බිහිරි කරලා..

පල්ලියේ සීණුවේ උදේ එකොලහා වදින සද්දේ ඇහුනා.. ඒත් එක්කම වගේ මගේ මුවින් දිග හුස්මක් පිටවුනේ තාමත් හිස් වෙලා තියෙන මගේ තොප්පිය දැක්කම.. උරහිස් අතරට ආව වේදනාවත් එක්ක වයලීනය දැනුනේ මේ ජීවිතේටත් වැඩිය මහ බරක් විදිහට.. මම ඒක පැත්තකින් තිබ්බා.. ටික වෙලාවකට.. කොටින්ම ඒක කාටවත් ප්‍රශ්ණයක් නෙමෙයි.. සංගීතය වැයුනත් නැතත් ඒක ගැන අහන්න ඕන කමක් තියෙන කවුරුවත් හිටියේ නෑ.. මගේ හිත ඇරෙන්න..

වයලීනය සීරුවට පෙට්ටියට දා ගත්ත මම එතනින් නික්මුනා.. ඈතින් ඇහෙන ඝෝශාකාරි සංගීතය එක්ක මට තරඟ කරන්න තරම් පුළුවන් කමක් තිබුනේ නෑ.. මම පැරදුනා.. ජීවිතේ හුඟක් තැන් පැරදුනා වගේ අදත් මට පරාජය බාර ගන්න වුනා..

මේ වසන්තයේ මුල.. තැනින් තැන වැටිලා තිබුන චෙරි බ්ලෝසම් මල්
වලින් පාරේ තිබුනේ අමුතුම ලස්සනක්.. මම ඒ අතරින් ඇවිදන් ගියා.. තාමත් ඉදලා හිටලා හුළඟකට පාවෙලා එන මලක් ලස්සන හැඩ රටා මවාගෙන පොළවට වැටුනා.. ඒක කාටවත් නොදැනෙන්න ඇති.. මල් අතරින් හෙමීට අඩි තියාගෙන මම ඉස්සරහට ඇවිදන් ගියා.. ඒ බලාපොරොත්තුවක් නැතුව..

කලින් ඇහුන ඝෝෂාකාරී සංගීතය දැන් නෑසෙන තරම්.. ඒ කියන්නේ මම හුඟක් දුර ඇවිදගෙන ඇවිත්.. සෙනඟ වැඩියෙන් ඉන්න හරියක් දිහා මම වට පිට බැළුවා.. මාවත් හැම එකක්ම එක වගේ.. කලින් මම මේ හරියට ඇවිදන් ඇවිත් නැති හන්දා හිතේ චකිතයෙන් මම අවට දිහා බැළුවා..

හොදට ලොකුවට වැවිලා තිබුන චෙරි බ්ලෝසම් ගහක් ලගට ගිහින් මම නැවතුනා.. මෙතන තමයි හොදම තැන.. මම ඒ තීරණයට ආවා.. පැත්තකට හේත්තු කරපු වයලීන් පෙට්ටියෙන් මගේ ජීවිතේ සවිය අතට ගත්ත මම ඒක වයන්න සූදානම් වුනා.. ඒත් හිත තිබුනේ කොහේදෝ මන්දා ඈතක.. අමාරුවෙන් හිතේ සත්සර ගලපගෙන වයන්න උත්සාහ කලත් ඇඟිළි තුඩු අතරට ඒ රිද්මය ආවේ නැති තරම්.. මම හිටියේ අසාර්ථක උත්සාහයක..

කලින් සංගීතය අහන්න මිනිස්සු නැති වුනත් මගේ අසාර්ථක වාදනය දිහා බලන්න ඇවිදන් යන කීපදෙනෙකුට ඕන වුනා.. ඔවුන් හිනාවුනා.. මම මොහොතකට ඇස් දෙක පියාගත්තා.. ඒ මට, මම වෙන්න ඕන වුන නිසා.. මගේ හිත කොතනක කොයි විදිහකට කඩන් වැටුනද කියලා මට හිතා ගන්නත් අමාරුයි..

ඒ ලගම තිබුන යකඩ වැට ගාව මම ටිකකට වාඩි වුනා.. ඒ දුවන හිත නතර කර ගන්න.. ඒත් මම අසාර්ථකයි.. දිගු හුස්මක් එක්ක පාරේ එහා කෙළවර දිහා බැළුවේ අහම්බෙන් වගේ.. මිනිස්සු වැඩියෙන් ඇවිදන් යන පාරේ කෙළවරක ඔහු වාඩි වෙලා හිටියා.. ඔහු හිටියේ හුදෙකලාවක.. කොයිතරම් මිනිස්සු ඔහුව පහු කරන් ගියත් කාටවත් ඔහු දිහා බලන්න ඕන කමක් තිබුනේ නෑ.. හැමෝම තමන්ගෙම ලෝක වල.. හරියට ටිකකට කලින් මම මුණ දුන්නා වගේ..

ඒත් ඔහුගේ විශේෂයක් තිබුනා.. වාසනාවට වගේ ඔහුව පහුකරන් යන මිනිස්සුන්ගේ ආඩම්බර මුණු ඔහුට දකින්න පුළුවන් කමක් නෑ කියලා මට ටිකකින් තේරුනා.. ඒ, තරුණියක් ඔහු ඉස්සරහා තිබුන හිස් වැසුමට විසි කල කාසිය එහි නොරැදි පිටතට වැටුන වෙලාවේ.. ඔහුට ඒක හොයාගන්න ටිකක් මහන්සි වෙන්න උනා.. ඒ හිස් වැසුම බර වෙන්න තරම් වත් සල්ලි ඒකට වැටිලා නෑ..මාවත් අතරින් හමාගෙන යන හුළගත් වාහන වල වේගයත් එක්ක එකතු වුනාම ඒ හිස් වැසුම සමහර වෙලාවට ඉගිල්ලෙන්න උත්සාහ කරනවා..

ඔහුගෙත් මගෙත් ජීවිතය හිස්.. හරියටම ඒ හිස් වැසුම වගේ.. කොයි වගේ හුළඟකට කොයි පැත්තකට පාවෙලා යාවිද කියලා හිතාගන්න බැරි තරමටම ජීවිතේ හිස් වෙලා ගිහින්.. ඒත් ඒ හිස් කම සැහැල්ලුවක් නෙමෙයි.. ඒ අසරණකම.. මම ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා.. මගේ වාදනය ගැන උනන්දුවක් එනකන්ම මම ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා..

පොළවේ අල්ලපු ගල් මතට පිය ගැටෙන හඬක් එක් වෙද්දී ඔහු ඒ දිහා ඕන කමින් බැළුවා.. ඔහු සංවේදී වුනේ ඒ හඬට.. පිය ගැටෙන හඬවල් දිගේ ඒ මේ අත බලපු ඔහු ටික වෙලාවක ඉදන් නිසොල්මනේ ඉන්නේ ඒකෙන් වෙහෙස වෙලා නිසා කියලා මට හිතුනා.. අතේ තිබුන වයලීනයත් අනෙක් අතට ඒකේ පෙට්ටියත් අර ගත්ත මම ගියේ ඔහු ඉන්න දිහාවට.. ඔහුට මගේ දෙපා ගැටෙන හඬත් ඇහෙන්න ඇති.. ඒත් ඔහු ඒ ගැන විමසිළි කලේ නෑ..

කිසිවක් නොපෙනෙන බිම දිහාවටම නෙත් යොමාගෙන ඔහු ඔහේ බලාගෙන හිටියා.. හරියටම හැඟීම් දැනීම් නැති මනුස්සයෙක් වගේ.. නෑ ඔහුව පහුකරන් යන අයටත් නොදැනෙන හුඟක් දේවල් ඔහුට දැනෙනවා.. ඔහුත් මාත් අතර තියෙන්නේ වයසේ වෙනස විතරක්ම නිසා ඒ හැඟීම මටත් දැනෙනවා.. අතේ තිබුන වයලීන් පෙට්ටිය හෙමීට පැත්තකින් තිබ්බ මම ඔහු දිහා බලාගෙන හිටියා.. මිනිස්සු ඇවිදන් ගියා.. ඔහුත් මමත් එකම ලෝකෙකට රිංගන්න උත්සාහ කරන අතරේ හැමදේම සාමාන්‍ය විදිහට ගලාගෙන ගියා.. කාටවත් ඒකේ කිසිම අමුත්තක් නැහැ..

උරහිසට තද කර ගත්ත වයලීනයේ සංගීතය මැවුනේ ආයාසක් නැතුවම.. ඇඟිලි තුඩු නිදහසේ තත් අතර දිවුවා.. වේගයෙන්.. හැමදෙයක්ම නිහඬව නිසංසල වෙලා ගියේ මගේ සංගීතයට ඕන ඉඩ අරන් දෙන්න වගේ.. නොපෙනෙන දෑස් මගේ දිහාට හරවලා ඔහු බැළුවේ ඒ වාදනය අතරින්.. ඔහුට මගේ වාදනයේ මිහිර දැනුනා.. හඬ දිහාවට දෑස් යොමු කරගෙන ඔහු මගේ දිහා බලාගෙන හිටියේ හරියට මාව දකින්න පුළුවන් කෙනෙක් වගේ..

අපි අතර තිබුනේ පියවර කිහිපයක දුරක් විතරයි.. මම ඔහු ලඟටම ඇවිදන් ගියා.. ඔහුට ඒක දැනුනා.. ඔහුගේ මුහුණ අතරින් යාන්තමට සිනහවක් මතු වුනා.. මම ඒ දිහා බලාගෙන හිටියේ සතුටිනි.. මට ඔහුව නෙත ගැටිලා ගෙවුන පැයක විතර කාලෙට ඒ ඔහු හිනා වුන පළවෙනි වතාව.. ඒක අව්‍යාජ හිනාවක්.. වයලීනයේ තත් අතරේ වේගයෙන් දුවපු ඇඟිලි තුඩු වලට කලින් තරම්ම වෙහෙසක් දැනුනේ නෑ..

ඔහු එක පාරම ගයන්න පටන් ගත්තා.. ඒ කටහඬ මිහිරියි.. රළු වෙන තැන් අතරින් පතර තිබුනත් ඒ කටහඬ මගේ සංගීතයට හොදින්ම ගැලපුනා.. ඔහුට අවට ගැන ගානක් නැති තරම්.. මගේ ස්වර දිගේ හිතු මතේ දුවන්න ඔහුටත් ඕන වුනා.. මම ඔහුට ඒකට ඉඩ දුන්නා.. හැඟීම් නැතුව ඇවිදන් යන මිනිස්සු එකා දෙන්නට අපිව මොහොතකට අරුමයක් වෙන හැටි මේ හැම දෙයක්ම අතරෙදි මම දැක්කා.. ඒ මුහුණු වල තියෙන ව්‍යාජ කමට ඉඩක් දෙන්නේ නැතුව මම දෑස් පියාගෙන මම මගේ වාදනයේ හිටියා.. ඔහු, ඔහුගේ ගීතයේ..

වාදනය නිමා වෙන්න විනඩි දෙකක් විතට යන්න ඇති.. මම හෙමිහිට ඇස් ඇරියා.. අපි වටා හිටිය කීප දෙනා අපි දෙන්නව අගය කලේ හුඟක් සතුටින්.. ඒ එක්කම වගේ අහම්බෙන් මම ඔහුගේ හිස් වැසුම දැක්කා..
මොහොතකට කලින් හිස් වෙලා තිබුන ඒක කාසි කොළ වලින් පිරිලා.. මම බැළුවේ ඔහුගේ මුහුණ දිහා.. ඒ කිසිම දෙයක් ගැන ගානක් නැති ඔහු තාමත් කලින් වගේම හිනා වෙනවා.. අපි වටේ හිටිය අයට මම හිස නමලා ආචාර කලේ ඔහුට ඒක දකින්න පුළුවන් කමක් නොතිබුන නිසා.. මොහොතකින් මාවතේ ආයෙම තනි වුනේ අපි දෙන්න විතරයි..

" ඒක හරිම අපූරුයි මිත්‍රයා.."

ටික වෙලාවකට පස්සේ ඔහු ඔහුගේ හඬ අවදි කලා.. ඔහුගේ මුණේ තාමත් තියෙන්නේ ටිකකට කලින් තිබුන හිනාවමයි.. ඔහු තාමත් ඒ මතකයේම ජීවත් වෙනවා..

" ඔවු ඇත්තටම ඒක අපූරුයි.."

මම පිළිතුරු දුන්නා.. තාමත් ඔහු ඔහුගේ ගීතයේ කොටස් හෙමීට මුමුණනවා.. නිහඬවම මම ඒ දිහා බලාගෙන ඉන්න උත්සාහ කලත් ඔහුගෙන් මට ඒකට ඉඩක් ලැබුනේ නෑ..

" ඇයි බලාගෙන ඉන්නේ? මෙතනින් වාඩි වෙන්න.."

ඔහුගෙන් ලැබුනේ ලෙංගතු ආරාධනාවක්.. වයලීනයක් තුරුළු කරගෙනම මම ඔහු වාඩිවෙලා හිටිය පඩියෙන්ම වාඩි වුනා.. ඔහුගේ හිස් වැසුමේ පිරුණ මුදල් ගැන ඔහුට දැනීමක් නෑ..

" ඔබේ හිස් වැසුම මුදල් වලින් පිරිලා.."

" අහ්, ඔවුමයි.."

ඔහුගේ අත ගැටෙන මානයෙන් තිබුන හිස් වැසුම අතට ගත්ත ඔහු මුදල් අතගලා බලන්න වුනා.. මම බැළුවේ ඔහුගේ මුහුණ දිහා.. ඒ හිනාව ඒ නිදහස් බව තාම ඔහුගෙන් ඈතට දුවලා නැහැ..

" අහ් ගන්න.."

ඔහු හිස් වැසුම යොමු කලේ මං ඉන්න දිහාවට.. මොහොකතකට මට කරන්නේ මොකද්ද කියන එක ගැන හිතා ගන්න බැරි වුනා..


" ඇයි?"

" ඔබේ කොටස අරගන්න.."

" මට? එපා මං ලග මුදල් තියෙනවා.."

" ඔබ මහ බොරුකාරයෙක්.."

ඔහු හිනාවෙන්ම පිළිතුරු දුන්නා..

" ඇයි? මම ඇත්ත කිවුවේ.. මං ලග  මුදල් තියෙනවා.."

මං දිහාවට යොමු කරපු හිස් වැසුම ඔහු අප අතරින් වුන ඉඩක ඒ විදිහටම තිබ්බා..

" පල්ලිය ලග ඔබේ වයලීන් වාදනය මම හවසට අහන් ඉදලා තියෙනවා.. ඔබ ඒක හැමදාම කරන දෙයක්.. ඒක ඔබේ විනෝදාංශය වෙන්න විදිහක් නැහැ.. ඔබත් මං වගේම කෙනෙක්.. ඒ හන්දා මේකෙන් කොටසක් ඔබටත් අයිතියි.."

" ඔබ කොහොමද මාව දන්නේ?"

හිතේ තිබුණ කුතුහලයටම මම ඒ ගැන ඔහුගෙන් ඇහුවා.. මුලින්ම ඔහුගේ මූණට ආවේ සිනහවක් විතරයි..

" මට ඔබේ මේ වාදනය හොදට පුරුදුයි.. හැමදාම හවසට ඔබේ වාදනය අහන් ඉද්දී මගේ හිතට ආව ගීයක් තමයි මම මේ ගැයුවෙත්.."

" ඔබ දක්ෂයෙක්.."

" එහෙමනම් ඔබ මටත් වැඩිය දක්ෂයෙක්.."

ඔහුත් මමත් දෙන්නම එකම දෙයක් වෙනුවෙන් හිනාවුනා.. මද්දහන ගෙවෙමින් තිබුනා..

" ඔබ ඇයි මේ පැත්තට ආවේ අද?"

ටික වෙලාවකට පස්සේ ඔහු මගෙන් ඇහුවා.. රසයක් නොලද වේගවත් සංගීතය ගැනත් අනික් දේවල් ගැනත් මම ඔහුට කිවුවා..

" දන්නවද? මම විතරක් නෙමෙයි අපි හැමෝම අන්ධයි කියලා.."

" ඒ මොකද?"

" හැමෝම ඉන්නේ හීනයක.. කවුරුත් කැමති නෑ ඒ හීනයෙන් ඇහැරෙන්න.. වැඩකරන්නෙත් කන්නෙ බොන්නෙත් ඒ හීනයේ ඉදන්මයි.. ඒ හීනේ හන්දම මිනිස්සු අන්ධ වෙලා.. හැබැයි ඒ අයවත් ඒක ගැන දන්නේ නෑ..ඇත්තටම නොපෙනෙන මට වැඩිය ඔබට ඒක පේනවා ඇති.."

ඔහුගේ කතාවේ ඇත්තක් තිබුනා.. මම බැළුවේ අපිව පහුකරන් යන අය දිහා.. ඇත්ත, ඔවුන් ඔහුටත් වැඩිය අන්ධයි.. වයලීනයත් අරගෙන මම වාඩිවෙලා හිටිය තැනින් නැගිට්ටේ ඔහුට සමු දෙන්න හිතාගෙන..

" ඔබ යන්නද?"

" ඔවු.."

ඔහුට හැමදේම හුඟක් ඉක්මනින්ම තේරෙනවා.. එච්චර වෙලා ඔහුගේ මුණේ තිබුන සිනහව ඔහුගෙන් ඈතට ගිහින්..

" ඔබ ඔබේ කොටස නොගත්ත එක මට ප්‍රශ්ණයක්.."

ඔහු බොහොම ඉවසිලිවන්තව කිවුවා.. ඒ හඩේ තිබුනේ කලින් තිබුනට වැඩිය මහ ගැඹුරක්..

" ඒකට කමක් නෑ.."

" නෑ, ඔබේ කතාවත් මට වැඩිය හුඟක් වෙනස් වෙන්න විදිහක් නැහැ.. ඒ නිසා ඔබ ගැන හිතද්දි මට මේක තනියම පාවිච්චි කරන්න හිත දෙන්නේ නෑ.."

" ඔබ හිතනවා වැඩියි.. එහෙම ප්‍රශ්ණයක් නෑ.."

" ඔබ බොරු කියනවත් වැඩියි.."

මම නිහඬ වුනා.. ඒ ඔහුත් එක්ක ජය ගන්න පුළුවන් කමක් මට නොතිබුන හන්දා.. වාඩිවෙලා හිටිය තැනින් නැගිට්ටත් මම එහෙමම බලාගෙන හිටියා..

" ඔබ කැමතිනම් මම යෝජනාවක් කරන්නද?"

අවසානයේ ඔහු මගෙන් ඇහුවා..

" මොකද්ද?"

" ඔබ ආයෙම සැරයක් වාදනය කරන්න.. මම ගයන්නම්.. මේ වතාවේ මේ හිස්වැසුමට වැටෙන මුදල ඔබේ.. මාත් එක්ක ඒ ගැන වාද නොකරම ඔබ ඒක අර ගන්න ඕන.."

මට ඔහු ගැන පුදුම හිතුනා.. අපිව පහුකරන් හීන ලෝකේ දිගේ ඇවිදින මිනිස්සු ලඟවත් නැති තරම් උතුම් හදවතක් ඔහු ලග තිබුනා.. ඒක අනිත් හැමෝටමත් දැනුනනම් කියලා මට එක මොහොතකට හිතුනා..

" ඇයි ඔබ කතා නැත්තේ?"

" හරි මම කැමතියි.."

ඔහුගේ මුහුණට ආයෙම අර කලින් හිනාවම ආවා.. අතේ තිබුන වයලීන් එක උරෙස් අතරට අර ගත්තේ ඔහුගෙත් මගෙත් ජීවිතේ සංගීතයට තව එක පාරක් පණ දෙන්න..

" මම විල්ෆ්‍රඩ්.."

මගේ ඇඟිළි තුඩු තත් අතර රැදෙද්දිම වගේ ඔහු කිවුවා..

" මම ජේසන්.."

ඔහුගෙන් දෑස් ඉවතට ගත්ත මම මගේ තනුව දිගේ ඇවිදන් යන්න වුනා.. මිනිස්සු ගැන මට ඒ තරම්ම තැකීමක් තිබුනේ නෑ.. මම දෑස් පියා ගත්තා.. හොද පුරුදු කාරයෙක් වගේ මගේ තනුවේ ඔහුට හිමි තැන හොයාගෙන ඔහු ගායනය පටන් ගත්තා.. හැම දෙයක්ම අතරින් මට ඇහුනේ ඒ හඬ විතරයි.. මට අහන්න ඕන වුනෙත් ඒ හඬ විතරමයි.. 


නිමි...




විශේෂයි, ඇදලා තියෙන චිත්‍ර ඔක්කොම මට ඇදලා දුන්නේ මදාරා.. අදින් පස්සේ මට කෙටි කතාව ලියනවට වැඩිය අමාරු වුන පින්තූර හොයන එක පහසුවක් වේවි.. ;-)


Thursday, 17 July 2014

මගේ ජිවිතේ පටන් ගත්තේම ඔයාගේ ආදරෙන් !




මට තිබුණේ එකම හීනයයි. ඒ කොයි වේලාවේ කොහොමද මැරෙන්නේ කියන එක. ජිවිතේ අන්තිම අඩියටම වැටිලා හිටියේ... හීන, බලාපොරොත්තු, අරමුණ ටිකෙන් ටික මගේ ඇස් අස්සෙන් මිරිකිලා කඳුළු එක්ක කම්මුල් දිරු රුට රුට යද්දි මම ඕහේ බලාගෙන හිටියා. හරිය මළමිනියක් වගේ !

එදා අපේ පන්තියේ මුල්ම දවස. කීදෙනෙක් ආවද? කී දෙනෙක් හිටියද? අඩුම ගානේ මගේ එහා පැත්තේ හිටියේ මොකාදවත් කියලා මට මතක නෑ. මම හිටියේ මගේ ලොකේක. කොටින්ම මම පන්ති ආවේ අම්මාගෙ මළ වදෙන් බෙරෙන්න. අනික කොහොමත් ගෙදරට වෙලා මුල්ලක් බදාගෙන පැත්තකට වෙලා ඉන්නවට වැඩිය මිනිස්සු අතරේ ජිවත් වෙනකොට මැරිච්ච මිනිහෙක් උණත් ජිවත් වෙනවා වගේ හැඟිමක් ඇති වෙනවා ඇති. මැරිලා තිබුනත් වළලලා නැති මගේ හදවත මිනිස්සු ලඟදි ගැහෙන්න පටන් ගත්තා. එයා ලඟදි ඒ හද ගැස්ම වැඩි වුණා. මටත් නොදැනිම....

එයාව මට කොහොමත් මතක හිටියේ නෑ. හැබැයි වාසගම මතක තිබුණා !

සර් ඇවිල්ලා අපි හැමොගෙන්ම නමයි ඉස්කොලෙයි ඇහුවා. ඉතින් අපි නමයි ඉස්කොලෙයි කියද්දි එයාගේ මහා අමුතු වාසගම අහම්බෙන් වගේ මගේ මොළේ තැන්පත් වෙලා තිබුණා.

ඊට පස්සේ මට එයාව අමතකම වෙලා ගියා.

පන්තියේ මාස හත අටක්ම ගෙවිලා ගියා. මම වගේ ඉස්කොලෙන් අවුට් වෙච්චි ගමන් ආපු දෙතුන් දෙනෙක් එක්ක කසාද බැලදලා ළමයි දෙතුන් දෙනා ඉන්න අම්මලා තාත්තලා පවා පන්ති අවා. කිසිම වයස් ‍භේදයකින් තොරව පන්තියේ අපි හැමොම ගෙවුවේ තෘප්තිමත් කාලයක්. නමුත් නොහොඳ නොක්කාඩු නොතිබ්බම නෙමෙයි ! නමුත් කපන්න බැරි අත ඉඹිනවා වගේ අපි හැමොම හිටියේ මුණට හිනා වෙලා. එත්, හිනා වෙන්න බැරි තැන් වලදි මම හිනා නොවි හිටියා. ජිවිතේ කවදාවත් මම මාව රට්ටගෙන නෑ. අන්න ඒ නිසා.

එකින් එකා නොකිවුවට අපි හැමොටම අපිටම කියලා ප්‍රශ්න තිබුණා. සමහරු පන්තිය ඇතුළේ ඇරියස් පිරිමහගත්තා. සමහරු තමන්ගේ මතේ ප්‍රකාශ කරන්න ප්‍රබල මධ්‍යක් හෙවුවා. තවත් සමහරු පිස්සු කෙළියා. දෙතුදෙනෙක් ඉගනගත්තා. මේ අතරේ සමහරු පොර වුණා. සමහරු කිච වුණා. කට්ටියක් ගොඩ වුණා. කට්ටියක් චුත වුණා. සමහරු නම් අවා ගියා. හරියට එක රැයෙන් එන සුපිරි තරු වගේ. තවත් සමහරු බලාගත්තු අත බලාගෙන හිටියා. මම, ජිවත් වෙන්න ඉගන ගනිමින් උන්නා.... ජිවිතේ විදිමින් හිටියා... හරියට අත්තටු නැති සමණලියක් වගේ !

මේ හැම දෙයක්ම අතරේ එයා මගේ ළඟට අවා... පළවෙනි වතාවට මට ලැජ්ජ හිතුණා. එයා ඇහුවේ මගේ වයස... ෂිකේ මෙහෙමත් මොඩයෙක් කියලා මට හිතුණා. මගේ ප්‍රකාශ පත්‍ර එයා කියවලා තිබුණා. එයා කිවුවා මම ලියන්නේ වයසට වඩා පැහිච්චි පණ්ඬිතකම් කියලා. මගේ මුණ ලැජ්ජාවට රතු වුණා. මට හිතුනේ මුනම් මහ පැනියෙක් කියලා. ඉතින් මම හිමිට මාරු වුණා. එයාගෙන් පැනලා ගියා... ඒ කතාවට මං වශි වෙයි කියලා මං බය වුණා.

ඊළග දවසෙත් එයා මගේ ළගට අවා. පන්ති පටන් ගන්න කලින්. මගේ එහා පැත්තෙන් වාඩි වෙලා මගේ හැම දේම එයාගේ දේවල් එක්ක ගළපන්න පටන් ගත්තා.

මම බය වුණා !

මම බය වුණා මම මේ හිතුවක්කාරයට ආදරේ කරාවි කියලා. ඊටත් වඩා මෙයා මට ආදරෙ කරන්න පටන් ගත්තොත් ???

මට ඕනේ වුණා එයාම මඟරින්න. මෙයාගෙන් ඇත් වෙලා ඈතකට පැනලා යන්න. එත්........ දවසින් දවස එයා පුදුම විදියට මගේ හිතේ පැලපදියම් වුණා. මම බය වුණ මොහොත උදා වුණා. එයා මගෙන් ඇහුවේ පැනලා යන්න එනවද කියලා. මට ලැජ්ජ හිතුනා... මම තාම හරියට දන්නේවත් නෑ මෙයාව. පන්තියේ දක්ෂයන්ගෙන් කෙනෙක්, ගොඩ දෙනෙක්ගේ සිහින කුමාරයලු... ඉතින් මං වගේ හැමතිස්සෙම පිස්සුවෙන් කියවන පිස්සු කෙල්ලෙක්ට සිහින කුමාරයෙක් ගැලපෙවිද?

" ඔයා ඇත්තටමද අහන්නේ ? "

මම ලැජ්ජාවෙන් පොතේ පිටුවකට ඇස් අලොගෙනම එයාගෙන් ඇහුවා. එයා සැහැල්ලුවෙන් උත්තර දුන්නා.

" ඔව්. "

" ඔයාට මාව ගැලපෙන්නේ නෑ."

" ඇයි? "

" නැති නිසා කියන්නේ. මම මැරිලා. වළලලා නෑ තාම. "

" අහා... ඒකද? කමක් නෑ මං ආදරෙයි. "

" හ්ම්ම්... "

" මොකද? "

" විශ්වාසද? "

" ඔව් හොදටම විශ්වාසයි. මං ආදරෙයි. එකේ වෙනසක් නෑ. "

පළවෙනි වතාවට ඔළුව උස්සලා මම එයාගේ මුණ දිහා බැලුවා. දෙවියනේ.................


එයාට තිබුණේ දුඹුරු පාට ඇස් දෙකක්. ඒ ඇස් එයා හිනා වෙද්දි එයා එක්කම හිනා වෙනවා. තද පාට වුණත් කිසිම පලුද්දක්වත නැති තොල්. වල ගැහෙන කම්මුල්, දිග කන්... අවුල් වෙච්චි කොණ්ඩේ. කෙට්ටුවට උසට එයා හිටියා මගේ දිහා බලන් හිනා වේවි...

" මොනවද හොරෙන් බලන්නේ? "

මම හිටියේ උත්තර දෙන්න පුළුවන් මනසකින් නෙමෙයි... මෙච්චර කඩවසම් කොල්ලෙක් මට ආදරෙ කරනවා... හරියට හීනයක් වගේ.

ආදරේ අන්දයි ලු ! මට හිනා අවා... මං හිතාමතාම හිනාව හංඟ ගත්තා...

" මොකෝ හිනාව හැංඟුවේ කියනවා බලන්න? "

එයා පුදුම විදියට ආදරෙ කළා. ජිවිතේ මේ තරම් ලස්සනයි කියලා මට කියලා දුන්නේ , මට තෙරුම් කරලා දුන්නේ එයා... තාත්තා කෙනෙක් වගේ ලගින් ඉඳන් හොද නරක කියලා දිලා, අම්මා කෙනෙක් වගේ ආදරෙ දිලා , සහොදරයෙක් වගේ මගේ ලගට වෙලා දුක සැප අහලා යාළුවෙක් වගේ මාව තෙරුම් ගත්තේ එයා. මගේ ජිවිතේ ගොඩක් චරිත රඟපැවේ එයා... අපේ ආදරේ පටන් ගත්තු දවසේම එයා මට අලුත් ජිවිතයක් දුන්නේ මටත් නොකියමයි...

" හෙට අලුත් අලුයමක්... ! "

ඒ වචන අස්සේ හැංඟලා තිබුණ තෙරුම එයා මට පැහැදිලි කරලා දුන්නේ කාලයත් එක්ක සිරුවට....

ඔයාගේ ඒක පාර්ශවික ආදරේ කවදා පටන් ගත්තද? , කොහොම පටන් ගත්තද? කියලා අදටත් මම දන්නේ නෑ.

නමුත් මම එක දෙයක් දන්නවා. ඒ,

මගේ ජිවිතේ පටන් ගත්තේම ඔයාගේ ආදරෙන් !


____________________________

මගේ ජිවිතේ උඩුයටිකුරු වුණා. හැම දෙයක්ම අලුතින් පටන් ගන්න වුණා. මගේ ෆැන්ටසියේ අලුතින්ම පාට ගාන්න වුණා. එයා හරි රොමැන්ටික් පෙම්වතෙක්. එත් කතා පොත් වල වගේ එයා බොළඳ නෑ. මගේ ජිවිතේට බරක් නොවි මගේ ජිවිතේ සරල කරන්න එයාගේ රොමැන්ටික් ආදරෙට පුළුවන් වුණා. 

ඔයා පියාඹන්න ඕනේ, ඔහොම හිර වෙලා ඉන්න එපා කෙල්ලේ. 

එත් මට තටු නෑ. මගේ තටු කපලා ගොඩක් කල් ! 

ඉතින් මගේ තටු අරන් ඔයා පියාඹන්න... හැබැයි අයේ මගේ ළඟට එන්න අමතක කරන්න එපා. මං බලන් ඉන්නවා...

ඔයාව අමතක කරන්න මගේ ඇස් පිය වෙන්න වෙයි. සදහාටම ! 

ෂ්........ මොනවද කියවන්නේ. මැට්ටි...

හ්ම්ම්... පපුවේ ඔළුව තියාගන්නද?

අහන්නත් දෙයක්ද? 

මං ඔයාට ආදරෙයි ! 

මං තරම් නම් ඔයාට බැරි වෙයි මට ආදරෙ කරන්න. 

එයාට ඕනේ වුණා අපේ ආදරේ ගැන කෑගහලා හැමොටම කියන්න. එයාට ඕනේ වුණා එයාගේ ආදරෙ බොරුවක් නෙමෙයි කියලා මට ඔප්පු කරන්න. එයාට තිබුනේ මට නොදෙවෙනි පිස්සුවක්... එයා හැමදාම හිනා වෙලා හිටියා.. ප්‍රශනෙකදි වුණාත් එයා හිනා වුණා. මම එයාගේ හිනාව දිහා බලන් හිනා වුණා. 

අපි ආදරෙ බව කියමු?

කාටද? 

හැමොටම.

එත්, ඕනේ නෑ නේද?

ඇයි?

ඊරිසියාකාරයො ඇති වෙයි. ඔයාට කැමති තව අය ඉන්නවනේ.

ඉතින් එකනේ එයාලට දැනගන්න එක්ක අපි කියමුකෝ..

ඔයාට පිස්සු. 

නැත්තන් ඔයා වගේ පිස්සු කෙල්ලෙක්ට ආදරෙ කරයිද? 

තරහයි. 

මං යාලුයිනේ... 

හා ඔයාට ඕනේ කෙනෙක්ට ඕනේ දෙයක් ඔයා කියන්න එහෙනම්. 

හොද කෙල්ල මගේ. 





Monday, 14 July 2014

මාමණ්ඬි, මල්ලී



වෙඩින් එකට පැය ගානක් ඉතුරු වෙලා තිබුනත් මම හිටියේ ඒකට ඕන කමකින් නෙමෙයි.. යට ඇදුම පිටින් ඇදේ ඔහේ දිගා වෙලා කල්පනා කලේ අන්තිම මොහොතේ හරි මේක නතර කරන්න විදිහක් තියෙනවද කියලා.. ඇත්තටම මට ඕන කලේ ඒ දේ.. ඒත් මට එහෙම දෙයකට ඉඩක් කොයිම විදිහකින් වත් තිබුනේ නෑ..

ඇදේ එහෙ මෙහේ පෙරලි පෙරලි මම කල්පනා කලා.. ඒත් හිතින් ගන්න තීරණ හුඟක් ඒවා මොළයෙන් ප්‍රතික්ෂේප වුනා.. ඇත්තටම එහෙම වුන එකත් හොදයි.. නැත්නම් අන්තිමට මම මෝඩයෙක් වෙනවා.. හැමෝම හිනාවෙන්නෙත් මටම තමයි.. මට ඕන වුනා මේ වෙලාව ඉක්මනට ගෙවිලා යනවනම්.. ඒත් අද ඒකත් එහෙම නෑ..

ඇගටම තද වුන නිල්පාට ගවොමත් ඇද ගත්ත ඇය කාමරේට ඇවිත් මං දිහා බලාගෙන හිටියේ හරියට මාව තේරුම් ගන්න බැරි බව පෙන්නන මූණක් මවාගෙන..

" ස්ටීව්, ලෑස්ති වෙන්නේ නැද්ද?"

" හ්ම්ම්.."

" මොකද අනේ කරන්නේ, ඉක්මනට ලෑස්ති වෙන්න තව පැයයි තියෙන්නේ.. ළමයිනුත් ලෑස්තියි.. ඔයා තමයි තාම මෙතන.."

" පොඩි එවුන්ට තේරෙනවද වෙන්න යන දේ ගැන.."

" ඒ කොහොම වුනත් මේක ඔයාගේ නංගිගේ වෙඩින් එක.. මිකේලා කියන්නේ ඔයාගේ එකම නංගී.. ඔයා ඒක අමතක කරන්න එපා ස්‍ටීව්.."

මම ඈ දිහා බැළුවේ ටිකක් විතර කේන්තියෙන්.. මගේම සහෝදරියගේ වෙඩින් එක වුනත් මට ඕන කලේ ඒක අන්තිම මොහොතේ හරි නතර කරන්න.. දැන් වුනත් මට පුළුවන්නම් මම කරන්නේ ඒ දේ.. ඇය ඔහේ කියවන අතරේ මම ආයෙම ඇදේ අනිත් පැත්තට හැරුනා.. මගේ මතකය දුවලා ගියේ ඒ දවසට..

...................................

" හැපි වෙඩින් ඇනිවර්සරි ඩාර්ලින්ග්.."

මම ඇයව සිප ගත්තා..

" කෝ කෝ, ඕවා තියා ගන්න රෑට.. හවස පාර්ටි එකට ලෑස්ති වෙන්න ඕන.."

" තව වෙලා තියෙනවනේ.."

" කෝ, මිකේලා ආවද?"

" ඔවු ඔවු, එයා ඊයේ රෑම ආවා.. එයා එද්දී ඔයා නිදි.."

" අද හවසට අපේ තාත්තත් ඒවි.."

" අහ් හරි.."

ටිකක් හවස් වීගෙන එද්දී යාළුවෝ එක්කෙනා දෙන්න එන්න ගත්තා.. ගේ පිටිපස්සේ තිබුන ගාඩන් එකේ අපිට ඇති වෙන්න ඉඩ තිබුනා.. කතාබහ අතරේ මම අහම්බෙන් වගේ දැක්කේ මයිකල්ව.. ඒ මිකේලාගේ කලින් පෙම්වතා.. මයිකල් මොකද මෙහේ කරන්නේ කියලා හිතද්දීම මම ඔහු ලගින්ම දැක්කේ මිකේලාව.. මම දැනන් හිටිය තරමට ඔවුන්ගේ ආදරේ ඉවර වෙලා දැන් හුඟක් කල්..

දෙතුන් වතාවක් මයිකල් මිකේලාව සිප ගත්තා.. ඒත් ඒක් ඒ තරම්ම ආදර බර හාදු නෙමෙයි.. එහෙම වුනත් මිකේලගෙන් ඒකට අකමැත්තක් තිබුන බවක් පෙනුනෙත් නෑ..

" මයිකල්, මොකද මෙහෙ කරන්නේ?"

මම ඔවුන් හිටිය තැනට ලං වෙන ගමන් ඇහුවා..

" අහ් ස්ටීවි, මට මිකේලා ගෙදර ආවා කියලා ආරංචි වුනා.. ඒකයි ආවේ ඇයට කතා කරලා යන්න.."

" හ්ම්ම් හරි.. අද මෙහේ තියෙන්නේ පෞද්ගලික පාර්ටියක්.. ඒ හන්දා මයිකල් වෙන වෙලාවක එනවනම් ඒක අපිට කරදරයක් වෙන එකක් නෑ.."

මම කතා කරපු විදිහට මිකේලගේ කැමැත්තක් තිබුන බවක් පේන්න තිබුනේ නෑ.. ඒත් මට එහෙම කරන්න වුනා.. මයිකල් රස්තියාදුකාරයෙක්.. මිකේලාගෙයි ඔහුගෙයි නොගැලපීම ඇයම තේරුම් අරන් දැන් අවුරුද්දක් විතර ඇති.. ඒත් මයිකල්ගේ පැමිණිම මිකේලාට බාදාවක් නොවුනත් ඒක මට ගැටළුවක්.. කලින් වතාවල් වල වගේ මාත් එක්ක වාදයට පැටලෙන්නේ නැතුවම මයිකල් පිට වෙලා ගිය එක මට පුදුමයක් වගේම හිතටත් මහ සැහැල්ලුවක් වුනා..

පාර්ටියට මහ ගොඩක් අමුත්තෝ නොහිටියත් ආව කිපදෙනාගෙන් වත්තේ ගාර්ඩන් එක පිරිලා තිබුනා..  ඇවිත් හිටිය පිරිමි අයත් එක්ක මම බාබකිව් හද්දදී  ෆ්‍රැන්චෙස්කා එක්ක ගෑණු අය කතා කර කර හිටියේ පූල් එක ලගට වෙලා.. ඒ එක්කම වගේ මිකේලා පූල් එක ලගට ආවේ නාන ඇදුමින් සැරසිලා.. එක පාරම හැමෝගෙම අවදානය ගියේ ඈ ලගට.. ඒ ඇගේ තිබුන සුන්දරත්වය හන්දා.. ඒත් මිකේලට ඒක ගානක්වත් නැති තරම්..

ඇයට සාදය අමතකයි.. අඩ නිරුවතින් දෙතුන් වතාවක් පුල් එකේ පීනන්
ගිය ඈ දිහා හැමෝම බලාගෙන හිටියා.. කේන්තියටම මම ඈ ලගට ගියා..

" මිකේලා, ඔය මොකද්ද කරන්නේ? මේක අපේ වෙඩින් ඇනිවර්සරි පාටි එක.."

" ඉතින්, මම මේ ටිකක් ස්විම් කලා විතරනේ.."

" ඒත් මේ එකට වෙලාව නෙමෙයි.. හැමෝම බලන් ඉන්නවා.. දැන් මෙතනට ගැලපෙන විදිහට ඇදුමක් ඇදන් එනවා.. අනික් වෙලාවට ඕන දෙයක් කර ගන්න.."

මිකේලා පූල් එකෙන් නැගිටලා ගියේ කේන්තියෙන්.. ඒත් මට ඒ වෙලාවේ ඒක ඇරෙන්න වෙන කරන්න දෙයක් තිබුනේ නෑ.. පිටිපස්සේ ගාර්ඩන් එකට එන්න තියෙන දොරත් හයියෙන් වහගෙන මිකේලා ගියේ ඇගේ තෙත පිටින්මයි.. හැමෝම ඒ දිහා බලාගෙන හිටිය එක ගැන මට ඇති වුනේ ලැජ්ජාවක්.. ඒ හැඟීමෙන් මිදිලා පාර්ටියේ අය එක්ක සතුටින් කතාබහ කරන්න මට ටිකක් වෙලා ගියා..

" ස්ටීව්, ඕවා ගනන් ගන්න එපා.."

" මට ප්‍රශ්ණයක් නම් නෑ.. ඒත් මිකේලා ගෙදර ආවේ සෑහෙන කාලෙකින්.. එහෙම එකේ එයාට මෙහෙම කතා කරන්න වුන එක ගැන හිතට හරි නෑ.."

" එහෙනම් ඔයාම ගිහින් එයාට කතා කරන් එන්න.."

" ඒ වුනාට දැන් ඔය කාමරේට වෙලා ඇත්තේ හොදටම කේන්තියෙන්.."

" ඒක හරි ස්ටීව්.. අහ්, මේ ෂැන්පේන් වීදුරුවත් අරන් යන්න.. ගිහින් කතා කරන් එන්න.."

ඇගේ පෙරත්තටම මම ෂැන්පේන් වීදුරුවත් අරන් ගෙට ඇතුළු වුනා.. සාලයේ ටීවි එක දාලා තිබුනත් ඇය එතන හිටියේ නෑ.. කුස්සියෙත් ඇය ඉන්න විදිහක් කොහෙත්තම නැති හන්දා මම උඩ තට්ටුවේ තිබුන ඇගේ කාමරේ දිහාවට ගියා.. මම හිටියේ ඇයත් එක්ක කතා කරන්න ඕන විදිහ ගැන කල්පනාවක..

ඇගේ කාමරේ දොර ගාවින් මට ඇහුනේ හීන් කෙදිරියක්.. ඒක මොනවගේ දෙයක්ද කියලා තේරුම් ගන්න මට ඒ තරමටම අමාරු වුනේ නෑ.. මගේ හිත කලබලෙන් වගේ හැම අතකම දුවලා ගියා.. මයිකල්.. එහෙනම් ඌ ආයෙම ඇවිල්ලා.. මගේ හිතට ආවේ තරහවක්.. ඇගේ කාමරයට වුනත් බලෙන් ඇතුළු වෙන එක සදාචාරයක් නොවුනත් මේ මගේ ගෙදර හන්දම මම මිකේලට කතා නොකරම ඇගේ කාමරේ දොර ඇරන් ඇතුලට ගියා..

" ජෝර්ජ්.."

මට කියවුනේ එච්චරයි.. ඇදේ නිරුවතින් වැතිරිලා හිටිය ඔවුන්ගේ ආලිංගනය නතර වුනේ එක තත්පරයකින්.. මම හිටියේ මගේ ඇස් විශ්වාස කරන්න බැරුව.. ජෝර්ජ්.. ඒ මගේ බිරිඳගේ පියා..

.....................................


" කෝ තාම ලෑස්ති නැද්ද?

ඇය මගේ කල්පනාව බින්දා.. ඇයත් දරුවනුත් වෙඩින් එකට යන්න ලෑස්ති වෙලත් ඉවරයි..

" මම තව විනාඩි දහයයි බලන්නේ.. ඔයා එන්නේ නැත්නම් මම යනවා.. මොනා වුනත් ඒ ඔයාගේ නංගී කියලා අමතක කරන්න එපා.."

" ඔවු ඒ මගේ නංගී තමයි.. ඒත් එයා බඳින්නේ ඔයාගේ තාත්තව.. මට ඔයා මේක කියන්න.. මම මීට පස්සේ එයාට කතා කරන්නේ මාමණ්ඬි කියලද නැත්නම් මල්ලි කියලද??"